Het spel van Floor

Renee van Amstel

Het spel van Floor

© Renee van Amstel

© 2013 Karakter Uitgevers B.V., Uithoorn

Opmaak binnenwerk: The DocWorkers, Almere

Zetwerk e-book: The DocWorkers, Almere

Omslagontwerp: Hart Voor De Zaak, Leiden

Omslagbeeld: Trevillion Images

Deze uitgave kwam tot stand door bemiddeling van Sebes & van Gelderen Literair Agentschap te Amsterdam, www.boekeenschrijver.nl

ISBN 978 90 452 0492 5

NUR 301

Het spel van Floor is fictie en alle overeenkomsten met bestaande personen en gebeurtenissen berusten louter op toeval.

Abonneer u nu op de Karakter Nieuwsbrief.

Ga naar www.karakteruitgevers.nl;

www.facebook.com/karakteruitgevers;

www.twitter.com/UitKarakter en:

* ontvang regelmatig informatie over de nieuwste titels;

* blijf op de hoogte van speciale aanbiedingen en kortingsacties;

* én maak kans op fantastische prijzen!

www.karakteruitgevers.nl biedt informatie over al onze boeken,

Nova Zembla-luisterboeken en softwareproducten.

Niets uit deze uitgave mag worden openbaar gemaakt en/of verveelvoudigd door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Proloog

Het leek alsof de dijk, waarvan ik nooit had geweten dat die in mijn hoofd zat, doorbrak. Door het gapende gat kwam geen water naar binnen maar stroomde mijn wil naar buiten, naar een veilige plek ergens in de kosmos. Het was alsof ik zelf verdween en mijn lichaam achterliet voor een tot dan ondenkbaar en onkenbaar genot. Ik had gehoopt ooit weer te vinden wat ik had gehad, maar dit was omvattender en dieper, en het bracht me in een andere dimensie. Ik had niet geweten of zelfs maar vermoed dat het bestond. Die dam had er gezeten, niet om mij te beschermen tegen van buiten komend onheil, maar om mij weg te houden van genot dat oneindig veel verder ging dan het woord deed vermoeden. Ze zouden een ander woord moeten uitvinden voor genot, had hij gezegd, en nu wist ik wat hij bedoelde.

Hij gaf mij het laatste zetje, ik voelde me gaan en hij zag het gebeuren, zei hij me later.

Vanaf dat moment was hij voorzichtiger met me omdat hij wist dat ik geen weerstand meer kon bieden en nergens meer nee op zou zeggen. Dat ik niet meer kon aangeven dat het moest stoppen, terwijl dat mijn allergrootste angst was geworden: niet meer te kunnen zeggen dat het moest ophouden, dat ik mijn grens had bereikt.

Hij had me bezworen me niet in de steek te laten, had me laten voelen dat ik hem kon vertrouwen en dat hij voor me zou zorgen, maar het was niet mijn weerstand die was gebroken maar mijn lichaam dat het had overgenomen, op zoek naar het paradijs. Zo was het genoemd.

‘Meer,’ fluisterde ik.

Ik voelde hoe zijn handen mijn lichaam bewerkten, alleen nog zijn handen. Andere dingen had hij weggelegd, hij had ze niet meer nodig.

Ik huilde, vertelde hij me later. Ik kon het me niet herinneren maar kon het me wel voorstellen. Niet van pijn of van angst, maar van geluk en misschien ook van verdriet.

Het was alsof ik in tijdloosheid vertoefde; ook achteraf had ik geen idee hoe lang het duurde maar volgens hem meer dan een uur, voor hij me liet terugkomen door me los te maken, zachtjes tegen me te praten, me te strelen waar het pijn had gedaan, me te kussen op mijn wang, mijn lippen en in mijn hals.

Toen ik terug was keek ik naar hem zonder te praten. Hij fluisterde tegen me, zei lieve dingen, dat het hem speet, dat het niet alleen mijn maar ook zijn extase was. Allemaal woorden die niet tot me doordrongen maar die een geruststellend gevoel gaven.

Ik was blij dat ik het weer gevonden had maar in de war omdat ik nu niet meer wist met wie ik het wilde beleven.

‘Geen vrouw geeft haar lichaam en haar wil, zonder ook haar liefde erbij te doen,’ had hij tegen me gezegd.

Ik had hem nu mijn lichaam en mijn wil gegeven.

1.

Mijn eerste echte afspraak op die dag was met de adjunct-hoofdredacteur. Ik had haar tijdens de sollicitatieprocedure niet gesproken, naar later bleek omdat ze op vakantie was. Normaal gesproken werd ook haar goedkeuring gevraagd bij de benoeming van de marketingmanager. Lilly was de spil waar alles en iedereen om draaide bij WAN! bleek mij al heel snel. Je kon figuurlijk gesproken nauwelijks om haar heen en letterlijk was dat ook al een hele klus.

Ik had om kwart over negen afgesproken met Karen, de HR-consultant die verantwoordelijk was voor het blad waar ik ging werken. Ik meldde me bij de receptie en keek nog steeds een beetje onder de indruk de enorme hal in. Heel wat redacties van tal van bladen hadden hier hun onderkomen en aan lange houten tafels zaten regelmatig groepjes redactieleden al dan niet met collega’s van de beeldredactie, vormgeving, marketing en sales te brainstormen. Nadenken over nieuwe verhalen of over (ogenschijnlijk) nieuwe invalshoeken voor verhalen die al tig keer waren geschreven: over aankomen en afvallen, hoe hou je het samen spannend, creëer je eigen kledingstijl, wat kun jij doen om te voorkomen dat je kinderen worden gepest. Bijna alles was al wel een keer aan de orde geweest, maar dat wilde niet zeggen dat lezeressen ook klaar waren met lezen over afvallen en de mogelijkheid om je relatie spannend te houden.

Karen kwam me ophalen en leidde me naar mijn werkkamer, althans, een min of meer afgescheiden deel van een grote kantoortuin. Achter een kast zaten twee marketingmedewerkers en een stukje verder zat de redactie, ook weer onderverdeeld in subgroepen: de schrijvende mensen, de beeldredactie, vormgeving, social media. De accountmanagers van sales, de advertentieverkoop, hadden een plek een stuk verder in de gang. De uitgever had een eigen kamer waar wij, de hoofdredacteur, de salesmanager en ik, regelmatig bijeen zaten om plannen en budgetten af te stemmen. Bij een damesblad greep alles in elkaar, ontdekte ik al snel.

Karen had bij wijze van inwerken drie afspraken voor me geregeld, en dus als eerste een gesprek met de adjunct-hoofdredacteur. Zij was de juiste persoon om mij meer te vertellen over de bladformule. Tussen de afspraken door zouden mijn twee collega’s van marketing me inwijden in wat er allemaal gepland stond, gebeuren moest en gedaan was. En dat was heel wat. WAN! stond immers aan het begin van een jubileumjaar en dat betekende dat we een feestje gingen vieren met onze lezeressen. Bovendien had de directie gemeend te moeten investeren in groei, reden waarom er een commercial gemaakt ging worden rondom ons jubileum maar gericht op de werving van nieuwe abonnees. Ik viel dus met mijn neus in de boter. Als er iets was kon ik altijd bellen, zei Karen. Bij mijn vorige werkgever begonnen nieuwe collega’s altijd met een introductieprogramma van een dag of drie. Hier met een afspraak of drie.

Als marketingmanager had ik eigenlijk twee hoofdtaken. Leuke dingen bedenken voor onze lezeressen en dan zo uitgedacht dat die leuke dingen betaald konden worden door sponsors, want simpelweg geld uitgeven konden we allemaal wel. Het tweede was leuke dingen bedenken die ervoor zorgden dat er nieuwe abonnees bij kwamen. Dat lijkt een heel overzichtelijke taakomschrijving maar dat was het allerminst. Spannend leek het me niettemin wel en ik was wel van hands-on – aanpakken. Dat was het motto bij WAN!, hadden ze me verteld. In tegenstelling tot bij mijn vorige werk deden ze hier niet aan dikke rapporten, onder het motto: denken is goed, doen is beter.

De adjunct-hoofdredacteur heette Lilly en hoewel dat precies een naam is voor iemand die bij zo’n damesglossy als dit werkte, zag ze er volstrekt niet zo uit. Ze leek niet op een Lilly en ook al niet op de andere vrouwen die bij WAN! werkten. Ze deed niet aan mode en nauwelijks aan make-up. Over de kapper heb ik lang getwijfeld. De belangrijkste dagelijkse verzorging was zonder enige twijfel douchen en tandenpoetsen – misschien bleef het daar wel bij. Het grappige was: zij had, als rechterhand van de hoofdredacteur, de taak gekregen voortdurend de formule van het blad te bewaken en evalueren, omdat niemand daar zo goed in zat als zij. En die formule was gericht op vrouwen die zich goed kleedden, zich met de beste merken verzorgden, van smaakvolle interieurs hielden, de laatste trends volgden en soms zelfs zétten als het om leuke reisjes ging.

Lilly – als ik haar moest omschrijven zou ik zeggen: robuust. Ze ging doorgaans gekleed in zwart en grijstinten, was niet zozeer dik als wel massief. Zij ging mij inwijden in de formule. Althans: ze zou een eerste tipje van de sluier oplichten, want een bladformule is niet iets wat je zomaar beheerst. Dat moest ik in elk geval vooral niet denken.

‘Zit,’ zei Lilly, en ze knikte naar de stoel tegenover haar bureau. Ik had nooit een beter opgeruimde werkplek gezien. Aan de muur hingen ingelijste covers afgewisseld met spreads: dubbele pagina’s met artikelen, zonder uitzondering gedomineerd door beeld, zoals foto’s in het jargon worden genoemd.

‘Koffie?’ Ik knikte. Dat waren pas twee woorden, dus ik kreeg even de indruk dat ze een vrouw van weinig woorden was, maar dat bleek een misvatting. Ze draaide haar stoel en pakte een kan van het tafeltje schuin naast haar bureau. Op de redactie stond een trendy espressoapparaat maar dat was Lilly te ingewikkeld. Ze schonk koffie uit de kan in een bekertje en dat voldeed ruimschoots.

Ze had natuurlijk kunnen vragen wat ik al wist van de formule, om tijd te besparen of om me te testen, maar dat deed ze niet. Ze begon te vertellen voor wie wij werkten, de vrouw die wij dag in dag uit voor ogen moesten houden bij alles wat we deden.

‘Onze kern is vijfendertig tot veertig. Onze lezeressen mogen best vast gaan meelezen als ze achter in de twintig zijn en een beetje vroeg oud, en ze mogen een tijdje doorlezen als ze de veertig al ruimschoots zijn gepasseerd en zich nog graag jong willen voelen, maar wij hebben alleen maar lezeressen tussen de vijfendertig en veertig jaar in ons hoofd. Vrouwen die bovendien goed opgeleid zijn, kinderen hebben en werken. Welbeschouwd vrouwen met een kloteleven. Vrouwen die twee keer in de week ’s avonds denken: verdomme, vroeger móchten vrouwen niet eens werken, en nu móét ik weer. Maar dat denken ze alleen maar. Dat zeggen ze niet. Of zelden in elk geval, misschien zelfs alleen maar als ze een beetje dronken zijn of een burn-out hebben.’

Ik knikte. Het was overduidelijk niet de bedoeling dat ik iets ging zeggen, laat staan vragen. Knikken leek al een beetje op het randje. Toen ik haar later een keer zag staan leek ze bijna één meter negentig. En dat heette dan Lilly. Hoe bedenk je het.

‘Weet je wat het mooie is,’ ging Lilly verder. ‘Wij laten onze lezeressen weten dat wij het weten, dat we ze snappen, maar we zeggen het niet. Wij laten onze lezeressen voelen dat ze sterk zijn en slim. Niet denken, dat is te vrijblijvend, maar voelen. Zij zijn de kampioenen. Zij hebben de kracht om bedrijven – opvallend vaak zelfs hun eigen bedrijf – te laten functioneren; als zij het niet organiseren, stort het huishouden in en weten de kinderen niet meer op welke school ze zitten. Samen met onze lezeressen kijken we een beetje neer op de mannen met wie ze getrouwd zijn, al te vaak dramatisch eendimensionale types. Daarom willen ze ons lezen. Omdat ze dan voelen dat ze bij de kampioenen horen terwijl wij allebei, onze lezeres en WAN!, weten hoeveel ze ervoor moeten afzien. Dat ze topsport bedrijven.’

Ze nam weer een slok van haar koffie. Ik had de mijne al op en ik keek haar afwachtend aan. ‘Hoe oud ben je?’

‘Vierendertig.’

‘Goede leeftijd. Je komt vanzelf tot de kern. Kinderen?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Ook geen man trouwens. Niet meer in elk geval.’

Ze keek me even onderzoekend aan. Geen idee wat er in dat hoofd omging. Wat een vrouw, dacht ik. Niet in termen van een vrouw met rondingen en oorbellen en zo, want ze kwam tamelijk geslachtloos op mij over en een lesbienne van de masculiene soort leek ze me ook al niet. Maar ze straalde een energie en een kracht uit als van een voortdenderende olifant. Niet te stoppen.

Ze ging door. ‘Dat wil niet zeggen dat we de problemen waarmee onze WAN!’tjes worstelen, ontkennen. Dat zou wel het domste zijn wat we kunnen doen. Er is van alles te veel of te weinig: te veel gezeur en gedoe met kinderen, te weinig ondersteuning van hun man, te veel stress op het werk, te weinig goede seks of überhaupt te weinig seks. We lijden met ze mee maar laten altijd het perspectief zien. Concreet betekent dat: we laten nooit iemand aan het woord die in de put zit omdat ze een autistisch kind heeft of omdat haar man buiten de pot pist. Nee, we laten een lezeres aan het woord die het moeilijk heeft gehad met een autistisch kind maar die dat op een geweldige wijze een plek in haar leven heeft kunnen geven, ook nog zonder dat het haar carrière schaadt. We interviewen iemand van wie de man – omdat ze dat nu eenmaal doen – vreemd is gegaan maar die hem ofwel eruit heeft gelazerd, of hem heeft laten zien dat zij sterker is dan hij. Tot hij smeekt om terug te mogen komen. De meeste mannen beginnen daar nog dezelfde avond mee. Dát doen we met onze artikelen, maar ook met onze evenementen en al die andere acties waar jij verantwoordelijk voor gaat zijn. Onderschat het niet. Het luistert nauw. En als je twijfelt, kom je het eerste jaar toch maar even langs bij Lilly. Even checken. Dat kan helemaal geen kwaad.’

Dat was de eerste keer dat ik merkte dat Lilly de neiging had om zichzelf bij haar naam te noemen. ‘Vraag dat dan ook eerst even aan Lilly,’ zei ze een keer toen een subliem idee van mij door de anderen beduidend minder geniaal werd gevonden en dientengevolge heel erg rigoureus werd afgeschoten. Vrouwen die bij damesbladen werken mogen er dan niet zelden als een plaatje uitzien, qua mededogen doen ze niet onder voor Navy SEALs, al vermoed ik dat díé doorgaans iets zorgvuldiger omspringen met naaste collega’s.

Telkens als ze haar eigen naam uitsprak probeerde ik pijpenkrullen te zien en roesjes, maar het lukte niet. Toen ze, aan het eind van het gesprek, opstond en om haar bureau heen liep, zag ik dat ze ook nog een beetje sleepte met haar been. Misschien was dat de reden waarom ze stevige schoenen aanhad, schoenen waarmee de collega’s van de redactie nog niet in de Himalaya gezien wilden worden, bang als ze zouden zijn dat de sherpa’s erover zouden gaan praten. Om je dood te schamen.

Ik kon het niet laten iets te zeggen over haar naam. ‘Lilly,’ zei ik, ‘aparte naam.’

Ze fronste haar voorhoofd. ‘Je bedoelt: Lilly is een beetje als Sissi en je kijkt naar mij en je ziet geen Sissi?’

‘Ja, zo zou je het kunnen zeggen,’ zei ik met een glimlach.

‘Mijn moeder heeft op haar sterfbed bekend dat ze destijds een inschattingsfoutje hebben gemaakt. Ik heb me zowel met haar als met mijn naam verzoend.’ Ze lachte een hartelijke, ontwapenende lach.

Van alle vrouwen die absoluut mijn type niet waren, was Lilly met afstand het meest mijn type.

2.

Geen idee hoe vaak andere mensen hun leven opschonen, maar ik had er de laatste jaren een gewoonte van gemaakt. Een nieuwe kledingstijl kiezen, andere eetgewoonten aanmeten, de ene keer wat minder cocktails drinken, de andere keer wat meer goede wijn. Ergens op de achtergrond wist ik ook wel dat het hier niet werkelijk om ging. Het gaf afleiding. Het verzette de zinnen. Ik was bezig in plaats van te gaan zitten treuren.

Ik deed het nu weer en rigoureuzer zelfs: ik had mijn baan opgezegd en hetzelfde gedaan met Frénk. Nieuwe kansen. Met de nieuwe baan bij WAN! was dat direct goed gekomen. Een andere man was er nog niet en ik had ook geen idee of die er snel weer zou komen. Het hield me ook niet erg bezig; ik had even genoeg aan mijn hoofd.

Het was veelbelovend begonnen met Frénk. Hij was vijf jaar ouder dan ik en gescheiden. Toen ik hem ontmoette, in de kroeg, had ik het gevoel dat het hem wel eens zou kunnen zijn. Hij stak een kop boven me uit, was strak, sportief, beetje donker. Hij was eerder voorkomend dan humoristisch en meer galant dan avontuurlijk. Misschien bleek het daarom ook niet te werken want al na een paar maanden werd hij hopeloos saai. Hij was lief en zachtaardig, precies de eigenschappen waar mijn beste vriendin Liza haar nieuwe liefde voor de hemel in prees, maar ik had meer spanning en plezier nodig dan hij kon bieden. Dus namen we afscheid, ik althans van hem. Hij snapte het niet, werd boos en smeet met de deur. Er kon geen hand vanaf. Zo daadkrachtig had ik hem al die tijd niet gezien.

Ik keek naar de deur en was, net als hij, verdrietig: niet omdat mijn relatie met Frénk was beëindigd, maar omdat het me maar niet lukte om – sinds Rick – mijn leven qua mannen behoorlijk op de rails te krijgen.

Het was mijn therapeut die een jaar eerder had geopperd om mijn gevoelens op te schrijven. Zij dacht dat dit misschien zou helpen. Na honderd peperdure gesprekken waarvan er slechts een handjevol door de ziektekostenverzekering werden vergoed, zei ze: ‘Floor, schrijf het op. Schrijf het van je af.’ Ik begon met flarden, losse herinneringen, gebeurtenissen, mooie momenten. Na verloop van tijd kreeg ik de smaak te pakken en werd het een verhaal. Ik nam een paar maanden verlof en opeens kreeg het ook nog een kop en een staart en uiteindelijk verscheen De overgave van Floor, een titel die door de uitgever werd bedacht en een boek dat gelukkig onder een pseudoniem werd uitgegeven. Destijds leek het me iets te veel van het goede voor mijn ouders, die er toch al weinig van begrepen dat de relatie met Rick was beëindigd, maar er niet geruster op zouden zijn geworden als ze hadden gelezen welke weg we samen bewandeld hadden tot hij me in de steek liet en alle vertrouwen verdampte als nevel in snel opkomende zon. Achteraf zou ik het ook in mijn nieuwe baan toch op zijn minst ongemakkelijk hebben gevonden als mijn collega’s hadden kunnen lezen over onze voor menigeen bepaald niet alledaagse erotische belevenissen.

Omdat ik inmiddels behoorlijk ervaringsdeskundig was op het gebied van therapeutische gesprekken, voerde ik er, na het verschijnen van het boek, nog eentje met mezelf en wij trokken twee belangrijke conclusies: ik was klaar met Rick maar ook weer niet helemaal; en juist door het beschrijven van mijn sm-ervaringen realiseerde ik me wat ik al die tijd al wel had geweten: ik miste het vreselijk. Niet elke dag natuurlijk en niet de hele tijd, maar ik verlangde ernaar. Ik had het nooit meer gevonden. Ik snapte ze wel, die vrouwen die her en der op sites schreven dat ze niet zonder konden. Dat ze niet zomaar een partner zochten, maar een BDSM-tegenpool; dat ze gelukkig waren met hun man die niets had met sm, maar dat zij het niet konden missen en het erbij zochten met iemand anders.

‘Is het een verslaving?’ had Liza eens gevraagd. We waren al beste vriendinnen, maar door wat we beiden hadden meegemaakt en de wijze waarop we elkaar hadden geholpen waren we een soort twee-eenheid geworden. We wisten alles van elkaar, konden en durfden alles tegen elkaar te zeggen.

‘Bij een verslaving denk ik toch meer aan iets van buiten,’ zei ik. ‘Sigaretten, alcohol, coke. Dit voelt meer als iets wat van mezelf is maar onontwikkeld blijft. Ik heb een gave maar kan het niet gebruiken. Ik verlang ernaar me weer net zo te geven, beschikbaar te stellen. Daar heb ik iemand voor nodig, ik kan dat niet alleen.’

Ik had haar verteld van de vrouwen – en mannen trouwens – die desnoods buiten hun huwelijk zochten naar iemand die hen wilde domineren, wilde vastbinden en slaan, maar dat ik had besloten die stap op die manier niet te zetten. ‘Ik wil niet alleen maar iemand die een meester voor me is, ik zoek weer een liefde die me dat kan bieden. Een nieuwe liefde die me dit niet kan bieden zal uiteindelijk niet werken. Maar een ervaren Dom die ik niet mijn liefde kan geven zal ook niet gaan. Het is in elk geval niet wat ik zoek.’ Ik realiseerde me ook wel dat ik de lat hoog legde. Het was niet anders, ik kon het niet op een andere manier.

Door een bizarre samenloop van omstandigheden werden Liza en ik destijds allebei geslagen. Ik geheel vrijwillig door Rick, mijn Dom, of door een andere Dom, als Rick mij aan een ander ter beschikking had gesteld. Liza geheel tegen haar zin door haar man, die niet kon accepteren dat hij haar ex ging worden en haar daarom mishandelde, tot de politie erbij werd gehaald door de buren, en ik – op verzoek van Liza – werd gebeld door de politie om die nacht bij haar te blijven en haar daarmee behalve mijn schouder ook veiligheid te geven, ook al werd de ex achter slot en grendel gezet.

Uiteindelijk was de scheiding erdoor gekomen. Een jaar later ontmoette Liza Sjoerd, ook gescheiden en ook twee kinderen. Een lieverd, die voor haar kookte, haar voortdurend liefkozend aanraakte, haar vertelde dat hij haar mooi vond en regelmatig een cadeautje voor haar meenam. Toen ik nog gelukkig was met Rick, en Liza door de scheiding alleen maar bonje had maar graag mijn verhalen wilde horen over zwepen en kaarsvet, had ze wel eens gezegd dat ze dat ook wel eens wilde proberen. Het was er met Sjoerd niet van gekomen. Ze hadden seks waarbij de variatie bestond uit hij boven of zij boven, met een frequentie die het al dan niet gelogen landelijk gemiddelde al heel snel niet meer haalde – en ze was dolgelukkig. Tegelijk snapte ze niet maar accepteerde ze volledig dat het voor mij niet genoeg was.

Ook Liza had ik met moeite kunnen uitleggen waarom het met Rick fout was gegaan. ‘Een foutje, Floor, we maken allemaal wel eens een foutje, of een fout desnoods. Maar moest het daarom eindigen?’ Ze had moeite om te begrijpen dat ik niet kon accepteren dat hij niet naar me toe was gekomen alleen maar omdat ik verwachtte dat hij dat zou doen. Om me te redden op een moment dat ik verdwaald was in mijn eigen seksuele fantasieën, mijn eigen checklist opstelde met dingen die hij met me mocht doen of me mocht laten doen. Zo verdwaald in mijn eigen hoofd dat ik niet meer kon ademen omdat het leek alsof de zilveren halsband die ik in zijn opdracht om had gehad steeds meer ging klemmen, mijn keel afkneep, de lucht belette om mijn longen te bereiken.

Ik had er moeite mee gehad om de goede woorden te vinden om het haar duidelijk te maken. Uiteindelijk was het in een zin samengekomen, beter kon ik het niet vertellen: ‘Als je je achterover laat vallen in het volste vertrouwen dat de liefde van je leven je opvangt, en opeens doet hij dat niet – hij doet een stap naar achteren of opzij, gewoon om eens te zien wat het effect is als je valt – zul je je dan ooit nog een keer laten vallen?’

Ze had geluisterd, de ervaring achter de woorden geprobeerd te voelen en geknikt. Hoewel we het zelden over Rick hadden, wist zij vermoedelijk beter dan ik wat hij nog steeds voor me betekende. Omdat ík het wegstopte of probeerde weg te schrijven, terwijl zíj zich steeds maar afvroeg waarom de liefde ons niet had kunnen overwinnen.

Voor de rest van de wereld was ik dezelfde Floor als altijd. Leuk, gevat, vrolijk. Voor mannen: niet onaardig om naar te kijken en geen straf om aan te mogen zitten – al was dat slechts weinigen gegeven. Voor Liza was er een Floor van Voor Rick en van Na Rick, vR en nR. De tweede kon zich, ook al was ze het misschien niet, soms hopeloos mislukt voelen, een ervaring die ze daarvoor nooit had gekend.

Liza bleef en zou er altijd zijn zoals ik er altijd voor haar was geweest en zou zijn. Zonder enige twijfel. Hoe anders was dat gegaan met mijn andere beste vriendin, Jasmijn, degene die ervoor had gezorgd dat Rick en ik elkaar hadden ontmoet.

3.

WAN! ging feestvieren met de abonnees en we gingen dat doen door cadeautjes te geven. Marketing moest dat grotendeels regelen. De eerste gedachte is dan: wat is er leuker dan met een zak geld op pad te gaan om leuke dingen te kopen voor je beste vriendinnen? Fout gedacht. Zo gaat dat niet.

Als een blad als WAN! cadeautjes gaat weggeven – en cadeautjes moet je dan lezen als: mooie prijzen om te winnen of kekke dingen om met heel veel korting te kopen – dan ga je als marketingmanager naar een partner toe die dat soort cadeautjes verkoopt en die moet ze dan aan jou geven zodat jij ze weer weg kunt geven aan de abonnees. Daarvoor in de plaats krijgt die partner dan aandacht in het blad. Zo was al duidelijk dat wij een speciale serie Swarovski-sieraden gingen aanbieden tegen een speciale prijs; ook konden lezeressen een luxe beautycase winnen gevuld met Guerlain-producten en ze konden Marlies Dekkers-setjes kopen én winnen. Verder gaven we een citytrip voor twee naar New York weg, een alles-erop-en-eraan wellness-vriendinnenweekend (voor vier personen) in een Duits resort en er was een speciaal voor ons samengesteld ‘boekenpakket voor de vakantie’ te koop. Er waren trouwens ook heel wat ideeën afgevallen: een baan als hoofdredacteur of desnoods adjunct-hoofdredacteur van WAN!, een gegarandeerd winnend staatslot (maar dan wel met minimaal honderdduizend euro als prijzengeld – ze kregen het maar niet uitgewerkt), een jaar lang gratis verblijf op de Seychellen zonder kinderen, en een carrière als voetbalvrouw naast Rafael van der Vaart.

Een van de allermooiste cadeautjes mocht ik nog regelen: een zeilcruise met uitsluitend lezeressen op een luxe schip met maximaal honderdtachtig passagiers. Het idee: lezeressen mochten erop inschrijven en laten weten wie ze graag mee wilden nemen en waarom. Als er te veel aanmeldingen zouden zijn, zou er gekozen worden op basis van de reden. Dat er te veel aanmeldingen zouden zijn was wel de bedoeling maar niet vanzelfsprekend: want er moest wel voor de reis betaald worden, hoewel uiteraard zo weinig mogelijk. En dat, beste Floor, leggen we nu graag in jouw handen.

‘Wat we van ze willen,’ vertelde Sofie tijdens ons voorbereidende gesprek, ‘is een zeer scherpe prijs, in elk geval veel lager dan die in de brochure, met een aantrekkelijke vertrekdatum. Over die verkoopprijs willen we overigens nog wel een leuke commissie want wij moeten tenslotte ook leven, en o ja: minstens twintig gratis plaatsen voor mensen van ons en om nog een paar leuke tripjes te kunnen weggeven.’

‘Meer niet?’ vroeg ik.

‘Valt best mee, toch?’ antwoordde Sofie.

Sofie en Halijn waren mijn twee marketingassistenten. Sofie was een beetje groter en donkerder, maar met een onschuldige uitstraling die je niet zo snel bij iemand met haar lengte verwacht. Vraag me niet waarom niet trouwens. Halijn was iets ouder, klein, blond en had een grote bek. Halijn was knap om te zien, Sofie gewoon leuk.

Sofie, hoe onschuldig ook, was al wat langer gewend aan de cultuur bij ons blad en dus aan het idee dat onze partners zich simpelweg al uitverkoren moesten voelen als ze door ons gebeld werden om iets leuks te mogen betekenen voor onze lezeressen. Vaak reageerden ze trouwens ook zo; met onze honderdveertigduizend abonnees deden we het voor een blad erg goed en op een mooie paginagrote foto geilden ze nu eenmaal zonder uitzondering. Bijna zonder uitzondering.

‘En wat gaan we aanbieden?’ vroeg ik.

‘Pagina’s publiciteit. In onze jubileumeditie vier of vijf pagina’s met veel beeld en een uitgebreide beschrijving van de reis, een follow-up een nummer later en een uitgebreid verslag van de reis van minstens tien pagina’s. Uiteindelijk komt het neer op een waarde van een paar ton,’ zei Sofie.

De volgende dag zaten we goed voorbereid bij de directeur van de reisorganisatie. Hij hoorde ons heel welwillend aan, misschien ook omdat we best leuk waren om naar te kijken, en toen we zo’n beetje aangaven wat we precies wilden, vroeg hij heel vriendelijk of we soms een gaatje in ons hoofd hadden en hij wenste ons verder een hele fijne dag.

Op de terugweg vroeg ik me af hoe we zijn antwoord konden ombuigen tot iets positiefs, als ze straks op kantoor gingen vragen waarom we al zo snel terug waren. Ik kwam er niet uit.

4.

Later zei hij dat hij het al aan me gezien had toen we kennismaakten. Hoe dat kon begreep ik niet, maar ik geloofde hem. ‘Een cameraman ziet nu eenmaal dingen,’ voegde hij eraan toe. Het gebeurde toen de laatste opnamen werden gemaakt voor de ledenwervende commercial van WAN!.

Jaren geleden al was bij WAN! de goede traditie geboren dat als vrouwen voor het blad werden geïnterviewd, zij een abonnement kregen als zij dat nog niet hadden. De vrouwen die voor ons blad werden geïnterviewd waren bijna per definitie de rolmodellen voor onze lezeressen. Er rolde geen dame paginagroot en in kleur van de pers af van wie het merendeel van onze lezeressen zei: wat een afgrijselijk mens. Elk nummer stond er een vrouw op de cover. Elke keer was het een gepuzzel wie dat zou moeten zijn. Ze moest een verhaal te vertellen hebben en bovendien vanaf de cover en op het schap in de winkel onze ‘vrije’ lezeressen dusdanig aanspreken dat deze het blad kochten. De losse verkoop bepaalde doorgaans het verschil tussen winst en verlies.

Tijdens mijn kennismakingsgesprek met de vrouwelijke chef van de beeldredactie, Myriam, en de mannelijke chef vormgeving, Raymond, bleek dat het bepaald niet eenvoudig was om de goede persoon te vinden. We zaten aan het bureau van de chef vormgeving. Achter zijn bureau hingen vierentwintig covers van de afgelopen twee jaar onder elkaar en daaronder – aangezien het aan het begin van het jaar was – nog maar één cover van dit jaar en elf vrije haakjes. Bij de covers van de afgelopen twee jaar had hij op een papiertje de cijfers van de losse verkoop geplakt.

‘Het is oorlog op het schap in de kiosk, Afghanistan is er niets bij,’ zei Raymond. Hij was niet van de understatements. ‘Heb je wel eens goed gekeken hoeveel damesbladen, glossy’s, kookbladen, reistijdschriften en weet ik veel wat voor bladen er allemaal liggen? Uit al die bladen moeten de lezeressen kiezen; een enkeling koopt twee bladen, iemand die door het dolle heen is misschien eens drie, maar de meesten kopen er maar één of slaan een keer over. Een blad is ook duur, laten we maar eerlijk zijn. En wij willen dat wij gekocht worden. Dat gebeurt maar door één ding: spreekt onze cover meer aan dan die van een ander blad?’

Myriam nam het gesprek over: ‘Het zou mooi zijn als er een pasklare formule was die werkt. Dat je precies weet: een mooie kop, een vleugje mode en een drupje seks en dan hebben we beet. Zo is het dus niet. Daarom analyseren we elke cover opnieuw wat erop staat en wat de resultaten waren; we proberen van onze fouten te leren, en bij elke cover ontdekken we dat we het allesomvattende recept nog steeds niet hebben. Het leven zou trouwens een stuk gemakkelijker zijn als andere bladen niet ook zo hun best deden om lezeressen binnen te harken.’

‘Maar de basis is: altijd een vrouw op de omslag,’ zei ik. ‘Nooit eens een leuk plaatje van een Frans kasteeltje of een mooi gedekte tafel. Dingen die de lezeressen toch ook aanspreken.’

‘Klopt,’ zei Raymond. ‘Dat hoofd is ons beeldmerk. Daar herkennen de dames ons blad aan. Herkennen is één, daarna nog tot actie bewegen is twee.’ Hij draaide zich een halve slag om en wees op de covers achter hem. ‘Daar zie je Halina Reijn, en een stukje verder terug Mariëlle Tweebeeke. Je ziet ook het enorme verschil in losseverkoopcijfers. Dat kan natuurlijk te maken hebben met het weer, met een hele goede prestatie van een concurrent, of misschien spraken de andere teksten op de cover niet goed genoeg aan. Toch hebben we geconcludeerd dat het ook aan de keuze van die twee personen lag. Reijn is sprankelend, sterk, creatief – een beetje een buitenbeentje. Tweebeeke is intelligent, charmant en mooi en is elke avond op de buis om politici, artsen of advocaten het vuur na aan de schenen te leggen. Ook een rolmodel, zou je denken. Toch denken we dat ze te eenvormig is; ze is te eenzijdig bekend als iemand die slimme vragen stelt op tv. Dat doet ze goed en daar wordt ze om bewonderd. Halina Reijn speelt toneel, is op tv, doet allerlei dingen in het artistieke domein. Als je onze lezeressen vraagt wat ze vooral willen zijn, zullen ze zeggen: sprankelend en creatief en dat liever dan een goede en charmante journalist. En dat scheelt zomaar tienduizend exemplaren in de losse verkoop.’

Die gratis abonnementen kwamen nu uitstekend van pas bij de ontwikkeling van de commercial die door het reclamebureau was uitgedacht voor ons blad. Het idee was: niet wij, maar anderen moeten vertellen hoe goed wij zijn. Dus werden in overleg met het reclamebureau vrouwen geselecteerd die de afgelopen twee jaar voor ons blad waren geïnterviewd en die dus het blad lazen. Dat het gratis was gaf niet. Bijna allemaal zegden ze toe, op een enkele politica na. Het waren bekende tv-presentatoren, journalisten (meestal ook bekend van tv), omroepbazen, ondernemers, politici, cabaretières, actrices en schrijfsters die werden benaderd. Er waren er acht nodig en er hoefden er maar tien te worden gevraagd omdat er slechts twee afhaakten. Ook voor hen was het weer publiciteit, op tv nog wel, of ze vonden het gewoon leuk om te doen. Voor het geld hoefden ze het niet te doen want ze kregen er amper voor betaald. Hoe dan ook, ze deden mee.

Het concept van de commercial was even simpel als direct. Ze kwamen om de beurt in beeld in een wisselende setting: soms aan de eettafel of aan het strand, dan weer op kantoor of tijdens het sporten. Ze noemden allemaal een eigenschap waarmee zowel die vrouw als WAN! geassocieerd kon worden: sterk, stoer, slim, humoristisch, daadkrachtig, doorzetter, genieter. Aan het eind van de commercial kwam de hele groep in beeld en zei er eentje: ‘Wij lezen WAN! ’ Er werd afgesloten met: ‘Tien jaar WAN! vieren wij met onze lezeressen. Vier het ook mee.’ Ik vond het een mooi en krachtig concept. Jammer dat het voor mijn tijd was bedacht.

De afsluitende opname werd gemaakt in de tweede week van mijn tijdelijke dienstverband. Er waren een paar mensen, zoals ik, die vanwege hun functie bij de opname aanwezig mochten zijn, en verder waren er de journalisten die de interviews met de dames in kwestie hadden gemaakt. ‘We maken er gewoon vast een feestje van,’ zei Lisette, de hoofdredacteur.

Alle afzonderlijke opnamen waren al gemaakt en nu ging het alleen nog om de groep. Erg moeilijk kon het niet zijn zou je zeggen maar het reclamebureau had een volledig team opgetuigd voor het laatste shot, bestaande uit een regisseur, een producent, een copywriter, een artdirector, geluidsmensen, een paar visagisten, stylisten, een accountmanager, de directeur van het bureau en twee cameramannen. Sommigen van de acht vrouwen hadden trouwens hun eigen visagist meegenomen. Misschien moest ik daar ook eens over nadenken, een eigen visagist.

‘Staan die hier allemaal declarabel?’ vroeg ik aan Suus, die namens de redactie in ons projectteam zat en dus van de hoed en de rand wist.

‘Vermoed van wel,’ antwoordde ze. ‘Ik heb ooit de begroting gezien voor de productie van het spotje en ik was erg verbaasd dat er geld over was om het überhaupt nog uit te zenden. Heb voor de zekerheid gevraagd of het ten koste ging van onze bonussen maar dat was niet het geval. Het moet terugverdiend worden door de groei van het aantal abonnees. Geen idee hoe ze dat voor zich zien.’

‘Dan hoop ik maar dat het budget van voor mijn tijd is.’

‘In elk geval staat jouw handtekening er niet onder. Lijkt me een geruststellende gedachte.’

Er heerste een gemoedelijke sfeer. De vrouwen vonden het wel grappig, vooral omdat ze met z’n achten waren en ze het vermoedelijk ook leuk vonden om elkaar te zien; de mensen van het reclamebureau deden allemaal iets en verrassend vaak ook niets, en wij stonden erbij te kijken. Voor ons was het een uitje. Wij hoefden niets te doen. Wij drukten ook niet op de projectbegroting.

Ik zag hem pas echt toen hij zijn hoofd langzaam van de camera wegdraaide, mijn kant op. Zijn ogen vingen de mijne – bewust, begreep ik later – en gedurende een moment was er geen set meer en waren er geen andere mensen, was er alleen zijn blik die de mijne vasthield, drie of vier seconden, ik weet het niet. Een eeuwigheid in elk geval en hij liet niet los, tot ik het enige deed waartoe ik in staat was: mijn ogen neerslaan. Ik had natuurlijk mijn hoofd naar links moeten draaien, of naar rechts; ik had hem ook een gedurfde knipoog kunnen geven, maar ik kon niets anders doen dan me te onderwerpen door mijn ogen te sluiten en mijn hoofd te buigen. Een fractie nadat ik dit had gedaan wist ik wat er gebeurd was. Ik keek weer op en keek opnieuw recht in zijn ogen. Zonder een spier te vertrekken draaide hij zijn hoofd weer weg en concentreerde hij zich op zijn camera. Mijn buik draaide, mijn hoofd tolde en mijn bekken gloeide. Ik wist wat ik had gevonden, na me er jaren tevergeefs voor te hebben opengesteld.

Tijdens sommige relaties die ik de afgelopen jaren heb gehad was het wel eens ter sprake gekomen dat ik in een vorig leven aan sm had gedaan. Als ze doorvroegen vertelde ik dat ik onderdanig was of in elk geval heel goed kon zijn. Ik vertelde wat we hadden gedaan, van de zweep, van de opdracht om naar een hotelkamer te komen. Dat ik een geel jurkje moest kopen en daarmee uitdagend in de lobby van Krasnapolsky moest gaan zitten. Ik liet ook details achterwege. Dat ik me moest tonen bijvoorbeeld. Ook dat ik me heb laten weggeven, dingen met een andere man deed alleen maar omdat ik nu eenmaal de sub was en Rick de Dom. Ook over de parenclub vertelde ik zelden.

Soms vonden mijn nieuwe vrienden het spannend om te horen, vaker evenwel vonden ze het eng of op zijn minst vreemd. Dat merkte ik gauw genoeg en dan stopte ik met vertellen. Een enkele keer echter waren ze geboeid en wilden ze het ook proberen. Ik deed mee, hoewel het vrijwel altijd direct al duidelijk was dat je het niet zomaar even kunt spelen. Je kunt het wel leren, zoals Rick en ik destijds ook hebben gedaan, maar niet op een achternamiddag. Een Dom kan wel een vrouw tot slavin trainen, en uiteraard een man tot slaaf, maar een sub kan niet een Dom creëren: Nu moet je me een paar tikken op mijn billen geven. Nu ietsje harder. Potdorie, vergeet je weer mijn handen vast te binden. Nu moet je iets ergs tegen me zeggen, dat ik een slet ben bijvoorbeeld. Ja, echt, slet of misschien zelfs lustslavin, doe dat maar, daar word ik zo geil van. Laten we eerlijk zijn, het werkt niet. Je bent niet zomaar een Dom en je kunt niet zomaar een vrouw tot overgave bewegen. En je weet soms ook niet wat je overhoop haalt, zoals ik ook heb moeten ervaren – op pijnlijke wijze.

We hadden het voorbereid. Hij was onervaren maar bereid om te leren, en bovenal: ongelooflijk nieuwsgierig. Hoe dat nu was om een vrouw te slaan die dat zelf wilde. We hadden eerst een beetje geoefend, maar het bleef bij gefröbel en gedoe in de marge. Een spelletje dammen waarbij je elkaar – nu ja: hij mij – eens op een andere manier mocht slaan. We hadden samen wat verhaaltjes gelezen en een film bekeken. Achteraf misschien niet de goede verhaaltjes en de juiste film.

Nu we het echt gingen doen zou hij me opdrachten geven en me dan met boeien aan het bed vastmaken. Natuurlijk hadden we een stopwoord afgesproken. Het begon zoals ik eigenlijk wel had verwacht: namelijk precies zoals ik had verteld dat het, bijvoorbeeld, kon beginnen. Hij mocht zeggen wat ik aan moest doen, wanneer ik wat uit moest trekken en wat ik juist aan moest houden. Hij mocht best dingen tegen me zeggen als ‘slet’ of ‘slavin’. Hij mocht ook zelf erge dingen bedenken om te zeggen als hij dat fijn vond. Hij was de Dom, en dan mag dat immers. We hadden er wel om gelachen, uiteindelijk zou het gaan gebeuren.

Als zijn fantasie al op gang was gebracht, dan was er nog niet heel veel uit voortgekomen. We gingen het doen in zijn huis. Al bij zijn eerste whatsappje wist ik dat het niets ging worden, maar ik zag het ook als een lolletje. Vooruit, laten we eens gek doen. ‘Kom zonder broekje aan naar mij toe, slet.’ Ik lachte er nog net niet hardop om en moest me inhouden om niet terug te sturen: ‘Heel graag, meester. Om u te behagen.’ Dat lag er misschien weer te dik bovenop. ‘Zal ik doen,’ antwoordde ik dus maar. Ik kon zo gauw niets beters verzinnen.

Ik was amper binnen of hij gaf me de opdracht om me uit te kleden. Hij liep om me heen, keek naar me, zei dat hij me ging misbruiken, dat hij me eens zou laten voelen wat het was om een slavin te zijn. Terwijl ik mijn lachen bijna niet kon inhouden, werd hij steeds serieuzer. Misschien merkte hij het aan me en maakte dat hem al een beetje boos, maar had ik dat weer niet door. Hij pakte de blinddoek en bond die voor mijn ogen. Ik voelde zijn handen op mijn borsten, maar hij vergat ze te strelen en kneep direct hard in mijn tepels.

‘Pijn wilde je toch?’ Ik reageerde niet. Hij gaf me een duw in de richting van het bed, ik struikelde die kant op en hij gooide me voorover op het bed. Aan mijn armen trok hij me op de goede plek. Hij was sterk. Ik werkte zo goed mogelijk mee, om de druk op mijn armen te verlichten. We hadden twee paar handboeien en hij had een spijlenbed. Hij maakte eerst de ene pols vast en daarna de andere. Toen had hij me moeten voorbereiden, maar dat deed hij niet.

‘Vuile hoer dat je bent,’ zei hij, hard nu. Dat was het enige andere erge scheldwoord dat hij zelf had bedacht en dat hij het kwartier dat hierna volgde veelvuldig zou gebruiken. ‘Je houdt van een zweep? Ik zal je een zweep geven.’

Hij sloeg me hard op mijn billen, te hard voor een eerste slag. ‘Zachter,’ kreunde ik, maar ik was vergeten een code af te spreken voor ‘minder’ of ‘zachter’ of ‘tandje lager’. De enige code die we hadden was om te stoppen, en dat wilde ik niet gebruiken.

Dat ik ‘zachter’ zei wond hem duidelijk op en het hielp niet. Weer sloeg hij met de zweep, en harder dan net. Ik zette mijn tanden op elkaar. Ik wist dat ik het kon hebben, alleen niet zo snel. Ik schakelde in mijn hoofd. Doorbijten. Het lachen was me nu wel vergaan. Een rare emotie of drang om me te bewijzen maakte zich van mij meester. Ik wilde toch zo graag, eindelijk weer eens, geslagen worden? Ik kon daar toch zo goed tegen? Ik hield daar toch zo van? Nu was het niet meer voor hem maar voor mezelf dat ik het stopwoord niet zei. Ik liet hem zijn gang gaan, hoewel ik wist dat dit de enige keer zou zijn dat ik dit met me zou laten doen.

Misschien sloeg hij nu uit frustratie omdat hij zelf ook wel zag dat hij het niet goed deed, dat dit niet de sfeer was die ik had beschreven. Misschien was het vanwege ergens weggestopte, oude woede, maar hij sloeg me niet uit liefde maar uit boosheid. Hij deed me geen pijn om me te laten genieten maar om me te laten lijden. Ik werd bang. Nooit eerder was het woord ‘sadist’ bij me opgekomen als er dingen bij en met me werden gedaan. Ze waren meestal gedaan met liefde, zoals door Rick, en anders met respect en zorgzaamheid, zoals door de liftman en zijn vrouw de advocate. Dit was anders.

Ik durfde het stopwoord niet te gebruiken want ik was bang voor het effect dat het op hem zou hebben. Toen minderde hij uit zichzelf. Hij bouwde af, alsof hij terugkeerde uit zijn roes. Hij legde de zweep weg en begon op een rustiger toon tegen me te praten, zonder de opwinding en agressie die ik net had waargenomen.

‘Wil je me losmaken,’ hijgde ik. Hij deed het, gelukkig. Ik was er niet zeker van geweest dat hij dat zou doen. Ik was bang dat mijn huid was opengescheurd; dat was niet het geval.

‘Hoe vond je het?’ vroeg hij toen zowel hij als ik een beetje bijgekomen was.

‘Jij eerst, hoe vond jij het?’ zei ik.

‘Geweldig. Het gaf een kick.’

‘Ik vond het vreselijk,’ zei ik.

Niet lang daarna ging ik naar huis, nog steeds tot zijn verbazing. Ik had hem niet kunnen uitleggen wat ik had ervaren. Twee dagen later belde ik hem op om te zeggen dat ik hem niet meer wilde zien.

‘Allemaal vanwege onze sessie?’

Ik liet het daar maar bij.

Om een vrouw tot overgave te dwingen is vaardigheid nodig. De cameraman had die vaardigheid. Ik wist het toen ik mijn ogen neersloeg.

De cameraman heette Jon. Hij besteedde geen aandacht meer aan me tot alles achter de rug was en we champagne dronken en oesters aten op het jubileum van het blad en op het zonder enige twijfel grote succes van de commercial. Met een glas in de hand kwam hij naar me toe. Ik zag hem komen terwijl ik met een groepje stond te praten en draaide me naar hem toe.

‘Hallo,’ zei hij en hij stak zijn hand uit, een hand die ik al eerder had geschud, maar die eerste keer was bij mij niet echt blijven hangen. ‘Ik ben Jon, zonder h. Mag ik je kaartje?’ Dat was niet zo’n gekke vraag. ‘Dan zal ik je spoedig bellen.’ Die toevoeging was wel bijzonder, omdat het duidelijk was wat hij ermee probeerde te zeggen – en dat was niet dat hij, als cameraman en zzp’er, wilde komen praten of hij misschien vaker een klusje voor ons kon doen.

Ik gaf hem mijn kaartje en voegde eraan toe: ‘Ik wacht af.’

Hij was een getrainde BDSM’er en bovendien verslaafd aan de liefde. Het leek mij een ideale combinatie. ‘Ik sla alleen een vrouw die het waard is geslagen te worden,’ zei hij een keer tegen me. Uit zijn mond klonk het als een liefdesverklaring, alsof hij zei: ‘Ik verwek alleen een kind bij een vrouw die het waard is de moeder van mijn kinderen te worden.’ Hij had me gezien en herkend en ik had het gevoel dat ik eindelijk weer tot bloei kon komen. Dat ik binnenkort weer kon doen waar ik zo goed in was: mezelf volledig geven, beschikbaar stellen aan iemand die de ervaring en kunde had om daar optimaal gebruik van te maken, ten behoeve van zijn en uiteindelijk ook mijn genot. Ik wist dat hij mij niet teleur zou stellen zoals anderen voor hem, ik hoopte alleen dat ik aan zijn verwachtingen kon voldoen. Alleen dat idee al wond me op. Dat ik mijn best moest doen, ver moest gaan, dat hij het uiterste van me zou vergen.

Hij belde me een paar dagen later, op de dag dat ik weer bij de man van de zeilcruises was geweest en een dag nadat Liza me had gevraagd hoe het met die opnamen van de commercial was gegaan en hoe die vrouwen in het echt waren, die vrouwen die zij alleen maar kende van tv, bladen en internet. Hoewel ik er aanvankelijk geen moment aan had getwijfeld dat hij me ging bellen, nam gaandeweg toch meer onzekerheid bezit van me. Hij zou me toch bellen, ergens de komende dagen? De eerste dag was er nog niets aan de hand. De tweede dag vroeg ik me af waarom ik niets hoorde. Op de derde was ik bang dat hij mijn kaartje was kwijtgeraakt.

‘En,’ vroeg Liza. ‘Topwijven of arrogante bitches?’

‘Allemaal gewone leuke vrouwen. Enthousiast, vriendelijk; de meesten stelden zich nog keurig voor ook. Maar ja, je moet ook wel leuk zijn als je ons blad leest.’

‘Gratis toch?’

‘Gezellig, ga jij een beetje moeilijk doen, kan wel merken dat jij geen abonnee bent. Ik zal wel zorgen dat je een proefabonnement krijgt. Knap je van op. Hoe dan ook, het was leuk. Het wordt vast een mooie commercial en dan schiet de oplage van WAN! omhoog en zal ik niet nalaten te verklaren dat dit gebeurde in het eerste jaar dat deze marketingmanager in dienst was.’

‘En dan weet zeker niemand meer dat die hele commercial al uitgedokterd was nog voor jij ook maar een sollicitatiebrief had geschreven. Natuurlijk, zo gaat dat.’

‘Glas vandaag beetje halfleeg, Lies?’ We lachten. ‘Het meest bijzondere gebeurde later bij de oesters en champagne. Nee, eigenlijk nog daarvoor,’ ging ik verder.

‘Vertel,’ zei Liza.

‘Ik ben gespot door de cameraman. Hij heeft mijn visitekaartje gevraagd en binnenkort gaat hij me bellen. Hoop ik althans.’

‘Dat klinkt als een zeer bondige samenvatting van een lang verhaal.’

‘Nee, dat is het eigenlijk niet. Het is wel een beetje gegaan zoals ik zei: hij zag me, ik sloeg mijn ogen neer, hij vroeg mijn kaartje en zei dat hij me ging bellen.’

Het was even stil aan de andere kant van mijn mobiel. ‘Je sloeg je ogen neer?’

‘Ja, precies,’ antwoordde ik. Er was niemand anders aan wie ik dat zou vertellen en zeker niet op deze manier. Maar bij Liza kon dat, al keek ze ervan op. ‘Ik had natuurlijk mijn ogen ten hemel kunnen richten, maar dat was geloof ik niet de bedoeling.’

‘Nou, vertel nu maar eens even serieus,’ vroeg Liza, die wel in de gaten kreeg dat er iets bijzonders was gebeurd.

‘Oké, serieus. Er was een cameraman. Ik stond schuin naast hem, zeker een meter of vijf, zes van hem vandaan. Alsof hij wist dat ik naar hem keek, terwijl ik dat niet eens bewust deed, draaide hij zijn hoofd om en keek me aan. Gewoon, pats boem, niet zoekend maar in één keer bulls eye, maar dan in de mijne. Ik kon niet anders doen dan terugkijken tot ik mijn ogen neersloeg. Direct daarna keek ik hem weer aan en ging hij verder met filmen. Na afloop kwam hij naar me toe, vroeg mijn kaartje, zei dat hij me ging bellen en liep weer weg. Dan heb je nu de lange versie gehoord, langer nog denk ik dan het in het echt duurde.’

‘En wat wil je hiermee nu precies zeggen?’ vroeg Liza.

‘Dat ik denk dat hij een Dom is, en niet zomaar een; en dat hij weet dat ik een sub ben, zij het een slapende. Misschien weet hij ook dat ik er vreselijk behoefte aan heb om weer gewekt te worden.’

‘En dat denk je allemaal vanwege die ene blik.’

‘Ja, zo voelde dat direct, ik weet ook niet precies wat er gebeurde. Nu even wachten op zijn telefoontje en dan ga ik jou weer op de hoogte houden.’ Ik wilde eigenlijk niet meer wachten. Ik wilde dat hij me die avond nog ging bellen. De aanvankelijke zekerheid had nu volledig plaatsgemaakt voor onzekerheid, extra aangewakkerd door het gesprek dat ik met Liza voerde. Misschien had ik het zelf allemaal wel te veel ingevuld, was het meer wens dan waarheid.

We spraken nog over allerlei andere dingen, zoals over het feit dat Sjoerd haar had gezegd misschien samen met haar ook nog een kind te willen, waarna ze haar hand had opgehouden om te laten zien hoeveel ze er dan samen zouden hebben: vijf stuks. Ze had hem uitgelegd dat ze dan een touringcar moesten huren om met de hele bubs op vakantie te kunnen gaan, dat ze met twee auto’s naar opa en oma moesten en dat de boodschappen bij Albert Heijn niet meer op één pinpas pasten. Dus dat hij maar beter morgen naar de mannendokter kon gaan om ergens een knoop in te laten leggen, want dat ze vanaf nu voor de zekerheid op geen enkele wijze meer seks gingen hebben, zelfs niet telefonisch of via internet. ‘Vijf, Sjoerd,’ had ze er nog aan toegevoegd. ‘Vijf. Spoor jij eigenlijk wel helemaal?’

Ik lag in een deuk. Dit was Liza. Ellenlange absurde zinnen met zoveel onzin bij elkaar dat je zeker wist dat ze er een dag over had gedaan om het uit te denken dan wel er een copywriter voor had ingehuurd, maar ze schudde ze zo uit haar mouw.

‘En nu ben je aan twijfelen zeker,’ lachte ik.

‘Ben je helemaal achterlijk geworden, Floor. Er komt bij mij geen kind meer uit en voor de zekerheid komt er daarom ook maar geen sperma meer in voor hij bij de dokter is geweest. En dan nog denk ik dat ik tot na de overgang maar aan de pil blijf en hem tot een condoom dwing. Zekerheid voor alles. Bij sommige dingen kun je het beste maar geen enkel risico nemen. Vijf kinderen. Als ze tegelijk gaan studeren is in één keer de hele kas van het sociaal leenstelsel op.’ Ze zei nog iets, maar ik hoorde het niet, want ik moest met mijn handen mijn buik vasthouden van het lachen, en in een van die handen zat ook de telefoon.

Het gesprek met de cruisemeneer verliep heel wat minder lacherig maar leverde wel het gewenste resultaat op. Dat wil zeggen: als WAN! nou het idee van de commissie overboord zette, we tevreden zouden zijn met tien gratis plaatsen in plaats van twintig en we in nog twee nummers die later zouden verschijnen een 1/1 pagina fc – een hele pagina in kleur – konden geven voor een advertentie, dan kwamen we er wel uit. Van Sofie had ik begrepen dat wij altijd de partij waren die de condities stelde, maar dat was bij deze reisondernemer niet helemaal doorgedrongen. Ik vertelde dat ik het zou overleggen op kantoor, omdat hij nu wel heel veel vroeg, maar zelf was ik er wel uit: dit moesten we doen. Uiteindelijk zouden we een prachtige actie hebben, die ons geen geld zou kosten en bovendien een paar mooie artikelen opleverde, en gingen we op een zeilcruise met zo’n honderdzestig lezeressen of in ieder geval potentiële abonnees.

‘Met Jon,’ zei hij die avond toen ik de telefoon opnam.

5.

Zo gauw het licht uit was klemde ik mijn ogen dicht en mijn hand tussen mijn benen. Dat was altijd de beginstand. Als ik daarna echt begon trok ik mijn linkerbeen op en klapte ik mijn knie opzij, om ruimte te maken voor mijn vingers of voor mijn vibrator. Maar nu waren het mijn vingers, omdat het meer om het contact ging en minder om het snelle orgasme. Ik wilde menselijk contact en huid voelen, desnoods van mijzelf.

Ik was na het telefoongesprek vroeger dan anders naar bed gegaan. Natuurlijk had ik ook op de bank het vuur kunnen doven, maar ik wilde me afsluiten en de tijd nemen, dus had ik mezelf gedwongen mijn broek niet los te maken totdat ik deze kon uittrekken in de slaapkamer om naar bed te gaan.

Hoewel het was blijven branden in mijn buik, was ik toch nog verbaasd om te voelen hoe nat ik was. Hij had geen enkele seksueel getinte opmerking gemaakt, maar toen ik de telefoon neerlegde gloeide ik in een gebied dat minstens een derde van mijn lichaam besloeg en dat zich globaal laat omschrijven als van middenrif tot net boven de knie.

Zonder dat ik me daar bewust van was hield ik tijdens het gesprek mijn vrije hand al tussen mijn benen gekneld, op zo’n manier dat ik als ik mijn duim bewoog precies goed zat.

In bed, achter mijn dichtgeknepen ogen zag ik mezelf staan en ik hoorde hem zeggen: kleed je uit. Ik deed het, langzaam, terwijl hij naar me keek. Niet naar mijn ogen maar naar mijn lichaam, alleen maar naar mijn lichaam. Als hij in mijn ogen keek zou hij mij zien, maar hij wilde alleen mijn lichaam, mijn lust, mijn geilheid.

Toen mijn vingers zich weer begonnen te bewegen stond ik naakt en met mijn gezicht naar de muur. Mijn handen en benen een beetje gespreid, mijn billen licht naar achteren geduwd, de houding die mensen in films moeten aannemen als ze gefouilleerd gaan worden. Ik zag het niet maar wist dat hij een zweep pakte en die langzaam ontrolde. Het was een zweep met stroken leer, een zweep waarmee ik jaren geleden zo vaak geslagen was en het gevoel dat het teweeg had gebracht was ik nooit vergeten. Ik was ernaar blijven verlangen als naar liefkozingen die ik had gekend maar die mij niet meer waren gegund. De slag van een zweep als een arm om je heen en een aai over je hoofd van de persoon die je het meest dierbaar is. De persoon aan wie jij je het liefst aanbiedt, zoals ik nu deed, met mijn gezicht naar de muur. Ik zou geven en ontvangen tegelijk en hij zou me belonen met harde maar liefkozende en striemen achterlatende zweepslagen. Ik hoorde de zweep komen en ving hem in gedachten op met mijn billen door ze extra naar achteren te duwen.

Toen kwam ik al klaar, de eerste keer. Mijn vingers hadden alleen nog maar mijn clitoris gestreeld, waren nog niet naar binnen gegaan zoals ik normaal ter afwisseling wel deed, soms om te zorgen dat ik extra nat werd, soms gewoon voor het lekkere, maar nu waren ze zover nog niet gekomen. In een verkramping tilde ik mijn hoofd op, mijn spieren spanden zich in mijn buik, armen en benen toen ik het orgasme voelde ontstaan, borrelend en draaiend, nog niet helemaal zeker wetend waar het naartoe moest, om dan opeens de goede weg te vinden en naar beneden naar mijn natte hand te golven waar het door de opening naar buiten kon.

Ik moest stoppen, eventjes, en dan zou ik weer verder gaan. Ook nu, alleen in bed, wilde ik meer.

Ik had tv zitten kijken op het tweezitsbankje in mijn appartement in de Jordaan toen hij belde. Dat appartement had alle stormen en opschoningsacties overleefd. Er kleefden herinneringen aan, die ik het liefst vergat, maar die herinneringen kleefden ook aan mijn lichaam en dat deed ik ook niet weg. Mijn appartement was niet groot maar als het iets was dan was het wel mijn plek. Het lag in een levendig stukje van de Jordaan. Ik had weliswaar geen tuin, terras of zelfs maar een balkon, maar als ik ’s zomers even buiten wilde zitten zocht ik gewoon een van de terrassen in de buurt op en nestelde me daar met een boek of tablet en een cappuccino of een glas wijn. En als ik echt moest bijkleuren ging ik wel naar het strand of naar het Vondelpark. Het was niet uitbundig maar wel gezellig – vond ik zelf – ingericht. De eettafel nam een prominente plek in de zitkamer in, eromheen stonden vier comfortabele eetstoelen, twee aan twee. Aan de eettafel werden de meeste gesprekken gevoerd als een van mijn vriendinnen of vrienden op bezoek kwam om een hapje te eten of alleen maar een kop thee of een glas – maar meestal een fles – wijn te drinken.

Als ik alleen thuis was en ik las een boek of keek tv, dan hing/zat ik op het bankje, met mijn benen uitgestrekt op de poef. Behalve als ik belde. Dan trok ik automatisch mijn benen onder me, draaide ik een halve slag zodat ik de arm waarmee ik de telefoon vasthield op de rugleuning van de bank kon laten steunen en dan staarde ik tijdens het praten door een van de ramen een beetje naar buiten, waar ik niet veel anders zag dan gebouwen aan de overkant, gebouwen waarin huizen waren ondergebracht en waar mensen woonden, maar ik zag maar zelden beweging. Boven de bebouwing nog een flinke strook lucht. Ik kon onder het bellen heel goed naar voortbewegende wolken turen of naar stipjes van sterren staren.

Zo zat ik al toen ik de telefoon bij mijn oor had en Jon zijn naam hoorde zeggen.

‘Goedenavond, Jon zonder h,’ zei ik. ‘Heb je die h zelf weggelaten of heb je ’m bij je geboorte er nooit bij gekregen?’

Hij lachte. Het was een mooie, warme lach. ‘Geen van beide,’ antwoordde hij. ‘Het is onduidelijk hoe of wanneer precies, maar ergens op de lagere school is hij gewoon verdwenen. Vermoedelijk toch omdat ik mijn naam een paar keer zonder h had geschreven en dat is gaandeweg overgenomen. Ik moet zeggen: ook achteraf gezien is het een goede actie geweest want je zult toch maar John met een h heten. Dat is toch vreselijk!’

De eerste Johnnen-met-een-h die me te binnen schoten waren die van De Mol. ‘Ja, afgrijselijk,’ zei ik maar, hoewel ik dat woord toch zeker niet associeerde met de oudste van de twee Johnnen waar ik even aan moest denken. Over de jongste twijfelde ik.

Doe het dan, prevelde ik in bed, terwijl mijn vingers mijn heup lieten kantelen, op zoek naar de bevrediging die zou volgen op de aanrakingen van zijn handen, lippen en tong die mijn geketende lichaam bewerkten. Dit was de beloning voor het ontvangen van de zwiepende stroken leer, eerst zachtjes en dan harder en hard. Ik kon veel hebben, wist ik; ik kon er nog meer naar hunkeren.

Nu lag ik vastgebonden op bed, mijn handen boven mijn hoofd, mijn benen gespreid. Zo was ik overal goed bereikbaar, op elk plekje dat hij van me wilde hebben, maar bovenal was ik onbeschermd. Ik hield ervan onbeschermd te zijn. Toen zijn tong en lippen de plek bereikten waar mijn hand bezig was, kwam ik weer terwijl ik mijn benen tegen elkaar knelde, hijgend, mijn buik omhoog duwend, mijn hand gevangen tussen mijn dijen en mijn vingers nog in me. Ik trok mijn benen op en rolde op mijn zij.

Het was een kort gesprek geweest. We zouden elkaar niet aanstaand weekend maar het weekend daarna zien, in Relax, een kroegje dat hij kende. Hij wilde me graag beter leren kennen, had hij gezegd.

6.

‘Maar waarom dan? Wat is er gebeurd? Ik snap er niets van.’ Jasmijn keek me met grote pikzwarte Marokkaanse pareltjes van ogen aan. Er sprak zowel verbazing als ontzetting uit. Ik had haar net verteld dat het uit was tussen Rick en mij. Het was wel het laatste wat ze had verwacht.

Jasmijn was jaren geleden mijn andere beste vriendin geweest. Ze was er al sinds de middelbare school, dus veel eerder dan Liza, die ik had leren kennen tijdens mijn vorige carrière bij een telecombedrijf. Via Jasmijn had ik Rick leren kennen, op haar feestje ter gelegenheid van haar dertigste verjaardag. Ze kenden elkaar van de sportschool, deden regelmatig aan spinning en waren elkaar ook in de kroeg wel eens tegengekomen. Rick en ik werden direct tomeloos verliefd. Door Rick leerde ik BDSM kennen, gaf ik mij in een parenclub aan een vreemde man en vrouw, maakte ik kennis met het genot van pijn en liet ik me nemen en misbruiken; de term die er in BDSM-kringen voor was uitgevonden was ‘lustslavin’. Geen scheldwoord maar een eretitel; menige vrouw, althans in BDSM-kringen – maar ik sluit niet uit dat het in het gewone leven ook veel vaker het geval is dan we geneigd zijn om te denken – wilde het dolgraag zijn. Alleen in gedachten gaf ik toe dat ik het was of kon zijn; het woord zelf sprak ik niet uit, ik kon het niet over mijn lippen krijgen. Ik kwam niet verder dan: ‘Dit ben ik.’ Dichter bij de waarheid was ik zelden geweest.

Ik was de enige bindende factor tussen Liza en Jasmijn. Liza was zo Hollands als wat, Jasmijn was in Nederland geboren maar had Marokkaanse ouders, die in Nederland waren gescheiden. Ze hadden het vroeger thuis niet gemakkelijk; na de scheiding was de vader min of meer verdwenen en de moeder moest het zien te rooien met drie kinderen van wie Jasmijn de middelste was. Liza was leuk om te zien, Jasmijn was een plaatje met haar prachtige pikzwarte golvende haar om haar gelijkmatige gezicht, met perfect ronde vormen. Liza was humoristisch, Jasmijn vooral lief. Liza leefde voor haar kinderen, Jasmijn deed aan lifestyle, wat dat ook mocht inhouden. Ze waren me destijds beiden even dierbaar, maar zouden elkaar zonder mij nooit hebben gekend en zelfs met mij als de missing link waren ze geen vriendinnen geworden.

In tegenstelling tot Liza had ik Jasmijn nooit echt durven vertellen over wat Rick en ik, op zijn initiatief, gaandeweg ontdekten. Dat hij Dom was en ik een sub en wat dat in de praktijk betekende. Ik had haar wel verteld over de grenzeloze seks die we in het begin samen beleefden, maar dat soort dingen deelden we al jaren met elkaar, ik met haar en zij met mij. Maar verder durfde ik niet te gaan. Totdat de relatie tussen Rick en mij stukliep – ook tot ontzetting en verbazing van Jasmijn – en ik er, voor mijn gevoel, niet meer onderuit kon om haar de achtergrond ervan te vertellen.

Ik had geprobeerd het gesprek voor te bereiden maar kon de goede openingszin niet bedenken. Uiteindelijk zou ik wel zien waar het schip strandde. Ik had er in elk geval geen prettig gevoel bij. Mijn voorgevoel liet me niet in de steek.

‘Het is een heel verhaal,’ begon ik. ‘Ik ga je de details maar besparen, maar als ik het nu eens heel kort en bondig samenvat, dan komt het erop neer dat Rick en ik een BDSM-relatie hebben gekregen. In zo’n relatie is vertrouwen van cruciaal belang en daar is het vreselijk misgegaan. En daarmee is de bodem onder onze relatie verdwenen.’ Ik snapte ook wel dat ik hier niet mee weg zou komen, maar het was een beginnetje.

‘BDSM-relatie?’ vroeg Jasmijn alleen maar. Ze had geen idee.

‘Ja, zo noemen ze dat met een mondvol. Die letters staan voor dingen als bondage, dominantie, submissive… en de laatste weet ik even niet meer. In de volksmond noemen ze het ook wel sm. Het heeft te maken met macht en overgave en onderdanigheid, met pijn doen en pijn ontvangen. Er is een Dominant en een sub, ook wel slaaf of slavin. De Dominant kan zowel de man als de vrouw zijn en de onderdanige van de twee eveneens zowel mannelijk als vrouwelijk.’

Het was even stil. Ik realiseerde me dat ik heel veel termen had rondgeslingerd en zo veel mogelijk informatie had gegeven. Ik realiseerde me ook dat ik dat vooral deed om er daarmee een soort serieus karakter aan te geven. Dat het niet zomaar iets was, dat erover was nagedacht, dat er dingen waren gerubriceerd en gecategoriseerd, dat er hele studies naar waren gedaan. Allemaal om maar te voorkomen dat ik alleen maar zou vertellen dat ik me had laten slaan door Rick en dat ik er vreselijk van had genoten. Om van de rest nog maar te zwijgen.

‘En jij was de slavin?’

Ik knikte.

‘En Rick was jouw meester?’ Ik had die term nog niet gebruikt, dus ergens deed mijn verhaal bij Jasmijn ook wel hier of daar een bel rinkelen.

‘Klopt,’ zei ik.

‘En hij sloeg jou en jij liet je slaan.’

Ik knikte maar weer. De manier waarop ik het had verteld sprak me veel meer aan. Het waren niet zozeer de woorden als wel de toon waarmee Jasmijn deze uitsprak, die mijn onrust hevig aanwakkerde.

‘Ik walg van je,’ zei ze daarna alleen nog maar. Ze stond op van mijn tafel, pakte haar jas en liep zonder nog iets te zeggen de deur uit.

Het duurde nog een week voor ze reageerde op mijn whapjes, sms’jes, ingesproken berichten, Twitter-DM’s, mailtjes en Facebookberichten. Ik had al bijna mijn toevlucht gezocht tot het schrijven van een papieren brief om die in een envelop en met postzegel erop te laten bezorgen door een man met een pet waarop POST stond. Als dat ook geen effect had gehad, zou ik een postkoets proberen, had ik tegen Liza gezegd. Ik kon het er onmogelijk bij laten zitten.

‘Kun je donderdag? Dan kom ik om een uurtje of acht bij je,’ mailde ze.

Ik was zowel blij dat ze reageerde als bepaald niet gerustgesteld door het nogal geringe aantal woorden dat ze in de mail gebruikte. Ik reageerde dat ik kon en dat ik blij was dat ik haar weer kon zien. Met Liza besprak ik wat toch de reden kon zijn dat Jasmijn zo heftig reageerde.

‘Als ik nu haar had laten slaan... maar ik heb alleen mezelf laten slaan. Dat mag ik toch zeker zelf weten?’

Liza keek me aan met een schamper lachje.

Ik kon me vergissen, maar het leek alsof Jasmijn zich voor de gelegenheid degelijker dan anders had gekleed. Direct toen ik de thee had neergezet viel ze met de deur in huis. Er was geen rookgordijn en geen omweggetje met ingewikkelde begrippen en semi-intellectuele en subwetenschappelijke verhandelingen. Had ze die maar gebruikt, het zou zoveel prettiger hebben geklonken.

‘Ik kan niet langer je vriendin zijn,’ zei ze. ‘Ik ben hier om je uit te leggen waarom niet. Wat jij doet moet je natuurlijk helemaal zelf weten, maar in mijn ogen is het verachtelijk wat je doet. Je helpt eraan mee dat mannen gaan denken dat vrouwen het fijn vinden om vernederd te worden, dat het de normaalste zaak van de wereld is dat ze geslagen worden, dat ze het zelf niet eens erg vinden.’

Ik hapte naar adem. Ik wilde haar onderbreken, zeggen dat het flauwekul was wat ze zei maar ik kon de goede woorden niet vinden. ‘Wat een onzin,’ zei ik alleen maar.

‘Het is geen onzin, Floor. Vrouwenmishandeling is een van de meest voorkomende geweldsdelicten in onze samenleving, om over andere nog maar niet te spreken. Wat jij doet ligt in het verlengde daarvan.’

Ik kwam een beetje tot mijzelf. ‘Jasmijn, het heeft niets met mishandeling te maken en al helemaal niet met de rollen van de man en de vrouw. Het gebeurt ook omgekeerd; geen idee wat vaker voorkomt maar dat lijkt me ook niet belangrijk.’ Ik was even stil, moest opeens proberen te formuleren waarom ik het deed, fijn vond, ernaar verlangde.

‘Het gaat niet om het slaan, het gaat niet om pijn doen. Het gaat om… vrijheid, om respect, heel véél respect juist, liefde. Het gaat om je vrij voelen in je hoofd, loslaten, het doorbreken van weerstanden, je niet laten belemmeren door regeltjes van wat wel en niet hoort. Het ondergaan van de pijn, op wat voor manier dan ook, helpt je om jezelf…’ Ik wist het even niet meer. ‘Om een ander niveau te bereiken of zo. Of in ieder geval ruimte te geven aan een deel van jezelf dat er ook zit, bij sommigen van ons in elk geval.’ Ik had subspace willen zeggen, maar ik had het gevoel dat ik het daarmee erger maakte en dat wilde ik niet. Ik wilde niet ook Jasmijn nog kwijt; ik wilde het haar laten begrijpen of in elk geval laten accepteren en tegelijkertijd wilde ik mezelf niet verloochenen.

‘Wat ik je nooit verteld heb,’ vervolgde Jasmijn haar eigen verhaal, alsof ik tussentijds niets had gezegd, ‘is waarom mijn ouders ooit zijn gescheiden. Mijn vader sloeg mijn moeder. Hij vond het niet eens gek, dat gebeurde nu eenmaal in traditionele kringen in Marokko. Mannen mogen hun echtgenote slaan; hadden ze maar geen vrouw moeten worden. Ik ben er wel eens tussen gesprongen, ik wilde mijn moeder beschermen tegen mijn vader. Uiteindelijk was het niet nodig. Ja, voor de klappen wellicht, maar voor de rest niet. Mijn moeder was oneindig veel sterker dan mijn vader – in haar hoofd. Je zag het niet aan haar, maar ze had alle tradities allang achter zich gelaten. Ze wilde zich niet laten slaan en liet zich niet slaan. Ze stuurde hem weg, het huis uit. Als hij niet ging, zou ze aangifte doen, vertelde ze me later. Dan zou ze hem laten oppakken. En nu kom jij aan met dit verhaal. Dat je je laat slaan, dat je het fijn vindt…’ Ze haalde weer even adem. ‘Ik schaam me voor je, Floor.’

Ik huilde. De tranen liepen over mijn wangen, er was chaos in mijn hoofd. Ik wilde niet horen wat ze zei, voelde dat ze ongelijk had maar was niet meer in staat om er argumenten tegen in te brengen – alsof ik daarmee haar moeder onrecht zou aandoen. Ik was altijd dol geweest op haar moeder en kwam graag in dat kleine, gezellige flatje. Had er meegegeten uit de tajines, gevuld met groenten, amandelen, pruimen en kip of gehakt. Gloeiend heet op tafel gezet, zodat je je hoofd moest terugtrekken als de deksel eraf werd gehaald en de hete damp zichtbaar naar boven kronkelde.

Ik wilde Jasmijn omhelzen toen ze wegging. Ze liet mij haar beetpakken, maar sloeg haar arm niet om mij heen. Nog diezelfde avond werd ik ontvriend op Facebook. Het deed me meer pijn dan het afscheid van Rick en het droeg minstens evenveel bij aan de crisis waar mijn therapeut idioot rijk van werd, en ik huilde opnieuw toen ik dat constateerde.

7.

Het was de bedoeling dat ik een frisse start ging maken met een nieuwe baan en zonder Frénk. Ik zou wel zien wanneer er een nieuwe man in mijn leven zou komen, de eerste tijd moest ik me toch vooral op mijn werk richten. Ik liet een zeer vertrouwde omgeving achter me, een baan waarin ik werd gewaardeerd, een organisatie waar ik me als een vis in het water voelde, waar ik wist hoe ik een nieuwe laptop moest ritselen, waar ik de lunchkaart kon dromen en waar ik een groot deel van de mensen persoonlijk kende. Nu ging ik me bewijzen als marketingmanager van een damesglossy. Hoe moeilijk kon dat nu helemaal zijn.

Heel moeilijk.

En dat er binnen een paar dagen een nieuwe man vanachter een camera was opgedoken, op wie ik weliswaar niet verliefd was maar die wel alle oude sm-verlangens tot leven bracht, hielp ook al niet erg. Hoewel ik ’s avonds doodmoe was, sliep ik slecht. Een hoofd vol met things to do, tarieven, aantallen gewonnen en verloren abonnees, en vooral: merken. Ik was een vierendertigjarige moderne vrouw, hield van winkelen en had geld te besteden. Ik dacht dat ik wel wist wat er zoal te koop was. Maar het ene na het andere exotische merk kwam voorbij tijdens vergaderingen en in talloze mails.

‘Kunnen we niets met sieraden van…’ Nooit van gehoord. ‘Heeft er iemand soms nog een contact bij…’ Hoe schrijf je dat? ‘Zou die nieuwe cosmeticalijn van…’ Chinees? Als de redactie het iets vond voor onze lezeressen en als we daar iets over gingen schrijven, kon marketing misschien wel een mooie actie in elkaar zetten. Voor wat hoort wat, ja.

In mijn eerste gesprek met Lilly had ik iets gevraagd over redactionele onafhankelijkheid. Niet omdat het mij erg bezighield, maar omdat een vriend mij gevraagd had hoe dat nu zat bij zo’n glossy. Het leek me wel een geschikt onderwerp om eens iets over aan de adjunct te vragen. Lilly had haar wenkbrauwen opgetrokken tot voorbij haar haarlijn, en me heel langzaam nagezegd: re-dac-tio-ne-le on-af-han-ke-lijk-heid? Het vraagteken kwam er in bold achteraan. Ik realiseerde me direct dat ik dit beter eerst even zelf had kunnen uitdokteren of desnoods aan een van de marketingassistentes had moeten vragen. Dit was niet het juiste moment, nog minder de goede plek en al helemaal niet de beste persoon voor zo’n kijk-mij-eens-interessant-doen tussendoortje. ‘Redactionele onafhankelijkheid is wel heel erg jaren zestig, lieverd. Misschien zijn er nog een paar dagbladen die er een beetje aan doen maar zeker niet meer fanatiek. De linkse weekbladen die het vroeger vetgedrukt onder de titel hadden geschreven, zijn er niet meer, leiden een marginaal bestaan of zijn er alleen nog als maandblad. Van redactionele onafhankelijkheid kunnen we niet eten, en dat is juist wat we willen: eten, en allemaal uit dezelfde ruif. Dus doen we daar allemaal samen heel erg ons best voor. Wij van de redactie schrijven iets leuks, jullie doen dan een mooie actie en sales verkoopt er een advertentiepagina bij. Zo zit het tegenwoordig met redactionele onafhankelijkheid.’ Het was me volstrekt duidelijk: redactionele onafhankelijkheid was al een tijdje geleden gearchiveerd.

Op gezette tijden werd er een grote brainstormsessie gehouden waarbij de onderwerpen voor de lange termijn werden besproken. Van die onderwerpen werd dan een selectie gemaakt van dingen die interessant leken, min of meer actueel waren en bij onze lezers pasten. Vervolgens werd gekeken of ze ook te realiseren waren: konden we goede mensen vinden die er wat over konden zeggen, was het onderwerp net niet door een concurrent uitgekauwd, was het budgettair haalbaar? En als dat allemaal klopte, dan werden die onderwerpen gaandeweg ingedeeld voor de komende nummers.

Zo’n brainstorm stond gepland in mijn tweede week en iedereen die eraan meedeed – algauw een vrouw of vijftien en een enkele man, althans gelijkend op – werd geacht een lijstje van minimaal vijf onderwerpen in te brengen. Niemand kreeg de kans om zich te verschuilen, was me verteld. Er was ook altijd iemand van marketing bij en omdat ik nieuw was, leek het de hoofdredacteur Lisette handig dat ik aanschoof. Beetje kennismaken, gevoel krijgen bij het blad en de onderwerpen. Natuurlijk moest ik ook een lijstje met onderwerpen maken.

Dat alleen al kostte me minimaal twee nachten. Ik deed een beroep op Liza, maar die behoorde duidelijk niet tot de doelgroep en dus vroeg ik twee dagen van tevoren aan Sofie en Halijn, mijn twee assistentes, of ze me alsjeblieft even konden helpen. Ik keek er hulpeloos bij en haalde mijn schouders op. ‘Wat voor soort onderwerpen worden er eigenlijk zo’n beetje verwacht?’

‘Nou gewoon, dingen die we elke maand in ons blad hebben staan,’ zei Halijn. ‘Interviews, mode, reizen, dat soort dingen.’ De toon was er een van: hallo, wie is hier nu de marketingmanager van WAN!.

Maar ik wist eigenlijk niet zoveel van mode en dat soort dingen, was me inmiddels op een zeer confronterende manier wel duidelijk geworden, niet op het niveau van WAN! in elk geval. ‘Dus een beetje nieuwe citytripbestemming, laten we zeggen Istanbul, is wel een idee,’ ging ik verder.

‘Ja, dat is het wel, maar Istanbul niet. Hebben we al twee keer gehad.’

‘Berlijn? Marrakech?’

‘Gehad,’ zei Halijn. ‘Niet alleen wij maar ook al onze concurrenten. Dan moet je wel een bijzondere invalshoek erbij geven.’ De combinatie invalshoek en Istanbul deed nu niet direct een lichtje branden.

‘Misschien moeten we weer een beetje terug, iets als Sevilla of zo. Je kunt altijd zeggen dat die stad weer aan het revivallen is,’ hielp Sofie me.

‘Goed idee, Sevilla, beetje onbekend ook nog wel. Is dat ook zo, is dat aan het revivallen?’

‘Geen idee,’ zei Sofie. ‘Maar als het niet zo is kunnen we het toch gewoon schrijven? Er is vast wel een touroperator die er een reisaanbieding bij wil doen. Ik zou Sevilla niet erg vinden.’

Ik schreef ‘Sevilla’ op mijn blocnote maar was er niet van overtuigd dat ik het ook ging inbrengen. ‘Ik las pas geleden iets over een nieuwe trend in handtassen,’ opperde ik. ‘We gaan weer terug naar klein en als het even kan zelfs niets. Beter voor onze rug en we gaan er rechter van lopen. Zou dat wat zijn?’

Halijn schoot op een sympathieke manier in de lach; ze had met me te doen. ‘Ja, dat heb ik ook gelezen,’ zei ze. ‘Ik denk bijna iedereen van de brainstorm wel, dus ik weet niet of het als een briljant nieuw en origineel idee zal worden gezien.’

Ik snapte wat ze wilde zeggen. Ik ging er niet beter van slapen.

Ik had me voor niks zorgen gemaakt want de lijstjes kwamen amper ter sprake. Er werd in z’n algemeenheid om ideeën gevraagd, daar werd over gediscussieerd, een enkele keer sprak de hoofdredacteur iemand aan. ‘Jozien, jij nog een goed onderwerp?’ Zoiets. Het merendeel van de tijd ging het over de vraag: wat gaan we doen aan Vijftig tinten grijs?

‘Niets,’ zei de een, ‘ ik word gek van het onderwerp.’

‘Het is ook niets voor onze lezers,’ zei een ander. ‘Die lezen echte boeken.’

‘Ja maar,’ bracht iemand anders ertegen in, ‘het leeft natuurlijk wel. Nog even en die boeken zijn vaker verkocht dan de Bijbel. Kunnen we er geen eigen draai aan geven?’

‘Goed plan,’ zei een redacteur die tegenover me zat: ‘Zwepen met het WAN!-logo erop. Voor een extra lekker pak slaag.’

Ik haakte in: ‘Is het niet een idee om eens te kijken naar mensen die echt met het onderwerp bezig zijn? Dus niet met een plugje hier en een rammelend balletje daar, maar mensen voor wie het een serieus onderdeel van hun leven is. Daar zijn er volgens mij tienduizenden zo niet honderdduizenden van. En volgens mij vind je die eerder in de hogere segmenten dan in de lagere, dus misschien wel juist bij onze lezers.’

Het was even stil, iets te lang naar mijn zin, en toen viel Lilly me als eerste bij. ‘Perfect idee, Floor. Ik vind dat we dat moeten doen, en wat mij betreft zo snel mogelijk.’ Ze keek naar de hoofdredacteur, die instemmend knikte en vervolgens haar blik richtte op een redactrice die te boek stond als specialist op het gebied van seks, omdat ze bijna alle verhalen deed op dat gebied – of andersom. ‘Daan, iets voor jou? Heb je tijd?’

‘Als we het dromenverhaal verschuiven moet dat wel lukken.’

‘Goed, gaan we doen,’ concludeerde de hoofdredacteur. Ik had mijn eerste punten gescoord. Het restant van de vergadering zat ik er verrassend ontspannen bij. Het onderwerp ‘sm, the real thing’ stond prominent op het lijstje met nieuwe onderwerpen.

Toen we de vergaderzaal uit liepen vroeg Daan, die eigenlijk Daniëlle heette, aan me: ‘Heb je binnenkort nog even tijd? Misschien kun je me een beetje op weg helpen.’

Ik kreeg het angstige gevoel dat ik opeens als een sm-expert werd gezien.

8.

Mijn vork met antipasti bleef halverwege steken, toen hij zei: ‘Is het lang geleden dat je een slechte sm-ervaring hebt gehad?’ Het viel me een beetje rauw op het dak. Mijn hand twijfelde of zij terug moest keren naar het bord of het traject verder moest afleggen, in de richting van mijn mond. Er volgde geen beslissing, dus bleef ze hangen. Het moet een gek gezicht zijn geweest.

Welbeschouwd hadden we een keer goed oogcontact gehad, we hadden ons aan elkaar voorgesteld en ik had hem mijn visitekaartje gegeven. Daarna was er een kort telefoongesprek geweest om een afspraak te maken. Er was geen seksuele toespeling gemaakt, er waren geen aanstalten gemaakt om te kussen, laat staan te vrijen, we hadden het zelfs niet over slapen gehad in de zin van een goede nachtrust. Toch wist ik precies welk jurkje ik ging aandoen en waarom. Normaal gesproken kies je vooral op hoe je eruitziet; in dit geval koos ik ook voor hoe ik eruit kon. Het liefst snel, soepel, met zo min mogelijk kans op omvallen. Over het hoofd of langs de enkels, dat maakte me niet uit, als de bewegingen maar deugden.

Een mens kan zich vergissen.

Het was een mooi jurkje. Ik had het dan weliswaar niet voor deze gelegenheid gekocht, maar ik had het amper gedragen en het voldeed aan alle randvoorwaarden: stijlvol, geschikt voor de winter en toch sexy, gemakkelijk uit te trekken. In de periode Voor Rick was ik al amper van de onenightstands, in de periode Na Rick had ik er helemaal niet meer aan gedaan. Ik mocht dan grenzeloos zijn, ik was geen losbol; ik kon een slettebakje zijn, maar dan op z’n minst een kieskeurige. Ik was niet verliefd, maar ik keek uit naar deze avond, was ervan overtuigd dat Jon de man was die ik zocht, niet alleen vanavond maar ook daarna en dat bracht een aantrekkelijke spanning met zich mee. Ik was kalm en rustig, nieuwsgierig en beschikbaar. Ik wist dat hij het wist en dat stelde me eerder gerust dan dat me dat ongemakkelijk deed voelen. En ik kleedde me erop.

We hadden een uurtje in Relax gekletst. Hij had verteld over zijn camerawerk. Ik wist nu dat hij tweeënveertig was en ongetrouwd – ‘maar daar valt wel wat meer over te vertellen’, had hij eraan toegevoegd. Ik had verteld over mijn eerste weken in mijn nieuwe baan, dat ik pas geleden afscheid had genomen van maar weer eens een ex en dat ik dol was op Azië. Daarna had hij voorgesteld naar een Italiaan te gaan om wat te eten. Er was geen moment sprake van ook maar een glimpje onzekerheid of ik wel met hem uit eten wilde op deze eerste date, die dan weliswaar niet blind was, maar veel scheelde het toch niet. Binnen tien minuten was het of we oude bekenden waren die elkaar jaren niet hadden gezien en dus veel te vertellen hadden, maar voor de rest voelde het zo vertrouwd als vroeger. Alleen deelden wij geen vroeger.

Hoewel ik dol was op Italianen kende ik deze niet. Het was een leuk, niet al te groot restaurant. Hij had een tafeltje gereserveerd en werd hartelijk begroet door de eigenaar. Antonio, heette hij. Het zal niet. Het was precies het goede tafeltje: stand alone genoeg om vrijuit te kunnen praten maar beiden hadden we zicht op de zaak en geen van beiden keken we naar een blinde muur achter onze tafelgenoot. Het was een beetje modern maar ze hadden het toch niet kunnen laten om hier en daar wat koper en een paar hammen op te hangen. Antonio – zo heette het restaurantje ook – viel direct in de smaak.

Hoewel we dus een beetje apart zaten kon ik het toch niet laten om even vlug om me heen te kijken, of niemand dat gehoord had, of het lang geleden was dat ik een slechte sm-ervaring gehad had. Hij had het gevraagd of hij de slager was die vroeg of ik verder nog iets bliefde. ‘En mevrouw, verder nog lang geleden dat u een slechte sm-ervaring hebt gehad?’

Antonio had ons verteld dat natuurlijk alles lekker was op de kaart, maar, zei hij tegen Jon, als hij zo’n mooie vrouw bij zich had gehad in dit restaurantje, zou hij haar adviseren om de zeevruchtenrisotto te proberen, een mooie kleine portie en als het toch te veel was mocht ik het altijd laten staan. Daarna zou hij zeggen: de ossenhaas met een, al zei hij het zelf, briljante truffelsaus. Verder mochten we het zelf weten. Prego.

Mijn hand ging terug. ‘Kun je dat misschien aankondigen, dit soort nogal onstuimige wisselingen van onderwerp?’

‘Is goed. Zal ik doen, de volgende keer.’ Hij bleef me met een uitdagende glimlach aankijken. Kom nu maar met het antwoord, wilde hij ermee zeggen.

‘Het heeft zeker geen zin om te zeggen dat ik helemaal geen slechte sm-ervaring heb gehad,’ probeerde ik nog een beetje, zonder er al te veel energie in te stoppen.

‘Als dat zo is, zou ik het zeker zeggen als ik jou was,’ antwoordde hij.

Terwijl hij dat zei, bracht ik mijn vork met de inderdaad heerlijke risotto, met rucola erdoorheen, naar mijn mond en nam nu eindelijk die hap. Ik nam de tijd om mijn mond leeg te eten. Hij wachtte maar even. Toen moest ik er uiteindelijk aan geloven. ‘Het klopt. Ik heb een slechte sm-ervaring gehad. Niet alleen een slechte overigens, maar ook heel wat goede. De laatste was echter een slechte.’ Ik stopte even. ‘Maar hoe weet jij dat? Gelezen, gebeld of gemaild door iemand?’

‘Gezien in je ogen.’

Ik wachtte op verdere uitleg, maar die kwam niet. ‘Jij ziet dat soort dingen in mijn ogen?’

‘Soms zie ik dingen in de ogen van mensen. Soms zie ik dingen zonder de mensen in de ogen te kijken. Misschien kun je het beter omschrijven als: soms weet je dingen. Maar aangezien ik cameraman ben, vind ik het wel logisch dat ik het zie. Cameramensen zien dingen, anders zijn ze geen goede cameraman.’

‘Zijn er nog meer dingen die je ziet die handig zijn voor mij om te weten, zodat ik ze niet nog een keer vertel omdat je ze toch al gezien hebt?’ Ik zei het op een ironische toon. Ik vond het allemaal wel grappig.

Hij ging er niet op in. ‘Hoe lang geleden?’ vroeg hij.

‘Vier jaar nu.’

‘En sinds toen ben je vrijgezel.’

‘Klopt ook, hier en daar een probeersel niet meegerekend.’ Ik was opgehouden met me te verbazen, dan kwam ik helemaal niet meer aan eten toe.

‘Wat ging er mis?’

‘Hij liet me in de steek. Ik vertrouwde hem en het ging mis.’ Ik keek hem recht aan toen ik het zei, wilde weten of hij het snapte.

‘Dat is het allerergste,’ zei hij. Hij zat net zo stil als ik. ‘Vertrouwen is alles. Zonder vertrouwen is er geen sm – en voor heel veel mensen is er zonder sm geen relatie meer.’

Nu pas ademde ik weer. Ik voelde me emotioneel met hem verbonden en voelde een traan opkomen. Voor het eerst, maar dan ook voor het allereerst was er iemand die het begreep, die paar woorden, direct, en die het precies op de goede manier had verwoord. ‘Dank je,’ zei ik.

‘Je bent blij dat er iemand is die je begrijpt, geloof ik.’

Ik knikte. ‘Ja,’ zei ik zacht.

Toen Jon achter de camera stond vond ik hem wel een type cameraman. Misschien kwam dat ook omdat ik er tot dan toe nauwelijks een gezien had, maar toch: hij droeg een grijze outdoorbroek, zo een met zakken aan de zijkant van de pijpen. Het was niet mijn soort broek maar het paste precies bij hem. Stoere schoenen, een vaal lichtblauw hemd, een beetje wild haar. Geen bril, maar die had hij ook niet nodig: hij zag de dingen goed genoeg zonder bril.

Vanavond bij Antonio had hij andere kleren aan maar hij zag er toch een beetje hetzelfde uit. Het was sowieso geen man van pakken en stropdassen; ik kon me die in elk geval niet bij hem voorstellen. Aan tafel bij Antonio zag ik na een tijdje echter geen man meer met kleren aan. Ik zag binnenkant en geen buitenkant. Op een spiritueel moment zou ik misschien gezegd hebben: energie. Ik voelde me warm en veilig.

‘Jij hebt alleen maar goede sm-ervaringen?’ draaide ik het gesprek zijn kant op.

‘De laatste jaren wel, als ik ze althans heb. Maar dat komt misschien ook omdat ik selectief ben in met wie ik ze beleef. Vroeger, toen ik jong was, ging het ook wel eens mis.’

‘En wat betekent dat precies: selectief zijn?’

Hij keek me aan. ‘Ik wil alleen sm met iemand met wie ik een liefdesrelatie heb, of iets wat daar in elk geval heel erg in de buurt komt. En ik moet zeker weten dat de betreffende sub het aankan.’

De betekenis van wat hij zei ontging me niet. Ik at mijn mond leeg en hij zei even niets. Het was toch al een bizar gesprek, misschien kostte het me daarom geen enkele moeite om te zeggen: ‘Laat me raden: je gaat mij vanavond niet meenemen naar je huis, zelfs niet als ik je vertel dat ik daar speciaal dit jurkje voor heb uitgezocht.’

‘Nee, ik ga je inderdaad niet meenemen naar huis.’ Hij moet de teleurstelling op mijn gezicht hebben gezien. ‘Maar dat wil niet zeggen dat ik je niet ooit mee ga nemen naar huis.’

Ik nam een slok van mijn wijn en had best ‘lul’ tegen hem willen roepen. Maar op een vreemde manier kreeg ik ook het gevoel dat dit het beste compliment was dat hij me kon geven. Het was een rare man. Een bijzondere man vooral.

De risotto was ondanks het gesprek bijna op, meer hoefde ik niet. ‘Even een moment voor mezelf, goed?’ Ik deed niet eens mijn best mijn emoties te verbergen, stond op en liep naar de wc. Het voelde alsof ik aan het begin van een prachtige relatie stond, maar dat die net was beëindigd maar toch ook zo weer kon beginnen. Verwarring dekte van geen kant de lading. Toen ik terug was zaten we even stil tegenover elkaar. Er was geen afstand, verre van, er waren alleen maar even geen woorden.

‘Waarom ben je gescheiden?’

‘De vrouw met wie ik getrouwd was, is overleden. Een andere vrouw met wie ik was, is bij me weggegaan.’

‘Dat noemen andere mensen toch wel eens scheiden, als iemand bij je weggaat?’

‘Daar heb je gelijk in. Behalve dan dat we niet getrouwd waren. Een nog groter verschil is dat ik een jarenlange relatie had met beide vrouwen tegelijk.’

‘Ja, en dat noemen andere mensen weer gewoon vreemdgaan.’ Wat mij betreft mocht hij de dingen ook gewoon bij hun naam noemen.

‘Ik had een polyamoreuze relatie, een liefdesrelatie met beide vrouwen. Ze wisten dat ik van hen allebei hield en waren daar eerder trots op dan dat ze er moeite mee hadden. Het was verre van vreemdgaan.’

‘Poly-nog-wat… Dat klinkt als iets in een ziekenhuis, maar ik begrijp dat het dat niet is.’

‘Polyamorie betekent dat iemand met meer mensen een liefdesrelatie kan hebben. Dat je van meer mensen kunt houden, begrijpen veel mensen wel. Als je er ook een relatie van maakt, met instemming van de andere partij, dan noemen we dat polyamorie.’

Even dacht ik: ah, mooi onderwerp voor de volgende brainstorm! Ik kende het hele begrip niet en wist zeker dat ik er de laatste jaren nooit iets over gelezen had. Het leek me wel iets voor in de WAN!.

‘Dus als jij een relatie begint met iemand, laten we voor de gekkigheid eens zeggen met mij, dan kan ik er dus donder op zeggen dat je daarna ook nog een relatie begint met iemand anders. Simpelweg omdat je polyamoreus bent.’ Ik sprak het woord nu verrassend gemakkelijk uit.

‘Nee, dat is niet zo. Ik geloof wel in polyamorie, maar ik zou alleen een andere relatie beginnen met instemming van jou. Anders is het vreemdgaan. En ik ga niet vreemd. Maar ik stel voor je er een andere keer verder over te vertellen.’

Ik knikte, vond het allang best. Helemaal lekker zat het me toch niet. Nu al niet.

‘Had jij met beide vrouwen ook een sm-relatie?’

‘Met mijn eigen vrouw niet, met de ander wel. Mijn fascinatie met sm had ik al voordat ik mijn vrouw leerde kennen. Mijn vrouw vond het uiteindelijk niets, maar ze zag wel dat het voor mij belangrijk was, dat ik het niet kon of wilde wegstoppen. Ik ontdekte ook dat ik sm niet zag als een spelletje, dan weer een beetje met de een en dan weer met de ander. Bij anderen kan dat best werken, maar bij mij gaat sm samen met liefde; het is eerder een levensstijl dan een hobby. Pas in combinatie met liefde kun je het echt ontdekken, is mijn overtuiging. Het voegt iets groots toe, het is veel meer dan seks. Maar dat hoef ik jou niet te vertellen. Dat weet je wel.’

‘Bij mij was het toch ook wel heel erg met seks hoor,’ zei ik. Het klonk een beetje banaal, kneuterig zelfs. ‘Miste je het dan niet in de relatie met je vrouw?’

‘Ja, daar miste ik het, maar ik hield ook heel veel van haar en zij van mij. Daarom was het mooi dat ik mijn sm-kant kwijt kon in de relatie met Laura. Mijn vrouw heette trouwens Anna.’

‘En toen raakte je ze opeens allebei kwijt.’

‘Eerst vertrok Laura. Ze was een andere man tegengekomen; hij vond dat ze moest kiezen tussen hem en mij. Ze koos voor hem.’

‘Waarom?’

‘Kinderen. Ik wil geen kinderen, zij wilde die erg graag en hij ook.’

‘En wat gebeurde er toen met je vrouw?’

‘Ze kreeg een jaar later kanker en overleed weer een jaar later.’ Hij had het op een rustige toon gezegd, zonder emotie. Maar ik voelde dat hij nog steeds veel van haar hield.

We hadden ons hoofdgerecht ook op; ik geloof dat het inderdaad lekker was, al was ik er niet erg bij met mijn hoofd. Antonio kwam vragen of we nog iets na wilden. Ik vroeg alleen om thee, Jon bestelde koffie. Zo aanwezig als Antonio in het begin van de avond was geweest, zo onzichtbaar was hij nu. De gastheer die precies weet waar zijn gasten op welk moment behoefte aan hebben. Zo was Jon de tafelheer die op het juiste moment wachtte op wat de tafeldame nu ging vragen. Ik bleef stil.

‘Vraag maar hoor,’ zei hij lachend. ‘Of ben je al uitgevraagd?’ Hij was in elk geval geen type dat vooral graag over zichzelf praatte.

‘Ik weet niet of het bestaat, maar stel: wat voor sm-type ben je dan?’

‘Ik weet ook niet of het bestaat,’ lachte hij. ‘Maar in elk geval doe ik ook aan shibari. Bekend, shibari?’

‘Touwen, toch?’

‘Heel goed, touwen. Ervaring mee?’

‘Geloof dat mijn handen er wel eens mee vastgebonden zijn geweest. Verder eigenlijk niet. Heb wel eens een plaatje gezien met ingenieus ingebonden vrouwen. Het zag er niet naar uit alsof er op goed geluk was geknutseld en geknoopt.’

Hij lachte om mijn formulering. ‘Shibari is een kunst. Een kunst die je niet zomaar leert en die ook gevaarlijk kan zijn als je er niet deskundig mee omgaat. Het is niet zo dat ik het volledig beheers, daarvoor is het te ingewikkeld. Ik laat me er wel door inspireren.’

Opeens was ik klaar, moe en in de war. Polyamorie, shibari, en dat allemaal met een cameraman met zijzakken op zijn broek. ‘Zullen we het over voetbal hebben?’ zei ik.

9.

‘Bellen?’ whapte Liza om een uurtje of twaalf de volgende morgen. Zij kon ook niet weten dat ik me net gewoon en vooral alleen met een kop thee en een boek op de bank had genesteld, zonder overigens nog maar een letter gelezen te hebben.

‘Is goed,’ antwoordde ik. Zo gaf ik haar ook even de gelegenheid om een rustig plekje op te zoeken in haar doorzonwoning in Hoofddorp, waar dit weekend alle vier de kinderen zouden zijn. ‘Ik snap nog steeds niet dat het allemaal past zonder de schuur te moeten inzetten,’ had ze pas nog tegen me gezegd. Niet lang daarna ging de telefoon, die ik al klaar had in mijn hand.

Ik was de avond daarvoor in het restaurant al van slag geweest en dat was er niet beter op geworden toen ik eenmaal was thuisgebracht. Ik was op dat moment als deeg in zijn handen; hij had een baguette van me kunnen maken of – beter – afgrijselijk lekkere seks met me kunnen hebben maar in plaats daarvan kuste hij me, veel te zacht, op mijn lippen. Hij zei welterusten, dat hij me zou bellen (en de duidelijke implicatie dat ik maar moest afwachten ontging me niet) en fietste weg toen hij zag dat ik naar binnen ging. Ik had het lef niet gehad om hem binnen te vragen, want ik wist dat hij nee zou zeggen. Ik voelde me niet zozeer afgewezen als wel gezakt voor een cruciaal examen. Zo eentje waar je leven van afhangt. Als je niet voldoende punten haalt, opent het schavot zich onder je en breekt je nek aan het touw dat – niet door een shibarimeester, want die doen dat niet om mensen mee op te hangen! – om je nek was geknoopt.

Jon en ik hadden niet echt over voetbal gesproken. We hadden wel even een soort ditjes-en-datjesgesprek gevoerd, maar dat beviel toch ook niet. Hij had bij Antonio nog twee glazen wijn besteld, waarna hij gevraagd had naar mijn afgelopen jaren. Ik had hem verteld over de paar relaties die ik had gehad, dat ik daarin – inderdaad ja – ook gezocht had naar sm maar dat het, als het er al van kwam, nooit verder was gekomen dan een spelletje, gerommel in de marge. ‘Nu we het toch over voetbal zouden hebben: het werd een partijtje blaasvoetbal in plaats van Ajax-Feyenoord in de Arena. Maar blaasvoetbal was het voor mij allang niet meer.’

Hij had geknikt, opnieuw lachend. Dat moet ik proberen vol te houden met die formuleringen, dacht ik; is er nog iets waarmee ik scoor. ‘Dat is het ook niet,’ bevestigde hij. ‘Niet als je hebt ontdekt wat het echt kan betekenen.’

‘Maar jij dan met je vrouw, jullie hadden ook geen sm.’

‘Nee, maar omdat zij me de ruimte gaf om het in een andere liefdesrelatie wel te beleven, was er geen reden om bij haar weg te gaan. Al vond ik het wel jammer dat ze er niet voor openstond en het niet wilde ontdekken. Het had haar ook verrijkt. Ik hield – en houd – erg veel van haar en was blij dat we het oplosten zoals we deden. Ik had het dolgraag ook met haar willen beleven.’

‘En was zij ook gelukkig?’

‘Heel gelukkig. Ze vond het ook erg toen Laura wegging. Laura zelf ook trouwens. Polyamorie is geen garantie op geluk.’

We waren weer even stil geweest. Misschien kwam het door de manier waarop hij open en liefdevol over Anna en Laura had gesproken, dat ik het durfde te vragen. Een vraag die ik nooit had gesteld, en waarvan ik tot vandaag ook nooit had gedacht dat ik ’m ooit zou stellen.

‘Waarom wil je niet met me slapen?’ Ik zei bewust ‘slapen’ en niet ‘vrijen’ en al helemaal niet iets wat met sm te maken had.

‘Omdat dat niet genoeg is.’

‘Wat bedoel je?’

‘Al sinds ik je zag wil ik meer dan alleen maar vrijen met je. Ik wil een goed en mooi begin.’

‘En lang opbouwen, eerst zoenen, lekker bij elkaar zitten, dan kleren uit, hier en daar wat frunniken en dan seks hebben en zo – laten we zeggen: iets in de trant van wat gewone mensen meestal doen – dat vind jij geen goed en mooi begin.’ Ik lachte er maar een beetje bij, wat moest ik anders.

‘Ik wil je helemaal, niet alleen je lichaam. En zoveel kun je nu nog niet geven.’

‘Ik weet het: je wilt ook mijn wil, of in ieder geval dat ik zelf niets meer wil en alleen maar doe wat jij wilt.’

‘Nee, zo is het ook niet. Ik kan het nu niet uitleggen, hopelijk wordt het je wel een keer duidelijk.’

‘Een beetje Dom zou me nu aan mijn haren naar zijn hol hebben gesleept,’ mompelde ik. ‘Ik vind jou maar een rare Dom.’ Ik maakte hem niet opeens heel erg begerig maar in elk geval wel weer aan het lachen.

‘Waar ben je?’ was het eerste wat Liza vroeg toen ik opnam.

‘Gewoon thuis, op mijn bank, met een kopje thee en zonder man.’

‘Hm, zonder man. Is er iets niet helemaal goed gegaan gisteren? Spontane buikgriep? Krijg ik ook altijd op de meest ongelukkige momenten. Van de spanning natuurlijk. Of het ging gewoon niet door? Nee, wacht, het is een homo! Natuurlijk, cameraman, homo, één en één is twee. Dat we daar niet eerder aan gedacht hebben. Homo of getrouwd, en dan van de trouwe soort, hij is de andere man in Nederland die zo is, naast mijn Sjoerd! Zoiets moet het wel zijn.’

Ik proestte het uit. ‘Schei uit,’ riep ik door de telefoon. ‘Anders pis ik nog in m’n broek. Het was niets bijzonders. Hij wou gewoon geen seks met me.’

Het was me gelukt Liza stil te krijgen en dat mag gerust een wondertje heten. Ik zag voor me hoe ze de zin zachtjes voor zich uit prevelde; dat deed ze vaker, meestal om ergens de draak mee te steken. De mededeling dat Jon gewoon geen seks met me wilde, had tijd nodig om even te landen; ze hoorde de woorden, wist dat die een zin vormden maar de betekenis ervan kon ze niet een-twee-drie bevatten. Volgens Liza zat het namelijk zo: ik had het ideale figuur, 1,75 meter lang en slank, had een leuk en misschien zelfs wel mooi gezicht, had jaloersmakend mooi roodbruin haar, en bovendien een cupmaat die ergens tussen C en D in zat, hetgeen op zich al tamelijk ideaal was (‘Je hebt mannen die van grote borsten houden en mannen die vallen op kleine borsten en ze houden dus allemaal van die van jou.’) Nog belangrijker: die borsten waren niet geteisterd door zwangerschappen. ‘Het zijn eerder stalagmieten dan stalactieten, zo mooi staan ze,’ had ze een keer geconcludeerd in de sauna. Alle mannen wilden dus seks met mij. Zo stak de wereld nu eenmaal in elkaar.

Ze schakelde over op een serieuze toon. ‘Was het niet leuk gisteren?’

‘Het was heel leuk, bijzonder kan ik wel zeggen, we hebben het hele leven doorgenomen. Daarna wilde hij geen seks met me.’

‘En dat had met jouw leven te maken?’ Ik zag in gedachten hoe ze haar ogen dichtkneep.

‘Nee, met het feit dat ik er nog niet klaar voor ben.’ We waren allebei even stil. ‘Laat maar,’ zei ik. ‘Het is ook te ingewikkeld, ik snap het zelf ook niet helemaal – of helemaal niet.’ Ik kon niet voorkomen dat er wat emotie in mijn stem doorklonk. Liza registreerde dat feilloos.

‘Weet je wat, ik kom naar je toe,’ zei ze. ‘We moeten om een uurtje of vier naar de oma en opa van Sjoerd, nou ja, van zijn kinderen, en tot die tijd kan hij wel even op de kinderen letten. Ben over drie kwartier bij je.’

Ze had al opgehangen voor ik er iets tegen in kon brengen, bijvoorbeeld dat ik me had voorgenomen eens te gaan googelen op ‘shibari’, wat dat nu precies was, dat gedoe met touwen. Dat moest ik dan maar even uitstellen. Verder had ik geen idee wat ik haar straks moest gaan vertellen.

Het gesprek met Liza stimuleerde de behoefte om me te verdiepen in shibari. Geen enkele vraag van haar daarover kon ik behoorlijk beantwoorden. Ik kwam niet verder dan dat de onderdanige door de Dominant op een bijzondere wijze met touwen vastgebonden wordt. Waarom eigenlijk? Geen idee. Ja, hetzelfde als met handboeien, dat je vastzit, niets kunt doen en overgeleverd bent aan de meester of meesteres. Ik vond het zelf ook maar een nietszeggend en onbevredigend antwoord.

Nadat Liza weg was googelde ik ‘shibari’ en na een paar kliks zat ik op de website van de Stichting Info BDSM in een artikel over bondage. Ik las dat bondage tot doel heeft een fysieke machteloosheid te creëren. Door de onderdanige te beletten bewegingen te maken wordt deze blootgesteld aan zijn/haar macht. Bondage kon zijn met touwen, maar ook met kettingen (o ja, daar had je Angelique weer van markies De Sade…), riemen, stangen, tape, folie en nog een paar van die dingen. Ik hoopte dat Jon alleen van de touwen was. Er werd uitgelegd dat bondage, ondanks de vrijheidsbelemmerende technieken, bij een betrouwbare en deskundige behandeling het tegenovergestelde bewerkstelligt: het geeft juist een vrijmakend gevoel, het brengt rust, structuur en maakt duidelijk dat je ‘van iemand bent’. Je bent ‘bezit’ van de betreffende persoon, die op zijn of haar beurt weer verantwoordelijk is voor jouw welzijn en veiligheid. Maar dat niet alleen: ook voor je genot, las ik een stukje verder. Door gedwongen en ongewone lichaamshoudingen worden spieren soms gevoeliger of juist niet. De Dominant krijgt hierdoor een scala aan mogelijkheden om genots- en pijnstimulaties te geven, die anders nooit zo gevoeld zouden worden. ‘Vaak worden met gebondeerden erotische plaagspelletjes gespeeld, waarbij genotstimulaties tot net op het randje van een orgasme worden toegediend, dan worden stopgezet of vervangen door pijnstimulaties. Dit geeft een enorme energetische opbouw waarbij subs tot “ver buiten deze wereld” kunnen worden gebracht om daarna in een gigantische ontlading klaar te komen,’ las ik.

Shibari was een spel tussen contrasten, leerde ik op een andere website: schoonheid en angst, verlangen en wanhoop, mentale groei en vernedering, liefde en doorzettingsvermogen, pijn en lust. Het was een kunst die zich op verschillende niveaus afspeelt, zowel fysiek, mentaal als metafysisch (daar ging ik nog een keer rustig over nadenken als ik wat meer tijd had), en als de kunst goed wordt uitgevoerd is het voor de ontvanger of -ster, de onderdanige en passieve van de twee partners, ‘de ultieme reis naar het paradijs’. Als je dat niet al te letterlijk nam in termen van het hiernamaals, was het een aantrekkelijk idee.

Ik las het niet alleen zomaar – ik las het met mijzelf en Jon in de hoofdrol. Alles wat ik registreerde, vertaalde ik naar een beeld waarin hij en ik samenkwamen. Ik was de gebondeerde. Hij stimuleerde mij, zorgde dat ik wegdreef, liet me klaarkomen – en voerde me naar het paradijs.

Ik registreerde nog iets anders: het leek niet op wat ik met Rick had meegemaakt. Alles wat Rick en ik deden, had op enigerlei wijze te maken gehad met seks, ook als seksuele handelingen achterwege bleven. We deden aan sm, door op een nieuwe, grenzeloze manier seks te beleven – tot we over de rand tuimelden. Hier was de seks een middel om tot iets anders te komen. Of ergens anders. Ver buiten deze wereld.

Voor het eerst sinds de vorige avond voelde ik rust over me komen, verdween de onzekerheid die na onze gesprekken was overgebleven en die ik ook in het gesprek met Liza niet had kunnen wegpraten.

10.

Daan had werk gemaakt van haar onderwerp. Ze had haar nieuwe artikel zaterdagavond met een vriendin besproken. Die was mogelijk nog meer geïnteresseerd dan zijzelf, had op zondag haar laptop meegenomen en samen hadden ze bij Daan thuis een paar uur zitten surfen en stapels documenten opgeslagen om op kantoor uit te printen.

‘Ik heb een groot probleem,’ zei ze toen ze op maandag bij me aanschoof. ‘Hoe kom ik aan mensen?’

‘Ik ben van de marketing, Daan. Als ik dat had geweten was ik wel redacteur geworden,’ hield ik de boot af. ‘Maar misschien moet je er een tweetje aan wijden. Een oproepje, kijken wat er gebeurt.’

‘Dat kan ik je zo wel vertellen. Voor een verhaal over toyboys heb ik eens een keer een oproep geplaatst. We zochten vrouwen die er een hadden en wilden vertellen hoe dat in het dagelijks leven was. De mailbox liep vol met vierhonderd berichten, inclusief honderdvijftig van vrouwen die geen toyboy hadden maar het wel eens wilden proberen als wij een bruikbaar exemplaar konden leveren. Bij voorkeur hiv-gekeurd. Ik denk dat ik deze keer nog veel meer gekken op mijn dak krijg als ik het via Twitter probeer.’

‘Hoezo gekken? Je zoekt toch gewoon mensen die serieus aan sm doen?’

‘Floor, heb jij wel eens gesurft op sm? Doe dat eens op een zondagmiddag, zoals wij gisteren. Het is nu toch winter. Moet jij eens kijken wat je allemaal tegenkomt. Ziek soms, gewelddadig, ronduit smerig. Ik moet zeggen: soms ook mooi en lief, maar het meeste… Goed, ik zoek dus mensen die van de categorie mooi en lief zijn. Het liefst nog een beetje bekend, maar dat zal wel helemaal niet lukken.’

‘Zou je wel mee scoren, denk ik, Jeroen Pauw met een zweep in de hand op de cover. O nee, het moet natuurlijk een vrouw zijn op de cover. Jeroen Pauw dan binnenin en Wendy van Dijk op de omslag. Die doet er vast ook aan, denk je niet?’

Daan moest lachen. ‘Je komt er al aardig in, Floor. Ik denk dat Wendy van Dijk met zweep het wel gaat halen bij onze retestrenge hoofdredactie. Wij hebben trouwens gisteren in een melige bui ook een lijstje gemaakt van bekende Nederlanders die best eens aan sm konden doen. Willeke Alberti natuurlijk, Jeroen Pauw hadden we ook, Johan Derksen, Gordon heeft het natuurlijk uitgevonden. Zou Wendy van Dijk die Krabbé slaan of juist andersom? Maar nu serieus: jij kwam met het onderwerp, ken jij mensen in je omgeving? Ik heb op de redactie ook al rondgevraagd maar niemand wist iemand.’

Ik had natuurlijk kunnen zeggen: ik heb een advocate in de aanbieding, een echte sub. Verder twee Dominanten; de een is registeraccountant, de ander is directeur van een bedrijf voor liftonderhoud. Ze hebben zich beiden nogal eens op mij uitgeleefd. Wat dacht je van mij? Of anders die cameraman van vorige week? En dan heb ik nog Corinne, ook een echte sub, die ken ik ook al jaren.

‘Nou, ik schud ze ook niet zomaar uit mijn mouw hoor,’ zei ik, even laf als verstandig. Ik dacht even na, om inderdaad niet iemand zomaar uit de mouw te schudden. ‘De enige die ik weet is de vriendin van buren van een goede vriendin van mij,’ zei ik, overigens geheel naar waarheid, want zo had ik Corinne leren kennen: via de buren van Liza. ‘Ergens begin veertig nu, denk ik. Slim en leuk. Maar ik denk niet dat ze met naam en toenaam en paginagroot in WAN! wil.’

‘Nee, dat snap ik ook nog wel. Dat wil natuurlijk niemand; we kunnen altijd nog een maskertje voordoen bij wijze van balk. Maar zou je die vriendin van de vriendin van de buren eens willen benaderen? Misschien kan ik om te beginnen eens een gesprekje met haar hebben. Ik moet toch ergens beginnen.’ Ik zegde het toe. ‘O ja,’ voegde Daan eraan toe. ‘Ik ga ook een gesprek hebben met Meesteres Black, die heeft een eigen studio. Dat is volgens mij helemaal een WAN!-type. Ik denk dat we haar wel als een deskundige kunnen opvoeren met hier en daar wat sappige details over wat mensen, vooral mannen geloof ik, zich in haar studio graag laten aandoen. Ik denk dat we daar nog wel eens erg van op kunnen kijken. Maar voor het hoofdverhaal hebben we gewone mensen nodig. Ik reken op je, Floor!’

En voor ze de hoek om ging van de kast die de ruimte van marketing afscheidde van die van sales, draaide ze zich nog even om: ‘Jeroen Pauw. Het houdt me wel bezig.’

Hij belde niet. Die avond niet, de volgende avond niet. Ik ben ongeduldig en ik had min of meer een excuus: ik kon hem vragen voor de reportage in WAN!. Toch? Stel dat hij ja zou zeggen, zei ik tegen mezelf, wat zou ik dan tegen Daan zeggen? ‘Joh, Daan, die cameraman van twee weken geleden, dat is er volgens mij ook een’? En dan zou Daan zeggen: ‘Goed dat je dat gezien hebt, Floor, dat was verder niemand opgevallen.’ Ik kon moeilijk weer aankomen met een verhaal van de broer van buren van vrienden, en dat dit toevallig de cameraman was die de opnamen deed van onze commercial. Ik zette het uit mijn hoofd.

‘Waarom bel je hem niet,’ zei Liza. Als ik eerlijk was geweest had ik geantwoord: ‘Omdat ik dat niet mag. Hij zou mij bellen, heeft hij gezegd. Ik moet wachten.’ Ik ben een trotse, zelfstandige, slimme vrouw, marketingmanager bij een van de topglossy’s van Nederland, dan kom je niet aanzetten met dat soort teksten, zelfs niet bij je beste vriendin, ook al weet ze dat je een sub bent. Soms moet je dingen gewoon niet zeggen omdat mensen het toch niet kunnen snappen. Dus zei ik: ‘Ik zie wel. En als hij niet belt, ook best.’ Zelfs helemaal in Hoofddorp geloofde Liza me niet.

Marcel mailde wel. Marcel was een soort kennis die ongetwijfeld had gehoord dat het uit was met Frénk en Marcel vond mij vast een interessante optie voor het een of ander. Misschien had ik hem in een normale situatie de kans gegeven, had hij me op z’n minst mee uit kunnen nemen en dan hadden we wel gezien. Nu moest ik er niet aan denken. Ik dacht alleen maar aan Jon. Overdag lukte het aardig om me op mijn werk te concentreren; ik redde het hier niet op de automatische piloot, zoals ik in mijn vorige baan wel had gekund. Ik moest alle zeilen bijzetten om geen blunders te begaan, aan grote successen durfde ik niet eens te denken. Ik liet Marcel weten dat het er de komende tijd niet van zou komen en gaf er geen uitleg bij.

Corinne had een paar dagen bedenktijd gevraagd, maar aan het eind van die week stuurde ze een mailtje dat ze wel een keer met Daan wilde praten, zonder toezegging. En dat ze – uiteraard – sowieso niet herkenbaar of met haar eigen naam in het blad wilde. Ik stuurde de mail waarin haar telefoonnummer stond door naar Daan. Die was er heel blij mee, want ze had wel een paar leads maar erg veel vertrouwen had ze daar nog niet in. Ze wist nu zoveel van BDSM dat ze het verhaal ook zo wel kon schrijven. Maar ze had mensen nodig. Zonder mensen geen verhaal.

Op zondagavond kreeg ik een mail van Jon. Ik opende die zenuwachtig, in de veronderstelling dat hij met een voorstel zou komen om elkaar weer te ontmoeten. Dat was niet zo. Hij schreef dat hij met een warm gevoel terugdacht aan onze ontmoeting. En dat hij de komende week een mail wilde hebben waarin ik mijn mooiste sm-ervaring beschreef. ‘Niet de beste, maar de mooiste,’ benadrukte hij. Hij eindigde met: ‘Ik vind je lief.’ Dat zal wel als een geruststelling zijn bedoeld, dacht ik. Deze mail bevestigde wat ik al wist en niet aan Liza had verteld. In ieder geval wist ik nu zeker dat hij ook met mij bezig was, misschien wel net zo erg als ik met hem. Die constatering maakte me blij.

De mooiste, niet de beste. Zijn opdracht bracht me terug bij Rick. Er was niemand anders met wie ik echte sm-ervaringen had gehad. De herinneringen waren er, hem probeerde ik te vergeten, zo goed en zo kwaad als het ging, en dat kostte nog steeds moeite, zelfs nu, bijna vier jaar later. Nu kon ik niet anders dan hem erbij denken. Alle ervaringen waren doordrongen van zijn aanwezigheid. Het waren zijn initiatieven, zijn opdrachten, plaats en tijd waren door hem gekozen, evenals de anderen als die erbij betrokken waren. Ik deed mee als dat moest en was beschikbaar als dat nodig was.

De mooiste ervaring? De spannendste in ieder geval, en zeker een cruciale in mijn ontwikkeling tot onderdanige Floor, was op die zaterdag. Er was een heel spel aan voorafgegaan en uiteindelijk zat ik in een geel jurkje, zonder broekje, op een bank in de lobby van Krasnapolsky. Binnen een halfuur nadat ik de mail van Jon had gelezen, besloot ik dat dit het zou worden, en direct daarna begon ik te schrijven. Ik wilde liever vandaag dan morgen, woensdag of vrijdag naar Jon mailen. Als ik mailde voelde ik me dichter bij hem en hem bij mij.

‘Ik zat op de bank in de lobby van Krasnapolsky. Rick keek van een afstand toe terwijl passerende mannen en vrouwen naar mij gluurden, vanwege het minuscule jurkje dat ik aanhad en omdat ik mijn benen niet bij elkaar mocht houden. Ik moest me tonen, had Rick gezegd, en ik deed het, voor het eerst in het openbaar. Mijn angst was dat mannen tegen me zouden gaan praten, dat ze dachten dat ik te huur was. Een nog grotere angst, maar misschien was het ook wel een verlangen, was dat Rick zou toestemmen; dat ik het moest doen. Ik wilde het liefst stoppen, of nee, ik wilde dat Rick zei dat ik moest stoppen. Ik wilde zelf helemaal niet stoppen, niet uit eigen beweging in elk geval. Zo draaiden de emoties als planeten om elkaar heen in mijn hoofd, soms de angst vooraan, dan weer verlangen en opwinding. Mijn verstand was al eerder die dag opgehouden het te doen.

Ik was geil. Net als nu, nu ik dit schrijf. Langzaam voelde ik dat alle mogelijkheden om zelf nog te beslissen wat ik wel en niet mocht doen, waren verdwenen. Waren verdwenen alleen maar door daar te zitten, af en toe de blik van Rick op me te voelen en vooral door de turbulentie in mijn hoofd. Ik had nooit gedacht dit soort dingen te zullen doen, ooit was het ondenkbaar dat ik er ook maar aan dácht dat ik te huur was. Maar nu zat ik daar, met dan weer een leeg en dan weer een veel te vol hoofd. Daar werd ik denk ik het meest opgewonden van: dat ik inzag dat ik niet meer zelf zou beslissen, maar dat het voor me werd gedaan, door Rick. Dat ik het ook goed vond als er voor me betaald zou worden. Het gaf niet meer. Ik gaf me over. Een man vroeg of ik met hem meeging. Ik keek naar Rick en Rick keek naar ons. De man keek ook naar Rick; hij wist precies wat er gebeurde en dat niet ik maar Rick zou antwoorden. De man en ik wachtten allebei op het antwoord.

Rick stond het niet toe. Het hoefde niet. We spoedden ons naar huis en daar legde Rick me voorover op de tafel en nam me hard, veel harder dan anders. Toen het afgelopen was, wist ik dat ik een slavin wilde zijn. Van hem. Ik dacht dat ik de rest van mijn leven van hem zou zijn. Maar nu ik niet meer van hem ben, weet ik dat ik nog steeds een slavin wil zijn. Tegen mijn beste vriendin zeg ik: een sub. Maar ik bedoel een slavin. Ik wil bezeten worden. Ik wil bezit zijn.

Later moest ik een keer een fantasie vertellen. Ik vertelde hoe het, in het hotel, anders had kunnen aflopen. Dat hij mij wél verkocht had aan die man, een zuidelijk type, Spaans, Italiaans of misschien Zuid-Amerikaans, dure kleding aan, haar strak gekamd, modieuze bril van een topmerk, het type man dat normaal gesproken helemaal niet hoefde te betalen voor een vrouw – de man die mij direct meenam naar zijn kamer. Die man die het nu helemaal niet meer kon schelen hoeveel hij moest betalen omdat hij besefte onderdeel te zijn geworden van een bizar spel. Die wist dat ik niet zomaar een hoertje was, maar een vrouw die door haar partner voor een keertje werd weggegeven aan een vreemde, voor de lol, nee: voor de geiligheid. Dat wij er allebei zo opgewonden door werden dat we niet gewoon konden praten bij gebrek aan voldoende adem. Ik zag zweetdruppels op de bovenlip van Rick. Die man wist dat hij voor mij moest betalen om mij het idee te geven dat ik een hoertje was. Niet eentje van vijftig of honderd euro, maar een dure, van zevenhonderdvijftig euro of duizend of meer. Het werkte. Het idee dat ik verkocht was, was overweldigend. Alles was overweldigend. Dat Rick dit deed, dat die man zoveel geld voor me overhad, en vooral: dat ik het liet gebeuren. Dat ik voor me liet betalen en dan met die man mee zou gaan naar zijn hotelkamer en hem dan zou laten doen wat hij maar wilde. Hij had er recht op. Hij had immers voor me betaald. Ik stond daar en kon niet wachten tot ik zijn opdrachten zou horen en zijn handen op mijn lijf zou voelen.

In de kamer moest ik me van hem uitkleden, helemaal, ik had niets meer aan. Die man, die ik nooit eerder had gezien, van wie ik de naam niet wist, die ik nog geen hand had gegeven ter kennismaking en van wie ik zelfs niet wist uit welk land hij kwam, keek alleen maar naar me, terwijl ik me langzaam voor hem uitkleedde. Hij zei niets. Hij bewonderde me, begeerde me en ik genoot van zijn begeerte, ik zag aan zijn ademhaling dat hij geil was, ik genoot van het feit dat hij mij wilde en dat ik van hem was omdat dat moest van Rick. Heel misschien was die fantasie nog mooier dan de werkelijkheid.’

Ik had het achter elkaar getikt, zonder te stoppen, de zinnen kwamen als vanzelf. Ik zat in een roes.

‘Een jaar later kwam ik hem weer tegen, op de Dam. We liepen in tegenovergestelde richting. Hij had haast maar stopte direct toen we elkaar in de ogen keken. Ik zei niets. Wachtte af wat hij zou doen of zeggen. Ik had al maanden geen seks gehad en ik voelde hoe ik vloeibaar werd toen hij me aankeek. Hij stamelde iets van sorry, dat hij een belangrijke afspraak had, dat hij al laat was. Of ik misschien later kon. Ik schudde mijn hoofd, dat ik niet later kon. “Only now,” bracht ik uit, en zo voelde het ook. Ik had geen tijd meer om te wachten, had amper de kracht om gewoon te blijven staan. “Okay, now,” zei hij. Hij pleegde nog geen telefoontje om te zeggen dat hij niet kwam. We renden bijna naar zijn kamer. Hij rukte in één keer mijn blouse en bh van me af, zat binnen twee minuten in me. Daarna hadden we nog twee uur de meest wilde seks.’ Achter mijn laptop haalde ik diep adem. ‘Als mijn fantasie de mooiste herinnering is, dan moet de mooiste herinnering nog komen.’

Ik verzond de mail en realiseerde me dat ik me opnieuw had aangeboden. Ik voelde me trots. Het voelde alsof hij me zachtjes naar zich toe trok, heel langzaam aan een lang touw, misschien een shibarikoord, misschien ook niet. Het moment dat ik bij hem zou aankomen, hing af van de manier waarop ik hem antwoordde. Ik hoopte dat ik het goed gedaan had. Ik verlangde naar hem – ik verlangde ernaar mijzelf te verliezen aan hem. Voor het eerst in jaren kende ik weer iemand bij wie dat misschien zou lukken.

‘Champions League,’ zei ik zachtjes voor me uit.

11.

Er waren vier weken verstreken sinds ik was begonnen bij WAN!. Ik had het ongelooflijk naar mijn zin en was afgrijselijk onzeker over mijn prestaties maar ik bewoog hemel en aarde om dat vooral niet te laten merken. Het allergrootste verschil tussen deze en mijn vorige baan was: toen ging het om cijfertjes, nu ging het om mensen. Ik werkte destijds bij een telecombedrijf en wij verkochten belminuten. Soms werd er heel ingewikkeld over gedaan en dan werd gezegd: wij verkopen toegevoegde waarde. Dat klonk heel mooi, maar aan het eind van de rit werd altijd gekeken naar hoeveel belminuten er waren verkocht en nooit hoeveel dozen toegevoegde waarde de deur uit waren gegaan.

Ik was goed met cijfertjes. Geef mij een rekenmachine, een Excel-bestandje en een budget en ik verover marktaandeel. Fuck de concurrent. Bij WAN! ging het natuurlijk ook om cijfers: aantallen abonnees, verkochte losse nummers, de gemiddelde opbrengst per pagina, de overige inkomsten (onder andere via marketing), maar dat was pas aan het eind van de rit. Onderweg ernaartoe waren we bezig met verhalen, onderwerpen, mensen, leuke acties met aantrekkelijke producten. De meeste mensen hier, in elk geval op de redactie, gebruikten hun rekenmachientje alleen om de onkostendeclaratie kloppend te maken.

Op maandagmorgen mailde Lilly me of ik even langs wilde komen. We hadden na ons kennismakingsgesprek losse contacten gehad, af en toe samen een vergadering bijgewoond – zoals de brainstorm –, ik had wel eens bij haar aan tafel gezeten bij de lunch maar echte gesprekken hadden we niet meer gevoerd.

‘Zit,’ zei ze toen ik binnenkwam, toch licht ongerust over wat me te wachten stond. Ze was weliswaar niet mijn directe baas maar voor Lilly had iedereen ontzag, of je nu wel of niet onder haar viel. Ik had het gevoel dat ik qua functioneren het hoofd boven water hield, maar dat was het dan ook. Zonder het te vragen schonk ze een kop koffie voor me in uit de kan. ‘Hoe gaat het?’ vroeg ze toen. Een simpele vraag waarmee ze me overdonderde.

‘Wel goed geloof ik,’ antwoordde ik veel onzekerder dan ik gedaan zou hebben als ik me had kunnen voorbereiden. ‘Ik heb het erg naar mijn zin. Ik moet nog steeds wennen, er valt nog een hoop te leren, maar ik heb geen moment spijt van mijn overstap.’

Ze keek me even aan. ‘Volgens mij,’ begon ze, ‘ben je veel onzekerder over jezelf dan je zou moeten zijn. Natuurlijk moet je wennen, en dat zal nog wel een tijdje duren, maar we vinden dat je het uitstekend doet. We hebben geen enkele reden tot klagen en ik dacht dat je dat misschien prettig vond om te weten.’

En of ik dat prettig vond om te weten! ‘Ik ben blij om dat te horen,’ zei ik en ik denk dat de opluchting duidelijk waarneembaar was.

‘Goed, dan hebben we dat ook weer gehad,’ constateerde Lilly. ‘Ik hoorde trouwens dat je Daan goed op weg hebt geholpen met dat sm-verhaal. Ze heeft een paar geschikte dames die over hun ervaringen willen vertellen, onder wie jouw vriendin, en daar zag het tot een paar dagen geleden niet naar uit; toen dreigde het nog vast te lopen en dat zou zonde geweest zijn. Handig dat je daar wat contacten had.’ Ze keek me doordringend aan en ik vroeg me af wat ze precies probeerde te zeggen.

‘Nou ja, contacten, ik wist toevallig dat die vriendin van een vriendin, of eigenlijk de vriendin van buren van een vriendin, eraan deed. En dat kwam nu even goed van pas.’

‘Inderdaad, dat kwam heel goed van pas,’ concludeerde Lilly, die me nog steeds bleef aankijken. Opeens zag ik geen Lilly meer met roesjes en pijpenkrullen, maar een Lilly in leer met een zweep in haar hand en een hooggehakte laars op de borst van een willig slachtoffer. En ze keek erbij of ik misschien een goed slachtoffer was, en dat was, althans vanuit mijn perspectief gezien, geen prettige gewaarwording. Ik veranderde snel van onderwerp.

‘Overigens, ideeën voor nieuwe verhalen, wacht ik daarmee tot de nieuwe brainstorm of kan ik die tussentijds ook kwijt?’

‘Natuurlijk, voor goede ideeën is er altijd tijd. Heb je iets?’

‘Ik hoorde pas geleden iets over polyamorie. Ken je dat? Ik had er nog nooit van gehoord.’

‘Ik ook niet, geen idee. Wat is het?’

‘Polyamorie is dat je meerdere liefdesrelaties naast elkaar hebt. Een man met twee vrouwen, een vrouw met twee mannen. Het schijnt best vaak voor te komen; mensen die eraan doen zijn er heel serieus over. Zeg niet dat het vreemdgaan is, want dan word je gelyncht.’

Ik zag Lilly even denken. ‘Er daagt me iets. Volgens mij is er wel eens een boek over geschreven. Het zou best een goed onderwerp kunnen zijn. Kijk eens of je wat kunt vinden over dat boek en zet het even in een mailtje.’

Ik stond op. ‘Doe ik.’ Ik was blij dat ze er brood in zag, en het leek me leuk om tegen Jon te kunnen zeggen dat het wellicht een onderwerp in WAN! ging worden. Het bewijs dat ik hem en zijn verhaal serieus nam, alsof ik hem daarmee op een bepaalde manier recht deed. Bovendien: ik functioneerde goed, onderwerp positief ontvangen – slechts met moeite kon ik voorkomen dat ik een vreugdedansje maakte toen ik terugliep naar mijn eigen bureau.

12.

‘Vrijdagavond, 20 uur, kamer 24, Hilton-hotel,’ was het enige dat in het mailtje stond dat ik van Jon kreeg. Ik was verbaasd dat ik nu al iets hoorde, op de woensdag nadat ik mijn mail met mijn mooiste ervaring had verstuurd. Aangezien ik daar een week over had mogen doen, had ik verwacht dat het ook wel een week zou duren voor hij weer contact zou opnemen. Ik had een afspraak met een vriendin, die vrijdagavond, maar ik zag geen vraagteken staan in zijn mail, dus het leek erop dat het geen voorstel was of een verzoek maar een opdracht. Ik twijfelde geen moment: ik ging mijn afspraak met die vriendin, Janine, verschuiven; dat kon ook wel zaterdagavond of zondagmiddag. Voor geen goud zou ik de gelegenheid voorbij laten gaan om mij bij Jon te melden in het hotel.

In mijn vorige leven had ik ook wel eens opdrachten gekregen om naar hotels te komen, en dat ging dan altijd gepaard met bepaalde kledingvoorschriften. Wat ik aan moest hebben en wat vooral ook niet. Meestal geen slip bijvoorbeeld. Nu stond er verder niets. Er stond trouwens ook geen verzoek of ik het even wilde bevestigen, mijn komst. Ik kreeg niet het idee dat Jon erg twijfelde over zichzelf en vooral niet over mijn bereidheid om hem te gehoorzamen. Ik besloot ook niet te reageren. Als hij daardoor onzeker werd, prima. Laat ik ook maar een beetje teasen dacht ik, al was het op een wel heel erg bescheiden manier.

Het was alweer weken geleden dat Jon en ik elkaar hadden gesproken bij Antonio. Ik was er nog wel eens langsgereden als ik in de buurt was, kijken of ik hem misschien zag. Relax en Antonio waren de enige aanknopingspunten die ik had. Ik had geen idee waar hij woonde. Ik had zijn telefoonnummer, omdat hij mij gebeld had, en zijn e-mailadres. Beide had ik niet gebruikt, of alleen maar om te antwoorden.

Aan de wijze waarop ik bepaal wat ik op een bepaald moment aantrek, is af te leiden hoe belangrijk die afspraak voor me is. Als ik op deze vrijdagavond was gaan borrelen met Janine, had ik pakweg een uurtje van tevoren wat uit de kast gerukt, iets wat paste bij mijn stemming van dat moment, de verwachtingen die ik koesterde van de avond en niet in de laatste plaats van het weer. Zo ging het nu niet. Ik was op donderdagavond naar de sportschool geweest en al tijdens het sporten liet ik diverse opties van kledingstukken de revue passeren. Toen ik thuiskwam dook ik mijn kast in en selecteerde combinaties van jurken, topjes, kousen en ondergoed. Eén ding was zeker: ik zou een jurk dragen en geen lange broek, laat staan een spijkerbroek. Ooit een slavinnetje in een spijkerbroek gezien? Nou dan!

Ik legde twee combinaties klaar op de bank in mijn woonkamer. Er kwam toch niemand. Die vrijdagavond zou ik de definitieve keuze bepalen, maar zoals het ernaar uitzag werd het: grijs jurkje, wit topje, kousen, wit met grijs setje eronder van een van mijn favoriete merken, Lise Charmel. Als het uit ging, zou de oplettende toeschouwer in elk geval zien dat erover was nagedacht. Dat Jon een goede toeschouwer was, naast een goede ziener, daar twijfelde ik geen moment aan.

Goddank moest ik vrijdag werken. Er gebeurde van alles, dus ik moest mijn hoofd erbij houden. Ik dacht niet meer dan een keer of dertig aan die avond. Dat ik Jon ging zien. Wat er zou gaan gebeuren. Of hij al touw bij zich zou hebben en me daarmee ging vastbinden. Of het niet raar was dat ik ging terwijl ik hem amper kende. Dat het extra spannend was om te gaan omdat ik hem amper kende. Of we daar de nacht zouden doorbrengen. O god, toiletspullen niet vergeten! En kleren voor de volgende dag! Niet aan gedacht. Ik zou wel zien. Ik ging hem zien.

Ik kon het niet laten. ‘Vanavond een afspraak met Jon,’ whapte ik naar Liza.

‘Spannend! Waar?’ whapte ze terug.

‘Hotelkamer in het Hilton.’

‘????’

Ja, eigenlijk was het wel een beetje raar. Waarom niet bij hem thuis, of eerst gewoon in de kroeg, of bij mij thuis, als hij toevallig zelf geen huis had? Aan de andere kant snapte ik het wel van die hotelkamersessies. Ik had er menigmaal intens plezier aan beleefd.

‘!!!!!’ stuurde ik dus maar terug. Niet zeuren.

‘Veel plezier. Hoop dat hij eindelijk aan je komt.’ Liza was een schat, wist altijd precies wat ik nodig had.

Het regende, het was koud, het was geen weer voor de fiets of zelfs maar de tram dus ik nam een taxi. Ik schoot met mijn weekendtasje naar binnen door de opengehouden achterdeur toen de taxi keurig om 19.45 uur verscheen. Om 19.55 uur stapte ik weer uit, twaalf euro vijftig armer. Weekendtarief geloof ik. Zou wel, mijn hoofd stond er niet naar. In de lobby keek ik even op mijn horloge. Als ik nu de lift nam, zou ik vermoedelijk precies om acht uur op de deur kloppen. Dan was er op dat punt in elk geval geen klagen. Ik lette niet op de man en vrouw achter de receptie, liep naar de lift, drukte op het goede knopje waarna er een deur openging en ik naar binnen stapte. Ik voelde nog wel een blik op mijn rug maar drukte op twee. Daar moest ik zijn.

In de taxi was het al begonnen, het was verhevigd in de lift en toen ik de gang in stapte wist ik wat het ook alweer was: knikkende knieën. Als ze me maar hielden. Ik was doodzenuwachtig en kon tegelijkertijd niet wachten tot ik op de goede deur ging kloppen. Wel de goede deur, zei ik nog een keer tegen mezelf. In een toestand als dit kon je zomaar voor de verkeerde deur kiezen en wie weet waar je terecht zou komen. Ik klopte.

Was het wel de goede deur?

Een vrouw, jaren ouder dan ik, zei zonder ook maar een spoortje van verbazing: ‘Hallo Floor. Je bent keurig op tijd. Kom binnen.’ Zij mocht dan niet verbaasd zijn geweest, ik was dat zeker wel.

‘Eh, o, hallo,’ stamelde ik. Ik keek langs haar heen, naar binnen, in de hoop dat ik Jon zou zien, al vond ik het direct al helemaal niet leuk dat er een dame bij was. Kon dat nu niet even wachten? Ik liep, nog steeds rondkijkend, de kamer in. Geen Jon.

‘Jon is er niet,’ zei de vrouw toen ze de deur achter me sloot. Ik keek haar vragend aan. ‘En hij komt ook niet.’ Alle spanning vloeide weg en maakte plaats voor verwarring en teleurstelling. Mijn hele vrijdagavondbeeld duvelde aan gruzelementen.

‘Was dat niet de bedoeling, dat Jon hier zou zijn?’ zei ik, niet bepaald met een krachtige stem.

‘Bij mijn weten heeft hij je alleen gezegd dat je hier moest zijn, om acht uur. Niet dat hij er ook zou zijn.’

‘Letterlijk misschien niet,’ zei ik. ‘Maar ik dacht dat ik daar wel een beetje van uit mocht gaan. De indruk was op z’n minst gewekt.’

‘Je mag weer gaan, heeft Jon laten weten. Je hoeft niet te blijven.’

‘En waarom zou ik wel blijven, als Jon hier toch niet is?’

‘Vanwege Jon.’

‘Zullen we stoppen met woordspelletjes? Kun je me zeggen waarom ik hier ben, als Jon er niet is?’

Ze keek me alleen maar aan en langzaam drong het tot me door. Het touw werd steeds verder aangetrokken, maar het eindpunt was nog niet bereikt. Ik werd afgepeld, schil voor schil. In een andere situatie zou ik gedacht hebben: Jon speelt een spelletje met me, maar dat was het niet. Het was geen spelletje. Het was ook geen training. Ik moest laten zien dat ik er klaar voor was. Hij bepaalde wat er wanneer gebeurde en daar moest ik me in schikken – of niet. Dat was mijn keuze. Terwijl al die gedachten door mijn hoofd tuimelden, en het besef doordrong van wat er aan de hand was, bleef de vrouw me aankijken. ‘Ik snap het,’ zei ik.

‘Jon ging er ook van uit dat je het zou snappen,’ zei de vrouw. ‘Anders had hij dit niet zo gedaan.’ Ze stak, terwijl ze sprak, haar hand naar me uit. ‘Aangenaam, ik ben Carla.’

‘Mag ik mijn tas neerzetten en mijn jas uitdoen?’ vroeg ik. Ik had me binnen een paar minuten geschikt in de situatie en vooral in mijn rol.

Carla knikte naar een stoel waar ik de spullen mocht neerleggen. Ik zag haar naar het bureau lopen, waarop in een koeler een fles champagne stond. Ze schonk twee glazen in en gaf er een aan mij. ‘Proost, op een prettige avond,’ zei ze.

Ik wist niet wat ik moest zeggen en nam een slok, een grote. En nog maar een. Opnieuw nipte ik niet.

Nu pas bekeek ik de kamer. Tot dan toe had ik alleen gekeken of Jon er was. Nu zag ik kaarsen branden. Er waren een paar lampen aan, het licht was zacht. Het bed was opgemaakt, ongebruikt en het zag er niet naar uit dat Carla er iets mee gedaan had ter voorbereiding van bepaalde gebeurtenissen. Op het kastje, een halve meter van de champagnekoeler, stond iets waarvan een rood lampje brandde. Het duurde even voor ik zag wat het was, maar toen wist ik het ook meteen. Jon was immers een cameraman. Wat daar stond was een camera. Ik zag visioenen van filmpjes op internet, foto’s van mensen die ooit hadden geposeerd voor een minnaar en nu werden bekeken door duizenden of tienduizenden anderen. Inclusief, als je pech had, je vader en moeder, je zus, je opa en oma, en natuurlijk je collega’s en baas op je werk. Killing.

‘Een camera,’ zei ik tegen Carla. ‘Zo te zien doet hij het. Worden we gefilmd?’

‘Ja, we worden gefilmd.’

‘En wat gebeurt er met die film?’

‘Ik denk dat Jon ’m gaat bekijken. En dat hij daar zijn oordeel op baseert, naast datgene wat ik hem vertel.’

Ik was stil. Durfde niet te zeggen dat ik dat niet wilde, gefilmd worden. Dat ik bang was voor wat er met de film zou gebeuren. Het was niet moeilijk voor Carla om te begrijpen wat er in me omging.

‘Vertrouw je Jon?’ vroeg ze. Ik knikte. ‘Vertrouw dan ook op mij.’ Ik knikte weer. Door te knikken had ik ingestemd met de camera, ingestemd met het feit ik gefilmd ging worden, met wat ik dan ook ging doen.

‘Is de camera al aan?’ Nu was het de beurt aan Carla om te knikken. ‘Oké, dan. Het is goed.’ Ik zei het meer in de camera dan tegen Carla. Opeens leek het of Jon er toch bij was. Wat ik ook ging doen, ik deed het voor hem. Ik zette weer een stap in de richting van het eindpunt van het touw. Aan het eind van het touw wachtte Jon op mij. De beloning.

Carla had een zwarte jurk aan, niet te kort, met aan de voorkant een rits van onder tot boven en redelijk hoog gesloten. Daaronder zwarte laarzen met hoge hakken. Ze zag er slank uit, aantrekkelijk. Een sterke vrouw met een rustige stem en een rustige uitstraling. Dat laatste had ze nodig gehad om me te overtuigen hier te blijven en in te stemmen met de camera, hoe bizar het ook was. Zo bizar dat ik het niet zou opnemen in mijn verslag aan Liza. Ik vond het moeilijk om haar precies in te schatten, meer meende toch dat ze misschien al tegen de vijftig liep, een kleine tien jaar ouder dan Jon, vijftien jaar ouder dan ik.

‘Je moet bijzonder zijn,’ verbrak Carla het stilzwijgen.

‘Hoe bedoel je?’

‘Jon maakt werk van je, dat doet hij niet zomaar.’ Het klonk erg oprecht, ze meende wat ze zei. Ik dacht er even aan wat Jon dan voor me overhad: een hotelkamer, waarvan ik niet eens zeker wist wie die zou betalen. Gelukkig had ik mijn creditcard bij me, voor het geval dat ik dat moest doen, omdat Jon vond dat hij al zoveel voor me gedaan had: camera geïnstalleerd, Carla ingehuurd of wat dan ook, champagne natuurlijk. Het viel eigenlijk ook wel mee. Misschien wist ik het nog niet voldoende op waarde te schatten.

‘Ik ben in de war,’ zei ik. Ik meende het voor de volle honderd procent. Ik had niet de behoefte om weg te gaan, maar kon ook geen grip krijgen op de situatie. Onrust, alsof je iets gedaan hebt waar je spijt van hebt en dat weer snel wilt vergeten – al had ik het in dit geval nog niet gedaan maar ging ik het doen. Als Jon er was geweest had ik gevraagd of hij me even wilde vasthouden, maar als Jon er was geweest had ik die onrust niet in mijn buik gehad…

‘Ik snap het wel,’ zei Carla. ‘Ik zal je helpen.’ Ze schonk me nog een beetje champagne in. ‘Kom hier maar zitten,’ zei ze. Ze had een stoel neergezet, een meter of twee van de camera af; als ik zat, kon hij me zien. Mijn hoofd, mijn bovenlichaam tot en met mijn borsten in elk geval. Lager ook? Als hij me had laten weten dat ik geen broekje aan had moeten hebben, zou ik me nu, voor de zekerheid, hebben getoond. Mijn benen een beetje wijder hebben gedaan. Maar dat had hij niet laten weten en ik wist niet of ik daar ook gefilmd werd. Ik ging gewoon zitten, twee voeten plat op de grond, benen tegen elkaar. Ik voelde haar handen door mijn haar gaan, op zoek naar de speldjes die er altijd in zaten.

‘Roestroodbruin,’ zei ik zachtjes voor me uit, vooral omdat ik dat zo’n mooi woord vond.

Toen ze meende dat alle speldjes weg waren, pakte ze een borstel, een zachte, en begon mijn haren te borstelen.

‘Moet je me mooi maken voor Jon? Dan was ik niet mooi genoeg zeker.’ Een spottend lachje.

‘Ik wil je op je gemak stellen. Haren borstelen is daar een goede manier voor. Hot stone-massage ook, maar dan lig je wat minder in het zicht. Dus daarom doen we het maar zo.’

‘Hoe goed ken je Jon?’

‘Al heel lang en heel goed. Bijna twintig jaar. We vieren binnenkort ons jubileum. Voor alle duidelijkheid: als goede vrienden.’

Het borstelen van mijn haren en tegelijkertijd het zachte masseren van mijn hoofdhuid had inderdaad een buitengewoon ontspannende werking. Ik moest me dwingen om rechtop te blijven zitten en niet een beetje in te zakken. Rechtop zag er beter uit, meende ik.

‘Hebben jullie nooit wat gehad?’

‘Een relatie bedoel je? Nee, we hebben nooit een gewone relatie gehad. We hebben wel een heel intense periode gehad, kort nadat we elkaar leerden kennen, en nadat hij me vroeg of ik hem wilde helpen een goede Dom te worden.’

‘Jij was dat al.’

‘Ja, ik was heel wat verder en goede en minder goede ervaringen rijker. Jon was een goede leerling. Het duurde niet lang voor ik hem niet veel meer kon leren. En daarna is hij gewoon doorgegaan met zich te ontwikkelen tot Dom. Hij heeft maar één nadeel.’

Ze hield haar mond, terwijl ik verwachtte dat ze zou vertellen wat dat dan was. Toen er niets kwam vroeg ik het maar. ‘En dat nadeel is? Of kan ik dat maar beter niet weten?’

‘Dat nadeel is dat hij veel te kieskeurig is met het kiezen van zijn slavinnen. Hij laat te veel van zichzelf verloren gaan.’

Ik begreep wat ze wilde zeggen. Ik reageerde er niet op, zei alleen maar. ‘Ik kan soms niet goed wennen aan het woord slavin.’

‘Ben je het?’

Opeens vroeg ik me af of Jon niet alleen meekeek, maar ook meeluisterde. ‘Hoort Jon dit eigenlijk ook allemaal?’

‘Eerlijk gezegd: dat weet ik niet. Hij heeft er niets van gezegd en ook niet gezegd dat er dingen zijn die ik je moest vragen. Ik moest doen wat me goed leek en hij zou kijken. Misschien nu, misschien later, dat weet ik ook niet.’

‘Ja, ik kan wel een goede slavin zijn, denk ik. Ben het al erg lang niet meer echt geweest. Ik verlang er wel vaak naar om het weer te kunnen zijn. Bij de goede Dom zou ik in ieder geval heel erg mijn best doen.’

‘Dat zal Jon dan wel gezien hebben.’

‘Dat zei hij, ja. Waarom is Jon een bijzondere Dom?’

‘Ik denk dat je dat zelf zult gaan ontdekken. Tegen de tijd dat je eraan toe bent, want dat heb ik wel van Jon begrepen: hij weet niet of je al zover bent.’ Daarom zat ik hier met Carla. Om hem dat te laten uitvinden. Ik was veel kalmer geworden. Ik had liever gehad dat hij er een testje van gemaakt had met hemzelf in een hoofdrol, en als dat te veel gevraagd was, dan in een bijrol. Toch voelde ik me ook bijzonder door wat Carla verteld had. Een beetje uitverkoren. Jon was kieskeurig, vrouwen kregen niet zomaar zijn aandacht. Ik had dat ook al wel begrepen toen we gingen eten. Toen hij me niet meenam, me nog niet wilde hebben. Nog niet. Misschien later. Ik werd blij en trots.

Ik wilde graag laten zien dat ik een goede slavin kon zijn – al bleef het een raar woord.

Carla had naar me gekeken en glimlachte nu naar me. ‘Wil je weten wat er gaat gebeuren?’

‘Nee, eigenlijk niet. Misschien wel goed dat je weet dat ik niet van de vrouwenliefde ben, voor het geval dat het op het programma stond.’

‘Jammer, ik soms wel. Maar ik denk dat het niet bijt voor vanavond.’

Eerst had ik de camera zo veel mogelijk genegeerd, nu praatte ik er zelfs af en toe een beetje in.

Ook Carla vond het tijd worden voor de rest van het programma. Ze liep naar het bed. Toen ik de rits hoorde gaan en omkeek zag ik nog net de jurk op het bed belanden. Ze kwam naast me staan, nu als een ware meesteres. Onder de jurk had ze een strak, zwart latexpak aan. De laarzen pasten er naadloos bij. Ik zag haar volle borsten. Het haar had ze tot dan toe achter haar hoofd opgestoken gehad en gooide ze nu los; ze schudde haar hoofd met langzame, gecontroleerde bewegingen. Het hing tot op haar schouders. Ze zag er streng maar ook heel mooi uit. Ze keek me aan.

Als ze het niet al verteld had, was het nu wel duidelijk geweest dat Carla ook een Dominant was. Dit waren niet de bewegingen, de woorden en de uitstraling van een sub. Net zoals Rick me ooit weggegeven had, zo deed Jon dat nu ook, aan Carla. Ik had het destijds niet erg gevonden. Jon wist dat, ik had er uitgebreid over geschreven in mijn mail aan hem. Ik zou luisteren. Mensen vonden blijkbaar dat ik het goed deed als cadeautje.

‘Sta op en kleed je uit,’ zei Carla.

Ik gaf geen antwoord maar deed wat me werd gevraagd. Ik maakte een paar knopen van mijn jurk los, en trok die over mijn hoofd. Daarna mijn topje, zodat ik daar alleen nog stond met mijn pumps aan, kousen en het grijs met witte setje. Ik was me de hele tijd bewust van de camera, alleen was het geen camera meer maar waren het de ogen van Jon waar ik naar keek. Ik aarzelde of ik eerst mijn bh zou uitdoen of eerst de kousen. Kousen waren altijd onhandiger; je moest erbij op één been staan en als je geen bh meer aanhad, konden je borsten raar gaan bewegen als je niet uitkeek. Dus schopte ik mijn schoenen uit, en rolde eerst de ene kous af en daarna de andere. Het ging me goed af. Ik liet het allemaal vallen. Met mijn ogen strak op de camera gericht maakte ik mijn bh los en liet die van mijn armen glijden en vallen. Meer dan anders was ik blij met mijn mooie, stevige borsten. Meer stalagmieten dan stalactieten, schoot het nog een keer door me heen. Ik begon er maar niet over, het leek me niet het goede moment. Ik trok mijn broekje uit en stond compleet naakt voor Jon. Niets meer aan, behalve twee oorbellen en een kettinkje. Als dat allemaal ook af moest, zou ik het wel horen.

Carla was dicht bij me komen staan en ze legde twee kussens voor me op de grond, voor elke knie één, een beetje uit elkaar. ‘Op je knieën,’ fluisterde ze in mijn oor. Ik gehoorzaamde. Ondertussen verplaatste ze de camera een beetje, zodat ik goed in beeld bleef.

‘Handen achter je rug.’

Ik deed het en ik voelde hoe ze brede polsbanden om mijn polsen gespte. Het waren geen handboeien. Ik keek niet wat ze deed, keek niet om me heen naar wat er mogelijk verder nog lag. Ik keek alleen maar in de camera naar Jon, als in een soort trance, nu al; het was alsof ik hem kon zien zoals hij mij zou zien – nu of later, dat wist ik niet maar het deed er ook niet toe.

Ik merkte dat Carla mijn hoofd zachtjes achterover trok en direct wist ik wat ze ging doen: een halsband om. Opeens kon ik weer niet ademen, net als toen. ‘Nee,’ kreunde ik zachtjes. ‘Geen halsband. Nog niet.’

‘Leg uit,’ zei Carla.

Ik zocht de woorden, wilde zeggen: ‘Het doet nog te veel pijn’, maar ik vond het raar, na vier jaar. Het klopte niet. ‘Te veel… geschiedenis,’ maakte ik ervan. Het was ook geschiedenis. Ook al deed die nog veel pijn.

‘Jouw keuze,’ zei ze, en ik wist dat het touw werd gevierd, dat ik een stapje terug deed. Dat Jon dacht dat ik inderdaad nog niet klaar was voor hem.

‘Straks misschien. Ik zal het proberen.’ Ik wilde zo graag van Jon zijn.

Behalve polsbanden deed ze nu ook enkelbanden om en ik merkte dat ze deze weer vastmaakte aan de polsbanden. In elk geval kon ik niet meer voorover zonder mijn enkels op te trekken, met als gevolg dat ik voorover zou vallen. Achterover ging wel maar slechts zover als mijn rug het toeliet. Ik kon weinig anders dan rechtop zitten, met mijn armen aan mijn benen vast, naakt, met mijn gezicht naar de camera.

In elke andere situatie zou me een blinddoek zijn voorgedaan, maar Jon wilde mijn ogen zien, wist ik. Dus gaf ik hem mijn ogen. Ik bleef naar hem kijken terwijl Carla met mij bezig was. Ze was blijkbaar in een vriendelijke bui of – meer voor de hand liggend – Jon had haar opgedragen in een vriendelijke bui te zijn. Ze was zacht en teder, streelde me, kuste me, likte aan mijn oren, likte aan mijn tepels terwijl haar vingers geraffineerd hun werk deden tussen mijn licht gespreide benen, alsof mijn vagina identiek was aan die van haar zodat ze precies wist wat goed was, beter en best. Ze maakte me gek. Niet zij maakte me gek, maar het feit dat dit met me gebeurde terwijl ik in de camera keek naar Jon. Hij zag me kreunen, soms even naar voren buigen; weer achterover als ik ruimte voor haar wilde maken en opnieuw naar voren als ik klaarkwam. Voor de vierde, vijfde en zesde keer. Al die tijd zei ik niets en keek ik alleen maar. Ik luisterde zelfs amper naar Carla, die dingen zei die voor mijn oren waren bestemd. Doe je mond open. Mijn vingers gaan bij je naar binnen. Ik streel je kontje. Hoe komen je tepels toch zo hard. Geef me je tong zodat ik erop kan zuigen. Lik mijn natte vingers. Er kwam geen einde aan de teksten, ze las ze niet eens op. Ik deed wat ze zei, en bleef naar de camera kijken, ook toen haar vingers diep naar binnen gingen en ze, stiekem, tegelijkertijd haar duim mijn kontje in duwde; mijn ogen wilden even dicht om meer te kunnen genieten, maar ik liet het niet gebeuren, zodat hij via mijn ogen kon zien wat ik voelde, tussen mijn benen, achter me, wat haar vingers met me deden. Kijk! Kijk dan! Kijk hoe ze hard in mijn tepel knijpt, eraan likt en dan weer bijt. Maar nooit écht hard. Deed ze het maar. Deed Jon het maar. Ik snakte naar hard maar kreeg alleen maar zacht of niet hard genoeg en ondertussen bleef ik doen wat ik moest doen: ik bleef in de camera kijken. Kijk naar me, zeiden mijn ogen tegen hem. En ik zag de zijne, zoals ze toen vanachter de camera mijn kant op waren gedraaid.

Opeens hield ze op. ‘Blijf kijken,’ zei ze. Ik merkte dat ze wegliep. Ik denk dat ze op het bed ging zitten maar ik lette niet op haar. Ik keek naar de camera maar zag die inmiddels ook al niet meer. Ik keek die kant op en ik zag kleuren en ronde voorwerpen. Ik voelde me goed. Ik voelde me verwend. Ik voelde me dicht bij Jon.

‘Het is goed,’ zei Carla. ‘We stoppen.’

‘Nog niet,’ zei ik. ‘De halsband moet nog.’ Ik wist zeker dat ik het nu kon. Ze reageerde niet op mijn woorden.

Ze zette de camera uit, maakte me los. Ze had haar jurk weer aan. Ze kuste me opnieuw, maar nu was het haar kus, niet die van Jon. ‘Je boft maar,’ zei ze.

Ik mocht zo lang blijven als ik wilde. Ik mocht de champagne opdrinken en ontbijten als ik hier tot morgen wilde blijven. Alles was betaald. Voor ze de deur uit ging gaf ze me een envelop. Geen bijzonder papier, er stond geen adres en geen afzender op. In de envelop zat een brief en in de brief stond slechts één zin.

13.

Die vrijdagavond mocht ik dan de nodige hoogtepunten hebben beleefd, de rest van het weekend was een groot dal. Ik bleef niet in het hotel. Ik dronk ook geen champagne meer. Carla was weggegaan vrijwel direct nadat ze me had losgemaakt. Ze had de pols- en enkelbanden en de camera in een tas gedaan en was de deur uit gelopen, mij naakt achterlatend. Ik voelde me alleen en in de steek gelaten.

Even overwoog ik het bed in te duiken, maar hoe verleidelijk dat er ook uitzag, ik wist dat ik me er zeldzaam eenzaam en verlaten zou voelen, nu zelfs door Carla. Ook voor douchen nam ik niet de tijd; ik kleedde me aan, pakte mijn spullen en liep zo snel mogelijk het hotel uit. Voor het Hilton staan altijd taxi’s, voor mannen of vrouwen die een late vlucht moeten halen of op vrijdagavond de stad in willen. Ik wilde naar huis, zo snel mogelijk. De taxichauffeur was er vermoedelijk van overtuigd dat ik een callgirl was die op deze vrijdagavond nobel en bovendien goedbetaald werk had verricht en probeerde een ondeugend gesprekje maar ik reageerde niet. Het enige wat ik wilde was naar huis, naar mijn eigen bed, het licht uit en de dekens over mijn hoofd. Van enige opwinding was geen sprake meer. Als er al een emotie was, dan was het een opkomende boosheid. Mijn stemming sloeg volledig om. Verdomme. Zo ga je niet met me om, ook al ben je cameraman en nog zo goed met touwen. Waar ik trouwens nog helemaal niets van gemerkt had. Dus misschien was het wel alleen maar een grote bek. Zoek het uit. Even overwoog ik om het Jon ook te laten weten, per sms: zoek het uit. Maar mijn vier jaar lang weggemoffelde verlangen naar pijn en onderdanigheid bood effectief weerstand. Ja, pijn wilde ik voelen, onderdanig wilde ik zijn. Maar niet in de steek gelaten worden. Dat was al eens gebeurd, zei ik tegen mezelf. Maar was ik in de steek gelaten?

Ik verlang net zo naar jou als jij naar mij.

Klonk dat als de zin van iemand die iemand anders in de steek liet? Was het de zin van iemand die ook zoekende was? Op zoek naar mij, die wilde weten of ik wel voldoende van hem kon zijn? Omdat hij er niet zeker van was of hij wel voldoende de man voor mij was. Wat wilde hij eigenlijk? Hij verlangde naar me, wist donders goed dat hij me allang had kunnen hebben maar liet me een beetje bungelen. En doodde ondertussen de tijd met het schrijven van abnormaal korte briefjes.

Godverdomme.

Liza verwoordde het die zaterdagmiddag anders: ‘Jezus, je hebt er nu toch wel eens recht op om behoorlijk geneukt te worden.’ Zo kon je het ook samenvatten.

Ik betaalde en gooide het portier van de taxi achter me dicht, opende de voordeur en stapte naar binnen. Direct viel mijn oog op weer een envelop, precies dezelfde als net in het hotel. Het kon niet missen, ook deze was van Jon. Maar ik had geen zin meer in brieven, en zeker niet van Jon. Ik wilde zijn arm om me heen, ik wilde hem voelen, ik wilde dat hij me vulde, ik wilde hem bevredigen. Ik wilde alle dingen doen die twee ontzettend geile mensen met elkaar doen, zonder spelletjes, zonder touwen, zonder camera’s. Ik wilde lieve en intieme seks, en dat hij bovendien in mijn oor fluisterde dat hij me leuk, lief en lekker vond en als hij van me wilde gaan houden mocht dat ook. Dat wilde ik. En als je dat wilt, wat moet je dan in vredesnaam met een envelop? Ik maakte de brief open.

We zijn dichterbij. Wat wil je echt?

Rot op met je ‘We zijn dichterbij’, met je onzinbrieven. Hopelijk ben je beter met foto’s en filmpjes dan met brieven. Ik gooide het papier op de bank en ging naar bed en pas daar kwamen de tranen. Ik weet niet waar ik het meest om huilde. Dat ik hier nu weer alleen was, terwijl ik me verheugd had op een avond met Jon. Of omdat ik veel liever eigenlijk gewoon wilde zijn, blij kon zijn met een gewone man en gewone seks, precies zoals Sjoerd en Liza blij konden zijn met elkaar en met af en toe lekker vrijen, hij in haar, op- en neergaan, elkaar ondertussen lekker vasthouden en dan klaarkomen – al was het maar één keer in de week. Zo viel ik in slaap, doodmoe. De volgende morgen was ik amper opgeknapt.

‘?????’

Het whapje van Liza kwam pas in de loop van de zaterdagmiddag. Ik vermoed dat ze al vanaf tien uur die ochtend regelmatig met haar telefoon in de hand had gestaan om te vragen hoe het was geweest. Evenzogoed wist ik dat ik normaal gesproken allang een berichtje zou hebben gestuurd met een kort verslag van c.q. commentaar op de avond. Ik wilde er echter niets van vertellen, ik zou niet weten hoe ik er een acceptabel stukje tekst van kon maken. Als iemand anders onze berichtjes had gelezen zou die niet veel wijzer zijn geworden. De laatste drie waren achtereenvolgens ‘?????’, ‘!!!!!!’ en ‘?????’. Ik waagde er maar weer eens een paar woorden aan.

‘Het komt wel,’ stuurde ik alleen maar terug. ‘Laat me maar.’ Ik hoopte dat ze niet zou bellen, dat ze me inderdaad even zou laten. Ze deed het.

Gelukkig had Janine ook op zaterdagavond tijd om een borrel te drinken. Janine was, net als Liza, een oud-collega, die ik nog niet zo heel lang geleden weer eens tegen het lijf was gelopen in de kroeg. Ze was net gescheiden terwijl al haar vriendinnen nog steeds of weer opnieuw waren getrouwd. Ik was single en dus trokken we algauw af en toe naar elkaar toe om iets leuks te doen. Op onze leeftijd zaten veel vriendinnen in het weekend thuis met hun man op de bank. Ondertussen gingen wij een hapje eten, naar de film, naar de kroeg. Die vriendinnen vonden dat wij maar boften. Andersom waren wij regelmatig een tikkeltje jaloers op die vriendinnen en hun mooie overzichtelijke bestaan, die zich niet hoefden af te vragen of er iemand beschikbaar was om op zaterdag iets leuks mee te gaan doen.

‘Tijd voor Bond?’ vroeg ik haar. Het leek me de juiste film voor mijn gemoedstoestand: ongecompliceerde afleiding, hier en daar een lach en in elk geval geen liefdesverhaal, hoe het dan ook zou aflopen, want dat zou ik niet trekken. Na de film gingen we naar de kroeg en daar werd ik dronken, en het kon me niet schelen. Er was een man die de hele tijd veel te dicht tegen me aan stond en met zijn handen lang niet vaak genoeg alleen glazen bier vasthield. Met een sadistisch genoegen liet ik hem in de waan dat hij die avond ook in andere zin misschien wel beethad, terwijl dat het laatste was wat ik wilde: met hem het bed delen. Toen ik later op de avond zijn teleurstelling en verbazing zag, toen ik hem niet eens onvriendelijk gedag zei en een fijne nacht toewenste, dacht ik: dát had ik moeten worden, sadist! Dat had het leven heel wat gemakkelijker gemaakt.

Terwijl die man mij voor een glas bier hield, keek ik de hele tijd heimelijk rond of ik misschien toch Jon zag. Als hij een ziener was, dan kon hij verdomme toch wel weten dat hij hier nodig was! Verdomme, verdomme. Gelukkig was Janine ook een beetje dronken en hoefden we het nergens over te hebben.

De volgende morgen had ik een kater. Ik voelde me klote, en het eerste wat ik dacht was: fuck Jon. Het tweede was: waar ben je dan, lul. ’s Middags moest ik naar mijn ouders. Maar eerst moest ik Liza bellen. Ik kon het haar niet aandoen niets van me te laten horen. Niet omdat ze er recht op had om dingen te weten, maar omdat ze vreselijk ongerust zou zijn. Zo was Liza nu eenmaal. Daar kon ze ook niets aan doen. Liza was de enige met wie ik de afgelopen jaren regelmatig over mijn sm-behoefte had gesproken. In de eerste tijd na het breken met Rick ook wel met Corinne, maar die was gaandeweg een beetje uit beeld geraakt. Niet vanwege een speciale reden maar omdat dit nu eenmaal soms gebeurt. Het lastige was dat Liza altijd heel erg goed luisterde en soms ook nog wel de goede vragen stelde maar het nooit helemaal begreep. Daarvoor waren we, op dat punt, te weinig geestverwanten. Ik hou van sm, zij van jip-en-janneke-seks. Het werkt niet, er zit een andere beleving achter, net als achter punniken en schaatsen. Een schaatser zal ook nooit begrijpen waarom iemand punniken leuk vindt.

Als ik in een fase zat waarin sm me erg bezighield, sprak ik er ook vaker over met Liza. Ik moest er tenslotte met iemand over praten. Daarna volgde altijd weer een periode dat ik het wegstopte en hadden we het er ook niet over, totdat ik weer getriggerd werd en me heel bewust was van wat ik miste. Door een boek, iets op tv, een film, iets op internet – vrijwel direct werd het dan ook een hoofdthema bij mijn sessies met mezelf. Zag ik hoe ik geslagen werd, aan bed werd vastgebonden, ruw op de tafel werd genomen en – altijd – weggegeven werd, totdat ik klaarkwam, met de vibrator diep trillend in me. Het gaf ontlading en was tegelijkertijd afgrijselijk onbevredigend omdat ik wist wat ik echt wilde en niet wist hoe ik het weer moest krijgen.

Daarom was ik vrijdagavond ook zo teleurgesteld: ik had het gevoel zo dichtbij te zijn en moest het doen met Carla, uiteindelijk niet anders dan een vibrator van vlees en bloed, hoe vakkundig ze ook te werk ging. Het was niet echt. Jon was echt. En tot overmaat van ramp liet ook Carla me nog in de steek, liet ze me naakt achter in de kamer.

Op een blog las ik eens hoe een jonge vrouw beschreef dat ze lange tijd ongelukkig was, maar niet wist waarom. Dat ze wegging bij haar – lieve – vriend, en niet wist waarom, dat ze zich rond at, maar niet wist waarom. En nu, jaren later, weet het meisje wat er niet klopte, schreef ze. Na jaren van ontdekken, ontmoetingen, verlangens wegstoppen en schaamte is ze eruit. Ze is naast heel veel andere leuke dingen een sub. Het brengt haar tot leven. Het maakt haar gelukkig.

Het raakte me, het liet me zien dat sub zijn geen spelletje is. Misschien soms ook, maar voor velen niet. Het is een deel van jezelf. Ik liet het aan Liza lezen. Ze leek het voor het eerst een beetje te snappen. Ik liet Liza niet lezen hoe moeilijk het is om de juiste BDSM-partner te vinden; dit stond ook ergens op het blog. Hoe groot de kans is dat je verkeerde, foute, zelfs gewelddadige mannen treft. Dat heb ik altijd geweten en daarom heb ik nooit gezocht maar altijd afgewacht.

‘Ik ben zo dichtbij, Liza, zo dichtbij. En waarom lukt het niet?’ vroeg ik haar door de telefoon. Ze wist het ook niet. Ze vond Jon oneindig veel ingewikkelder dan haar Sjoerd, die gewoon zei dat ze lief was en dan vroeg of vertelde wat ze ’s avonds gingen eten. Ze twijfelde aan Jon. Dat zei ze niet, maar dacht ze wel. Maar ik hield me vast aan die ene zin die Carla nog had gezegd, vlak voor ze wegging, een zin die krachtig samenvatte wat ze vlak daarvoor ook had verteld, een zin die pas zaterdag echt tot me was doorgedrongen.

‘Je boft maar.’

Had ze dat echt gezegd?

’s Middags bij mijn ouders vertelde ik met groot enthousiasme over mijn nieuwe baan, de aardige mensen met wie ik samenwerkte, de leuke dingen waar we mee bezig waren, zoals een reclamespot die ze binnenkort wel op tv zouden zien. Ik deed heel erg mijn best om mijn ouders te laten zien dat het erg goed met me ging, hun enige dochter, van wie vooral mijn moeder hoopte dat ik op tijd aan de man zou komen om haar kleinkinderen te schenken. Een onderwerp dat we overigens al in jaren niet meer besproken hadden; er was immers al jaren geen serieuze kandidaat-vader meer in mijn leven geweest.

Ik zag mijn moeder naar me kijken terwijl ik zo enthousiast mogelijk vertelde. Mijn vader geloofde wél dat het goed ging met me.

14.

Op dinsdagmiddag stond de presentatie gepland van de commercial. Het zou een feestelijke bijeenkomst worden. Alle redacteuren, sales- en marketingmensen en collega’s van de ondersteunende afdelingen, zoals P&O en administratie, die aan WAN! waren toegewezen, zouden erbij aanwezig zijn. Ook de acht vrouwen die een rol speelden waren uitgenodigd; er waren er maar liefst zes. Er was – natuurlijk – een heel team van het reclamebureau en ik vroeg me af of Jon er zou zijn. Hij had heel wat van de opnamen gemaakt maar was niet in dienst van het reclamebureau maar als freelancer ingehuurd.

Er was een van de grotere vergaderzalen gereserveerd met de vereiste technische apparatuur om de commercial te kunnen vertonen. We begonnen met een kop koffie, een glas fris en een gebakje, aangeboden door het reclamebureau (wie zou dat daar bedacht hebben, een gebakje, vroeg ik me af) en na de vertoning zouden we gezamenlijk een borrel drinken. Ik keek de hele tijd zenuwachtiger dan de bedoeling was rond, maar ik zag Jon niet.

De accountmanager van het bureau, die verantwoordelijk was voor WAN! en dus voor de coördinatie bij de totstandkoming van de commercial, begon met een toelichting. Ze legde nog even uit wat precies de bedoeling was, wanneer en op welke zenders de commercial uitgezonden ging worden en welke ondersteunende instrumenten werden ingezet (vooral online, met een centrale rol voor de WAN!-website). Ze ging twee versies van de commercial vertonen, een met muziek en een zonder. Ze zou later vertellen welke van de twee uitgezonden zou worden en vooral waarom. Uiteraard was die keuze bepaald in overleg met de klant. Dat klopte, ik was erbij aanwezig geweest. Wij hadden een voorkeur voor de andere versie, maar het bureau had ons overtuigd van hun standpunt.

De commercial zag er mooi uit. Snel, maar niet te snel gesneden, de acht vrouwen kwamen er zonder enige uitzondering krachtig in naar voren. Ik wist zeker dat onze doelgroep zich aangesproken zou voelen. Eerst werd de commercial zonder muziek getoond, toen de commercial met. Daarna nog een keer. Hij duurde tenslotte maar tweeënveertig seconden, dus veel tijd kostte het niet.

‘Welke zouden jullie kiezen?’ vroeg de accountmanager na de vertoningen. Verreweg het merendeel had een voorkeur voor de versie zonder muziek, omdat de focus nog meer lag op de vrouwen en de dingen die ze zeiden.

‘Dat was aanvankelijk ook de voorkeur van jullie collega’s,’ zei de accountmanager. Ze legde heel bewust veel nadruk op het woord ‘aanvankelijk’. ‘Toch is de andere gekozen, en vooral omdat we niet moeten vergeten dat een commercial in een omgeving wordt getoond; er zitten boodschappen voor en er komen boodschappen na. We zijn bang dat we wegvallen als we het zonder geluid doen.’

We vallen weg? dacht ik. Ze irriteerde me, de omstandigheden hielpen haar ook al niet.

‘Om dat te laten zien hebben we fake commercialblokken samengesteld, met deze commercials tussen andere in. We hopen dat jullie begrijpen waarom we die met muziek gaan uitzenden.’

‘Bullshit,’ klonk het zachtjes in mijn oor.

Ik verstijfde. Ik stond een beetje rechts in de zaal; er waren te weinig stoelen voor iedereen om te zitten, de sessie zou toch niet zo lang duren en het merendeel van de ingeruimde tijd was voor de informele borrel bestemd. De ingang van de zaal was achter me. Ik had de deur niet open horen gaan en ik had hem niet binnen zien komen.

‘Moet je harder zeggen,’ zei ik. ‘Ze hoort je niet.’ Ik lachte naar hem. Een mooiere lach had ik niet. Alsof er geen presentatie werd gegeven en er geen andere mensen voor me, achter me en naast me stonden en zaten, gaf hij me twee kussen op mijn wang. Ik kuste niet terug, draaide mijn hoofd alleen maar in de goede richting, en ik gloeide. ‘Fijn dat je er bent,’ zei ik zachtjes, om de commercial niet te veel te verstoren. Ik weet zeker dat hij hoorde dat het nogal een understatement was.

De rest van de presentatie ontging me grotendeels. Uiteindelijk begrepen de meeste aanwezigen, weliswaar schoorvoetend, wel dat die versie met muziek beter was, maar misschien had het reclamebureau toch maar beter gewoon de commercial kunnen laten zien. Iedereen vond het filmpje mooi – maar die zonder muziek uiteindelijk toch mooier. Dat ze een beetje slim wilden doen en zogenaamd wilden laten zien met hoeveel factoren ze als reclamebureau toch te maken hadden, werkte averechts. ‘Een rustmoment, dat had het kunnen zijn. Dan val je veel meer op en komt het veel meer binnen,’ zei Jon. Maar hij ging er niet over.

De borrels werden door mensen van het bedrijfsrestaurant ingeschonken. ‘Witte wijn of rode?’ vroeg Jon aan me. Ik vroeg een glas rood. ‘Niet weggaan,’ zei hij toen hij de glazen ging halen. Dat was wel het laatste waar ik aan dacht.

‘Ik heb je vrijdagavond gemist,’ meldde ik hem nadat we onze glazen tegen elkaar hadden laten klinken. Hoewel we hier op een bedrijfsborrel waren, had ik geen enkele behoefte om net te doen of er niets was gebeurd, of we niet al een heel verleden hadden, hoe kort ook. Anderen zouden het misschien toch ook wel weer heel vergaand hebben gevonden, als ze hadden geweten van Carla, Jon, mij en de camera in het Hilton-hotel.

‘Dat weet ik,’ zei hij alleen maar. ‘Dat heb ik gezien.’

‘Gezien gezien of op het filmpje gezien,’ reageerde ik. Je kon immers nooit weten hoe Jon dingen zag.

‘Op het filmpje gezien,’ lachte hij.

‘Ik was, achteraf, zo boos dat je er niet was, dat ik je dit weekend per sms al bijna weer gedumpt had. Het is dat ik niet zeker wist of ik je kon dumpen voor we iets begonnen waren, dus daar ben je goed mee weggekomen.’

Hij lachte naar me; het klonk als die lach de allereerste keer door de telefoon. Warm en zacht. ‘Een geluk dan maar dat we niets hadden. Zou het vreselijk gevonden hebben als je me had gedumpt. Maar nu iets anders: heb je zaterdag wat te doen?’

‘Vast wel,’ zei ik op mijn hoede. Voor ik hem ging zeggen dat ik zaterdag nog niets had, wat ook zo was, wilde ik eerst wel even weten wat zijn plannen dan waren en wie daar zoal bij betrokken zouden zijn. ‘Is er een speciale reden dat je dit vraagt?’

‘Dat kun je wel zeggen. Als je niets hebt, zou ik graag willen dat je met me meegaat. Ik heb zaterdag een feestje, ergens in een kasteeltje. Ik ken er maar weinig mensen, het is er vast druk, dus het lijkt me erg gezellig als je met me meegaat. We blijven ook slapen,’ voegde hij er nog aan toe.

Ik keek hem een beetje afwachtend aan. ‘Geen trucjes, zoals Carla in mijn bed?’

‘Geen Carla in je bed,’ antwoordde hij. De trucs liet hij voor wat ze waren.

‘En als ik meega, wat moet ik dan aan, wat voor feestje is het?’

‘Doe maar gewoon aan waar je je lekker in voelt. Het is geen gala, niet superchic maar wel een beetje stijlvol. Kun je daarmee uit de voeten?’

‘Ik ga erover nadenken. Wanneer moet je weten of ik mee kan?’

‘Nu?’

‘Oké, ik kan.’

We lachten allebei, ik de opgewonden lach van een beetje verliefde puber. Ik had eigenlijk helemaal geen zin om met hem naar een feestje te gaan, was veel liever alleen met hem wat gaan doen, maar als dat niet ging, dan maar liever met hem naar een feestje. En de mededeling dat hij er weinig mensen kende, gaf me het gevoel dat we toch samen zouden zijn. Wist ik veel.

Behalve de commercial was er nog een ander gespreksonderwerp dat bij de borrel de boventoon voerde, en dat was het verhaal van Daan over sm in het echte leven van gewone mensen. Ze had me het eerste concept al laten lezen. Ze was er trots op, het was goed, zei ze. Nadat het was bewerkt door de eindredactie hadden nog heel wat anderen het nu ook gelezen. Als de belangstelling intern een maatstaf was voor de belangstelling straks van onze lezeressen, dan gingen we scoren. Corinne had een prominente plek in het verhaal gekregen. Ze heette Sabien, had geen achternaam en ze was onherkenbaar gefotografeerd. Haar verhaal zou ik direct hebben herkend, want zo had ze het mij destijds ook verteld: dat ze tijdens haar vorige huwelijk, dat al min of meer ten einde was, kennis had gemaakt met een Dom. Dat ze hadden gemaild en gechat, dat ze had moeten beloven hem te zullen gehoorzamen als ze elkaar zouden zien, maar dat ze van tevoren wel haar grenzen aan mocht (moest) geven. Een van de meest besproken details uit het verhaal was dat ze een zaag en bamboestokjes moest meenemen, zodat ze zelf haar eigen martelwerktuig kon zagen. ‘Hij sloeg me zo hard op mijn billen dat ik de volgende dag tegen mijn man moest zeggen dat ik van de trap was gevallen, zo blauw waren ze. Het was mijn eerste ervaring met spanking. Het voerde me weg; ik werd niet alleen geslagen maar ook gestreeld, ik werd niet alleen gestraft maar ook beloond. Het was de eerste keer dat ik ervoer hoe dicht pijn en genot bij elkaar liggen. Pijn kan erg aangenaam zijn, mits het wordt toegediend om je te laten genieten.’

De andere vrouw, in het artikel heette ze Muriel, vertelde hoe ze ervan genoot een willoos lichaam te zijn in de handen van haar Dom, die trouwens niet haar man was, maar haar mocht gebruiken met instemming van haar man. ‘Mijn man heeft niets met BDSM,’ vertelde ze. ‘Maar dat is ook maar hoe je BDSM definieert. Hij vindt het wel opwindend om te horen wat mijn Dom soms met me doet en met me laat doen. Misschien is dat ook wel een vorm van BDSM.’ Daar kwamen ook andere mannen en vrouwen bij te pas. Er kwamen hier en daar, ook voor mij, extreme voorbeelden voorbij.

Al dagen werd er tijdens de lunch gepraat over wat gek was en wat niet, wat spannend was en wat niet, wat iemand misschien wel eens zou willen proberen en wat zeker niet. Ik luisterde en mengde me amper in de gesprekken.

Ook nu, tijdens de borrel, kwam het al heel snel weer ter sprake. Jon en ik waren inmiddels min of meer opgenomen in een groepje waar ook Daan en Sofie deel van uitmaakten.

‘De proef op de som,’ zei Daan. ‘We maken een rondje. Eerlijk zeggen wat je het liefst zou zijn als je moest kiezen: Dom of sub.’ Wat de termen inhielden was voor iedereen bij WAN! volkomen duidelijk. ‘Ik eerst,’ zei ze. ‘Ik kies voor sub.’ Daarna keek ze naar Sofie. ‘Dom,’ zei deze, tot mijn grote verbazing. Sub, sub, klonk het. ‘Dom,’ zei Jon, ‘sub,’ zei ik, ‘Dom,’ zei de vrouw naast me.

Daan was nog niet tevreden: ‘Oké, en als je dan mocht kiezen waarmee je iemand wilt behandelen of behandeld wilt worden. Dus: zweep, vernederen, tepelklemmen, kaarsvet, dat soort dingen. Wat zou je dan kiezen?’ Ze keek naar Sofie, die zonder aarzelen zei: ‘zweep’. Daarna klonk het: zweep, tepelklemmen. ‘Touwen,’ zei Jon, ‘onderdanigheid,’ zei ik, ‘vernedering,’ zei Daan tot slot. Ik keek haar verbaasd aan.

‘Weet je wat,’ zei ze glunderend. ‘Ik ga nog voorstellen dit als een soort gezelschapsspel toe te voegen aan het artikel. Moet je kijken hoe eerlijk jullie allemaal zijn. Stel je voor, als je het er met je vriendinnen over gaat hebben op basis van zo’n spel. Waarom je vernederd wilt worden, wat onderdanig zijn precies inhoudt. Dat je door Jon in de touwen wilt worden gewikkeld.’ Ze keek hem ondeugend aan. ‘Super idee, al zeg ik het zelf.’ Ze liep weg in de richting van Lisette, de hoofdredacteur. Ze liet er geen gras over groeien.

Lisette vond het een prachtig idee en gaf Daan de opdracht om het samen met de afdeling vormgeving uit te werken. Het moest een spel worden dat je met drie tot vijf vriendinnen kon spelen. Er moest uit een serie vragen worden gekozen en voor elk antwoord kreeg je punten, op een schaal van 1 tot 5. Wil je met een zweep geslagen worden? Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt; hangt af van de man met de zweep; weet ik niet; ja, best wel; lijkt me heel spannend om mee te maken. Dat werk.

Het zette Lisette blijkbaar ook aan het denken, want toen ik ’s morgens de computer opstartte op kantoor, zat er al een mail in aan zowel Daan als mij gericht, een uur eerder verzonden: ‘Waarom bieden we geen cursus aan: BDSM voor beginners. We hoeven er niet aan te verdienen. We nodigen tien lezeressen uit die belangstelling hebben, verschillende disciplines. Enige voorwaarde: we moeten erover kunnen schrijven en zij moeten in woord en beeld willen meewerken. Vragen: wie geeft de cursus, welke disciplines gaan we aanbieden en het meest ingewikkelde: het moet als follow-up meegenomen kunnen worden in het eerstvolgende nummer, dus er is maar weinig tijd tussen lezen van de oproep, selectie, training, productie. Werken jullie het uit?’

Tien minuten later stond Daan voor mijn bureau. ‘Prachtig idee, qua planning tamelijk onuitvoerbaar, maar dat kunnen we beter niet tegen Lisette zeggen. Krijgen we zelf met haar zweep. Aangezien ik nu eerst de vragen moet uitwerken voor het spel zodat vormgeving daarmee aan de gang kan, stel ik voor dat je hier vast induikt. Bestaan hier docenten voor? Bestaat er een LOI-cursus “Zweep slaan” waar we gebruik van kunnen maken? Is er een officieel instituut waar je je tot gecertificeerde Dom kunt laten scholen? Ik ben het eerder niet tegengekomen maar heb er ook niet naar gezocht. Begin jij vast?’ zei ze opgewonden, en weg was ze. Daan had er zin in. Ik vroeg me af wat die reportage bij haar teweeg had gebracht. Ze was een sub, zei ze. Dat waren de meeste vrouwen, wist ik inmiddels uit ervaring. Ze zag wel wat in vernedering; dat was een gedurfd antwoord geweest.

15.

‘Vertrouw op me. Laat je gaan. Ik zal je redden als het nodig is.’

Ik kon me niet herinneren eerder een dergelijke instructie te hebben gehad voorafgaand aan een feestje. Meestal was het: ‘Rij jij of rij ik?’ en: ‘Zullen we niet al te laat weggaan?’ Die ene keer in de parenclub uitgezonderd: ‘We blijven bij elkaar, we gaan niet zoenen.’ En seks? In elk geval niet zoenen. Daar hielden we ons aan, we zoenden niet.

Jon gaf me een tasje mee waarin mijn kleren voor die avond zaten. Ik moest naar het zaaltje dat diende als dameskleedkamer, hij ging naar de heren. ‘Wat voor kleren?’ vroeg ik nog, knikkend naar het tasje.

‘Dat wijst zichzelf wel. Ga nu maar,’ zei hij. ‘Ik zie je zo.’

Hij mij wel. Ik hem niet, maar dat wist ik toen nog niet. Ik vroeg me wel af waarom dingen niet een beetje gewoon konden gaan.

Jon haalde me die zaterdagavond om acht uur op. Het was ruim een uurtje rijden, zei hij, we hadden tijd genoeg. ‘Wie geeft het feestje eigenlijk?’ vroeg ik toen we goed en wel op weg waren.

‘Geen idee, ik heb er kaarten voor gekocht.’

‘Geen gewone verjaardag dus. En aangezien het in een kasteeltje is, zal het ook wel geen Sensation Black of White zijn of iets dergelijks, daar kunnen kasteeltjes meestal niet tegen. Een tipje van de sluier misschien nog? Ik ga het toch wel leuk vinden?’

‘Hoop het wel. Anders had ik er geen kaarten voor gekocht en had ik je niet mee gevraagd.’

‘Als ik nee had gezegd, wie had je dan meegenomen? Latex Carla?’

‘Nee, dan had ik niemand meegenomen en was ik niet gegaan. Dit is een feestje voor jou en mij.’

Ik liet het maar zo. Ik draaide me een beetje zijn kant op zodat ik hem in het schemerlicht van de auto zo goed mogelijk kon zien. ‘Ik heb dat rare polyamorie voorgesteld voor een artikel in WAN!. Daar werd heel positief op gereageerd. Misschien wordt het wel wat. Zal ik jou voorstellen als een deskundige op dat gebied? Ik heb ook al iemand gevonden die er een boek over geschreven heeft.’

‘Mij voorstellen? Zoeken jullie niet vooral vrouwen voor in een damesglossy?’

‘Nee hoor, onze lezeressen zijn dol op leuke mannen, eventueel als kadertje.’

‘Dank je voor het compliment.’ We waren weer even stil. ‘Als ze er dan maar wel iets behoorlijks over schrijven. Er wordt de grootste onzin over verkondigd.’

‘In WAN! doen ze alleen maar serieuze dingen. Maak je geen zorgen. Ik heb trouwens ook shibari gegoogeld. Wilde wel eens weten wat dat precies voorstelt. Je wist het natuurlijk allemaal al, maar dat is inderdaad niet zomaar iets. Je wordt ontzettend vastgebonden en dan voel je je heel erg vrij, en met een beetje goede wil proef je ook nog van het paradijs. Kun jij dat allemaal klaarspelen?’ Terwijl ik tegen hem praatte bleef ik hem aankijken. Hij hield zijn blik op de weg gericht.

‘Paradijs is wel een erg grote belofte. Bovendien moet ik bij het paradijs altijd denken aan allemaal maagden voor islamitische terroristen. Het is een beetje een uitgehold begrip.’

‘Maar je beleeft geen gewoon orgasme als je eenmaal in touwen gewikkeld bent, dat heb ik toch goed begrepen? Niet wat je op zomaar een vrijdagavond door Carla bij mij tot stand laat brengen.’

‘Het gaat niet om het orgasme,’ zei hij. ‘Het gaat om de beleving. Extase is trouwens een beter woord.’

Wat ik ook zei, ik kreeg maar niet de reactie die ik zo graag wilde. Wát ik precies wilde wist ik ook niet, maar in elk geval niet dat hij alles maar gewoon vond. Maar dat vond hij blijkbaar wel. Ik had net zo goed kunnen zeggen dat het al best donker was buiten. Dan had hij vermoedelijk net zo gereageerd. Ik hield niet op. ‘Waarom gaan we vanavond naar een feestje en waarom wikkel je me vanavond niet in touwen? Wat doe ik fout?’ Ik had er geen enkele moeite mee openlijk duidelijk te maken dat hij me voor shibari kon inzetten als hij dat wilde. Dat mocht ook, al ging het me niet om de shibari. Ik wilde op een idiote manier, die ik niet kende van mezelf, zijn aandacht. Zonder dat ik het uit iets concreets kon afleiden, was me duidelijk dat de touwen aan het einde de beloning waren van iets. Wist ik maar waarvan. Ik wist alleen dat we er nog niet waren. Ik had echter geen idee waarom niet en hoe ver we er nog vanaf waren. Ik wist ook al niet waarom we naar een feestje gingen. Als ik één ding wist, was het dat ik veel te weinig wist en het maar niet lukte om veel meer te weten te komen.

‘Leven je ouders nog?’

‘Ja, allebei, het zijn hele lieve mensen. Begin zeventig inmiddels, wonen in de kop van Noord-Holland, waar ik oorspronkelijk ook vandaan kom, in het huis waar ik ooit geboren ben. Best bijzonder. Ik wilde aanvankelijk fotograaf worden en kwam naar Amsterdam voor de fotovakschool. Toen werd ik gegrepen door camerawerk. Dat doe ik nu alweer een jaar of twintig. Eerst in vaste dienst, later als freelancer en nu werk ik voor zowel omroepen en filmproducties als voor reclamebureaus. Erg afwisselend.’

Ik had verbaasd aangehoord dat hij in een keer een heleboel woorden achter elkaar had geplaatst en er een heel verhaal van had gemaakt. ‘Op welk knopje heb ik precies gedrukt?’ vroeg ik. ‘Handig om te weten, voor als ik nog eens drie zinnen achter elkaar wil horen.’

Er kwam geen antwoord en we zaten weer zwijgend naast elkaar. Het voelde niet onprettig, integendeel, er was geen enkele vervelende spanning tussen ons, behalve dan dat ik meer aandacht wilde dan ik van hem kreeg. Opeens realiseerde ik me dat het weliswaar leek alsof we als gewoon stel in een auto zaten, maar dat ik hier en nu al de sub was, die op een manier die subtieler was dan ik tot dan toe had ervaren, werd gemanipuleerd, gestuurd en getest. Dat was de aandacht die ik kreeg. Nu moest ik het nog leren waarderen.

Het was al behoorlijk druk bij het kasteeltje, ergens op de Veluwe. Ik zag grote, glimmende auto’s en voor zover ik het kon zien aantrekkelijke mensen. Het kasteeltje zelf was sfeervol verlicht, er lag een loper uit en er stonden mensen bij de deur om de gasten te ontvangen. Er waren kosten noch moeite gespaard. ‘Dure kaartjes zeker,’ zei ik tegen Jon, zonder dat ik antwoord verwachtte. ‘Misschien had ik toch iets chiquers moeten meenemen.’ Ik voelde onzekerheid opkomen over of ik niet ontzettend uit de toon zou vallen met wat ik aanhad.

‘Ik heb kleren voor je meegenomen. Je zult zien dat je in het geheel niet uit de toon valt.’ Ik keek weer even naar hem in plaats van naar de mensen. Hij had kleren voor me meegenomen. Natuurlijk.

Het was druk in de dameskleedkamer. ‘Kleedkamer’ was misschien niet helemaal het goede woord. Het was een mooie ruimte, waarvan de muren met dik behang waren bekleed, behang met oude kleuren en motieven zoals chic donkerrood en glanzend zwart. Er lagen geen tegels op de grond, zoals je vaak ziet in kleedkamers, maar er lag een oude, gebloemde vloerbedekking. Aan de muur hingen schilderijen van landschappen, geschoten herten, mannen op paarden en vrouwen in wijde rokken. Het was heel anders dan de kleedkamer op de sportschool. Het eerste wat ik zag waren maskers. Heel veel maskers. Halve maskers, hele maskers, prinsessenmaskers, jonkvrouwenmaskers, gele, blauwe, zwarte en rode maskers. Toen ik beter keek zag ik mooie, doorschijnende jurken, met daaronder nauwelijks ondergoed. Geen ondergoed eigenlijk, constateerde ik toen ik nog beter keek. Sommige vrouwen stonden met elkaar te kletsen, anderen waren geconcentreerd bezig hun gezicht te verstoppen of een jurk aan te trekken over hun naakte lichamen. Het was een vrolijk-zenuwachtige bedoening, die me in de verte een beetje deed denken aan de parenclub, maar tegelijkertijd geheel anders was. Ik had de indruk dat al deze dames precies wisten waar ze terecht waren gekomen, in tegenstelling tot ikzelf. Ik wist van niets. ‘I know nothing!’ zei ik zachtjes voor me uit. Ik stond daar met een tasje in mijn hand en ik begon te vermoeden wat erin zat; ik vroeg me vooral af of het wel zou passen, en tegelijkertijd hoopte ik dat Jon een goede smaak had. Ik bedacht van alles. Behalve wat wellicht het meest normaal zou zijn: dat ik hier niet wilde zijn, of ik hier wel hoorde, of ik niet beter Jon kon opzoeken en tegen hem zou zeggen: ‘Kom, we gaan naar Antonio, zeevruchtenrisotto eten.’ Dat dacht ik allemaal niet. Ik was natuurlijk ook wel wat gewend, al was het heel wat jaren geleden (Carla in het Hilton-hotel niet meegerekend), maar het belangrijkste was: ik was hier met Jon, en ik vroeg me af wat Jon van plan was. Ik zocht een plek om mijn tas even neer te kunnen zetten en eens rustig te kijken wat erin zat.

In het bruinleren tasje, een mooi exemplaar viel me nu pas op, zaten maar twee kledingstukken. Het opvallendste was mijn masker. Er zaten wat veren op maar het was zeker geen indianenhoofdtooi. De basisstof was wit en een beetje elastisch. Mijn haren zouden grotendeels wegvallen, de veren zorgden ervoor dat ik toch geen vreemd kaal hoofd zou hebben. Het voorste stuk viel tot over mijn ogen maar mijn neus en mond bleven vrij. Ik vroeg me af of ik herkenbaar was als ik dit op had, en direct daarna realiseerde ik me: voor wie anders dan Jon moest ik herkenbaar zijn, en wie had dit allemaal uitgezocht en in de tas gestopt? Precies, Jon. Direct vroeg ik me ook iets anders af: als de mannen ook gemaskerd waren en andere kleding aanhadden dan waarmee ze gekomen waren, hoe zou ik dan weten wie Jon was? Zou ik hem herkennen? De betekenis van wat hij had gezegd drong nu beter tot me door: ‘Vertrouw op me. Ik zal je redden als je me nodig hebt.’ Het was niet zomaar een feestje. Ik slikte. Hij zou precies weten wie ik was, maar ik zou hem niet herkennen, wist ik opeens zeker.

Ik haalde de jurk uit de tas. Ik hield ’m omhoog en probeerde het een beetje in te schatten. Het was een lichtgrijze, doorschijnende jurk, met hier en daar wat rode en zwarte accenten. Aan een kant was de jurk kort, aan de andere kant lang. Hoe kort en hoe lang zou ik pas echt kunnen zien als ik hem aanhad. Ik keek nog een keer in de rondte, om nog even de bevestiging te zoeken van wat er precies de bedoeling was: deze jurk aan, masker op, en niets eronder. Klopte dat? Het klopte. Ik zag het ene na het andere verrassend toonbare lijf in doorschijnende jurken, die allemaal gemeen hadden dat ze weinig verborgen hielden maar er voor de rest opvallend veelzijdig uitzagen. Wat ik niet zag: vrouwen die vijftien kilo te zwaar waren of tegen de zestig liepen. Dit was een mooie-mensen-feestje. Dit waren mensen die zich graag lieten zien.

Ik begon me uit te kleden, deed mijn gewone kleren in de tas en trok toen eerst de jurk aan, waarna ik mijn schoenen met hoge hakken weer aandeed. Links zat het hoogste punt van het onderste stuk net onder mijn heup; daarvandaan liep het schuin naar beneden tot op mijn rechterenkel. Ik had dunne bandjes om mijn schouder, het decolleté liep tot precies tussen mijn borsten. Maar goed dat het hier niet de gewoonte was om ondergoed te dragen, het had bepaald afbreuk gedaan aan de creatie. Jon had een goede koop gedaan. Nu moest het masker nog. Dat ging wat minder soepel en het trok soms wat aan mijn haar, een beetje zoals een badmuts kon doen, al was dit heel ander materiaal. Eerder satijn. Toen het eenmaal zat, voelde het zacht en comfortabel, en ik voelde me verborgen, hoe zichtbaar ik onder de jurk ook was. Dat was uiteraard het beoogde effect, realiseerde ik me: als je gezicht onherkenbaar is, hoef je je ook niet te schamen dat je je lichaam laat zien.

Een buurvrouw, nog niet omgekleed, keek naar me en zag dat het goed was. ‘Je ziet er prachtig uit, lieverd,’ zei ze. Het klonk oprecht gemeend en ook nog opmerkelijk beschaafd. Wellicht had ik toch stiekem wat anders verwacht op een gemaskerd-balfeestje met min of meer blote mensen.

‘Mag ik je wat vragen?’ zei ik tegen haar. Ook als ik praatte, voelde ik het masker amper zitten. Kwaliteitsspul.

‘Uiteraard, ga je gang.’

‘De mensen die hier allemaal gemaskerd rondlopen, hoe herkennen die elkaar?’

‘Niet,’ zei de vrouw. ‘Dat is juist de bedoeling, dat je elkaar niet herkent.’

‘Jij bent hier ook met je man? En jij en je man herkennen elkaar ook niet?’

‘De allereerste keer wisten we precies wat we aanhadden en ja, dan herken je elkaar natuurlijk wel. Nu weten we het expres niet van elkaar. Veel spannender. Mijn man zou me natuurlijk aan mijn lichaam moeten herkennen, maar mannen blijken er vaak erg slecht in te zijn om vrouwen te herkennen aan hun lichaam met een onherkenbaar hoofd erboven. Je moet het ook niet willen.’

‘Gezien de kleding die wij aanhebben ontstaat er straks een soort orgie, of zie ik dat verkeerd?’

‘Dat zie je verkeerd. Naarmate de avond vordert gaan mensen wel wat meer aan elkaar zitten, soms hebben ze seks met elkaar, maar een orgie wordt het zeker niet; heb ik althans nog nooit meegemaakt. De grap is dat je elkaar niet herkent, dat je daarvan geniet, precies op de manier die jij zelf prettig vindt.’ Ik dacht aan mijn ervaring in de darkroom en hoe gemakkelijk ik me liet gaan, juist omdat het donker was.

‘Nou,’ zei ik, en de zucht die eruit kwam was veel meer aanwezig dan de bedoeling was, ‘dan stort ik me maar in het feestgedruis.’

Het grote verschil tussen mij en het merendeel van de overige aanwezigen was dat ik maar één ding deed: kijken of ik Jon zag. De anderen vonden het ongetwijfeld spannend om elkaar na vele jaren van samenzijn juist niet te herkennen, maar ik zocht mijn cameraman en om hem te vinden moest ik hem herkennen. Ik keek onrustig om me heen, zag hem niet. Ik keek opnieuw. Geen Jon en niemand die speciaal op mij leek te letten.

Voor vrouwen was de dresscode eenvoudig: een doorschijnende langere of korte jurk met iets op je hoofd waardoor je onherkenbaar was, en voor de mannen was het al niet veel anders: zij droegen een smoking in verschillende varianten en ze hadden, net als de vrouwen, allemaal een masker. Er waren mannen met smokingjasjes en een leren boxer eronder, mannen met een smokingbroek en alleen een strik om hun nek, ik zag hele smokings zonder overhemden eronder, zwart en wit en een enkele keer in een andere kleur. En allemaal hadden ze een masker voor; sommige mannen hadden ook een hoed op of hadden een shawl om hun hoofd gebonden. Tenzij Jon zich verkleed zou hebben als iets herkenbaars, als hij bijvoorbeeld een camera op zijn schouder had gezet en een smokingbroek aanhad met zijzakken, ging het me niet lukken om hem te herkennen aan zijn gezicht. Als ze geen baardje hadden, leken ze allemaal een beetje op elkaar en als ze wel een baardje hadden, leken ze op de andere gezichten met een baardje. Ook als hij halfnaakt was, zoals sommige mannen, zou dat niet helpen. Ik had hem immers nog nooit zonder kleren gezien.

Het feest speelde zich af in diverse zalen van het kasteeltje, verspreid over drie verdiepingen. Centrale plek was de grote hal, waar een royale trap langzaam naar boven wentelde. Vanaf de muur langs de trap keken serieuze, oudere mannen, soms wel tussen de honderd en tweehonderd jaar oud schatte ik, neer op wat zij ongetwijfeld als een losbandig geheel zouden karakteriseren, duivels misschien wel, in elk geval van God los. Mannen en vrouwen hadden in de meeste gevallen in hun ene hand een glas champagne en de andere lag ergens op een gesprekspartner of werd gebruikt om een hapje van een plateau af te pakken. Er klonk klassieke muziek uit een geluidsinstallatie.

Omdat ik wist dat Jon mij kon herkennen, had ik het gevoel dat hij voortdurend naar me keek. Me in de gaten hield. Het gaf een beschermd gevoel maar gaf me ook iets gejaagds. Waar was hij dan? Wat verwachtte hij van me? ‘Ga je gang’, had hij ook gezegd. Waarmee? Ik had mijn tweede glas champagne op en drie keer een vriendelijk tastende hand terzijde gelegd. Alle anderen waren hier voor de anderen, ik was hier alleen maar voor Jon. Ik voelde me alleen. Ik wou dat ik even gewacht had en gekeken had wat de aardige buurvrouw naast me had aangetrokken. Dan had ik tenminste iemand kunnen herkennen en daar dingen tegen kunnen zeggen als: ‘Best druk, hè.’ Of: ‘Dat is een grappig jurkje.’ In plaats daarvan zei een smoking waarvan een mouw was verdwenen tegen me: ‘Mooie jurk heb je’, terwijl hij er dwars doorheen keek. Ik zag zijn hoofd een beetje schuin gaan toen hij mijn borsten beoordeelde. Een masker boven een strikje en zonder jasje legde zijn hand op mijn bil en vroeg of ik het naar mijn zin had. Ik deed snel een stap naar voren. Een enkeling gaf me gewoon een hand en dan zeiden ze een naam, wat ik tamelijk komisch vond klinken: wat had een naam voor zin als je toch niet wist bij wie die hoorde?

Ik schuifelde een beetje rond en sprak niemand aan, voegde me niet bij groepjes die hier en daar stonden. Het voelde alsof ik in een soort luchtledigheid vertoefde; al die mensen hadden contact met elkaar en geen enkel draadje liep naar mij. Ja, er zou een draadje moeten zijn, ik wist dat het er was, maar ik zag het niet en daardoor was het net of ik ook dat houvast miste.

‘Laat je gaan.’

Het waren Jons woorden maar het was niet zijn stem. Ik keek voor de zekerheid toch even naar de ogen achter het masker dat tegen me had gepraat. Ik twijfelde even, maar wist toen dat hij het niet was.

‘Wie zegt dat?’ vroeg ik. De man snapte direct de dubbele betekenis.

‘Iemand anders,’ antwoordde hij lachend. ‘Maar ik wil je daar wel bij helpen hoor.’ Hij was relatief gewoon gekleed, met een smoking en niets onder zijn keurig dichtgeknoopte jasje. Hij had een Batman-masker voor; die waren hier trouwens toch erg populair. Er waren veel Batmannen en Zorro’s. De Zorro’s hadden dan zo’n zwart oogmasker voor en een zwarte doek over hun hoofd gebonden. Ik betwijfelde of die door hun vrouw niet herkend zouden worden, maar misschien was het soms ook juist wel de bedoeling en kon je daardoor gemakkelijker uit de buurt blijven, zodat je niet opeens per ongeluk met je eigen man of vrouw bezig was. Dat kon thuis natuurlijk ook.

‘Om te beginnen zal ik zorgen dat je weer champagne in je glas krijgt, want een leeg glas schiet ook niet op.’ Hij wenkte een ober, herkenbaar aan het dienblad want ook de obers hadden een masker voor, en wisselde mijn lege glas in voor een volle. Hij nam zelf de laatste slok uit zijn glas en pakte ook een nieuwe. ‘Proost,’ zei hij, en hij hief zijn glas. ‘Eerste keer hier?’ vroeg hij.

‘Klopt. Ik wist niet eens dat dit soort feestjes bestonden.’

‘Je bent prachtig. Ik vind je jurk trouwens ook mooi!’ Hij had plezier om zijn opmerking. Ik glimlachte mee, er was hier nu eenmaal een hoog voyeursgehalte.

‘Dank je. Die heeft mijn vriend voor me meegenomen.’ Ik wist zo gauw niet hoe ik Jon moest noemen, ik maakte er maar wat van.

‘Goede smaak heeft hij. Maar dat was me al wel duidelijk. Lukt het niet om je een beetje te laten gaan, om te genieten?’

‘Ik ben inderdaad nog aan het wennen. Weet eerlijk gezegd ook niet precies wat nu de bedoeling is. Vind het ook raar, om tegen allemaal maskers te praten. Het is toch een beetje of je het tegen niemand hebt, want morgen kom ik jou zonder masker tegen en dan weet jij niet meer dat ik vandaag hier met jou heb staan praten. Ik heb niet eens naar je naam gevraagd omdat ik niet weet of dat wel zin heeft.’

‘Filosofisch hoor, de meeste mensen hebben hier vanavond een iets meer fysieke levensinstelling. Noem me maar Ronald trouwens, of Ron, ik luister naar beide.’

‘Ik ben Floor. Floortje is ook goed en als je Florence zegt citeer je uit mijn paspoort.’

‘Heb jij een idee wat ik moet doen zodat jij je kunt laten gaan?’

Op dat moment werd Ron op zijn schouder getikt. ‘Sorry, mag ik het even overnemen van je?’ Ron was ofwel opgelucht dat hij iets meer fysiek ingesteld gezelschap mocht opzoeken of was ervan op de hoogte dat dit stond te gebeuren; hij stond zijn plek in elk geval opmerkelijk gemakkelijk af. ‘Fijne avond nog,’ zei hij. ‘Maak er wat van.’ En weg was hij.

‘Wie ben jij?’ vroeg ik aan de man die nu voor me stond. Ook dat was Jon niet, had ik direct gezien en gehoord. Die trok van een afstandje aan de strings, dat was me wel duidelijk.

‘Noem me maar Martin.’ Hij klonk niet onaardig maar toch lang niet zo vriendelijk als Ron, die iets meer interesse had getoond. Ik keek hem aan, wachtte op wat hij ging zeggen. ‘Wat wil je echt, Floor,’ zei hij toen, zacht bijna. Ik weet niet waar ik meer van schrok. Van het feit dat hij mijn naam zei, of dat hij die woorden sprak die Jon ook had gezegd en geschreven. Wat wilde ik? Wilde ik Jon? Hoe erg wilde ik Jon? Dat werd er toch mee bedoeld, met die vraag, of begreep ik het verkeerd? Toen voegde hij eraan toe: ‘Waarom laat je je niet gaan? Laat los.’ Hij draaide zich om en liep weg.

Ik had de neiging om mijn masker af te rukken en te schreeuwen: ‘Hier ben ik. Wat wil jij dan?’ Het geluid van de pratende mensen om me heen leek luider te worden, aan te zwellen tot het niveau van een harde storm, die langs je oren blaast en je de mogelijkheid tot luisteren ontneemt. Ik wilde mijn handen voor mijn oren slaan. Het moest ophouden.

‘Ik ga je meenemen naar een andere ruimte,’ zei een stem. Ik keek al niet eens meer of het Jon was. Dat was toch niet het geval.

‘En dat wil ik wel, denk je?’ Ik bood nog steeds verzet. Als hij er een vraagteken achter had uitgesproken had ik het misschien al opgegeven.

‘Ik heb begrepen dat je dat wel zult doen, ja,’ antwoordde hij.

‘En je gaat me zeker niet vertellen van wie je dat hebt begrepen,’ zei ik, eerder als een vaststelling dan als een vraag. Ik verwachtte ook geen antwoord, evenmin als ik meende hem wel te kunnen zien als ik om me heen keek. Maar ik deed het toch. Hij moest hier ergens zijn, ik wist dat hij stond te kijken hoe ik zou reageren, of ik zijn opdracht opvolgde. Ik zag hem niet. ‘Waar is die andere ruimte?’

‘Op de eerste verdieping, ga maar mee.’ Weer geen vraagteken. Hij pakte me zacht maar ook dwingend bij mijn hand en voor ik het wist liep ik met hem mee, naar de trap en naar boven. Opnieuw probeerde ik te zien of er iemand was die speciale aandacht voor ons had, of er iemand was die ons volgde en die heel erg op Jon leek. Niemand.

Boven aan de trap was ik opgehouden met kijken en volgde ik alleen maar. Ik vroeg me niet eens meer af waar we naartoe gingen en wat we daar gingen doen. ‘Dit is ze,’ zei de man die me mee had genomen naar boven, nadat hij de deur van een klein zaaltje zachtjes had opengedaan, alsof hij bang was dat hij anderen zou storen. Er waren inderdaad een paar anderen, die blijkbaar behoefte hadden aan iets meer privacy dan beneden geboden werd. Ze waren in de schemer te zien en ze waren soms ook een beetje te horen, maar ik lette niet op wat er om mij heen gebeurde, concentreerde me op de man die me overnam. Even hoopte ik… Maar hij was het niet. Gewillig liet ik me overdragen. Ik wist niet meer wat ik wilde, ik wist niet meer wat ook al weer de vraag was waarover ik moest nadenken. Ik meende dat dit was wat Jon wilde, en het enige wat ik hier en nu wilde, was Jon. Ik werd met mijn gezicht naar de muur gedraaid. Beide mannen, zowel de man die me naar boven had gebracht als degene die me had overgenomen, stonden naast me. Ze pakten allebei een hand en zetten die net boven mijn schouders tegen de muur. Zo hielden ze me zachtjes vast. Het hoefde ook niet hard want ik deed geen poging om los te komen. Ik voelde hoe ze met hun vrije hand mijn lichaam betastten, mijn rug, mijn billen; een hand streek langs een borst terwijl de andere aan het korte stuk van de jurk gemakkelijk de weg vond naar beneden. Ik sloot mijn ogen. Ik was nat. Hij voelde het.

Was dit wat ik wilde?

Opeens wist ik zeker dat ik het niet wilde. Ik wilde niet weggegeven worden als Jon zelf me niet had liefgehad. Maar blijkbaar moest dit van Jon, blijkbaar was het nodig, om te laten zien dat ik hem echt wilde. Dat hij de man voor mij was. Dat hij mij waard was. Dat ik alles wilde.

Maar toch wilde ik het niet.

‘Ik wil het niet,’ zei ik zachtjes. Ik wist al niet meer wat de handen deden. Ik verzette me ook niet, ik had me best kunnen losmaken, zo stevig werd ik niet vastgehouden, integendeel zelfs: ik kneep nu meer in de handen van die twee mannen dan zij in die van mij. Het was een wanhopig vastklampen. Ik had me kunnen wegdraaien of ik had kunnen schreeuwen. Maar dat deed ik allemaal niet.

‘Ik wil het niet,’ zei ik alleen maar. Ik huilde, bleef staan, liet de handen hun gang gaan en zei nog een keer: ‘Ik wil het niet. Ik wil het niet.’ Ze gingen verder. Ik deed niets, liet het gebeuren omdat ik me niet kon verzetten, er de energie of de durf niet voor had. Ik dacht er niet eens meer aan dat Jon dit wilde en dat ik het voor hem deed. ‘Ik wil het niet.’ Een fluistering, een ademhaling, meer niet.

‘Stop,’ klonk het opeens. ‘Het is goed.’ De handen stopten met betasten, mijn handen werden losgelaten. En ik kantelde zachtjes voorover tegen de muur. Het was de stem van Jon geweest die ‘stop’ had gezegd en direct was het spel beëindigd. Spel? Hij draaide me om, ik sloeg mijn armen om zijn nek, huilde met mijn gezicht tegen het fluweelrode smokingjasje dat hij aanhad, met een bijpassend masker. Ik wist niet eens meer of ik hem gezien had of niet. Ook hij droeg niets onder het jasje. Ik schoof de stof een beetje aan de kant, zodat ik zijn huid voelde.

‘Ik had toch beloofd dat ik je zou redden,’ zei hij, en hij zei er nog andere dingen achteraan die ik niet meer hoorde.

‘We hadden geen stopwoord afgesproken,’ bracht ik nog uit. Toen ik daar stond wist ik dat ik een stopwoord had moeten zeggen, maar we hadden er geen.

‘Ook zonder stopwoord gaan we de grens niet over.’ Waarom zei hij nu de goede dingen, terwijl ik me net zo vreselijk had gevoeld door hem? Ik voelde me oneindig kwetsbaar. Ik voelde me ongelooflijk veilig.

Die nacht hadden we voor het eerst seks. Er kwam geen frutseltje BDSM aan te pas, behalve dan dat hij wilde dat ik alleen maar genoot en zelf nauwelijks iets hoefde te doen, wat soms nog best lastig was. Hij was lief, teder en zacht. De seks was intiem, uitgebreid en langdurig.

We hadden in het kasteeltje nog even bij elkaar gezeten. Ik vroeg hem waarom het was gegaan zoals het was gegaan. Ik begreep het niet. Hij legde het me rustig uit. Dat het nodig was dat ik hem honderd procent vertrouwde. Dat hij niet wist of ik dat wel deed en dat het ondenkbaar was dat hij met me verder zou gaan als hij daarover twijfelde.

‘Wanneer wist je dat ik je vertrouwde?’ vroeg ik.

‘Toen je zei dat je niet meer wilde, maar het toch liet gebeuren, omdat je wist dat ik wilde dat het zou gebeuren. Zonder dat je je er bewust van was, was je er zeker van dat je het niet hoefde te stoppen omdat ik dat voor je zou doen.’

Ik vond het ingewikkeld, en zei dat ook. Tegelijkertijd was ik blij dat het was gebeurd. Trots misschien zelfs wel. De verbondenheid en veiligheid die ik voelde toen hij me vasthield, eindelijk, gaf een diep gelukzalig gevoel. Ik wist dat dit alleen was bereikt door wat eraan vooraf was gegaan. Ik kon het voelen maar niet denken, dan zaten er te veel dingen in de weg.

We hadden ons aangekleed, gingen als eersten weg toen het hoogtepunt van het kasteelfeestje nog moest beginnen, en reden naar een hotelletje vlakbij, waar hij een warme, landhuisachtige kamer voor ons had gereserveerd. Precies wat ik nodig had. We douchten samen. Hij zeepte eerst mij in; het was de eerste keer dat we elkaar echt betastten. Daarna ik hem, zijn rug, billen en bovenbenen. Daarna zijn borst en buik, en ik besteedde extra veel aandacht aan zijn erectie, de enige keer dat dit vanavond mocht. Om zijn bovenbenen in te zepen moest ik op mijn knieën.

Daarna gingen we naar bed en beminde hij me. Beminnen – het woord was uitgevonden voor wat hij met me deed. Hij beminde me. Het woord zou me de rest van mijn leven terugvoeren naar deze kamer, waar ik zijn vingers en tong voelde op plekjes waarvan ik niet wist dat ze gevoelig waren of überhaupt niet dat ze meegeleverd waren. Hij liet me klaarkomen, en nog een keer en nog een keer en toen was het nog niet afgelopen. Aan het eind drong hij langzaam bij me naar binnen en neukte me, afwisselend zacht en ietsje harder, maar nooit hard, en het was heerlijk. Ik kwam weer klaar, met het grootste gemak, en hij nu ook.

‘Jij hebt geen touwen nodig hoor,’ zei ik.

‘Wacht maar,’ antwoordde hij.

Nog meer wachten? Toen sliep ik.

16.

Maandag aan het einde van de middag was er sprake van een lichte euforie. Daan en ik stonden bij Lisette op de kamer en ook Lilly was er helemaal voor achter haar bureau vandaan gekomen. Zelden deelden redactie en marketing zo gezamenlijk in het succes als nu het geval was. We waren die middag zelfs even trending topic geweest met de hashtag #slavinnentraining. Daan en ik vertelden Lisette dat we morgen twee stagiaires van andere klussen vrij moesten maken om voorwerk te kunnen verrichten, en we gaven onze visie op hoe we het verder moesten aanpakken.

De zondagmiddag ervoor had ik Liza verteld over de zaterdagavond. Zoals gebruikelijk liet ik ook nu weer details weg die je beter kunt beleven dan vertellen. Dat ik huilde toen ik door twee mannen werd vastgehouden (of zij door mij) en betast, dat ik het niet wilde, dat ik voortdurend op zoek was geweest naar Jon. Ik had er een hilarisch verhaal van kunnen maken, met al die doorschijnende jurken en gemaskerde smokingmannen, maar ik vertelde vooral over Jon en mij. Dat ik hem de hele tijd had gezocht, dat hij wel wist hoe ik eruitzag omdat ik een werkelijk prachtige jurk aanhad, die hij voor me had gekocht, maar ik niet wist hoe hij eruitzag en dat het lastig was om mensen te herkennen als ze een masker op hadden. De meeste nadruk legde ik op het moment dat hij zich ‘aan mij openbaarde, zeg maar’, en dat we toen snel waren weggegaan en heerlijk hadden gevreeën.

‘Eindelijk geneukt, dus toch,’ reageerde Liza, alsof ze er ondertussen van uit was gegaan dat Jon helemaal niet kon neuken, of misschien alleen met mannen, want ze was het maar een zeer ongeloofwaardig verhaal gaan vinden. ‘Eindelijk geneukt, dus toch’ had het ritme van ‘eind goed, al goed’, en zo bedoelde ze het vermoedelijk ook.

‘Hebben jullie nu ook iets samen?’ vroeg ze.

‘Hij heeft me nog niet ten huwelijk gevraagd. Maar ik sluit niet uit dat we binnenkort wel weer een keer afspreken.’

‘Dat hebben jullie nog niet gedaan, bij het afscheid in de auto,’ vroeg ze, en ze plaatste daarmee dat ‘eind goed, al goed’ alweer een beetje tussen aanhalingstekens.

‘Nog niet. Maar het komt. En ’s avonds heb ik een lieve mail van hem gehad. Dat hij het een heerlijk weekend vond en het erg naar zijn zin had gehad.’

‘Beetje truttige tekst voor een Dom, vind je ook niet?’

Ik lachte er maar een beetje om. De teksten die ik had aangehoord waren verre van truttig geweest, het leek me zelfs beter ze niet tegen haar te herhalen. Ze had met vier kinderen al genoeg zorgen aan haar hoofd.

Jon had geregeld dat we zondagmorgen ontbijt op bed kregen. Misschien was hij al eerder wakker geworden, maar ik was nog in diepe slaap toen het dienblad binnen werd gebracht, direct gevolgd door nog een ander dienblad, omdat het ontbijt niet op één exemplaar paste. Vers fruit in aparte schaaltjes (ananas, aardbei, sinaasappel), verse jus d’orange, warme croissantjes, ovenbroodjes, vleeswaren, roerei, kleine stukjes gebakken ham, kaas, yoghurt, koffie, thee en – natuurlijk – een glaasje champagne. ‘Hebben ze geen uitgebreid ontbijt?’ vroeg ik aan Jon toen de dames weg waren en alles was uitgestald. En direct daar achteraan: ‘Het hoeft toch niet allemaal op, hè?’ Hij vroeg of ik thee wilde of koffie en schonk die voor me in, zette de champagne naast mijn bed neer en toen we even hadden geproost, stelde hij voor dat ik zelf maar een bordje zou maken. Ik toonde me licht teleurgesteld, maar schikte me. ‘Natuurlijk,’ voegde ik er veelzeggend aan toe. Toen we aten en dronken, naast elkaar rechtop zittend in bed, kwam de beleving van de avond ervoor in volle omvang terug. Ik was er nog niet over uitgepraat.

‘Klopt het dat je gek bent op mindplay, mindfuck, net hoe je het noemen wilt?’ Ik had het met Rick voor het eerst echt ervaren in de lobby van Krasnapolsky, wat er met je hoofd kan gebeuren als je wordt ‘bespeeld’. Mijn hevigste ervaring was tevens de laatste geweest, die had geleid tot de beëindiging van de relatie met Rick. Het gevoel dat hij in mijn hoofd zat, dat hij al mijn, toen vooral de extreme, seksuele fantasieën kon zien en ik geen enkel geheim meer kon hebben, dus dat ik ze net zo goed kon vertellen, per sms zoals hij me opgedragen had.

Hij keek me even aan, nam een hap en de tijd om zijn mond leeg te eten. ‘Ja, dat klopt wel,’ zei hij. ‘Ik noem het echter liever mindset.’

‘En waarom is dat?’

‘Mindplay was het in het begin, een spelletje, kijken hoe je iemand in verwarring kon brengen en daardoor in staat om dingen te doen die ze anders misschien niet deed. Mindfuck heeft voor mij een te negatieve lading, hoewel ik ook wel weet dat het voor veel mensen zo niet is bedoeld of wordt ervaren. Met mindset bedoel ik een bewuste poging om je brein te resetten, zodat het in staat is beter los te laten en meer te genieten. Langduriger, heviger, met meer overgave. Het heeft niets meer met een spelletje te maken.’

Ik was even stil. ‘Het klinkt een beetje eng.’

‘Maar dat is het niet, niet als je het uitvoert met uitsluitend positieve intenties, met het volledige bewustzijn van de gevaren die het met zich kan meebrengen en de verantwoordelijkheid die je als Dom draagt.’

‘Dat klinkt nog enger.’

Hij lachte naar me. ‘Het is niet eng, maar wel een hele stap.’

‘En ga jij mij die stap laten zetten?’

‘Sinds gisteren heb ik voor het eerst het idee dat je dat kunt, dat wij dat samen kunnen. Het is nodig om voor de volle honderd procent vertrouwen te kunnen hebben, en het is nodig dat je je volledig aan mij wilt geven. Ik twijfelde steeds of je dat kon of wilde. Sinds gisteren is die twijfel een stuk minder.’

‘Waarom twijfelde je?’

‘Heel eerlijk? Omdat ik dacht dat je je misschien nog steeds liever aan Rick zou geven dan aan iemand anders – in dit geval: aan mij. En ook of je het niet liever bij mindplay zou houden: een paar leuke uurtjes, waarover je gezellig kunt vertellen aan je vriendinnen.’

Ik rilde. Vanwege Rick, vanwege dat hij zei dat het straks geen spelletje meer zou zijn waarover ik leuk kon vertellen, en vermoedelijk vanwege beide. Ik nam een hap van een broodje en voegde er, in mijn mond, een beetje roerei aan toe. Een goed excuus om even niets te hoeven vragen of zeggen.

We hadden het er niet meer over tot we in de auto zaten, onderweg terug van ergens op de Veluwe naar Amsterdam. Het was me nog steeds niet precies duidelijk waar we waren geweest omdat ik almaar vergeten was om op verkeersborden te letten en dat kwam vooral doordat ik zoveel andere dingen aan mijn hoofd had – dat hij had gezegd dat hij mijn hoofd ging resetten en dat ik daar maar geen enthousiast gevoel over kon krijgen.

Ik denk dat Liza gezegd zou hebben: ‘Rennen, Floor, ren voor je leven.’ In plaats daarvan vroeg ik: ‘Voel jij je een echte Dom?’

Weer klonk die warme lach. Soms wilde ik dat hij alleen maar zo naar mij of om mij lachte en niet van die vreemde dingen zei – dingen waar ik natuurlijk steeds weer om vroeg. Zoals nu, of hij wel een echte Dom was. Domme vraag eigenlijk – ik lachte vanbinnen om mijn eigen woordgrapje.

‘Ik voel me niet alleen zo, ik ben het ook. Vanaf mijn geboorte, bij wijze van spreken. Het zit in mijn genen.’

‘Goh, dat is wel heel diep.’

‘Ik ben ervan overtuigd dat dit bij een echte sub ook heel vaak het geval is, dat het in de genen zit. Het is geen aangeboren ziekte, het is geen aangeleerde afwijking, het is een talent, eigenschap, gave, het zit in je. Het ene kind heeft meer aanleg voor schaken, het andere om te voetballen. Zo zie ik het met echte subs en echte Dommen ook. En ja, ik ben een Dom en ik begin er ook steeds meer van overtuigd te raken dat jij een echte sub bent, en niet iemand die het alleen maar leuk vindt om af en toe een middagje of avond voor slavin te spelen.’

‘Ga jij op zondagmiddag wel eens naar je ouders,’ murmelde ik zachtjes voor me uit. Dát had ik inderdaad moeten vragen.

Op maandagmorgen zaten Daan en ik al vroeg bij elkaar om een plan de campagne te maken. Instructeurs zouden we proberen te vinden via onder andere de studio van Meesteres Black, maar een nadeel was dat daar vooral vrouwen aan verbonden waren en we vonden dat we ook, of misschien wel juist, mannelijke meesters moesten hebben. Ik zei expres nog steeds niets over Jon. Daarom hadden we contact met twee serieuze websites op BDSM-gebied: BDSMzaken, dat ik maar al te goed kende, want ik was er zelf lid van geweest (dat vertelde ik Daan ook al niet) en BDSMfriends, wat minder commercieel maar minstens zo serieus. Verder was er een officiële instantie, VSSM, die ons wellicht kon helpen bij het kiezen en selecteren. Het moest wel een beetje verantwoord blijven. We meenden dat we er op die manier wel zouden uitkomen.

We stonden een tijd stil bij de vraag wat we precies voor training gingen aanbieden, waarbij de keuze was: training voor Dom en sub, of alleen sub. ‘Slavinnentraining,’ zei Daan de hele tijd. We besloten uiteindelijk te kiezen voor die van sub; vermoedelijk sprak dat meer vrouwen aan. Ook nog een training Dominant zou de aandacht te veel versplinteren.

‘Maar hoe verhoudt zich dat tot ons kampioenenconcept?’ merkte ik op tegen Daan. ‘Onze lezeressen zijn sterk en krachtig, kampioenen, weet je nog?’

Daan zag het probleem niet. ‘Je kunt overal kampioen in zijn. We maken ze kampioen submission.’

Het allergrootste probleem was dat van de planning, en daar moest nu direct een oplossing voor gevonden worden. Waar het om ging was: als we een oproepje in het blad wilden zetten aan vrouwen om zich voor de training aan te melden (‘Cursus?’ vroeg ik; ‘Ben je gek: training,’ zei Daan), dan moest dat stukje nu gemaakt worden. Maar tussen het verschijnen van het blad en de deadline voor het volgende nummer zat zo weinig tijd dat we het onmogelijk voor elkaar kregen om daar een behoorlijke productie van te maken. Dus gingen wij aan Lisette en Lilly voorstellen om het als volgt op te lossen: we kondigen nu aan dat er een reportage komt over een slavinnentraining en we gaan per direct op zoek naar kandidaten via Twitter en onze website. Lisette en Lilly waren het ermee eens. Om toch een beetje een idee te krijgen van de belangstelling – want stel dat er niemand wil – kreeg de webredactie alvast de vraag om een simpele responspagina online te zetten, achter de url WAN!-magazine.nl/bdsm. Daarna zouden we een tweet versturen met een oproepje, een link naar de pagina en hashtags #WAN! en #slavinnentraining (daar werd nog wel even over gediscussieerd overigens), en dan zouden we wel kijken wat er gebeurde.

Daar kwam nu die euforische stemming vandaan. Er was massaal geretweet, de BDSM-pagina was gedurende een uurtje of twee de best bezochte pagina van de hele website geweest en vrouwen hadden zich nu al massaal aangemeld. Soms zelfs in groepjes van drie, vier of vijf. We bespraken de mogelijkheid om de training ook commercieel aan te bieden. We zouden eerst selecteren voor de productie, en als we het georganiseerd kregen, door voldoende betrouwbare trainers te vinden, konden we het ook wel als een WAN!-productje in de markt zetten: ‘Volg nu de slavinnentraining, van 175 voor 150 euro, inclusief luxe broodjeslunch!’ Dat er niets bestond dat 175 euro kostte maakte niets uit.

‘En we geven ze een diploma,’ riep Daan.

‘En doen een Dom cadeau,’ voegde ik eraan toe.

‘Ik zie dat zweepje met WAN!-logo ook nog wel komen als grappige giveaway,’ mompelde Lilly en ze liep terug naar haar bureau. Ik durfde niet aan haar te vragen of zij misschien een blokje van de training voor haar rekening kon nemen. Soms kende ik mijn grenzen.

Lisette voegde eraan toe dat dit wel eens hét succes van het hele jubileumjaar kon worden, iets waar iedereen het over had. We moesten maar even nadenken hoe we het nog een beetje konden uitbouwen. ‘We moeten het onderwerp claimen, nu het nog kan,’ zei ze.

Het BDSM-item voelde als een grote en succesvolle grap, waar iedereen lol in had. Niemand had het over genen en gaven. Ik vond het heerlijk omdat het zo lekker gewoon was.

17.

Bij de redactie en mijn collega’s van marketing hield de euforie de hele week aan. Alles leek te lukken, het plan werd groter en groter. We kregen de meest waanzinnige mailtjes en tweets en talloze aanmeldingen. De stagiaires hadden in kaart gebracht dat meer dan de helft van de aanmeldingen bestond uit twee vriendinnen samen, nog eens een derde van de aanmeldingen waren groepjes van drie of meer en het restant werd gevormd door eenlingen. Dat waren de durfals. Die hadden de goede genen, dacht ik bij mezelf. Niemand had het over een cursus en over onderdanigheid. De toverwoorden waren ‘slavin’ en ‘training’. De hoeveelheid smileys die werden meegezonden overtrof doorgaans het aantal woorden, om te laten zien dat het natuurlijk niet allemaal serieus genomen werd. Maar ondertussen. Onze lezeressen bleken opeens geen kampioenen te willen zijn maar slavinnen, of in elk geval getraind te willen worden tot kampioen onder de slavinnen.

‘Ik zei het altijd al,’ zei Lilly, lachend deze keer. ‘Ze hebben gewoon een kloteleven met al dat geregel. Nu willen ze eindelijk wel eens gewoon gehoorzamen en doen wat ze gezegd wordt.’ Misschien was het wel zo.

Gedurende de week werd mijn stemming nog beter toen Jon mij op woensdag belde en zei dat hij mij zaterdag aan het einde van de middag graag bij hem thuis wilde ontvangen. Iedere andere man had natuurlijk gezegd: ‘Vind je het leuk om zaterdagmiddag naar mij toe te komen?’ maar ik raakte al gewend aan zijn manier van praten. Het mocht de pret niet drukken.

Mijn euforische stemming ging echter donderdag volledig in rook op, nadat ik de mail van Daan had gezien. Zelfs wat van de euforie resteerde, de rook, was binnen de kortste keren opgelost. De wereld stond op z’n kop, net toen ik dacht dat alles op z’n pootjes terechtkwam, met een leuke baan en een nieuwe liefde. Ik probeerde wanhopig het mooie gevoel vast te houden dat ik had gehad nadat Jon mij woensdag had gebeld. Mijn blijdschap over zijn telefoontje overtrof nog mijn trots over het BDSM-succesverhaal van WAN!, waarvan ik immers mede aan de basis had gestaan. Zijn uitnodiging bood op donderdag nog het houvast dat ik nodig had en waar ik me aan vastklampte, maar van euforie was geen enkele sprake meer. ‘Bind me aan je vast,’ zei ik tegen hem en in mezelf, en ik begreep heel goed waarom ik niet alleen maar zei: ‘Bind me vast.’

Zo hoorde een cameraman met zijzakken in de meeste van zijn broeken te wonen, constateerde ik direct toen ik binnenkwam op zijn etage, op zaterdagmiddag. Het was in een deel van Amsterdam waar ik niet zo vaak kwam, misschien ook omdat het niet als het allerbeste stukje van de stad bekendstond, maar dat maakte het voor hem juist mogelijk om deze oppervlakte tegen een betaalbare huur nu alweer jaren te bewonen. De etage bestond uit een grote ruimte, ik denk meer dan honderd vierkante meter, met in de hoek een keukenblok met daarbij een grote eettafel. Diagonaal in de andere hoek was een slaapruimte met een royaal bed. In het midden, onder een koepel, was een ruim zitgedeelte dat bestond uit een merkwaardig samenraapsel van stoelen en twee tweezitsbanken. De enige aparte ruimte was een overigens ook verrassend grote badkamer met toilet die min of meer achter de trapopgang was gecreëerd. De verlichting bestond uit spotjes aan overdwars gespannen draden, en, hoe kan het anders, enkele van die grote lampen die cameramensen en fotografen gebruiken om hun object te belichten. Aan de muren grote schilderijen van, vertelde hij me later, een bevriende schilder die in dezelfde buurt woonde. Ik geef toe: het was zo stereotiep als wat, maar het zag er geweldig uit en het was oneindig veel beter dan een driekamerflatje met laminaat op de vloer. Hij liet me even rondkijken en strekte toen zijn armen naar me uit. Zonder aarzelen liet ik me omhelzen. We kusten niet, hij hield me alleen maar vast. Het was precies wat ik nodig had. ‘Ga je me vastbinden vandaag?’ zei ik tegen hem, met zachte stem.

‘Wil je dat graag?’

‘Heel graag.’

‘Ik zal je vastbinden vandaag. Straks, nu nog niet. Witte of rode wijn?’

‘Wit graag,’ antwoordde ik. Ik keek hoe hij de fles openmaakte, met vaste, zekere bewegingen. Als hij, net als ik, ook zenuwachtig was, al was het maar een beetje, dan was daar niets van te merken. Ik verlangde er alleen maar meer door naar hem. Sinds vorige week zaterdagavond wist ik dat hij mijn nieuwe liefde kon zijn. Tot die tijd had ik het ook wel gedacht, maar minder gevoeld. Het kon, het paste. Ik wilde het dolgraag proberen omdat al die jaren daarvoor niemand zo dichtbij geweest was. In het kasteeltje was het laatste restje bescherming afgepeld. Hij had dat gedaan, heel bewust. Ik wist niet waarom het nodig was geweest. Sinds deze week wist ik het opeens weer.

Ik had het Jon willen vertellen maar durfde het niet. Het hoefde ook niet, zei ik tegen mezelf, als ik maar liet zien hoe goed ik van hem kon zijn. Alleen van hem. Door wat hij had gezegd en hoe hij had gedaan, wist ik dat hij veel verder was dan ik. Maar dat gaf niet. Hij was de meester, ik kon zijn bezit worden en dan hoefde ik hem alleen maar te gehoorzamen, te doen wat hij zei. Al die jaren had ik er geen idee van gehad dat ik er zó naar verlangde om bezeten te worden. Ik zou het nu niet op het spel zetten, wilde het niet verliezen. Aan alles wat ik dacht, werd geen smiley toegevoegd. Het was geen grapje. Dit was ik. Rick had het destijds bij me gevonden. Jon mocht het nu ontwikkelen, verder brengen, laten groeien. Alleen Jon.

We hadden wijn gedronken in de buurt van de keuken, waar hij de fles had opengemaakt. Onbewust was ik hem gevolgd, die kant op. Af en toe hield hij me een schaaltje voor met kruidige garnalen of een ander schaaltje waarin stukjes tonijn lagen. Er stond een schaaltje met olijven, maar we raakten het niet aan. Ondertussen praatten we, hij althans. Hij vertelde iets over die zaterdag maar het bleef niet hangen. Ik keek naar hem, knikte, liet mijn glas nog een keer volschenken. Ik maakte hem niet aan het lachen. Ik was niet in de stemming om te lachen. Ik wachtte, liet gebeuren wat er moest gebeuren en als het zover was zou ik het wel merken.

Het viel hem op. ‘Waar is de guitige Floor?’ vroeg hij met een glimlach.

‘Thuis,’ zei ik. ‘Had geen zin vandaag.’

‘Welke Floor is er vandaag dan wel?’ Hij draaide zijn hoofd een beetje, om zijn gespeelde nieuwsgierigheid extra aan te zetten.

‘De onderdanige en de verlangende.’ Als ik een grapje had willen maken, had ik er geen geweten. ‘Saai hè. Misschien is het een idee om me nog even vast te houden? Volgens mij hebben die twee Floortjes daar wel behoefte aan.’ Even was ik bang dat ik het te dik aanzette, dat ik hem aan het denken zou zetten en dat hij zou vragen of er soms iets was, maar dat bleek niet het geval.

‘Geef je glas maar,’ zei hij. Het was nog halfvol, ik gaf het hem en hij zette het weg. ‘Kom maar mee.’ Hij gaf me een hand en trok me mee in de richting van het zitgedeelte, de mix aan meubilair in het midden van de kamer. Er brandde een houtkachel, een zwarte pijp stak loodrecht omhoog en door het plafond naar buiten. Bij een kachel, anders dan bij een cv, kon je direct de warmte voelen, net of die tastbaar was. Het was aangenaam. Nu pas merkte ik dat er loungemuziek opstond, met een wat exotisch tintje. Het klonk me onbekend in de oren. Her en der stonden al brandende kaarsen. Hij deed een stap naar een schakelaar en draaide eraan. Alle lampen van de fotografen en cameramannen werden in één beweging gedimd en ondersteunden nu alleen nog het flakkerende kaarslicht. Hij kwam naar me toe en sloeg nu zelf zijn armen om me heen, zodat ik de mijne niet meer kon bewegen; ik kon alleen maar tegen hem aan staan, met mijn gezicht gedraaid en mijn wang tegen zijn borst.

‘Je bent geen erg strenge Dom,’ zei ik zacht tegen hem. ‘Of komt die nog?’

‘Misschien gewoon even afwachten?’

‘Is goed hoor. Ik hoef voorlopig nergens naartoe.’

Hij liet me los en deed een paar stappen achteruit en keek naar me. Legde toen een hand op mijn schouder; ik liet me gewillig ronddraaien, stond nu met mijn rug naar hem toe. Ik wist dat hij naar me keek – hij zei niets en ik vroeg niets. Toen draaide hij me weer terug.

‘Kleed je maar uit,’ zei hij.

‘Hè, hè,’ wurmde ik er toch nog uit, en mijn vingers begonnen langzaam aan de knoopjes van mijn blouse. Ik keek tot die tijd recht vooruit, naar hem, maar daar moest ik mee stoppen. ‘Kijk maar naar beneden. Je weet wel waar naartoe.’ Ik richtte mijn blik direct op zijn kruis, zoals mij vroeger geleerd was. In een flits vroeg ik me af of de WAN!-lezeressen het ook direct zouden snappen als dat tegen ze gezegd werd, of dat ze zouden denken dat ze naar de grond moesten kijken of zo. Ik bande het weer uit mijn hoofd. De blouse was los en ik deed die uit; even hield ik ’m vast in afwachting van een opdracht van hem, maar hij pakte het kledingstuk zelf al uit mijn hand en legde het weg op een van de bankjes. Ik ging direct door met mijn bh, en hield die ook weer naar voren en hij pakte ook de bh aan. Ik ritste mijn rok los, en liet die vallen. Nu had ik alleen nog een broekje, kousen en hakken aan.

‘Broekje nog, en dan is het goed.’ Ik rolde het broekje naar beneden en stapte eruit en liet het vallen bij de rok.

‘Blijven staan.’

Ook toen hij wegliep, bleef ik kijken naar de plek waar net zijn kruis was geweest, waar ik overigens geen enkele beweging had gezien of een ander signaal dat er sprake was van hebberigheid. Ik was blij met de warmte van de kachel; de stijve tepels kwamen niet door de kou.

Hij was naar de keuken gelopen en teruggekomen met een schaaltje. Ik kon niet zien wat erin zat en merkte het pas toen hij het op de kachel had gezet en zijn vingers erin doopte en de inhoud verspreidde over zijn handen. Vervolgens begon hij heel langzaam mijn lichaam in te smeren. Het was warme olie. Hij begon bij mijn nek, bracht het aan op mijn schouders en tilde een hand op zodat ik een gestrekte arm had en hij deze kon insmeren met zijn andere hand, zoals ze bij massages ook deden. Maar dan lag je meestal op een massagetafel. Daarna mijn andere hand en arm. Toen hij dat gedaan had, zei hij dat ik me moest omdraaien en ik voelde zijn handen en de warme olie op mijn rug; ze gleden langzaam naar beneden en naar mijn billen. Verder naar beneden tot aan de bovenkant van mijn kousen. Daarna weer terug, meer aan de binnenkant van mijn dijen en bijna raakte hij mijn vagina, maar net niet. Verder omhoog, tussen mijn billen nu en over mijn rug. Hij herhaalde het nog een keer, met identieke bewegingen. De combinatie van de warmte van de kachel, de warme olie en zijn strelende handen gaf me een gloeiend gevoel. Gloeiend – niet alleen van warmte.

‘Draai je weer om,’ zei hij.

Ik deed het en keek direct weer naar beneden. Ik vroeg me af of ik daar vanavond aan mocht zitten. Behalve even in de douche in de hotelkamer, vorige week, had ik hem niet in mijn mond gehad. Toen al had ik hem graag veel uitgebreider op die manier verwend. Ik kon het, het was een kwaliteit van me, maar hij had me nog niet erg aangesproken op mijn talenten. Nu bewogen zijn handen weer van mijn nek naar beneden, en hij besteedde aan de voorkant meer aandacht aan mijn borsten dan hij aan de achterkant aan mijn schouderbladen had gedaan. Niet per ongeluk, vermoedde ik. Even trok ik mijn schouders samen, een rillinkje, een genietmoment. Hij doopte zijn hand weer in de olie en smeerde mijn buik in, mijn heupen, de bovenkant van mijn benen en aan de binnenkant weer omhoog. Ik maakte een beetje ruimte voor hem, nodigde hem uit, maar zijn handen maakten er geen gebruik van en gingen verder omhoog.

‘Blijven staan.’

Van een leuning van de stoel die dicht bij de kachel stond pakte hij een handdoek die vanwege de ligplaats warm was. Hij begon mijn lichaam ermee te deppen, en verwijderde daarmee de overbodige olie die niet in mijn huid was getrokken.

‘De olie maakt je huid zacht en ook minder gevoelig voor kou. Maar je huid moet niet te glad zijn.’ Een Dom die uitleg geeft, schoot het door me heen. Waar vind je die nog tegenwoordig?

‘Nu weer blijven staan. Precies zo.’

Ik hoorde hem weglopen, in de richting van het bed deze keer. Ik kon niet zien wat hij daar deed en met ‘precies zo’ had hij me laten weten dat ik daar niets aan mocht veranderen. Wel hoorde ik hem daar bezig, het ruisen van kleding. Na een paar minuten kwam hij weer naar me toe en ging voor me staan. Hij had zich omgekleed en had nu een zachte leren broek aan en een glimmende satijnen blouse, beide zwart. Hij kuste me. ‘Kom mee.’ Hij leidde me in de richting van het bed. Naast het bed hing een grote spiegel aan de muur en hij zette me ervoor met mijn rug ernaartoe, een beetje ter hoogte van het voeteneind. Hij liep naar een stoel die aan de andere kant van het bed stond, trok een deken weg en pakte een grote schaal, die daaronder verborgen was geweest. Op de schaal lagen diverse touwen; ‘koorden’ was misschien een beter woord. Diverse kleuren, aan de buitenkant waren ze omwikkeld met iets wat op katoen leek, zacht materiaal in elk geval.

‘Eindelijk,’ zei ik zachtjes voor me uit. Hier had ik naar verlangd sinds hij me die zaterdag bij Antonio had verteld dat hij aan shibari deed. Het was weken geleden.

Opnieuw zei ik die donderdag, nadat ik de mail van Daan had gelezen, maar nu nog meer tegen mezelf: ‘Ik wil het niet. Het mag niet.’ Ik had zijn naam zien staan op het lijstje van meesters met wie Daan, samen met iemand van de VSSM, gesprekken ging voeren. En als ik erbij wilde zijn was ik van harte welkom. Rick van Rhijn. Hoeveel Ricken van Rhijn zouden er zijn, Ricken van Rhijn die zich hadden bekwaamd in dominantie? Hij was er destijds nog voor in de leer geweest in Zeeland, en nu was hij vier jaar verder. Ik was ervan overtuigd dat hij in die vier jaar niet was blijven stilstaan. Ik was er zeker van dat hij andere slavinnen had gehad, ze misschien wel zelf had getraind. Voor hem was het net zozeer een onderdeel van zijn wezen geworden als voor mij. Hoe ver zouden we samen zijn gekomen als het toen niet fout was gegaan? Ik was blijven steken, bij gebrek aan een geschoolde Dom. Om zich verder te bekwamen had hij niet meer nodig dan een gewillige vrouw die zich aan hem wilde onderwerpen. Afgelopen week hadden we bij WAN! gemerkt hoeveel dat er wel niet waren.

Rick van Rhijn. Hij had de h in zijn achternaam die Jon miste. Weinig mannen hadden zo weinig en tegelijk zo veel met elkaar gemeen. De een accountant, de ander cameraman, de een doorgaans in een mooi pak, de ander in een outdoorbroek. Allebei Dominant. Allebei… Iets met mij. Ik iets met hen. Iets. Veel. Iets te veel.

Ik zag dat Jon een oogmasker pakte en voelde dat hij dat langzaam bij mij voordeed. Daaroverheen knoopte hij een shawl. Hij hield van mooi en een shawl stond mooier dan een oogmasker, dat effectief is maar niet bepaald de vereiste esthetische shibarilook heeft.

‘Wat is je stopwoord?’ fluisterde hij zachtjes in mijn oor. De warme lucht van zijn adem voelde daar aangenaam, gaf een spannende prikkeling als was het een voorbode van zijn lippen en tong die mijn oor zouden beroeren. Ik was verbaasd dat hij het vroeg, omdat hij de vorige keer had aangegeven dat hij geen stopwoord nodig had om te kunnen zien wanneer de grens werd bereikt. Ik geloofde hem, ik was ervan overtuigd dat hij zo ervaren was dat hij dat kon, maar was ook blij dat hij het vroeg. Ik had er van tevoren niet over nagedacht. Ik zei het eerste wat me te binnen schoot. ‘Liza.’ Ik vond het niet eens gek. Als het ooit nodig was, zou zij me komen redden.

‘Oké, Liza.’

Het eerste touw dat ik voelde werd om mijn nek gelegd. Vanuit die positie werd ik verder omwikkeld. Ik voelde touw over mijn borstbeen, boven mijn borsten. Ik merkte dat er een knoop op mijn rug werd aangebracht, waarna het koord weer om me heen werd getrokken en ik het op mijn buik voelde. Ik vroeg me af hoe ik eruitzag en hoe vaak ik eigenlijk omwikkeld was. Ik wist het al niet meer.

‘Doe je handen achter je rug.’

Ik hield mijn polsen achter mijn rug bij elkaar en het leek of hij minuten bezig was om beide polsen diverse keren te omwikkelen en ze vervolgens aan elkaar vast te maken. Ik merkte dat er een centimeter, of een paar, maar niet meer dan dat, ruimte was om ze te bewegen. Daarna werd het touw dat voor het laatst was gebruikt om een knoop mee te maken op mijn buik, tussen mijn benen door getrokken en aan de touwen om mijn polsen bevestigd. Hoe wist ik niet, maar wel zo dat het steeds een beetje vaster kon worden getrokken, totdat het koord tegen mijn vagina drukte. Hij deed mijn billen een beetje uit elkaar, zodat het touw daar in de spleet lag. Het gaf een aangename prikkeling bij mijn anus. Ik was er zeker van dat het touw tussen mijn benen nat zou worden; met de opwinding die ik voelde zou ik het niet droog houden.

In het begin lette ik nog goed op wat hij deed. Touw om mijn nek. Knoop op mijn rug. Knoop op mijn buik. Maar naarmate hij langer bezig was, werd ik me minder bewust van wat hij deed en meer van het feit dat ik werd ingesnoerd. Touw op huid, mijn huid. Alleen mijn benen waren nog vrij, ik kon nog weg, op een bepaalde manier, hoewel ook niet echt. Waar moest ik heen met een blinddoek voor en mijn handen achter mijn rug vastgebonden?

Wat was dat? Klik, klik. Opeens drong het tot me door. Geluid van een fototoestel. Hij fotografeerde me, van voren, van achteren, van opzij. Ik vond het niet eng of gek. Ik dacht dat hij me later kon laten zien hoe ik eruitzag, met die touwen. Ik wilde het graag zien.

Onverwacht werd ik geslagen. Hard, te hard. Ik had er niet op gerekend, was alleen maar voorbereid op meer touwen en alles was tot nu toe zacht en teder gegaan. Ik kon ertegen hard te worden geslagen, maar na opbouw, nooit zomaar opeens. Ik wilde ‘au’ roepen, maar kon het net voorkomen. Ik wilde het niet. Ik wilde hem trots maken op mij. ‘Ik vind je mooi,’ fluisterde hij in mijn oor. Het was de beloning voor het feit dat ik de klap had ontvangen zonder te reageren. Hij wist dat het pijn moest hebben gedaan. Hij sloeg me weer. Net zo hard of harder.

‘Vanaf het begin wilde ik je bezitten. Volledig.’

Sla me, zei ik in gedachten. Ik mocht er niet hardop om vragen, maar in mijn hoofd wel. Hij sloeg me, nog harder nu, maar niet hard genoeg. Harder – in mijn hoofd. Jaren had ik dit gemist. De opwinding woelde door mijn lichaam. Eindelijk werd ik weer beloond voor mijn gave om pijn te kunnen koesteren.

Ik voelde en hoorde een slag op mijn ene bil, direct gevolgd door een klap op de andere. Door het slaan voelde ik het touw steeds een moment strak ingeklemd in mijn bilnaad. Het was apart, onbekend, geil.

‘Ik ga je ergens brengen waarvan je niet wist dat het bestond.’

Ik hoorde nu ook opwinding in zijn stem, voor het eerst sinds ik hem kende. Dit was zijn terrein. Hij was achter me gaan staan, zijn hoofd naast het mijne toen hij het zei; een hand streelde mijn ene borst, met de andere bewerkte hij mijn tepel aan de andere kant. Zachtjes, hard, zachtjes, hard, genot, pijn, genot, pijn, zachtjes, hard. Toen wisseling van borst en tepel en hetzelfde ritme. Zachtjes, hard, zachtjes, hard, genot, pijn, genot, pijn. Ik strekte mijn lichaam, legde mijn hoofd in mijn nek, tegen het touw aan. Ik kromp niet ineen om me te beschermen tegen de pijn, maar bood me aan voor meer. Ik wilde meer. Ik wist dat we er nog lang niet waren. Ik wist dat hij me er kon brengen, dat het waar was wat hij zei.

Ik was Rick de afgelopen jaren nog wel een paar keer tegengekomen maar altijd op een afstandje. Ik had het beschreven in De overgave van Floor, met de intentie om het van me af te schrijven maar met het effect dat ik toegaf dat ik hem nog niet had kunnen loslaten. ‘Hij was niet gelukkig. Ik kon het zien en ruiken en proeven. Zijn hart versnelde zoals dat van mij. Met geen mogelijkheid kon hij het voor me verbergen,’ schreef ik. Onze levens hadden elkaar niet meer gekruist, we hadden niet meer met elkaar gepraat en waren allebei onze eigen weg gegaan, in de wetenschap dat we voor altijd een plek in elkaars hoofd zouden hebben, even aanwezig als de Vesuvius in het landschap van Italië. Maar dat moest het ook blijven: een slapende vulkaan die vooral niet gewekt mocht worden. Meer dan ik had kunnen bedenken, wilde ik daarom dat Jon me meenam naar waar ik alleen was, alleen met hem. Veilig voor Rick.

‘Ik neem je mee naar het bed,’ zei hij. Mijn borsten genoten na van een weldadige pijn. Ik was van top tot teen geil. Ik voelde hoe hij me aan mijn arm zachtjes die kant op trok, tot ik het bed tegen mijn been voelde.

‘Ga op je rug op bed liggen.’ Hij draaide me een slag om, zodat ik me zachtjes achterover kon laten zakken. Ik vroeg me af hoe handig of onhandig dat zou liggen, met mijn handen vastgeknoopt achter mijn rug. Toen ik lag, duwde hij me een beetje naar achteren. ‘Til je billen op.’ Ik zette me af met mijn voeten en mijn schouders en kromde mijn lichaam zodat er ruimte ontstond onder mijn billen, die nog gloeiden van de harde klappen die ze hadden ontvangen. Hij schoof er iets onder, een kussen. Toen ik weer ontspande, was er genoeg ruimte onder mijn rug voor mijn handen en de knopen die zich daar bevonden.

‘Trek je benen op.’ Ik zette mijn voeten op het bed, met mijn benen gebogen en iets uit elkaar. Ik vroeg me af of hij me zo goed kon zien of dat het touw in de weg zat. Hij begon een van mijn enkels te omwikkelen met touw, en daarna mijn andere. Vervolgens duwde hij mijn onderbenen tegen mijn bovenbenen en begon die ook met touw te omwikkelen, strak deze keer. Toen draaide hij me op mijn zij en maakte met een touw het koord bij mijn enkel vast aan dat bij mijn nek. Hij trok het langzaam aan, zodat de spanning op mijn lichaam toenam en mijn rug zich moest krommen.

‘Vergeet je spieren,’ zei hij. Ik hoorde het maar begreep het niet. ‘Je hebt geen spieren meer nodig. De touwen houden je nu vast. Laat los.’

Ik snapte het. Ik moest ontspannen, zo ontspannen dat ik alleen door de touwen bij elkaar werd gehouden, maar dat was nog niet zo gemakkelijk. ‘Laat los,’ hoorde ik weer. Ik concentreerde me op mijn benen, die stonden het meest onder spanning. Ik liet ze meer tegen het touw leunen, dat zacht aanvoelde. De touwen boden bescherming en zekerheid. Als ik mezelf kon loslaten, zouden de touwen me redden. Het ging. Toen verder. Mijn armen, mijn rug.

Het bed veerde eventjes, en vlak daarna hoorde ik weer het bekende geluid van daarnet. Klik, klik. Hij maakte weer foto’s. Hij moest zich daarna over mij heen gebogen hebben want ik hoorde zijn stem zachtjes bij mijn oren. ‘Weet je het stopwoord nog?’ Ik knikte, langzaam; ik zei het niet, bang dat hij het verkeerd zou begrijpen. Dat was het laatste wat ik hoorde want ik voelde dat hij oordopjes in mijn oren deed. Eerst links, en toen die erin zat kuste hij me op mijn oor, een kus met zachte, warme lippen; toen rechts.

Net als iedereen weet ik dat zintuigen die het wel doen, beter gaan functioneren als andere het minder goed doen of helemaal niet meer. Toen hij de oordopjes in deed, realiseerde ik me direct dat dit was om me nog beter te kunnen laten voelen. Bijna direct zweefde ik weg, bij gebrek aan zintuiglijke waarneming, niet in staat om te bewegen, niet in staat om te kijken en niet in staat om te horen. Als ik had kunnen zien, had ik niet gekeken en ik klemde mijn ogen dicht om beter te kunnen waarnemen dat ik wegzweefde, loskwam. Met dichte ogen leek het of ik zijn handen meer zag dan voelde, hoe ze aan mijn lichaam kwamen. Teder, tegelijkertijd hard en pijnlijk. Diep vanbinnen verlangde ik meer naar de pijn dan naar de tederheid, maar de tederheid waarmee de pijn werd toegediend was nodig om de pijn te kunnen verdragen. Ik weet niet wat hij deed en waar ik het voelde. Er was alleen het allesomvattende besef dat hij heerlijke dingen met me deed, dingen die nooit eerder met me waren gedaan, en dat hij mijn hele lichaam gebruikte, tussen mijn nek en de bovenkant van mijn kousen.

Het middelpunt van mijn lichaam was ingedaald van mijn navel naar mijn vagina. Mijn lippen leken wijd open te staan, elke aanraking zorgde ervoor dat ik sneller ging ademen, tot het hijgen werd, hijgen dat ik alleen achter de oordopjes in de binnenkant van mijn hoofd hoorde. Praten had ik wel gekund, maar wilde ik niet. Mijn eigen stem zou me uit de cocon halen waarin ik wentelde, op zoek naar genot – niet het goede woord.

Extase.

Ik moest terug, maar wilde niet.

Geen moment had ik overwogen een stopwoord te gebruiken. Integendeel, als we een ‘doorgaan’-woord hadden afgesproken had ik het stellig uitgesproken, hem toegeschreeuwd misschien wel. Maar dat had ik niet. Hij liet me terugkomen en toen ik ontbonden was hield hij me vast. Ik probeerde me zo klein mogelijk te maken zodat ik zo veel mogelijk van zijn aanraking kon genieten. Hij streelde en wiegde me, kuste me op mijn voorhoofd en op mijn lippen, en zei dat hij geweldig trots op me was en dat ik hem ontzettend had laten genieten.

Zo werkt dat dus bij een echte Dom, dacht ik de volgende morgen bij mezelf. Hij voert je weg, brengt je tot extase, leidt je terug en al die tijd is hij degene die over je waakt en die je beschermt.

Het enige wat jij hoeft te doen is hem vertrouwen en je volledig geven.

18.

Liza had alleen maar geluisterd, met toenemende verbazing, soms met onverholen afgrijzen, dan weer met bewondering en eigenlijk niet in staat om het te bevatten. We hadden een van onze reguliere etentjes en ik had Antonio voorgesteld. Ze vond het prima. Het tafeltje waar Jon en ik de eerste keer hadden gegeten stond een klein stukje verder. Er zat een ander stel. ‘Voorzichtig hè,’ zei ik in gedachten tegen ze, ‘dat is wel ons tafeltje!’

Ik had haar telefonisch al iets verteld maar aangekondigd dat ik de rest wel zou bewaren voor woensdag, vandaag dus. Het gaf me tijd om het te laten bezinken. Ik zou haar proberen te vertellen wat er was gebeurd, met uitzondering van de dingen waar ik maar moeilijk de woorden voor kon vinden. Misschien was dat wel een teken dat ze niet verteld moesten worden. Evengoed bleef er genoeg over voor een niet-alledaags verhaal. Niet voor mij, laat staan voor Liza. Dat haar naam trouwens mijn stopwoord was geworden vond ze wel grappig. ‘Moet je ’m wel hard genoeg zeggen, zodat ik ’m in Hoofddorp kan horen.’

Ik was zondagmorgen wakker geworden in het bed van Jon; een meter of dertien of veertien verder was hij in de keuken in de weer met het ontbijt. Ik zag vers fruit en rook koffie en ei. Ik wikkelde het dikke dekbed nog een beetje om me heen en bleef naar hem kijken. Ik voelde me zeldzaam gelukkig. Ik zag nergens meer resten van de vorige avond, er was geen touwtje meer te bespeuren en ook geen andere dingen die hij wellicht gebruikt had. Of hij andere dingen had gebruikt en welke dan wist ik niet. Wel merkte ik dat ik een lichte spierpijn in mijn bovenbenen en kuiten had. Aan de houding waarin ze gelegen hadden waren ze ofwel onvoldoende gewend of het had te lang geduurd. Ook mijn tepels deden nog aangenaam zeer. Hoe lang de sessie gisteravond had geduurd wist ik ook niet. Geen idee. Ik hoopte dat Jon me straks de foto’s zou laten zien, misschien kwam er dan wat meer terug.

Ik wist niet meer of ik was klaargekomen maar wist wel zeker dat wij samen in de traditionele zin van het begrip geen seks hadden gehad. Ook wel weer bijzonder. Ik had me voorgenomen om hem straks na het ontbijt uitgebreid te belonen voor zijn goede daden, zonder touwen weliswaar maar met inzet van het volledige instrumentarium dat ik ter beschikking had. Zo was het ook gegaan. We ontbeten in bed en daarna vrijden we en nu zorgde ik ervoor dat het initiatief eens een beetje meer van mij kwam. Ik drukte hem op het matras, zei ‘ah, ah, ah’ met een heen en weer bewegend vingertje als hij toch opeens wilde bewegen en toen ik hem eindelijk liet komen, was aan het geluid en de hoeveelheid wel te merken dat hij eraan toe was.

‘Ooeef,’ kreunde hij, nagenietend. ‘Dat smaakt naar meer.’

‘Dat is maar net vanuit wiens standpunt je het bekijkt,’ zei ik, en ik nam gauw nog een slok van mijn jus d’orange. Het zondagmorgengedeelte was Liza wel duidelijk. Wakker worden, ontbijt, seks, dat kwam haar als concept bekend voor van de ochtenden dat er in het weekend eens geen kinderen over de vloer waren. Dat ik ingesnoerd ging worden met touwen had ze ook wel verwacht sinds we het op die zondagmiddag over shibari hadden gehad en dat Jon daar goed in scheen te zijn. Ik vertelde haar ook dat hij me geslagen had, op mijn billen, hard. Ik vertelde niet hoe mijn benen vastgebonden waren geweest. Ik vertelde dat hij me afwisselend verwend had en pijn had gedaan. Ik vertelde haar wel van de blinddoek en niet van de oordopjes en probeerde ook niet uit te leggen wat subspace was, en dat ik daar geruime tijd vertoefd had, min of meer buiten mijn eigen lichaam, in een soort warm en veilig wolkendek dat gevormd werd door touwen die de aanwezigheid van mijn spieren overbodig maakten.

‘Liefde?’ vroeg Liza.

‘Eindelijk weer,’ zei ik. ‘Ik heb er lang genoeg op moeten wachten.’

Dat bracht me bij het onderwerp waar ik vorige week zo van in de war was geraakt: Rick van Rhijn. ‘En wat een idioot toeval. Net nu ik een nieuwe liefde vind, komt Rick weer op mijn pad. Hoe vind je dat?’

‘Rick?’ Ze keek me vragend aan. ‘Hoezo Rick?’

Ik vertelde haar over het BDSM-project van WAN! en dat we meesters en meesteressen zochten om onze lezeressen tot slavin te scholen. Dat Rick zich daarvoor had aangemeld, door een eerste selectie was gekomen waar ik niets mee van doen had gehad en dat ik zijn naam op een lijst had zien staan. Ik had me toen direct al afgevraagd hoe ik het zo kon draaien dat hij geweigerd werd, maar ik kon geen behoorlijk excuus verzinnen. Een ex van vier jaar terug was niet erg sterk, en dat ik een ex had gehad die goed ontwikkelde gaven had als meester leek mij ook in een hoek te plaatsen waar ik liever niet stond. Al kon ik dat vast goed, met de handen op de rug en het gezicht naar de muur.

‘Dus ik vrees dat ik ’m niet echt kan ontlopen,’ rondde ik mijn verhaal af tegen Liza.

‘Vind je dat vervelend, hem weer te moeten zien en spreken, net nu je iets met Jon begint, of vind je het daardoor juist minder erg?’

Ik vertelde haar wat voor effect het de week daarvoor op me had gehad. Verwarring, onzekerheid. Dat ik extra graag naar Jon wilde (maar niet dat ik daardoor extra graag door Jon vastgebonden wilde worden). Dat ik me er nu, na afgelopen weekend en nu ik een beetje aan het idee had kunnen wennen, wel rustiger onder voelde. Terwijl ik vertelde, zag ik Liza aarzelen; het leek of ze twijfelde of ze iets wel of niet zou zeggen. Toen ik klaar was met mijn verhaal keek ik haar even aan. ‘Is er iets?’

‘Nu je hem toch gaat zien, kun je het beter van mij horen dan straks van hem,’ zei Liza. Het was duidelijk dat ze iets ging vertellen waarvan het zeer twijfelachtig was of ik het wel wilde horen.

‘Rick heeft een tijd lang een relatie gehad met Jasmijn. Vraag me niet precies hoe lang, maar een jaar of twee heeft het wel geduurd. Ik heb begrepen dat het niet zo lang geleden over is gegaan. Ik heb jou nooit verteld dat Sjoerd en Rick elkaar kenden. Via Sjoerd bleef ik een beetje op de hoogte van zijn leven, en ik vermoed dat hij via Sjoerd een beetje op de hoogte bleef van jou. Af en toe begreep ik dat hij naar je informeerde, hoe het met je ging. Toen hij wat met Jasmijn kreeg, dacht ik: mooi, onder de pannen. Concentreer je maar op dat mooie Marokkaanse meisje. Ogenschijnlijk pasten ze goed bij elkaar, al was ik er ook wel weer erg verbaasd over, na wat ik van jou had gehoord over Jasmijn en wat ik wist van Rick. Blijkbaar heeft het ook niet standgehouden. Het kan zomaar zijn dat je hem straks spreekt en dat hij je vertelt dat hij een relatie heeft gehad met Jasmijn. Het kan ook zomaar zijn dat hij je dingen vertelt over je leven waarvan je denkt: hoe weet jij dat nou? Nu weet je dat dus.’

Ik was even stil. ‘Dus hij wist ook dat ik bij WAN! ging werken?’ vroeg ik.

‘Dat denk ik wel. Hoewel hij dat niet direct via Sjoerd te weten hoefde te komen. Je hebt het ook op je Facebookpagina gezet, en die is openbaar.’

Niet de vraag hoe hij het te weten was gekomen hield me bezig, maar de wetenschap dát hij het te weten had kunnen komen – en naar mijn stellige overtuiging ook te weten was gekomen. Opeens wist ik dat hij zich daarom had aangemeld als meester bij WAN! voor ons BDSM-project. De onzekerheid die ik vorige week voelde, kwam in verhevigde mate terug.

‘Heeft Sjoerd hem ook verteld over Jon?’

‘Ik weet het niet,’ zei Liza, die wel zag dat haar verhaal meer effect op me had gehad dan zij wenste. ‘Ik denk het niet eerlijk gezegd. Ik heb Sjoerd amper iets over Jon verteld.’

‘Ook niet over het kasteeltje en zo, en shibari?’

‘Zeker niet over het kasteeltje. Shibari misschien een beetje, maar het lijkt me niet dat hij het daar direct over zou gaan hebben met Rick.’

Ik wilde een scherp mes om touwen door te snijden. Ik vond het niet.

Jon had me inderdaad de foto’s laten zien toen ik erom vroeg. Het zag er indrukwekkend uit. De kleuren pasten bij elkaar, de knopen waren ingenieus aan elkaar gezet. Nergens was het een wirwar van touwen, knopen en willekeurige uiteinden. Wat me het meest trof waren de foto’s die hij later had genomen, toen ik het niet meer merkte. Geen wilde opgewondenheid maar sereen genot, vredig bijna. Ik was herkenbaarder dan ik had gedacht, met shawls voor mijn gezicht en her en der met touwen omwikkeld. De hoeveelheid touwen viel ook eigenlijk wel mee. Bij mijn polsen en enkels waren de meeste slagen gemaakt, voor de rest was het minder dan ik had gedacht.

‘Mooi,’ zei ik. ‘Dat heb je goed gedaan.’

‘Je hebt ook keurig meegewerkt.’

‘Kostte geen moeite hoor. Ga je me ook vertellen wat je met me gedaan hebt toen ik er niet meer zo erg bij was, welke pijn- en genotsprikkels je zoal hebt toegediend, of is dat het geheim van de smid en mag ik daar alleen maar naar raden?’

‘Ik kan het je wel vertellen, maar dat is lang zo leuk niet en haalt een beetje de magie weg. Later maak je het vast wel een keer veel bewuster mee. Dat geeft weer een heel andere dimensie.’

‘Ik kan al niet meer wachten.’

‘Zal toch even moeten,’ zei hij, en hij vertelde me dat hij bijna twee weken naar het buitenland ging als cameraman voor een tv-programma. Een leuke klus. Ik moest het dus eventjes zonder hem stellen. Hij was ervan overtuigd dat ik die tijd wel kon overbruggen. Ik slikte. Ik vond het een ongelukkige timing, maar zei er niets van en liet het ook niet merken. Volgens mij zag hij het niet eens. Voor een cameraman zag hij soms toch ook weer verdomd slecht.

19.

De slavinnentraining kreeg langzamerhand een hilarisch karakter. De selectie van de vrouwen die aan de reportage zouden meedoen was voltooid. Ze moesten ook schriftelijk verklaren dat ze in beeld mochten worden gebracht, waarbij wij uiteraard toezegden dat het op een esthetische manier zou gebeuren en niet bloot, tenzij met toestemming van de betreffende dame, maar dat zouden we alleen vragen als het een heel bijzondere plaat was. We hadden nu tien kandidaten en dat leek meer dan voldoende, misschien zelfs wel te veel. We hadden geen idee of er toch nog onverhoopt deelnemers zouden afhaken dus lieten we het maar zo. Daan en ik hadden een voorgesprek met een meneer van de VSSM. Daan bleef zich er maar over verbazen dat het allemaal van die beschaafde mensen waren die ze tegenkwam. ‘Beetje types zoals mijn ouders of mijn oudere broer met zijn vrouw. Zal eens navraag doen bij ze.’ We konden het niet nalaten om te fantaseren over wat deze man buiten de dagelijkse praktijk om was, Dom of sub. Dom, dacht Daan. ‘Omdat hij een pak aanheeft en niet in een tanga binnenkwam zeker,’ zei ik. Ik wist natuurlijk van een heel goede en harde advocate die zich in haar vrije uren graag als onderdanige slet liet behandelen door haar Dom, of door andere mannen als dat er zo van kwam, dus ik zag algauw alternatieven voor me met betrekking tot deze keurige VSSM-heer. ‘Ik denk dat hij ’s avonds gewoon aan de voeten ligt van zijn meesteres, in zijn mand met een bot.’ Daan lag in een deuk. ‘Floor, hou op…’

We waren met de betreffende heer, Sander, wel heel serieus, en hij zo mogelijk nog serieuzer met ons. Zelfs zo dat we al snel begrepen dat we de dag nog net konden beginnen met een spannend, ietwat opwindend filmpje, direct na binnenkomst om een uur of tien en direct na de koffie en de petitfourtjes, maar daarna zou Sander een Powerpoint-presentatie houden; een groot deel daarvan werd ook gebruikt voor voorlichtingsavonden. Hij zou ook allemaal hulpmiddelen meenemen, beloofde hij. Diverse soorten zwepen, batjes, klemmen voor op diverse lichaamsdelen, halsbanden, touw. Naast het organiseren van avonden voor zowel zoekende als ervaren BDSM’ers was voorlichting geven een belangrijke taak van de vereniging. Onder meer de termen veiligheid, vertrouwen, verantwoording, verstand en vrijwilligheid zouden uitgebreid aan de orde komen. Sander stond erop, anders zou de VSSM niet meedoen. Goed dan, stemden wij in, een Powerpoint dan maar.

‘Moeten we niet iets in de koffie doen, zodat de kandidaten na die Powerpoint nog wel een beetje in de stemming zijn? Spaanse vlieg, is dat wat? Werkt dat eigenlijk, weet jij dat?’ vroeg Daan. Zij werd naarmate het project vorderde allengs openhartiger en kwam er ronduit voor uit dat ze het wel eens wilde proberen, als ze eerst tenminste een geschikte vriend kon vinden, want die had ze niet. Omdat ze af en toe – voor de grap natuurlijk, Floor, dat snap je wel – een date had via een of andere site, had ze al wel eens gespeurd naar bijzondere wensen op sm-gebied, maar er was weinig over te vinden en als iemand wel wensen en voorkeuren op dat gebied kenbaar maakte, was hij om allerlei andere redenen geen geschikte kandidaat, bijvoorbeeld omdat hij in Limburg woonde, haar vader had kunnen zijn of een beetje eng klonk.

‘Wat vind je ervan, lijkt het jou niet spannend?’

Ik aarzelde, had geen zin om erover te liegen maar vond het ook niet nodig mijn ervaringen en wensen op dit specifieke punt met haar te delen. ‘Het heeft wel iets, maar inderdaad: je moet er wel de goede partner voor hebben, denk ik.’ Vervolgens bekende ze me dat ze ooit met een vriendje wel eens wat geëxperimenteerd had, blinddoek, slaan met een riem in plaats van een zweep, dat hij een keer zo hard geslagen had dat ze hem had teruggeslagen. ‘Had hij me eerst maar moeten boeien.’ Dat was het einde van hun experiment.

Op het programma stonden verder: demonstraties, rollenspellen en discussies, en het hoofdmenu was zonder enige twijfel de individuele sessie, in een afgezonderde ruimte, waar de cursisten (‘Cursisten, cursisten…’ zei Daan; ze kon in dit verband maar niet aan het woord wennen) zich voor mochten opgeven maar dat niet hoefden. Er was plek voor zes sessies. Ze mochten kiezen uit: (lichte) pijn, vernedering, rollenspel, touwen. De enige toezegging die ze moesten doen was dat ze hun ervaringen en gevoelens met een redacteur moesten willen delen. Nog beter was als ze dat ook plenair wilden doen, maar in elk geval voor een van de redacteuren. Het ging immers om een verhaal.

‘Zouden ze hun striemen op de billen ook plenair laten zien, denk je?’ vroeg Daan. We vroegen ons eerst af of er wel dames waren die zich voor zo’n sessie wilden aanmelden en noteerden dat we dat van tevoren moesten checken om straks niet met lege handen te staan, om ons daarna giechelend af te vragen wat de populairste sessie zou worden. Lichte pijn, dacht ik; touw, dacht Daan.

Het vinden van de juiste locatie kostte ons nog heel wat hoofdbrekens. We konden niet volstaan met doorsnee vergaderzaaltjes en stoelen in carré of een klaslokaalopstelling en dan een rollenspel voorin. Lekker sfeervol beeld zou dat opleveren. We kwamen terecht in wat een oud fabrieksgebouw was geweest en waar nu allerlei multiculturele activiteiten plaatsvonden. De chef van de beeldredactie en de persoon die speciaal was ingehuurd om de styling te doen waren dolenthousiast. Hier konden ze wat mee. Er waren ook drie kleinere ruimten beschikbaar die voor de individuele sessies gebruikt zouden kunnen worden. Tijdens of na afloop – in scène gezet – zouden daar dan ook nog foto’s worden gemaakt met allerlei verschillende maar prachtige achtergronden, gecreëerd met doeken, blow-ups en aangeschafte decormaterialen zoals zwepen en andere martelwerktuigen. We genoten. Zelden was er met zoveel plezier aan een productie gewerkt.

Er was een heel team geformeerd van fotografen (inclusief iemand die een filmpje zou maken voor de website), redacteuren (drie), Daan en ik in een duobaan als projectleider, de styliste, een visagiste en iemand van de beeldredactie. Kosten noch moeite werden gespaard. Op de dag zelf zou Lisette de opening verzorgen. ‘Kleed je je wel in stijl, Lisette?’ zei Daan. ‘Heb je iets van latex?’

Van de drie redacteuren waren er twee freelancer. Het waren twee van onze meest ervaren externe medewerkers, die precies wisten hoe er voor ons blad geschreven moest worden. Zij waren ingezet om al vooraf te praten met onze kandidaat-slavinnen: wat voor vrouwen het waren, hoe hun achtergrond eruitzag en het allerbelangrijkste, had Lisette ons voorgehouden tijdens een van de vele tussentijdse besprekingen: waarom doen ze mee, waar komt de interesse vandaan? ‘Aan alleen maar verhaaltjes over dat het ze zo spannend lijkt, hebben we niets. Wat zijn hun fantasieën, wat zijn hun ervaringen op sm-gebied? Dat willen we weten.’

‘Lisette, het zijn wel vrouwen die met naam en toenaam in het blad komen. Misschien vragen we wel erg veel als we willen dat ze over hun sm-fantasieën en – nog erger – ervaringen moeten vertellen,’ antwoordde Daan.

‘Niets mee te maken. Hadden ze zich maar niet moeten opgeven. Ik wil dat er over dit verhaal gepraat gaat worden. Ik wil dat vrouwen in de kroeg tegen elkaar zeggen: eindelijk, het mág. Ik wil een reportage met body en niet met gewauwel.’

‘Woesj,’ zei Daan, en ze maakte een gebaar alsof ze met de zweep sloeg.

Lisette moest er hartelijk om lachen. ‘Precies, Daan. Denk daar maar goed aan.’ De boodschap was duidelijk.

Op de donderdag voor de bewuste vrijdag was er een voorbespreking met vijf mensen die als meester zouden optreden, onder wie twee van de sm-studio van Mrs Black en drie heren. Onder wie Rick. Ik moest hem onder ogen komen. Hij had inmiddels mijn naam zien staan in de rondgestuurde e-mailuitnodiging en hij wist, uiteraard, dat ik zijn naam had zien staan en niet had weten te voorkomen dat hij zou worden geselecteerd – als ik dat gewild zou hebben. Dat was wel zo, maar dat wist hij natuurlijk weer niet. Of alle vijf meesters ook daadwerkelijk in actie zouden moeten komen, konden we niet met zekerheid van tevoren zeggen. Maar anders vormden ze natuurlijk een prachtig panel van ervaringsdeskundigen die uit de eerste hand konden vertellen hoe heerlijk het is om iemand te ketenen en te slaan of hoe aangenaam het is om iemand te vernederen of uit te schelden. Ze konden vast ook wel zinnige dingen zeggen over waarom het lijdend voorwerp dat ook zo plezierig vond. Twee van de vijf waren een switch, hetgeen zoveel wil zeggen als: soms een Dom en soms een sub. Zij waren dus ook in staat om uit eigen ervaring te getuigen over belevenissen aan het andere uiteinde van de zweep.

Rick niet. Rick was een Dom. Vertel mij wat. Ik had Daan nog steeds niet verteld dat ik hem kende.

Op woensdag had ik de eerste dingen gelezen over de deelnemers, geproduceerd door de twee freelancers, Mirthe en Linda, en een van onze eigen redacteuren, Mara. Het waren geen kant-en-klare artikelen maar teksten die uiteindelijk in het artikel verwerkt konden worden, plus korte profieltjes. Van de meeste deelnemers waren inmiddels ook portretfoto’s gemaakt, die we zouden gebruiken naast de actiefoto’s. Onze lezeressen wilden straks natuurlijk wel weten wie die dapperen/gekken waren die zich hiervoor leenden. Het was de eerste grote productie van WAN! waar ik bij betrokken was. Ik had geen idee gehad wat daar allemaal bij kwam kijken, al was het in dit geval ook wel extreem, gaf Daan toe, bij wie nu al anderhalve week lang de adrenaline uit de oren spoot.

Lisette was op haar wenken bediend. Met verbazing las ik hoe openhartig bijna alle vrouwen waren over hun interesse. Hun deelname aan dit experimentje was dan weliswaar voor velen een soort geintje, hun interesse in sm was dat zeker niet, en ging in veel gevallen al jaren terug. Een van de vrouwen, nu vrijgezel, vertelde: ‘Ik heb ooit ervaren dat pijn als onderdeel van het liefdesspel een heel andere, nieuwe dimensie geeft. Ik geloof dat het veel kan toevoegen aan zachte en lieve seks. Daar is niets mis mee, maar een beetje afwisseling kan geen kwaad, en dat kan hele wilde en geile seks zijn en harde seks met pijn. Ik heb besloten dat ik er wel meer van wil ontdekken.’ Een andere lezeres vertelde: ‘Het lijkt me heerlijk om gewoon mijn hoofd even uit te kunnen zetten. Ik beslis niets meer, ik neem geen enkel initiatief, nu luister ik en gehoorzaam. Althans voor de tijd, laten we zeggen een avond, die we daarvoor hebben afgesproken. Daarna moet hij natuurlijk wel weer gewoon doen wat ik zeg. Ha, ha!’ Een derde lezeres: ‘Ik wil best bekennen dat ik er veel over heb gedroomd – en nog over droom. Dromen hoeven net als fantasieën niet per se ook gerealiseerd te worden. Maar soms is het lekker als het een beetje kan. Net als andere vrouwen fantaseer ik erover genomen te worden door meerdere mannen. Ik spartel wel een beetje tegen maar ook weer niet al te serieus. Ze zouden eens stoppen. Ik heb dat, en heel veel vrouwen hebben dat. Nu dacht ik: oké, kom maar op. Ga mij maar eens vertellen wat sm precies inhoudt. O ja, noteer mij maar voor een rollenspelletje!’ Even vroeg ik me af of we daarop gerekend hadden, iets met groepsseks. Misschien mocht het ook iets anders zijn.

Lisette had het ook gelezen. ‘Meiden, dit wordt top!’ reageerde ze per mail naar Daan en mij, en Daan stuurde het door naar de betreffende journalisten, met als commentaar: ‘We zitten op goud!’

20.

Het kon best zijn dat ik het ook in mijn genen had. Toch denk ik ook achteraf dat als ze op dit punt niet geactiveerd waren, ik er niet naar zou hebben verlangd. Als het vuur nooit aangestoken was geweest zou ik niet hebben geweten hoe de hitte had gevoeld. Nu ik het had ervaren kon ik het brandende gevoel niet meer missen. Soms smeulde het, dan laaide het weer op, en nu was het verlangen ernaar heviger dan ooit. Het was aangewakkerd door Jon.

Ik zat midden in de sm, met mijn werk en ’s avonds in gedachten met Jon – en in de herinneringen met Rick, die ik voor het eerst weer zou spreken. Het werk vond ik leuk, ik moest erom lachen, vond het wel prettig als een soort stiekeme expert mee te kijken en te luisteren, heimelijk dingen te denken als: ja, het is heel lekker om met een zweep te krijgen, of weggegeven te worden, om je niet te kunnen bewegen als je in touwen gewikkeld bent en er van alles met je wordt gedaan.

Uiteraard leverde ik zelf volop mijn bijdrage. Daan en ik vormden in die dagen een topteam. Op mijn werk was ik toeschouwer bij iets wat zich buiten mij afspeelde, bij Jon was ik deelnemer van iets wat zich binnenin voltrok. Het ene was grappig, het andere was ik.

In mijn fantasie mengden oude herinneringen en nieuwe ervaringen zich tot een superopwindende cocktail met mij als middelpunt. Ik lag onder het warme dekbed, tot ik zover was dat ik het van me af duwde. Ik was vroeg naar bed gegaan, had gesurft op internet om de opwinding te verhogen, overwoog een bericht naar Jon te sturen dat ik geil was en verlangde naar zijn handen en touwen, maar in plaats daarvan had ik verhaaltjes gelezen waarin dingen gebeurden die ik misschien ook wel wilde, in dit specifieke geval: met mij en meer mannen, net als in de droom van die lezeres.

Ter voorbereiding had ik de verwarming in mijn slaapkamer hoger gezet. Het was donker, van de straatverlichting die beneden een veilig gevoel creëerde, was binnen in mijn slaapkamer nog net een heel zwak schijnsel over. Als ik het licht uit had, kon ik de gordijnen openlaten. Ik was er zeker van dat ik niet kon worden gezien. Het laatste beetje onzekerheid dat resteerde voerde de spanning extra op. Kijk maar. Ik kon er erg van genieten dat ik vrijwel zeker wist dat mensen me niet konden zien. Vrijwel.

Niet vaak, maar soms had ik ze. Relatief langdurige sessies met mijzelf. Stoppen als ik er bijna was. Even wachten. Weer opbouwen. Dingen zeggen. Dat ik zo geil was. Dat ik geneukt wilde worden. Geslagen. Vastgebonden. ‘Doe maar, geef me maar weg.’ ‘Hij mag me neuken als het moet van jou.’ Mijn ogen dicht om beter op te kunnen gaan in de film die zich in mijn hoofd afspeelde, terwijl mijn vingers als achtergrondmuziek voor de allesbepalende sfeer zorgden.

Ik zag mezelf op mijn knieën zitten, op het bed. Mijn ene hand was op mijn rug gebonden, mijn andere lag recht voor me uit op het bed, ook vastgebonden. Ik had een halsband om, een brede, van leer. Ik kon het weer, zolang het maar geen dunne, zilveren was. Mijn enkels waren net als die zaterdag door Jon mooi aan elkaar gebonden, met het touw wel tien of vijftien keer om elk been gewikkeld. Mijn benen konden bijna niet uit elkaar. Ik verlangde er daardoor extra naar om genomen te worden, in beide openingen. Het gevoel zou veel intenser zijn. Ik vroeg me af waar ze het meest voor zouden kiezen, bij welke opening hun voorkeur lag. Mij maakte het niet uit. Als ik ze maar in me voelde.

Ik kon ze niet zien, want ik had een blinddoek voor. Een kleurige shawl, strak achter mijn hoofd vastgeknoopt, maar ik kon ze wel horen. Stemmen van mannen die me bekeken en beoordeelden. Ze gaven me cijfers. Allemaal hoog, ik werd gewaardeerd. ‘Een 8 voor haar lijf,’ zei er een. ‘Een 9 voor haar bereidheid,’ zei een ander. ‘Maar we weten niet of ze tegen pijn kan,’ zei een derde. ‘Misschien is ze niet meer dan alleen maar een mooie, geile slet. Wat hebben we eraan als ze niet van pijn kan genieten?’

‘Probeer maar,’ zei ik zachtjes, maar ze hoorden het niet. ‘Begin maar, jullie zullen het wel zien.’

‘Eens kijken wat ze van mijn riem vindt.’ Er werd gelachen. Het waren nu geluiden van mannen die me gingen misbruiken, hoewel niet helemaal: ik zou het laten gebeuren. Ik zou gehoorzamen, wat ze ook zeiden. Ik wilde opwinding horen, ik wilde dat ze geiler werden, ik wilde dat ze op me kickten.

Ik voelde een klap. Lang niet hard genoeg. In gedachten begon ik te tellen, tot tien, zoals ik het vroeger ook wel eens moest doen. Tien klappen, elke volgende een beetje harder dan de vorige. Twee, drie. Mijn heupen bewogen, mijn bekken kantelde. Vier, vijf. Het mag harder. Opeens ging het veel harder. Het deed pijn. Zes.

Mijn vingers stopten. Nog niet, even wachten, diep ademen.

‘Nu ik,’ zei een ander. ‘Begin maar opnieuw te tellen, sletje.’ Ik deed het. Eén, twee, drie. Mijn billen gloeiden, ze moeten al rood geweest zijn. Warm en mooi. Acht, negen, de tiende moet bijna zo hard mogelijk zijn geweest. Ik kronkelde, nu wel van de pijn, maar direct daarna van genot omdat ik zachte handen en lippen voelde die mijn billen beloonden.

‘Goed gedaan, meisje.’ Fluistering in mijn oor.

Zijn – of van iemand anders? – vingers tussen mijn benen, net als die van mij, en nu hield ik het niet meer. Het ‘ja, ja’ leek uit een andere mond te komen, zo ver weg klonk het gekreun. Mijn orgasme stroomde naar buiten, had te lang opgesloten gezeten, en ik voelde hoe mijn vocht langs mijn vingers liep. Er zat een grote natte plek in mijn bed, wist ik. Ik draaide me op mijn zij, benen opgetrokken, mijn hand nog op de plek waar ze mij verwend had.

Zo viel ik in slaap.

De volgende avond, woensdag, was het ijzig koud. Er stond een gure wind en ik hoopte maar dat het droog zou blijven, anders kon het wel eens glad worden. Ik had mijn das om mijn hoofd gewikkeld toen ik naar de auto liep, waarna ik het kleine stukje naar Liza zou rijden. Ik wilde met iemand praten en die iemand kon alleen maar Liza zijn. Met anderen zou ik maar voor de helft kunnen praten, omdat die niet wisten van mijn duistere kanten en donkere verleden, zoals ik gekscherend wel eens tegen Liza had gezegd.

‘Kom maar hierheen, Floor,’ zei ze. ‘Ik heb de kinderen.’ Via Liza maakte ik kennis met de wereld van de gescheiden ouders met kinderen, en dat is een wereld van planning en afstemming, overleggen, geven en nemen, legde ze uit. ‘Gescheiden ouders met kinderen krijgen opvallend vaak een relatie met andere gescheiden ouders met kinderen. Sjoerd en ik boffen: de van ons gescheiden partner is doorgaans zeer bereid om voor goede afstemming te zorgen zodat de kinderen er allemaal zijn of allemaal niet. Onze exen kregen verrassend – in mijn geval: héél verrassend – snel ook weer een relatie met een gescheiden ouder met kinderen. Het eind van het liedje is dat in heel Nederland alle gescheiden ouders met kinderen met een relatie met een andere gescheiden ouder met kinderen, de boel proberen af te stemmen, en ergens in de keten gaat het natuurlijk fout. Ik vermoed vaak in Delfzijl.’ Ik lachte hartelijk, niet in de laatste plaats om de manier waarop ze het zei, zonder ook maar een spier te vertrekken, alsof het een waarheid als een koe was: dat snap je natuurlijk ook wel, Floor!

Vanavond waren haar kinderen er, dus Sjoerd ging gewoon sporten. Als ik nou spaghetti kwam mee-eten, kon ik daarna de kinderen in bed doen terwijl zij opruimde en alles klaarzette voor een gesprek. Wilde ik liever tegenover haar zitten, of lag ik liever met mijn ogen dicht op de bank? Ik vond het allemaal best; ik was dol op haar kinderen en zij waren dol op mij. Als ik ooit kinderen wilde, nam ik die van haar wel, had ik een keer gezegd. ‘Zorg jij eerst maar eens voor een man, dan praten we daarna wel verder,’ was haar antwoord.

‘Ik vind het zo gek om Rick morgen weer te zien,’ zei ik. ‘Het was anders geweest als het gewoon ergens op een verjaardagsfeestje van voormalige buren of gemeenschappelijke vrienden was geweest, zodat je kunt volstaan met elkaar even gedag te zeggen. Maar nu, in deze hele setting, met hem als deskundige meester die het vak grotendeels geleerd heeft op mij... Ik als ooit zijn onderdanige lustslavinnetje. Hij weet het, ik weet het, en verder weet niemand het, en we gaan toch gewoon een beetje gezellig over BDSM zitten praten. Het voelt zo idioot.’ Ik zat naast Liza op de bank, gewoon met mijn ogen open.

‘Vind je het wel leuk om hem weer te zien?’

‘Geloof het wel, maar het is ook wel ingewikkeld, alles loopt een beetje door elkaar. Ons verleden, werk, dit BDSM-gedoe, en dan natuurlijk ook nog Jon.’

‘De allesbepalende vraag is natuurlijk: hebben jullie elkaar echt losgelaten?’ zei Liza. ‘Ooit zag ik jullie als het ideale liefdesstel, mensen die voor elkaar gemaakt waren en gedwongen waren om elkaar toch weer los te laten. Is dat gelukt, dat loslaten? Of toch niet, en is het juist daarom zo ingewikkeld?’

Zo was het geweest: gedwongen om elkaar los te laten, en Liza wist dat, al snapte ze er zeker destijds niet zoveel van. ‘Van hem weet ik dat natuurlijk niet. Van mezelf wel, zeker nu ik Jon heb. Al realiseer ik me ook wel dat dit alweer een voorbehoud is: dus als ik Jon niet had gehad, was ik niet los van hem geweest... Nou ja, ik wel. Denk ik.’ Liza lachte me toe met een soort mengeling van een lief en schamper lachje.

‘Wat me ook niet lekker zit,’ ging ik verder, ‘is dat niemand weet dat Rick en ik elkaar kennen, maar dat dit natuurlijk wel gaat blijken. Misschien zegt hij wel: “Ha Floor, leuk je weer te zien.” Of: “Floor, hoe gaat het met je, woon je nog in hetzelfde huis?” Dingen waarvan de anderen denken: die zijn elkaar eerder tegengekomen en dat was niet alleen maar in de tram. Hoe ga ik dat uitleggen? Moet ik zeggen: “Ja, Rick, die ken ik wel, maar wist ik veel dat Rick van Rhijn deze Rick was.” Zal je zien dat hij daarna zegt dat we nog een keer leuk een paar dagen in Italië zijn geweest. Wat een complex geheel toch. Die knopen van Jon zijn er niets bij.’

‘Als ik jou was, zou ik in elk geval Daan min of meer in vertrouwen nemen,’ zei Liza. Ze kende Daan natuurlijk niet, maar in gesprekken, mailtjes en whapjes was de naam zo vaak langsgekomen dat ze het uitsprak alsof Daan ook een goede vriendin van haar was. ‘Zij zal het raar vinden als blijkt dat je een relatie hebt gehad met Rick, en terecht. Net of je een heel verleden geheim wilt houden. Bij de anderen ligt dat toch anders, denk ik.’

‘Mijn probleem is: als ik zeg dat het een oude vriend is, zeg ik nog maar de halve waarheid, en is het weer heel raar als straks blijkt dat het een ex is. En als ik zeg dat het een ex is, vraagt ze natuurlijk direct of ik dan zijn slavinnetje ben geweest. Leer mij Daan kennen. Vervolgens zal ze me het hemd van het lijf vragen. Hoe dan, waar dan en vooral: was het inderdaad zo lekker dan.’

‘Tsja.’ Daarmee bedoelde Liza te zeggen: jij bent met sm begonnen, ik niet. Toen ik wegging zei ze nog: ‘Zul je een beetje aardig voor Rick zijn, morgen?’

‘Wat denk je zelf?’

‘Tijd voor een kop koffie, Daan? Even bijpraten?’

Ik had besloten Daan in vertrouwen te nemen, nog voor we met de experts, onder wie dus ook Rick, bij elkaar gingen zitten ter voorbereiding op de volgende dag.

‘Bijpraten? Onze lezeressen staan op het punt om zich te laten slaan en vernederen, wij moeten dat nauwgezet voorbereiden, en jij wilt bijpraten?!’ De gezichtsuitdrukking waarmee ze het zei kende ik ondertussen wel.

‘Precies, Daan, bijpraten. Jij en ik.’

Ze zuchtte nog eens diep en zei: ‘Goed dan. Bijpraten.’ Ze sprak het woord uit alsof het erg smerig smaakte.

Het was eruit voor ik er erg in had: ‘Sperma in je mond, Daan? Je kijkt zo vies.’

Ze schaterde, maar wel met een vies gezicht. ‘Hou ik dus helemaal niet van, Floor. Dat je dat weet voor het geval je het daarover wilt hebben.’

‘Zal het onthouden, voor als ik eens een slokje over heb.’

‘Gatverdegatver. Laten we maar snel gaan bijpraten, want nu wordt het pas echt ranzig.’

Schaterlachend wees ik naar een spreekkamer die de afgelopen week zo ongeveer de onze was geweest. Deze was voor algemeen gebruik maar nu even niet. Nu was de ruimte van Daan en Floor, die hadden namelijk een belangrijke klus te klaren. Iedereen wist er natuurlijk van, sterker nog: iedereen genoot mee, inclusief de twee stagiaires, die even voor het project waren vrijgemaakt en die wel heel wat te verduren kregen. ‘Meisjes, zijn jullie hier niet te jong voor?’ ‘Misschien is het beter als we dit gedeelte even buiten het stageverslag houden.’ ‘Dit is dus niet voor de oren van de stagebegeleider bestemd, dat jullie dat goed onthouden.’ De stagiaires, twee vlotte meiden, de een ogenschijnlijk heel wat losbandiger dan de ander, hadden de tijd van hun leven.

We namen een kop koffie mee, en toen we zaten zei ik: ‘Het gaat je vanmiddag vast opvallen, dus daarom vertel ik het je maar vast: Rick van Rhijn is een ex van mij.’ Ik hoefde niet uit te leggen dat Rick van Rhijn een van de meesters was. De namen van alle betrokkenen waren al dagenlang genoemd: wat we van ze konden verwachten, bij welke sessie ze konden worden ingezet, wie het beste zou houden op beeld. Dus de naam Rick van Rhijn behoefde geen toelichting.

‘En jij hebt geregeld dat hij zich hiervoor aanmeldde?’ Daan keek nu oprecht verbaasd.

‘Integendeel. Ik was zeer verrast, onaangenaam verrast zelfs, toen ik zijn naam op de lijst zag staan. Ik heb hem al jaren niet gezien of gesproken, dus het is voor het eerst dat ik hem weer een keer tegenkom.’

‘Gekke vraag: je wist wel dat hij een gediplomeerd meester is?’

‘Ja, dat wist ik wel. Althans, gediplomeerd wist ik niet, maar wel dat hij talent had.’ Toen ik het zei, wist ik dat ik mezelf meer blootgaf dan ik van plan was geweest om te doen, en ik vond het niet eens erg. Het had wel iets. Zo voelt dat dus, je coming-out.

Ze keek me aan, zowel serieus, vragend als nadenkend. ‘Als ik het goed begrijp, Floor – en politici zeggen dan: zeg het maar als dat niet zo is – dan is die ex van jou een getalenteerde meester, jij wist daarvan, dus laat me raden: jij bent een getalenteerde sub.’

Ik keek haar aan. ‘Als je het zó zegt...’

‘En daar kom je nu mee?’

‘Ja, morgen vond ik een beetje aan de late kant.’

Ze kreeg een vriendelijke glimlach op haar gezicht. ‘Ik vind het lief van je dat je me dit vertelt. Echt nodig was het niet geweest, maar waarderen doe ik het des te meer.’ Haar glimlach verbreedde zich nu. ‘Maar Floor, je beseft toch wel dat ik je nu met héél andere ogen ga bekijken, met deze wetenschap in combinatie met alles wat ik de laatste paar weken geleerd heb over BDSM.’ Ze lachte. ‘En ik ga vanmiddag ook eens extra op die Rick van Rhijn letten. Hij is toch beschikbaar? Kan hij iets met meisjes die wel eens willen weten hoe het is om vernederd te worden?’

Nu was het mijn beurt om hartelijk te lachen. Maar ergens diep vanbinnen zat het idee me toch ook niet helemaal lekker, Rick met Daan. Het leek me beter als hij iets onderdanigs zocht dat zich een beetje buiten mijn gezichtsveld bevond. We stonden op om weer aan het werk te gaan.

‘Serieus, Floor, ik vind het erg leuk dat je me dit verteld hebt. Voel me een beetje trots dat je me in vertrouwen genomen hebt. Ik neem aan dat je dit verder onder ons wilt houden?’

‘Dat heb je goed begrepen, Daan. Waag het niet…!’ ‘Ik zal niets aan niemand doorvertellen. Maar dan moet jij me beloven een andere keer wel wat meer smeuïge details te geven.’ Lachend liepen we de deur uit.

‘Was het een grote liefde?’ had Daan ook nog gevraagd. ‘Of wil ik nu te veel weten?’

‘Best een grote liefde,’ antwoordde ik; net voldoende om haar te laten weten dat hij een belangrijke liefde voor me was geweest, net te weinig om haar te laten weten dat hij dé liefde van mijn leven was geweest – tot Jon in mijn leven was gekomen, die overigens wel erg vaak afwezig was voor iemand die in deze fase van onze relatie (was het dat?) zo aanwezig had moeten zijn als zuurstof in lucht.

Ik had mijn aanwezigheid nog even weten uit te stellen, tot ik wist dat Rick er was. Vraag me niet waarom, maar ik wilde niet dat ik er al stond als hij aankwam. Net of ik het initiatief dan kwijt zou zijn. ‘Ik kom zo,’ zei ik tegen Daan toen de eerste mensen zich bij de receptie meldden. Ze zouden door een stagiaire opgehaald worden en naar boven worden gebracht. ‘Ga jij maar vast, nog even gauw een mailtje.’

De deur van het zaaltje stond open. Vlak voor ik de hoek om sloeg en binnen zou staan haalde ik diep adem. Niets aan de hand. Gewoon Rick. Ademen. Ik stapte naar binnen met een brede glimlach op mijn gezicht, zag hem direct staan – en negeerde hem volkomen. Alsof hij lucht was. Ik keek, maar had niets gezien en al helemaal geen menselijk wezen. Ik had net lang genoeg zijn kant uit gekeken om te kunnen constateren dat hij een verbaasde trek op zijn gezicht kreeg toen ik mijn hoofd wegdraaide en naar de eerste de beste onbekende persoon toe liep om die uitgebreid en bijna overdreven vriendelijk te begroeten. Ik herkende haar direct als Mrs Black: blond, midden dertig, geen rare kleren aan deze keer. Ze stelde zich voor als Simone. ‘Leuk dat je er bent,’ zei ik. Ik stelde me voor als Floor, marketingmanager, die samen met Daan dit project deed. Ik ratelde erop los. Dat het zo veelbelovend was dat mensen zo positief reageerden. ‘Dit is Joyce,’ zei Mrs Black, en ze wees op haar collega naast haar. Die had ik natuurlijk uit mezelf een beetje aandacht moeten geven, maar ik was mezelf niet. Ik schatte Joyce een stuk jonger, midden twintig, een switch, wist ik. Er was nog een meester die ik eerst kon begroeten: Jim, aardige man had ik van Daan begrepen, een vijftiger, een van de oudsten in ons gezelschap, vandaag en vrijdag, maar wel een die we er volgens Daan goed bij konden hebben. Hij was thuis in heel wat disciplines – het lijken de Olympische Spelen wel – en had een vertrouwenwekkende uitstraling. Was bovendien aantrekkelijk genoeg om je er als vrouw aan over te willen geven, ook tijdens een individuele sessie, waarin je toch net een stapje verder moest gaan dan je geneigd was om te doen. Dan hielp een aantrekkelijke partner. Jim was een commerciële meester zoals Mrs Black (maar niet met een eigen studio) en bood zich aan vrouwen aan die een Dom zochten zonder er een relatie mee aan te willen knopen. Hij trainde zowel mannen als vrouwen tot Dominant. Hij had in het circuit een goede naam.

Toen kwam Rick. ’Dag Rick,’ zei ik maar toen ik hem de hand schudde. Hij maakte aanstalten om me te kussen maar mijn licht terugtrekkende beweging was voldoende om het bij aanstalten te laten.

‘Dag Floor. Lang geleden.’

Hij was veranderd maar ook weer niet. Even aantrekkelijk als toen, vlot gekleed met een mooi jasje, openstaand hemd en goed zittende katoenen broek. Bruine ogen die me zo weer hadden kunnen opzuigen als ik mezelf voor de zekerheid niet extra verankerd had, en voor extra zekerheid zette ik een vileine toon in. ‘Inderdaad, leuk je weer eens te zien.’ Zo klonk het niet. ‘Hoe gaat het met je?’ Hoop dat je doodongelukkig bent. ‘Grappig je hier tegen te komen.’ Wat doe je verdomme in mijn leven. Ademen, Floor, dit hou je niet vol. ‘Ik spreek je straks nog wel.’

Ik draaide me van hem weg en deed een stap naar Sander. Geen idee meer wat ik zei maar het voelde alsof ik me uitgeput in zijn armen stortte, nadat ik net de tweehonderd meter hordelopen had volbracht – en ik kan helemaal niet goed rennen en mijn conditie liet de laatste tijd ook al te wensen over. Ik wist dat Daan had opgelet toen ik bij Rick was aangeland. ‘Het zag er niet uit, Floor,’ zei ze later tegen me. ‘Wat voor vreselijks heeft hij je aangedaan?’

‘Me in de steek gelaten,’ mompelde ik.

Na afloop van het voorgesprek dronk de hele groep nog even een borrel. Ik had mezelf weer enigszins onder controle en was, in zekere zin, weer in staat om normaal te doen, maar dan wel zo vals mogelijk. ‘Je hebt het nog ver geschopt als registeraccountant, helemaal tot een soort BDSM-meester. Dubbele titel voor je naam nu?’ Ik keek heel vriendelijk maar het klonk nog steeds niet aardig.

‘Goede basis doet wonderen,’ zei hij. Hij keek me doordringend aan; een beetje meer afstand had ik wel prettig gevonden, onzekerheid had ook gemogen.

Nog steeds met zo’n beetje mijn zachtste blik zei ik: ‘Doe je als meester nog steeds wat andere meesters je opdragen, of ga je inmiddels ook op je eigen gevoel af?’ Harder had ik ’m niet kunnen raken, en precies op de goede plek: laag, ver onder de gordel, beide teelballen tegelijk met volle kracht. Dit was mijn moment. Ik hoopte even dat hij zou dubbel klappen van de pijn, handen in het kruis, een lage, diepe kreun omdat hij niet in staat was meer geluid voort te brengen dan alleen maar een zwak ‘aacchhheeuhgr’. Je ziet het wel eens op een voetbalveld. Kunnen ze ook geen boe of bah meer zeggen.

‘Het spijt me nog steeds,’ zei hij. ‘Ik heb er altijd spijt van gehad, heb het mezelf nooit vergeven.’

Zo gemakkelijk kwam hij er niet vanaf. ‘Ben je nu dan ook in staat om onderscheid te maken tussen wat goed en fout is? Of is dat ook de reden dat Jasmijn bij je weggegaan is?’ Als ik ergere dingen had kunnen bedenken om te zeggen had ik die gezegd. Ik wist gewoon even niet waarmee ik hem meer kon kwetsen. Vier jaar later. Ik kende dit niet van mezelf.

‘Je bent nog goed op de hoogte, begrijp ik,’ antwoordde hij, zonder een spoortje van boosheid of iets dergelijks. ‘Nee, Jasmijn en ik zijn om andere redenen uit elkaar gegaan.’

‘Was al verbaasd. Volgens mij had ze het niet zo op vrouwenmishandeling – toch een beetje jouw specialiteit.’

Hij was even stil, hij leek zich af te vragen hoe hij zou reageren, maar besloot uiteindelijk maar er niet meer op in te gaan. ‘Ik spreek je morgen weer,’ zei hij, en hij liep naar een dienblad om een ander glas te pakken. Het gesprek was verre van bevredigend verlopen. Ik had het gevoel dat alle therapieën en schrijverijen tot niets hadden geleid.

Het allerergste was: Jon voelde ver weg.

21.

Behalve Sander was er ook nog een vrouw namens de VSSM bij de lezeressentraining aanwezig. Ze kon die donderdagmiddag niet aanwezig zijn. ‘WAN!-doelgroep, absoluut,’ zei Daan tegen me nadat we kennis met haar hadden gemaakt. ‘Precies wat we moeten hebben.’ Er heerste een plezierige, lacherige sfeer, ook al was het tien uur op vrijdagmorgen. Te laat hadden we bedacht dat het misschien beter was geweest om ’s middags te beginnen en tot in de avond door te gaan. Vooralsnog zagen we geen chagrijnige en slaperige hoofden. Integendeel. In de wetenschap dat er fotografen aanwezig zouden zijn om foto’s te maken die in WAN! werden afgedrukt, waren alle dames vermoedelijk voor de zekerheid twee uurtjes eerder naar bed gegaan om een uurtje vroeger op te staan om voldoende tijd te hebben om lippen en ogen te doen, wangen voldoende te laten glimmen en toch nog resterende wallen weg te masseren. Ze zagen er top uit, onze lezeressen. Vooralsnog had de visagiste de kwasten nog niet echt nodig.

We dronken koffie en thee, aten een gebakje, maakten vast een beetje kennis. Voor de uitgebreide kennismaking maakten we straks een rondje, nadat Lisette de opening had verricht en de leiding voor de rest van de dag aan Daan en mij had overgedragen. De openingshandeling verrichtte ze door het laten knallen van een zweep. ‘Dat heb je vaker gedaan,’ merkte Sander op. ‘Meer?’ vroeg Lisette. De stemming zat er goed in.

Deze ruimte, waar zich het grootste deel van het programma zou afspelen, was op geweldige wijze omgebouwd tot een soort huiskamer met een bonte verzameling aan comfortabele stoelen, inclusief een schommelstoel, salontafeltjes en bijzettafeltjes. Een beetje meer naar achteren stonden twee eettafels met daarachter en ernaast een paar luie eettafelstoelen. Er stonden schemerlampen en er waren posters aan de muur gehangen met uitsluitend sm-afbeeldingen. Toen Daan en ik op donderdagavond met de laatste ingehuurde decorbouwers vertrokken, keek ik nog een keer rond en liet ik een klein ‘yes’ klinken. Dit kon niet meer stuk.

Daan lichtte het eerste deel van het programma toe. We hadden eerst een filmpje. Daarna zou iedereen, dus ook de deskundigen en het team van WAN!, zich even voorstellen; met name van de experts en de lezeressen wilden we ook wel graag iets horen over hun ervaring met of interesse in BDSM. Ik was blij dat ik dat kon laten voor wat het was. Vervolgens kregen we presentaties van de mensen van VSSM, Sander en Aniek, en stond een eerste blokje rollenspel op het programma. Tegen de tijd dat dit was afgelopen was het wel tijd voor pauze.

‘Begeerte,’ zei Aniek. ‘We willen begeerd worden.’ Nadat Sander dingen had verteld over de vereniging, over de vijf V’s en hulpmiddelen had laten rondgaan zoals zwepen, buttplugs (‘ongebruikt’), boeien voor polsen en enkels, knevels, klemmetjes in allerlei soorten en maten, radarwieltjes, kettingen en halsbanden, precies zoals dat op een tupperwareparty ook gebeurt, ging Aniek in op de vraag waarom vrouwen aan sm doen. Aniek, een psychotherapeute, bleek een topper.

Ze liep voor de groep heen en weer, het enige wat ze gebruikte waren haar volop bewegende handen, en we hingen allemaal aan haar lippen. Ze had zich na aankomst omgekleed. Ze droeg een strakke leren jurk, een halsband, polsbanden en enkelbanden. Ze was een overtuigde sub, vertelde ze. ‘Ik moet er niet aan denken een Dominant te zijn. Steeds maar dingen bedenken. Doodvermoeiend lijkt me dat.’ De zaal lachte. Iedereen genoot per direct van haar en ik was ervan overtuigd dat de aanwezige lezeressen zich met haar konden identificeren. Ze kwam uitstekend uit haar woorden, vertelde haar verhaal soepel. Ze was begin veertig, getrouwd en had kinderen. Ze realiseerde zich en kon zich goed voorstellen dat veel mensen hun sm-kant min of meer voor zichzelf wilden houden of in ieder geval niet aan de grote klok hingen. Toen ze had besloten actief te worden in de vereniging, had ze ook besloten het niet meer verborgen te houden. ‘We willen als vereniging openheid bewerkstelligen. Dan moest ik daar toch op z’n minst zelf mee beginnen.’ Daan wierp me een blik toe, die zei: zie je nou!

Het verhaal van Aniek ging over mij, over Daan, over de tien lezeressen en eigenlijk over iedereen in dit tot woonkamer omgebouwde zaaltje. Ze verwees naar gepubliceerde artikelen, haalde wetenschappelijke publicaties aan uit de jaren dertig. ‘Sm,’ zei ze, ‘is geen seksuele afwijking. Geen idee of jullie dat misschien wel eens hebben gedacht. In mijn spreekkamer zitten in elk geval regelmatig mensen die dat van zichzelf denken. Het is geen ziekte, niets raars, soms is het gewoon een spel. In de wetenschap wordt het ook wel een parafilie genoemd, een seksuele geaardheid of voorkeur die afwijkt van de heersende norm. Een geaardheid die niet zo gemakkelijk onderdrukt kan worden.’

‘Heel vaak wordt gedacht dat mensen die aan sm doen een vreselijke seksuele ervaring hebben gehad. Ze zijn vroeger misbruikt en daarom kunnen ze nu niet meer gewoon liefhebben. Ze hebben pijn moeten lijden, en kunnen nu niet meer zonder. Hebben geen liefde ontvangen, en daarom weten ze nu niet meer hoe ze daarmee om moeten gaan. Bullshit, dames, onzin. Uit geen enkel onderzoek komt naar voren dat dit zo is. Het komt natuurlijk wel eens voor; het is niet zo dat er onder de personen die aan sm doen nooit eens iemand misbruikt is, wij zijn ook maar gewone mensen. Maar ik bijvoorbeeld niet. Ik ben liefdevol in een warm gezin opgegroeid, ben nooit verkracht, zelfs niet aangerand. Toch ben ik een sub. En dat is omdat het in mijn geaardheid zit. Aanvaard het als je het hebt. Het enige wat telt zijn je eigen grenzen.’

Ik ben ook een sub, dacht ik. Een heel echte. Ook nooit verkracht, ook in een normaal gezin opgevoed. Misschien had ik nooit geweten dat ik een sub was als Rick die kant van mij niet gewekt had, was het slapende gebleven, diep weggeborgen, op een veilig plekje. Zo zitten er vast nog wel andere talenten ergens verborgen. Maar het was wel wakker geschud. De laatste weken heftiger dan ooit, natuurlijk juist omdat ik het zo gemist had.

Iedereen was doodstil. Wij waren bang geweest dat die VSSM-presentaties de boel zouden doodslaan, maar we vroegen ons nu af of we het hoogtepunt van de dag niet al in de ochtend achter ons hadden.

‘WAN! heeft ervoor gekozen het vandaag vooral over submission te hebben. En jullie hebben je aangemeld omdat je wel eens even een sub wilt zijn, of in elk geval wilt weten wat dat precies is. Ik zie hier allemaal mooie, sterke vrouwen voor me. Zelfstandig, zo te zien, hoogopgeleid heb ik gelezen in wat me van tevoren is toegestuurd. En toch willen jullie onderdanig zijn. Gehoorzamen. Misschien zelfs wel geslagen worden of erger: vernederd. Veel subs willen, in een spel, wel verkracht worden. Zo kan ik nog wel doorgaan. Als je dat wilt, openlijk of stiekem, botst dat met het beeld dat je hebt van de vrouw die je bent, of denkt te zijn. Het botst zeker met het beeld dat onze omgeving langzamerhand van ons is gaan krijgen: wij zijn geëmancipeerde vrouwen. Toch? Wij bepalen zelf wat we doen of niet. Dan laten we ons toch zeker niet slaan? Het is erger: we vinden het ook nog lekker dat we geslagen worden, dat er pijnlijke klemmen op ons worden aangebracht, dat er kaarsvet op onze meest gevoelige plekken wordt gesprenkeld. Hoe leggen we dat uit, aan onszelf en onze omgeving? Toegeven aan je BDSM-verlangen betekent vaak ook dat je over je eigen vooroordelen heen moet stappen. Vooral vrouwen willen nog wel eens schrikken van hun wensen en lusten omdat ze geleerd hebben te moeten voldoen aan maatschappelijk geaccepteerde normen, zoals een keurig meisje zijn. De kans op een innerlijk conflict is ruimschoots aanwezig.’

Ik keek naar de vrouwen. Ik vroeg me af wat ze dachten. Sommigen hadden bij de kennismaking verteld van wat voorzichtige pogingen om tot iets te komen wat op sm leek. Blinddoeken, spanking, vastbinden. Zonder uitzondering vonden ze het een spannend idee, maar anders hadden ze zich hiervoor natuurlijk ook niet aangemeld.

Een van de vrouwen, Michelle, veertig jaar, donker haar, niet mooi maar wel met een sympathieke uitstraling, had verteld dat het de laatste jaren in toenemende mate haar gedachten en fantasieën was gaan bepalen, en Aniek nodigde haar uit om het nog een keer te herhalen omdat het precies was wat ze bedoelde. Ze had een keer een film gezien waarin een vrouw zich een weekend lang in een kasteeltje had laten opsluiten met drie heren die haar voor elk gerief konden gebruiken: ze had overdag alleen een schort voor met verder niets eronder behalve een paar hoge hakken, moest koken en schoonmaken. ‘En ze moest vooral altijd beschikbaar zijn om de heren te dienen, op welke manier dan ook, individueel of met meer tegelijk. Ze deed het enthousiast en dat is nog zwak uitgedrukt. Naarmate het weekend vorderde werden de mannen egoïstischer, ze werden een beetje verliefd en wilden haar voor zich alleen; ze moest beloven niets meer met een van de anderen te doen. Maar ze wees ze af, ze was van allemaal, ze had een contract getekend. Gedurende die dagen draaiden de machtsverhoudingen helemaal om: eerst was zij de onderdanige slavin en later was ze dat nog steeds maar had zij de touwtjes in handen. Ik zal direct maar een bekentenis doen. In mijn fantasie ben ik alleen maar de onderdanige slavin. Ik hoef de touwtjes niet in handen te hebben.’

‘Yeah,’ riep een andere lezeres. Een vrouw begon te klappen en de rest deed spontaan mee. Zo rolde de ene na de andere bekentenis over tafel.

Aniek ging door. ‘Het beste nieuws is: mijn stelling is dat vrouwen – en mannen – die aan sm doen een beter en meer bevredigend seksleven hebben dan degenen die daar niet aan doen. Maar ik geef toe: die stelling is niet wetenschappelijk onderbouwd.’ Er werd gelachen toen ze eraan toevoegde: ‘Ook al is het niet wetenschappelijk onderbouwd, als dat het effect is van een beetje sm lijkt me dat het risico van het nemen waard. Wie wil er een beter seksleven? Vingers?’ Er gingen tien handen omhoog.

Het slot van haar betoog ging over het waarom. Ze haalde een befaamde seksuologe in de VS aan, die in The New York Times een veelbesproken artikel had gepubliceerd. ‘Na twintig jaar onderzoek naar vrouwelijke opwinding,’ zei Aniek, ‘concludeerde ze: als het op seks aankomt, is het enige wat vrouwen willen, gewild worden. Gewild worden is het echte orgasme. Gewild worden is extreem opwindend voor vrouwen; het betekent dat een man niet zomaar seks wil, maar seks wil hebben met jou. En in de handen van een goede meester ben jij degene waar het om draait.’

Het eerste rollenspel van de vrijdag was voorbereid door Jim en Joyce. Ze kenden elkaar uit het circuit, het is een relatief klein wereldje. De VSSM gold als een van de grootste BDSM-verenigingen in Europa, maar telde toch maar zeshonderd leden – de echte harde kern, want er zijn zeker enkele tienduizenden en misschien wel honderdduizend mensen min of meer serieus actief op BDSM-gebied. Vaak uitsluitend binnen de beslotenheid van de eigen woning, had Sander verteld.

De lezeressen mochten kiezen wat voor rollenspel het ging worden: een niet goed functionerende secretaresse die nodig een beetje gestraft moest worden, een vrouw die op auditie komt voor een sm-film, doggyplay. Er werd gekozen voor de secretaresse. ‘Is er iemand hier eigenlijk in het echt ook secretaresse of personal assistant of hoe het ook mag heten?’ vroeg Sander. Er klonk een ‘ja’. Vier anderen hadden er een.

Nadat eerst Jim het spel had gedaan met Joyce, werd aan de lezeressen gevraagd of er iemand mee wilde doen. Een vrouw die nog een beetje op de achtergrond was geweest meldde zich giechelend. Ze zou het spel doen met Rick. ‘Wat wil je spelen?’ vroeg hij haar.

‘Doggyplay maar?’ Het klonk onzeker, in de zaal werd ze aangemoedigd. Het werd gewaardeerd dat ze de moed had een hondje te willen spelen. ‘You go girl!’

Het begin was lacherig en onwennig, het was een echt toneelstukje. Rick gaf haar de opdracht op haar knieën te gaan zitten en vervolgens ook op haar handen. Toen werd er al niet meer gelachen. Iedereen keek gefascineerd toe. De vrouw, Marjorie, giechelde ook niet meer en gehoorzaamde direct toen Rick tegen haar zei dat ze haar hoofd op zijn been moest leggen. Hij aaide haar over haar hoofd. ‘Brave hond.’ Toen begon hij met zijn hand haar rug te strelen, alsof hij haar aan het borstelen was. Zijn hand ging steeds verder in de richting van haar billen. ‘Vind je dit lekker?’ Ze zei geen ‘ja’ en ze knikte niet met haar hoofd, maar ze kwispelde. ‘Goed zo. Ga nu maar even naar het vrouwtje,’ zei Rick, en hij wees op Mrs Black, die inmiddels door iedereen gewoon Simone werd genoemd. Op handen en voeten kroop Marjorie ernaartoe en legde haar kin in de hand van Simone, die haar hand ophield. Met haar andere hand kroelde ze over haar hoofd. ‘Zit,’ zei Simone. En Marjorie gehoorzaamde, door haar billen op de grond te kantelen.

‘Lijkt me voldoende,’ zei Rick. ‘Mag ik je een welgemeend compliment geven?’ Hij begon te klappen en iedereen klapte met hem mee.

‘Hoe vond je het?’ vroeg Sander.

‘Heel in het begin even raar, maar toen opeens gewoon. Ik vond het heerlijk om geaaid te worden en vond het ook niet gek om naar Simone te kruipen. Dat kwam ook omdat ik voelde dat niemand hier het gek vond dat ik dit deed. Ze vonden het wel stoer, geloof ik.’

‘Hartstikke stoer,’ werd gezegd.

‘Rollenspel,’ zei Rick, ‘heeft binnen sm verschillende functies. Voor sommige mensen is het dé vorm waarin zij sm bedrijven, inderdaad een spel, waarin ze even iemand – of iets – anders kunnen zijn. Net als in een echt toneelstuk proberen ze zich vaak zo goed mogelijk in te leven in hun rol. Dat geldt voor de sub en voor de Dominant. Soms is het een manier om op gang te komen. Een begin, en daarna verdwijnen gaandeweg de rollen en blijven alleen de opdrachten en taken over. Heel veel mensen doen trouwens ook niet aan een rollenspel. Die spreken gewoon af: nu ben jij de baas over mij, ik doe alles wat jij wilt dat ik doe en ik zal alles met me laten doen. Uiteraard altijd binnen de afgesproken grenzen. Ook dan laat de Dom de sub wel eens kruipen.’

Hij had het over mij. Ik had ook voor hem gekropen, meerdere keren zelfs, ook nadat ik me na de eerste keer had voorgenomen dat niet meer te doen omdat ik het vernederend vond. Ik had precies zo mijn hoofd op zijn been gelegd, niet als hondje, maar gewoon als Floor – die zich gedróég als hondje en daar botergeil van werd.

Er was voor een stijlvolle WAN!-lunch gezorgd. Er stonden schalen met mooie salades, er was een kastanjeshotje als soep en er waren garnalenkroketjes als verantwoord vette hap. Lisette, Daan en ik zochten elkaar even op voor een eerste snelle tussentijdse evaluatie.

‘Het gaat geweldig, meiden,’ zei Lisette direct. ‘Het overtreft mijn verwachtingen, ongelooflijk hoe open al die vrouwen zijn.’ De chef van de beeldredactie voegde zich bij ons en zei dat ze nu al, terwijl het fotogenieke gedeelte nog moest beginnen, prachtig beeld had gezien. Daan en ik deden een kleine high five. We mengden ons weer onder de anderen.

‘Nieuwe poging,’ zei Rick, die me de weg blokkeerde toen ik naar het buffet wilde lopen voor nog maar een garnalenkroketje.

‘Met wat?’ vroeg ik.

‘Met iets wat lijkt op een gewoon gesprek tussen mensen die elkaar kennen van vroeger.’

‘Misschien. Maar ik heb nu eerst ontzettend veel behoefte aan een garnalenkroketje.’ Ik hoopte dat hij bij iemand anders zou gaan staan, maar hij bleef overduidelijk en heel bewust staan wachten, dus keerde ik min of meer noodgedwongen terug met een glas jus d’orange, een kroketje en een beetje tonijnsalade op mijn bord.

‘Waar wilde je het over hebben dan?’ Misschien was ik ondertussen ook wel toe aan een normaal gesprek, iets met een belangstellende vraag en een serieus antwoord, maar ik kwam de drempel nog niet over. Bleef maar hangen in een walm van boosheid die allang verjaard had moeten zijn.

‘Over jou bijvoorbeeld. Hoe het met je gaat. Hoe je nieuwe baan bevalt.’

‘Andere keer maar, goed?’ Ik klonk niet meer kwaad of cynisch, alleen nog maar hulpeloos. ‘We moeten zo weer verder.’

Direct na de pauze was er tijd ingeruimd voor vragen en discussie. We hadden dat expres niet helemaal aan het eind gepland, daar hadden we de individuele sessies staan; hoe meer naar achter, hoe beter het ons leek want, dachten we, hoe vrijer iedereen zich zou voelen.

De groep had het erover dat het wel leek alsof vrouwen juist nu meer openstaan voor sm. Of leek het alleen maar zo door de belangstelling die ervoor was? Hoe lastig is het als je partner geen sm wil, of je partner juist wel en jij niet? Wat betekent dat als je sm ziet als een geaardheid? Hoe los je dat dan samen op? Kan sm een helende werking hebben als het voortkomt uit een traumatische ervaring in je jeugd?

Misschien kwam het doordat ik niet in staat bleek tot het voeren van een gewoon gesprek met Rick, en koos hij er daarom maar voor om via de discussie dingen tegen me te zeggen. Toen we het hadden over trauma’s zei hij: ‘Het omgekeerde kan ook het geval zijn. Ik heb meegemaakt dat een vrouw zich uiteindelijk wel wilde overgeven aan een sm-spel, het wilde ervaren, maar het niet kon omdat ze te veel belemmerd werd door ervaringen uit haar jeugd. Haar moeder was ooit door haar vader geslagen en dat vormde een blokkade in haar hoofd bij het kunnen genieten van sm.’ Zo zat het dus met Jasmijn.

‘Vertrouwen is de basis van alles,’ zei hij even later. ‘Je zoekt bij sm vaak de grenzen van de sub op. Je wilt samen ontdekken wat hij of zij wil. Je kunt wel een stopwoord afspreken, maar als de fase van subspace wordt bereikt, ben je als sub niet altijd meer in staat dat ook te gebruiken. Daarom moet de sub er honderd procent van op aan kunnen dat hij of zij in vertrouwde handen is. Als het vertrouwen geschaad wordt, is het vrijwel onmogelijk dat weer te herstellen.’ Dat ging over hem en mij.

Ik raakte de weg kwijt. Ik wilde dat hij niet gezegd had: vrijwel onmogelijk. Ik wilde dat hij gezegd had: onmogelijk.

‘Ergens wat drinken nog?’ vroeg hij aan het einde van de dag.

‘We gaan met het team nog een hapje eten,’ zei ik, naar waarheid.

‘Morgen?’

‘Heb ik al een afspraak, met Jon.’ Ik zei expres zijn naam.

‘O ja, Jon.’ Sjoerd had het wel over hem gehad.

‘Wie weet een andere keer dan,’ gaf hij het op. ‘Was leuk met je samen te werken.’ Hij gaf een hand en maakte deze keer geen aanstalten me te kussen. Ik betwijfel of ik een terugtrekkende beweging zou hebben gemaakt.

22.

Onderweg naar hem toe, op de fiets, met mijn wangen geprikkeld door een scherpe, ijskoude wind en snakkend naar de warmte van zijn houtkachel, had ik het zenuwachtige gevoel in mijn buik dat ik kende van examens die ik ging maken terwijl ik wist dat ik harder had moeten leren. Dat ik misschien niet helemaal goed genoeg voorbereid was. De vorige keer, onderweg naar Jon, was ik er klaar voor geweest. Ik wist wat er ging gebeuren en verlangde ernaar. Nu wilde ik het ook, maar betwijfelde ik of hij het me wilde bieden, net of er iets niet klopte. Misschien wilde ík het nu nog wel meer. Ik had ervaren hoe kalm ik werd toen ik niets meer kon doen, ingesnoerd was op zijn bed, en misschien wilde ik mezelf nog wel meer bewijzen. Hij had de keer daarvoor het laatste restje weerstand bij me laten wegnemen door twee paar vreemde handen van mannen achter een masker, in het kasteel, weerstand die ik zelf amper had gevoeld en waarvan ik pas merkte dat het er was geweest toen het verdween. Zoals je gewend kunt zijn aan zeurende hoofdpijn, en opeens denkt: het is er niet meer, en geen idee meer hebt wanneer je het voor het laatst gevoeld hebt. En nu was die weerstand er weer. Geen weerstand, niet het goede woord. Niet vrij genoeg, dat was het. Watten in mijn hoofd. En ik wist waarom ze er zaten.

‘Ik moet eerst even naar je kijken hoor,’ zei ik toen ik boven en binnenkwam. ‘Of ik je nog herken. Eerst bind je me aan polsen, enkels en andere lichaamsdelen vast en dan ga je er een paar weken vandoor. Is dat gewoon in jouw wereld?’

Hij lachte. ‘Ik heb je toch eerst losgemaakt? Als ik je niet eerst had vrijgelaten zou ik zeggen: je hebt een punt. Maar je kon gaan en staan waar je wilde. Er valt dus niets te klagen.’ Ondertussen had hij mijn jas aangepakt en weggelegd en hij sloeg zijn armen om me heen. ‘Als ik nou zeg: leuk dat je er bent, zeg jij dan bijvoorbeeld: fijn je weer te zien? Is dat wat?’

Nu was het mijn beurt om te lachen. ‘Zal ik je eens wat zeggen: het is nog waar ook, ik ben heel blij je weer te zien. Maar toch even voor mijn beeldvorming: is dit je vaste ritme? Een avond wel, twee weken niet? Of wijk je daar ook wel eens heimelijk van af, als er iemand even niet goed oplet?’

‘Ik moest nu eenmaal weg. Dat moet ik niet altijd, maar soms wel. Hoort een beetje bij mijn werk. En ik vind het nog lekker ook. Denk je dat je eraan kunt wennen?’

‘Als we ooit een relatie dreigen te krijgen zal ik er eens over nadenken. Tot die tijd laat ik je maar in onzekerheid. Geef je wel een seintje als het bijna zover is?’

Het was de tweede keer dat ik er was maar zijn huis voelde vertrouwd als mijn eigen woonkamer. Zijn armen, de brandende kachel, de kaarsen aan. Ik koos deze keer voor rode wijn en hij schonk het in, in een prachtig glas.

‘Het drinkt altijd leuker uit een mooi glas,’ zei ik, nadat ik het overduidelijk bewonderd had.

‘Ik sla wel eens een restaurant over vanwege de glazen waarmee de tafel is gedekt. In sommige glazen kan wijn nu eenmaal nooit goed smaken. Maar daar zullen de vinologen het wel niet mee eens zijn,’ antwoordde hij.

Hij vertelde uitgebreid over zijn tripje, omdat ik eerder dan hij naar de afgelopen weken vroeg. Hij was voor een publieke zender naar Malawi geweest en had daar bizarre dingen gezien, in een van de armste landen van Afrika, met zo ongeveer de vriendelijkste en meest blije mensen, een land waar in vergelijking met veel andere Afrikaanse landen nauwelijks wordt gebedeld. Hij had prachtige beelden geschoten, al zei hij het zelf, en hij zou me zeker informeren tegen de tijd dat het programma uitgezonden ging worden. ‘Hoe was jouw BDSM-dag gisteren?’

‘Heel bijzonder en veel beter dan we hadden durven hopen. Allemaal geweldige mensen. We hebben een hele dag over sm gepraat, over slaan, vernederen, waarom mensen dat doen of willen, en iedereen vond het maar gewoon en deed mee. We lachten veel, maar vanwege de humor, nooit omdat we iets gek vonden. Vrouwen kropen door de groep en lieten zich aaien en kregen applaus. Een vrouw vertelde dat ze trots naar huis ging met rode billen, nadat ze zich tijdens een individuele sessie – op haar eigen verzoek – behoorlijk had laten afranselen. En iedereen ging vrolijk weg. Lisette, de hoofdredacteur, is er nu al zeker van dat het een van de beste producties van het jaar gaat worden. Ik ga mijn proeftijd wel uitzingen, zoveel is wel duidelijk.’

Ik was even stil. Hij zei niets, en pakte toen de fles wijn om nog een keer in te schenken. Het gaf me tijd om moed te verzamelen.

‘Ik heb Rick gezien.’

Hij zette de fles op een tafeltje. ‘Rick van “weg vertrouwen”,’ zei hij.

‘Ja, die.’

‘Waar heb je die gezien?’

‘Hij was een van de ingehuurde meesters – onbetaald weliswaar – tijdens onze BDSM-dag.’

‘Toeval?’

‘Dat weet ik eigenlijk niet, ben ik hem vergeten te vragen. Ik zag zijn naam staan op een lijstje van geselecteerde mensen, ik was niet betrokken bij die selectie. Ik was er niet blij mee, maar wist ook niet of en hoe ik dat moest verhinderen. Uiteindelijk heb ik hem donderdagmiddag, bij de voorbespreking, voor het eerst gesproken, hoewel dat een wat groot woord is. En gisteren dus weer.’

Jon keek me aan, met aandacht maar niet gespannen. Ik zou verbaasd zijn geweest als er een andere emotie te zien was geweest dan interesse en nieuwsgierigheid. ‘Hoe was het om hem weer te zien en te spreken?’

‘Gek, verwarrend. Ik was niet helemaal mezelf. Heb me, zeker donderdag, nogal bitcherig gedragen, heb hem verbaal zo hard mogelijk in het kruis geschopt, maar er wel heel lief bij gekeken. Ik was meer in de war dan ik zelf had verwacht, na vier jaar.’

‘Misschien is het nodig om hem weer te zien en te spreken om hem echt kwijt te raken. Of weer te vinden, dat kan natuurlijk ook.’ Hij keek me aan. Ik zei niets. Wat moest ik zeggen, anders dan: misschien is het beter om me vast te binden.

‘Alleen schrijven, met een therapeut praten en de tijd zijn werk laten doen is blijkbaar niet genoeg geweest.’ Het was een constatering, ik had niet de indruk dat hij er een gesprek over wilde beginnen. Zo dacht hij erover. ‘Denk erover na, neem de tijd en de ruimte.’

Ik keek hem aan. Verwarring vermengde zich met een heviger verliefdheid. Hij gaf me ruimte; het was de vraag of ik die wel wilde.

Ik was opgelucht dat ik het had verteld, blij dat het blijkbaar niet nodig was om het er verder over te hebben, maar de watten waren nog niet weg. Hij pakte de fles en schonk ons nog een glas in en gaf me daarbij een geruststellende knipoog. Die kende ik nog niet van hem.

Het duurde nog zeker een uur voor hij opstond en met een paar grote kandelaars begon te slepen die verspreid stonden over zijn etage. Een uur waarin we wat aten en over allerlei dingen praatten, maar vooral een uur waarin hij me gelegenheid gaf me weer meer op hem te concentreren en Rick naar de achtergrond te verdringen. Hij plaatste de kandelaars rondom zijn bed, in een ruime cirkel. Toen draaide hij de fotografenlampen laag. Hij stak zijn hand naar me uit: ‘Ga je mee?’

‘Graag,’ zei ik en ik legde mijn hand in de zijne, waarna hij me overeind trok en me weer even in zijn armen nam.

‘Gewoon in je armen is ook heel lekker hoor.’

‘Het een sluit het ander niet uit, toch?’ Ik had ‘eerst’ bedoeld, of ‘in plaats van’. Hij had het duidelijk over erna, de armen vormden het nagerecht. Hij wilde het hoofdmaal niet laten schieten.

We liepen naar het bed; binnen het gebied dat door de kaarsen werd verlicht was nog voldoende ruimte voor ons om te kunnen staan. Hij kuste me, en liep naar dezelfde stoel als de vorige keer om daar dezelfde schaal te kunnen pakken, maar nu met ander touw. Het was best veel en in tegenstelling tot de vorige keer had het maar één kleur: nachtblauw, schoot door me heen. Het was een prachtige, verleidelijke kleur. ‘Mooi,’ fluisterde ik. ‘Heel mooi.’

‘Heb ik speciaal voor jou gekocht. Dit touw is alleen voor jou bestemd en zal nooit voor een ander lichaam worden gebruikt.’ Idioot. Het was of hij me een prachtig cadeau gaf. Mijn eigen touw om mee vastgebonden te worden. Een mooier touw had ik nooit gezien. Ik voelde warmte.

Hij begon niet met touw maar met een kap, van leer. Hij paste over mijn hoofd maar liet mijn neusgaten en mond vrij. Eerst zag ik nog een beetje licht, maar toen hij de veters achter mijn hoofd had aangetrokken en vastgemaakt, viel ook dat beetje weg. Mijn mond was vrij genoeg om te kunnen praten. ‘Leuk hoor, zo heb ik wat aan die sfeervolle kaarsverlichting en dat mooie touw,’ merkte ik op. Hij gaf geen antwoord. Ik hoopte maar dat hij weer foto’s van me ging nemen als ik straks vastgebonden was. Toen de kap goed zat, begon hij me uit te kleden. Dat was ik niet gewend. Ik was gewend aan de opdracht om me uit te kleden terwijl er naar me gekeken werd door deze of gene.

‘Waarom kleed jij me uit?’

‘Om je te laten voelen dat ik voor je zorg.’

Het was heerlijk om uitgekleed te worden. Mijn kleren werden bepaald niet van mijn lijf gerukt; elk knoopje kreeg aandacht alsof het een shibaritruc betrof, met twee handen trok hij de blouse langzaam van mijn schouders. Daarna maakte hij mijn bh los en liet deze naar voren van mijn armen glijden. Zijn handen streelden mijn borsten, ik voelde zijn vingers op mijn tepels, zijn mond zoende mijn nek en daalde af, tot ik ook zijn lippen en tong op mijn tepels voelde. Soms beet hij er zachtjes in. Ik had best iets willen zeggen als ‘lekker’ of ‘ga door’, maar ik besloot mijn mond te houden. Soms is dat gewoon beter. Hij ritste mijn rok open en liet die vallen, trok toen mijn slipje uit en rolde vervolgens de kousen af. Hij pakte mijn enkels beet om aan te geven dat ik mijn been moest optillen om de kleding weg te halen. Eerst het ene, toen het andere been. Ik was nu naakt, op de kap na.

‘Blijven staan,’ fluisterde hij in mijn oor en ik hoorde hem weglopen en weer terugkomen. Net als de vorige keer smeerde hij me in met warme olie, en liet deze keer geen plekje onberoerd. Ik kreunde zachtjes toen ik voelde dat zijn vingers mijn anus insmeerden en hij er stiekem – of niet – een kootje in stopte, hooguit twee, meer dan genoeg om het spannend en geil te vinden. Toen hij mijn hele lijf gedaan had, van mijn voeten tot en met mijn nek, depte hij me weer met een zachte handdoek..

‘Je krijgt vandaag een halsband om,’ fluisterde hij in mijn oor. ‘Ik weet dat je dat eerst niet wilde. Nu kun je het. Ik weet het.’

Ik slikte, en knikte. Het was een brede, leren band, met aan de ene kant een gesp en aan de andere kant iets anders. Iets kouds, iets van staal, een ring concludeerde ik al snel. Een ring om een touw aan vast te maken. Ik kon goed doorademen, er zat niet veel spanning op, en ik kwam niet in ademnood door de herinnering aan de halsband van vier jaar geleden. ‘Het gaat goed,’ zei ik zachtjes bij mezelf. ‘Ik kan het weer.’ En ik ademde even diep door, van opluchting.

‘Armen langs je zij.’ Ik moest even nadenken, zo was ik gewend aan het commando ‘handen op je rug’. Ik deed wat me werd gezegd, en ik merkte hoe hij een paar slagen om mijn ene pols deed, het touw voorlangs naar de andere pols voerde om daar een paar slagen om te wikkelen en daarna achterlangs terug te keren naar mijn andere arm, om de twee op die manier aan elkaar vast te zetten. Daarna voelde ik hoe hij met touw – hetzelfde, een ander? – mijn armen tegen mijn lijf fixeerde. Er was geen beweging meer in te krijgen. Alleen mijn handen kon ik nog bewegen.

‘Ga nu op het bed liggen,’ hoorde ik hem zeggen, door de kap heen. Zijn arm leidde me ernaartoe. Ik deed een paar kleine stapjes. ‘Goed zo, draai je om, en laat je zakken.’ Als je denkt dat een Dom altijd maar schreeuwt, scheldt en brute commando’s geeft, probeer dan Jon eens, zei ik in gedachten tegen Liza.

Hij hielp me goed te liggen en ik merkte dat hij ook op het bed ging zitten, bij mijn voeten waar hij mijn enkels begon te omwikkelen, eerst de ene, toen de andere, maar niet strak tegen elkaar. Dat was duidelijk ook niet de bedoeling, merkte ik toen hij mijn knieën zover uit elkaar duwde dat de zolen van mijn voeten tegen elkaar drukten. Blijkbaar was er nog voldoende touw over van mijn enkels want nu begon hij mijn voeten op die manier aan elkaar vast te binden. Niet omdat ik het wilde maar omdat ik nieuwsgierig was probeerde ik, toen hij klaar was, mijn knieën naar elkaar toe te bewegen maar dat lukte met geen mogelijkheid. De stand van mijn wijd openstaande benen was gefixeerd door de tegen elkaar gebonden voetzolen. Het gaf een rare sensatie, mijn bovenlijf met mijn armen strak ertegenaan gebonden, als in een soort korset of dwangbuis, gesloten en dicht. Mijn onderlijf wijd opengesperd, de knieën bijna plat op het bed, meer had ik me nooit getoond. Het voelde vrij, ik bood me aan. Ik wist dat ik heel nat was, het kon niet anders dan dat hij het zag.

Het volgende touw werd vastgemaakt aan de ring van mijn halsband, aan de voorzijde. Hij moet iets aan het plafond hebben gehad. Ik hoorde een aangenaam geruis, van touw dat ergens doorheen wordt getrokken, en daarna werd het vastgemaakt aan het touw van mijn enkels. Maar wel zo strak dat mijn nek en voeten een beetje loskwamen van het bed en mijn rug zich licht liet kromtrekken.

‘Geef je over aan mij. Je bent van mij,’ hoorde ik hem zeggen, vlak bij mijn oor, door de kap heen. ‘Alleen van mij.’

Ja, ik wilde van hem zijn, alleen van hem. Maar waarom had hij dat net dan niet ook gezegd, voor we begonnen. In plaats van rust in mijn hoofd begon het daar weer te stuiteren; de onrust van de heenweg doemde op. Ik denk dat ik even een ongecontroleerde beweging met mijn hoofd maakte en dat hij daardoor in de gaten kreeg dat ik me nog niet overgaf.

‘Ik zal je helpen los te laten,’ zei hij, en ik voelde hoe de spanning op het touw toenam, waardoor het leek of ik kwam te hangen. ‘Nog een beetje,’ hoorde ik en het touw werd verder aangetrokken.

‘Laat los,’ zei Jon.

Laat los, zei ik tegen mezelf, probeer te ontspannen. Ik voelde dat er druk stond op de spieren in mijn bovenbenen, zoals je ook kunt voelen als je je enkels beetpakt en die naar achteren omhoogtrekt bij de warming-up en cooling-down voor en na het sporten. Ik wist dat als ik me bleef verzetten, ik het niet zou volhouden. Ik moest het accepteren. Hoe meer ik me zou verzetten, hoe moeilijker het was, terwijl ik het juist wilde kunnen. Als hij dit met me deed, dan kon ik het, anders zou hij het niet doen. Die wetenschap hielp. Ik liet mijn hoofd achterovervallen, tot het steun vond op het bed. Tot dan toe had ik mijn hoofd recht gehad, als teken dat ik me niet overgaf aan de touwen, mijn spieren nog liet functioneren om mijn hoofd omhoog te houden. Toen lukte het me om ook mijn armen over te geven aan het touw en daarna mijn benen. Toen was er opeens de rust die hoorde bij de volledige ontspanning. Spieren waren niet nodig. Er was touw, mooi nachtblauw touw voor in de plaats gekomen.

Door de kap heen kon ik horen wat hij tegen me zei, als hij hard genoeg sprak. Soms deed hij dat niet, dan hoorde ik wel dát hij wat zei, maar niet wat. Dat zorgde ervoor dat ik wilde vragen wat hij zei, maar ik wilde mijn eigen stilte niet verbreken. Soms was ik bang dat ik iets verkeerd begreep. Of dat ik iets moest doen, maar dan realiseerde ik me direct dat dit onmogelijk was. Ik kon alleen maar liggen.

Mijn lichaam gaf zich eerder over dan mijn hoofd. Mijn hoofd spartelde nog even tegen, toen kwam de rust die hij me beloofd had. Absolute stilte, een lichaam zonder fysieke ervaring.

Kun je beter tegen pijn als je zo ontspannen bent, of juist minder? Ik denk minder, want als je zijn handen ook beter voelt, en andere dingen die hij gebruikt om je huid te prikkelen, dan zal de pijn ook wel heviger zijn. Het eerste wat ik voelde was een zacht strelen. Eerst wist ik niet eens zeker of er wel iets was, maar toen voelde ik het beter. Op mijn buik, naar boven, over mijn borsten. Naar beneden, even langs mijn snakkende opening en verder langs de binnenkant van mijn opengesperde dijbeen, verder in de richting van mijn voeten en langs mijn andere been naar boven. Even rust tussen mijn benen, met te weinig beroering; ik wilde meer, en het ging weer door naar mijn buik. Pas toen wist ik het zeker. Het was een veer. Hij eindigde door mijn borsten te verwennen.

Toen volgde een klap. Het was geen zweep, of misschien wel. Iets plats, maar het gaf ook mee. Niet denken wat het is, concentreer je op de pijn. Een slag op mijn ene borst, even hard op de andere, toen harder links en net zo hard rechts. Ik kon het. De pijn trok als warmte naar mijn buik. Vier keer, vijf keer, zes keer. Even stoppen. Nog een paar keer. Het stopte, even rust. Vingers op mijn tepels en toen de bijtende pijn van klemmetjes. Al mijn spieren spanden zich in één keer.

‘Laat los,’ hoorde ik hem zeggen.

Het lukte me deze keer snel, ik wist hoe het moest, tot ik zijn vingers bij mijn andere tepel voelde en al wist wat er ging komen en mijn spieren zich al spanden ter voorbereiding.

‘Los.’

Het lukte weer, en direct was er de pijnscheut door de andere tepel.

‘Ontspan.’

De pijn bleef, maar was lang niet meer zo scherp. Ze trok nu verder door naar beneden, bleef niet hangen in mijn buik maar legde een directe verbinding naar de hunkerende natte opening tussen mijn benen. Heel nat, dat kon niet anders. Misschien liep er wel een beetje vocht uit.

‘Los.’

Ik deed het.

Het was allemaal voorbereiding geweest voor wat hij nu met zijn handen ging doen, terwijl ik ingesnoerd lag, een beetje gekromd, met klemmen op mijn tepels. Opeens voelde ik hem overal. Net onder de halsband, bij mijn enkels, mijn buik, mijn borsten, de binnenkant van mijn dijbeen. Zacht strelen, aanraken, alsof hij vier of zes handen had. Lippen op mijn borsten, zijn tong op mijn huid rondom mijn tepels met de klemmetjes, die nu alleen maar fijn voelden. Zijn handen bij mijn knieën, naar boven, maar niet naar binnen waar ik ze wilde hebben, maar over mijn heup omhoog. Ik kreunde, ik kon niet anders. In gedachten duwde ik mijn kut naar zijn handen. Daar wilde ik hem nu voelen, eindelijk, met zijn vinger, liever nog zijn pik, maar in elk geval zijn vingers. Ze kwamen dichterbij.

Ik vertrok.

Nevelachtige omgeving, ooit gezien boven het strand, met een heldere lucht erboven. Lucht die je niet lijkt te raken. Dezelfde temperatuur als je huid, zacht, verbindend met de rest van de kosmos om je heen. Hier wilde ik blijven.

23.

Antonio leek oprecht blij ons te zien. Misschien was het ook een excellente toneelspeler, bovendien Italiaan, dus echt zekerheid heb je nooit, maar ik voelde me extra welkom. Het knusse gevoel van de houtkachel van Jon, maar dan bij ‘onze’ Italiaan. Antonio had ons tafeltje vrijgehouden en ook het welkomstdrankje was van hem.

‘Is er iets gebeurd?’ vroeg ik bezorgd aan Jon.

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, hij doet zo heel erg aardig terwijl hij met gewoon aardig ook ruimschoots had kunnen volstaan; we hebben ons eigen tafeltje, we beginnen met een drankje van hem dus hij staat direct op achterstand. Is er iets wat ik moet weten?’

Hij lachte. ‘Je bedoelt dat ik hem al verteld heb dat ik je ten huwelijk ga vragen of zo, of heb meegedeeld dat je zwanger bent maar dat hij je nog niet mag feliciteren, dus dat hij dat op deze manier oplost?’

Ik fronste mijn wenkbrauwen en draaide mijn hoofd licht. ‘Even nadenken: als ik zwanger was geweest had ik dat naar alle waarschijnlijkheid eerder geweten dan Antonio, al weet je het nooit helemaal zeker bij Italianen. Ten huwelijk vragen? Ik neem toch aan dat dit een grapje is, hè?’

Nu schaterde hij. ‘Ja hoor, dat is een grapje, maak je maar geen zorgen. Heb nog geen intentie in die richting. Eerlijk gezegd heb ik me ooit voorgenomen nooit meer te trouwen na Anna.’

‘Gelukkig maar,’ zei ik. Ik liet het er zo echt mogelijk uitkomen.

Zaterdagavond had hij me, in ingebonden toestand, geen orgasme laten krijgen, zoals de vorige keer. Het was zijn doel geweest om me te laten ervaren hoe het voelde om machteloos te zijn, niet in staat enige andere beleving te hebben dan horen en voelen, en alleen als hij dat wilde. Het lichte geluid van buiten deed er niet toe, dat had ook het effect van stilte, zei hij.

Wat hij me liet horen was: weglopende voetstappen. Jon die naar de keuken ging, en die terugkwam om me aan te raken en me te strelen. Jon die wegging naar de badkamer, langer wegbleef nu. Ik vroeg hem, in stilte, terug te komen, vroeg of hij weer bij me kwam zitten, dat ik dat fijner vond.

Na verloop van tijd begon hij me weer aan te raken, en liet hij me langzaam terugkeren. Hij aaide over mijn gespannen bovenbenen, zijn vingers tussen mijn benen waardoor ik zelf merkte hoe nat ik daar was, en ik was zielsgelukkig dat hij me aandacht gaf en aanraakte. Hij kuste me. Zei dat hij trots op me was, geil van me werd, me mooi vond.

Vervolgens zei hij dat hij weer even weg moest. Ik schrok en hoorde zijn voetstappen weer verdwijnen en de deur open en dicht gaan. ‘Hij komt heus terug,’ zei ik tegen mezelf. Hij had me immers verteld dat hij me nooit in de steek zou laten, altijd voor me zou zorgen. ‘Ontspan. Zweef.’ Het lukte me mezelf weer los te laten en niet te voelen – bijna niet te zijn.

Hij kwam terug. Ik huilde, zei hij, en ik geloofde hem. Het moet niet van pijn of van angst zijn geweest, maar van geluk en misschien ook van verdriet.

Tijdloosheid, terugkomen, zijn handen voelen. Ik weet niet wat hij fluisterde, met zijn mond dicht bij de kap zodat ik de warmte van zijn adem door het leer heen kon voelen. De woorden bleven niet hangen maar de klank gaf een gelukzalig gevoel, zoals mooie muziek dat kan doen.

‘Geen vrouw geeft haar lichaam en haar wil, zonder ook haar liefde erbij te doen,’ had hij tegen me gezegd. Ik had hem de vorige keer al mijn lichaam en mijn wil gegeven en ik gaf hem nu ook mijn liefde, zoals hij had voorspeld. Het gebeurde, het verliet mijn hart en stroomde naar hem toe.

Ik weet niet hoe lang het duurde, maar uiteindelijk bracht hij me weer terug door me aan te raken, zachtjes. Hij was helemaal niet weg geweest, had al die tijd op me gelet. Nu streelde hij me met twee vlakke handen, zacht maar met meer druk, mijn buik, beide benen, mijn borsten. Ik merkte dat hij de touwen los begon te maken, maar eigenlijk wilde ik dat nog niet. Ik lag zo lekker, voelde me zo veilig. Hij deed alles in omgekeerde volgorde. Eerst maakte hij het touw bij de ring los, tot ik me langzaam weer kon strekken. Toen bij mijn voeten en mijn enkels, toen mijn polsen. Het enige wat hij nog even liet zitten was de kap. Hij draaide me op mijn zij en ik merkte dat hij achter me ging liggen. Hij was naakt en hij voelde groot. Hij legde mijn handen nu boven mijn hoofd en hield ze daar met een hand vast, met zijn andere duwde hij mijn bovenste been naar voren, zodat er ruimte voor hem ontstond. Vlak daarna duwde hij zich naar binnen, zo diep mogelijk, maar het had van mij best dieper gemogen en pijn mogen doen. Mijn lichaam was nu wel vrij, maar mijn hoofd was nog steeds verborgen in het donker onder de kap. Daardoor voelde ik hem beter heen en weer glijden, soms langzaam en diep, dan weer sneller, dan weer langzaam, soms even stoppend om weer opnieuw te beginnen. Ik kwam heel snel klaar. Hij merkte het en trok mijn hoofd aan de kap naar zich toe. Hard. Heel hard.

‘Je bent van mij, vergeet dat niet.’ Toen spoot hij.

Ik was van hem. Wilde niets liever zijn dan dat. Maar dan moest hij me beschermen. Tegenhouden.

Bij Antonio, donderdagavond, pas bij de koffie, kwam Rick ter sprake. Die zaterdagavond en zondagmorgen hadden we het niet meer over hem gehad, maar dat zou tijdelijk zijn, wist ik. Bovendien had ik op dinsdag een mail van Rick gekregen. Dat hij erg blij was dat hij me eindelijk weer gezien had. Dat het hem wel was opgevallen dat ik in de loop der tijd heel anders was gaan praten, met een smiley erachter. Hij zou het fijn vinden om me nog een keer te zien.

Zien, en dan? Ik had de mail nog niet beantwoord. Dat kon na een paar dagen ook nog wel, hoewel ik wist dat hij voortdurend zijn mailbox checkte om te kijken of ik zou reageren.

‘Wat wil jij?’ vroeg Jon. ‘Wil jij hem nog een keer zien? Dat lijkt me relevanter dan de vraag of hij jou nog een keer wil zien.’

Ik wist het antwoord al sinds zaterdagavond. ‘Zoals jij zaterdag zei: misschien is het wel goed. Die boosheid die ik had was ook niet erg normaal. Misschien lukt dan wel waar de therapeut hopeloos gefaald heeft.’

‘Nou, dan zou ik dat maar doen,’ zei Jon. ‘Het lijkt me belangrijk genoeg.’

Ik wilde dat hij er niet zo gemakkelijk over deed. Ik weet zeker dat als hij me nu zou vertellen dat hij weer een afspraak had met zijn polyamorievriendinnetje van vroeger – geen idee of ze inmiddels kinderen had, ik hoopte opeens van wel – ik daar helemaal niet even enthousiast op gereageerd zou hebben. Ik ademde even diep in.

‘Wat hebben wij nu eigenlijk?’ vroeg ik.

Hij keek me aan, verbaasd bijna, alsof het een totaal irrelevante vraag was, iets als: met welke tram gaan we terug? ‘Van ons weet ik het niet. Maar ik weet wel wat ik heb: ik heb jou lief. En ik mag je af en toe in touwen wikkelen en je bezitten en zo nu en dan met je doen wat ik wil. Dat heb ik ook. Ik bof maar.’

‘En heb je daar genoeg aan?’

‘Ik wel. Jij niet?’

‘Ik weet het niet. Ik mis iets. Kinderen of zo, Ikea-spullen.’

‘Ik wil geen kinderen, dat weet je.’

‘Ikea-spullen dan?’ Hij keek me lachend aan. Ik zuchtte. ‘Laat ook maar. Ik mis het dreigement dat je me neerslaat als ik ooit zelfs maar naar een andere man kijk – tenzij ik dat doe in jouw opdracht natuurlijk. In jouw opdracht doe ik alles met een andere man.’

‘Het liefst wil je dat ik je vastgebonden laat.’

‘Ja, maar dan wel zo dat ik gewoon naar de wc kan en ik wil ook naar mijn werk kunnen, anders stoppen ze misschien met salaris betalen en dan word ik veel te afhankelijk van jou, en dat wil ik ook weer niet.’

‘Ik ben al tevreden als ik je af en toe kan vastbinden.’

‘Je snapt het niet,’ kreunde ik, en ik hief mijn handen een beetje wanhopig in de lucht. ‘Ik wou dat je niet zo polyamoreus was geweest, als dat taalkundig tenminste klopt.’

‘Kom, we gaan naar huis, neuken,’ lachte hij.

‘Ja, laten we dat maar doen. Ik weet het anders ook even niet.’

We liepen terug. Zeg dan dat ik het niet moet doen, klonk het in mijn hoofd. Ik hield zijn arm stevig vast.

De volgende dag mailde ik Rick dat het oké was om elkaar te zien, dat ik even tijd nodig had om mijn manier van praten van vroeger op te zoeken want dat ik niet meer precies wist waar ik die had opgeborgen en dat ik volgende week wat zou laten horen.

‘Blij met je bericht. Ik wacht af. Probeer derde la van boven aan de linkerkant,’ stuurde hij terug. Daar bewaarde ik toen, en nog steeds, mijn vibrator. Ik moest er toch om glimlachen.

24.

Op woensdag, anderhalve week nadat we de training hadden gehad, hielden we de WAN! in onze handen. We waren apetrots en nog opgewondener omdat Lisette, Aniek en twee van de deelnemende lezeressen vanavond aan tafel zouden zitten bij De Wereld Draait Door. In alle bescheidenheid: ook dat was een succesje van de nieuwe marketingmanager, jullie weten wel.

Direct het weekend aansluitend op de slavinnencursus was er begonnen aan de productie. Er was weinig tijd. Op maandagmorgen zaten Lisette, Lilly, Daan, Mara, die samen met Daan verantwoordelijk was voor de tekstproductie, de chef van de beeldredactie, Myriam, en de chef vormgeving, Raymond, en ik bij elkaar om de planning door te nemen. De freelancers waren dit weekend al druk aan het schrijven geweest en hadden zondagmiddag, zoals afgesproken, teksten gemaild naar Daan en Mara. Zondag aan het eind van de middag hadden Daan en Mara daar al contact over gehad en hadden ze in grote lijnen besproken hoe ze het wilden doen. Myriam zei dat ze, ook zondagmiddag, geweldig beeld had gekregen. Daan en Mara deden een voorstel voor de hoeveelheid tekst en welke kaders ze voor zich zagen.

Alles bij elkaar was er zeker voor twaalf pagina’s materiaal, mits er voldoende goede foto’s waren om dat te ondersteunen. Aan uitsluitend tekstpagina’s deed WAN! niet, tenzij op een spread, waarbij op de andere pagina dan uitsluitend een of meer foto’s moesten staan, en dan nog werd de tekst als een plaatje opgemaakt, zodat het er aantrekkelijk uitzag. Beeld was geen probleem, zei Myriam. Er werd een planning gemaakt en Raymond verwachtte woensdag aan het einde van de dag de eerste vormgegeven versie van de productie te kunnen laten zien. We zouden om vier uur opnieuw bij elkaar komen om ernaar te kijken en de laatste details te bespreken, inclusief foto-onderschriften en dergelijke. Ik hoefde daar niet bij te zijn, als marketingmanager. ‘Maar het is toch een beetje kaal zonder jou,’ had Daan gezegd.

Tijdens de bespreking op maandagmorgen zei ik dat er volgens mij goede kansen zouden zijn om publicitair te scoren. Het onderwerp leefde en de wijze waarop WAN! het nu had aangepakt was uniek. Andere glossy’s en damesbladen konden we vergeten, maar dagbladen, websites, bloggers (zeker bloggers!) en wie weet zelfs radio- en tv-programma’s zouden we wellicht wel kunnen interesseren voor wat aandacht. ‘De Wereld Draait Door,’ zei iemand. ‘Of Pauw & Witteman,’ zei Lisette.

‘Geen idee of het lukt maar we kunnen het in elk geval proberen,’ zei ik. We spraken af dat ik het zou afstemmen met de pr-afdeling en midden van de week zou ik een plannetje van aanpak mailen naar Daan, Lisette, Lilly en de uitgever. Later die ochtend zat ik bij een collega van pr; die vond het geweldig en nog beter als we zo veel mogelijk zelf zouden doen. Als we wat nodig hadden kon ik bij ze terecht, bijvoorbeeld voor adresbestanden van media. ‘Hebben jullie een bestand van bloggers?’ vroeg ik. De man in kwestie keek daar wel een beetje moeilijk bij, alsof hij het woord eerst even in zijn hoofd moest spellen, maar hij zou mailen wat ze hadden. Dat was niet veel.

Een van de twee stagiaires kreeg de opdracht om er zo veel mogelijk op te sporen: lifestylebloggers, mediabloggers, bloggers over seksualiteit en aanverwante zaken zoals sm, bloggers met eigen websites, bloggers op BDSM-sites, bloggers op sites van media zoals Joop.nl en ThePostOnline.nl en nog veel meer. Twee dagen later had ze er vierenvijftig opgespoord, keurig gecategoriseerd en met e-mailadres en Twitteraccount.

Ik maakte een algemeen persbericht en selecteerde, in samenwerking met Daan, een deel van het verhaal dat eventueel gepubliceerd mocht worden. We checkten of er mensen waren die persoonlijke contacten hadden bij de belangrijkste radio- en (vooral) tv-programma’s.

Nu al waren we, op ons WAN!-account, zelf druk aan het twitteren, met spannende opmerkingen en opmerkelijke citaten. De spanning opbouwen. Twee dagen voor het blad in de winkel lag zouden we volop met e-mails aan de gang gaan, op dinsdag was een teasende publicatie te zien op onze website.

Op vrijdag hadden we beet. ‘Yes,’ mailde ik naar Lisette, Lilly, Daan en de uitgever. ‘DWDD heeft interesse. Maandag telefonische afspraak. Heb toegezegd dat jij beschikbaar bent woensdagavond, Lisette. Dat je dat vast weet.’

De telefonische vergadering maandag werd een bezoek van een redacteur. DWDD had besloten ruim aandacht te besteden aan het onderwerp, mits wij het goed konden invullen. We bespraken de mogelijkheden, en de redacteur, na telefonisch overleg met de eindredactie, zou het ge-wel-dig vinden als minstens twee van de lezeressen met een goed verhaal zouden willen aanschuiven. Zouden ze dat durven? Zouden ze op tv openlijk willen praten over hun belangstelling voor sm, en waarom? Daarnaast werd gekozen voor Lisette, die als hoofdredacteur kon uitleggen waarom WAN! op deze manier aandacht besteedde aan BDSM, en voor Aniek, met afstand verkozen boven Sander (door ons omdat we een vrouwenblad zijn, door DWDD omdat een vrouw, ‘laat ik maar eerlijk zeggen’, véél spannender is), als deskundige. Aan het einde van de middag zouden we laten weten of het met de lezeressen zou lukken. Terwijl ik contact opnam met Aniek, ging Daan aan de slag met het benaderen van de meest geschikte vrouwen in de hoop dat ze wilden meewerken.

Er was – voor de verandering – maar weer eens champagne en gebak toen die woensdagmiddag een stapel WAN! ’s werd afgeleverd door de drukker. En er waren bloemen voor Daan en mij. Lisette prees Daan de hemel in, Lilly sprak mij toe. De toch flinke bos bloemen viel een beetje weg tegen de achtergrond van haar imposante lijf, maar haar woorden deden me gloeien van trots. Ze herinnerde eraan dat ik degene was die met de suggestie was gekomen om het onderwerp te benaderen vanuit de mensen die er serieus aan deden, dat ik Daan had vlotgetrokken toen ze vast bleek te zitten om geschikte mensen te vinden en dat ik er nu, helemaal alleen, voor verantwoordelijk was dat Lisette vanavond bij DWDD kon aanschuiven. Ze was trots op me, zei ze. En ze wilde graag nog eens een beetje over mijn achtergrond met me praten, zei ze met een doodserieus gezicht. Ik bloosde, iedereen lachte – Daan het hardst – en ik realiseerde me hoe dapper die tien lezeressen en Aniek waren om zo openlijk voor hun BDSM-interesse uit te komen. Ik vond uit de kast komen helemaal niet zo gemakkelijk.

De opnamen van programma’s zoals De Wereld Draait Door, Pauw & Witteman en Vandaag de Dag zijn bij de DutchView studio’s, onderdeel van wat tegenwoordig het cultuurpark Westergasfabriek wordt genoemd, in Amsterdam. Het is een populair uitgaansgebied met de nodige trendy kroegen.

Terwijl Lisette, Aniek en de twee lezeressen met de andere gasten boven werden ontvangen, bereidden Daan en ik ons voor op het programma tussen de rest van het publiek van die dag. Dat was geen straf: publiek wordt ontvangen in de lounge, een gezellig café-restaurant waar je wat kunt drinken en eten voor je de studio in wordt geleid. We dronken een glas rode wijn en bespraken hoe het gesprek zou kunnen verlopen, en vroegen ons af wie de tafelheer of -dame zou zijn. Beter Claudia de Breij, zei Daan. Beste maar geen Jan Mulder, dacht ik.

Een kleine drie kwartier voor de aanvang van het programma konden we naar binnen. Omdat wij toch een beetje speciale gasten waren, waren er voor ons twee stoelen achter Matthijs van Nieuwkerk gereserveerd. De presentator kwam zelf ruim van tevoren de studio binnen om ongedwongen met het publiek te praten. Ik vond dat zijn pak te strak zat en de moderne Jort Kelder-broek te kort was, maar verder was er weinig op hem aan te merken. Hij maakte ook op een paar meter afstand een vriendelijke en sympathieke indruk.

De studio was rood en zwart ingericht, er reden een stuk of vijf camera’s, geen enkele cameraman was zo leuk als die van mij. Er was iemand die de tijd in de gaten hield en er waren verschillende mensen die boos keken als je, tijdens de uitzending, onverhoopt met je stoel schoof om een gast iets beter te kunnen zien, en daarbij een krassend geluid maakte. De sfeer was prima.

Matthijs van Nieuwkerk legde voor het programma begon uit wie de gasten waren en waarom.

Tafelheer was Jan Mulder, zei hij.

‘Shit,’ zei ik tegen Daan, ‘ik weet niet of dat handig is.’

‘We besluiten het programma,’ zei Van Nieuwkerk, ‘met een gesprek over sm, officieel BDSM. We hebben vier vrouwen aan tafel, onder wie de hoofdredacteur van de glossy WAN! die deze week uitgebreid aandacht besteedt aan dit tegenwoordig zo populaire onderwerp. Twee van de vrouwen zijn lezeressen die aan een workshop voor slavinnen hebben meegedaan’ – gelach in de studio – ‘en we gaan het erover hebben waarom dat onderwerp nu opeens zo leeft. Leeft het bij jullie ook?’ Nog meer gelach terwijl hij, met een brede smile, de studio rondkeek.

Daan en ik zaten schuin achter Matthijs van Nieuwkerk, zodat wij hem niet, maar de kijker ons wel goed kon zien als de camera op hem was gericht. We hadden ons extra mooi gemaakt, want stel je voor dat we in beeld kwamen. We hadden ons een WAN!-look aangemeten, inclusief bijpassend decolleté: vrouwelijk en stijlvol. Zo kwamen wij een uur lang prominent in beeld. Door die camera’s had ik steeds de neiging om mijn topje omhoog te trekken. Uiteindelijk liet ik mijn handen elkaar maar stevig vasthouden, dat optrekken zou vast alleen maar meer opvallen.

Matthijs konden we dan weliswaar alleen van de achterkant zien, op de rest van de gasten aan tafel hadden we redelijk goed zicht. Het was duidelijk welke richting het WAN!-gesprek op werd geduwd: hoe komt het dat zoveel goed opgeleide, slimme en sterke vrouwen opeens aan BDSM lijken te willen doen en dan nog wel in de onderdanige rol?

‘Sub heet dat in het jargon, toch?’ zei Van Nieuwkerk en hij keek Aniek aan.

‘Ja, dat heet sub,’ zei Aniek. Ze droeg deze keer geen leren jurk, dat ging haar op tv toch iets te ver. ‘Het is maar de vraag of dat opeens zo is. De behoefte is er al tientallen, misschien wel honderden jaren, alleen is er nu ruimte om ervoor uit te komen en wordt het minder gek gevonden.’

‘Waar komt die behoefte vandaan, waarom vinden vrouwen het zo lekker om geslagen te worden?’

‘Dat is wel een beetje kort door de bocht,’ zei Aniek. ‘Het gaat om aandacht en begeerte, we willen begeerd worden. Als sub staan we in het BDSM-spel helemaal centraal, het draait om ons. Wie wil dat nu niet? Pijn en slaan zijn extremere vormen van aanraken; de een vindt het lekker om zachtjes aan haar haren getrokken te worden tijdens seks, de ander hard, een volgende vindt een beetje gebeten worden lekker. Pijn kan je helpen in een bepaalde trance te komen. Subspace noemen we dat ook wel.’

Jan Mulder haakte in, met het bekende zeurderige toontje, naar voren buigend terwijl hij sprak, nooit met een vraagteken maar altijd met een uitroepteken achter de zin omdat hij het nu eenmaal zo goed weet. ‘Begeerte, oké, aandacht, prima, maar zich met de zweep laten slaan, dat is toch een beetje raar. Dat doen weldenkende vrouwen zoals jullie niet.’

Aniek boog zich ook een beetje voorover. Matthijs van Nieuwkerk dacht vast: zo, ik ben klaar, eens kijken wat er gaat gebeuren. Hij sloeg zijn armen over elkaar en ontspande. Het gezicht van Jan Mulder konden we wel zien; hij ging naar achteren terwijl Aniek naar voren kwam, en volgens mij kreeg hij het idee dat hij de vraag misschien iets anders had moeten formuleren.

‘Jan, hoe saai is het niet om alleen maar zachtjes te strelen. Je hele leven lieve woordjes tegen elkaar te zeggen. Val jij daar niet van in slaap? Snap je niet dat vrouwen daar hoofdpijn van krijgen?’

We zagen hem niet, maar hoorden de bekende ontwapenende Matthijs van Nieuwkerk-lach. ‘Nou, ja…’ zei Jan Mulder.

‘Precies, Jan, heb het er thuis maar eens over. Vraag maar eens aan je vrouw waarom ze haar ogen dichtdoet onder het vrijen en aan wat voor spannende dingen zij denkt, terwijl jij haar zo zacht en teder en gespeend van ook maar enige opwinding dodelijk saai aan het aaien bent. Misschien denk je zelf ook wel aan voetbal, of aan een spannende dame.’

De zaal bulderde, Mulder riep nog iets dat zijn vrouw zeker niet met de zweep geslagen zou willen worden, maar het viel een beetje weg, en uiteindelijk beloofde hij toch eens navraag te zullen doen, toen Aniek nogmaals zei: ‘Vraag haar maar eens waar ze aan denkt. Dat durf je best.’

Van Nieuwkerk maakte een switch naar Lisette, en vervolgens naar de twee lezeressen, de een getrouwd, de ander vrijgezel, die al net zo open over onze BDSM-dag vertelden, en over hun fantasieën, als Aniek dat had gedaan. Het was een top-item; niet alleen wij maar ook de redactie van DWDD was na afloop lyrisch.

25.

‘Waarom vergeef je me niet?’

‘Ik ben nu eenmaal niet goed in vergeven.’

‘Ik kan het natuurlijk vragen, ik kan het smeken. Maar misschien is het beter als ik je dwing.’

Ik keek hem aan. ‘Ja, misschien wel,’ zei ik zacht.

We zaten allebei op zijn bank, beiden in een andere hoek, maar er was geen afstand meer.

Mijn moeder zou gezegd hebben dat het ook niet verstandig was om nog ja te zeggen op zijn voorstel om nog even wat te drinken na het etentje, toen we toch eenmaal die kant op liepen. Waarom we dat deden wist ik ook al niet. Toen ik ja zei, wist ik ook dat ze helemaal gelijk zou hebben gehad, zoals zo vaak. Mijn moeder was niet betweterig maar wel goed in gelijk hebben. Ik had me daar al lang geleden bij neergelegd. Het was nu eenmaal zo. Voor mijn vader was het veel vervelender, want die moest er dagelijks mee leven.

We hadden in een visrestaurantje gegeten, een tentje waar we vroeger ook wel eens kwamen maar dat nu een nieuwe eigenaar had, een andere naam, een heel ander menu en dat nog steeds vooral vis serveerde. De kwaliteit was er niet minder op geworden. Ik nam aan dat Rick hier nog wel eens kwam. Gelukkig hoefden we het niet direct over vroeger en over ons te hebben, nu we opeens ook weer een recent gezamenlijk verleden hadden. We bespraken – ik nu ook weer op mijn eigen manier – uitgebreid de cursusdag, gaven commentaar, loofden de inzet en openheid van de vrouwen, hadden het over de uitgebreide media-aandacht die het artikel had gekregen. Ik vertelde over het bezoek aan DWDD. WAN! was voor de zekerheid in een verhoogde oplage uitgeleverd bij de tijdschriftenverkopers en vloog over de toonbank, hadden we te horen gekregen op basis van een snel uitgevoerde telefonische steekproef. We hadden dus best wat te bespreken.

Toen we dit hadden gehad ging het over hem en mij, over zijn leven, nog steeds als registeraccountant, over zijn diverse mislukte relaties, waaronder die met Jasmijn. ‘Het was alsof we het allebei wilden proberen, vonden dat het wel zou moeten passen. Uiteindelijk deed het dat niet. Na er veel over gepraat te hebben, wilde Jasmijn zelfs wel sm proberen. Ze had er moeite mee dat ik mijn sm-dingen er nog bij deed, al kwam er geen seks aan te pas. Maar ze vond het toch te intiem, dus als ik het nou met haar kon beleven... Ze deed er ook echt haar best voor, ze wilde het wel, maar het ging niet. Haar moeder, je kent het verhaal. Ze heeft me verteld hoe ze jullie vriendschap heeft beëindigd. Dat zal je pijn hebben gedaan.’

‘Heel veel pijn. Misschien nog wel meer dan het afscheid van jou, omdat het er bovenop kwam. Ik had allerlei dubbele gevoelens, het was ook alsof ik haar moeder verraden had. Flauwekul natuurlijk, maar het was een erg ingewikkelde tijd.’ Hij vertelde over zijn commerciële sm-activiteiten. Hij vond het leuk om te doen, maar uiteindelijk meer grappig dan bevredigend. Hij had het gevoel vrouwen – hij deed alleen dames, voegde hij eraan toe, alsof ik daaraan twijfelde – op weg te helpen of in elk geval iets te bieden wat ze zochten. Maar het echte, zei hij, was wat wij hadden gehad. Ik deed net of ik het niet hoorde.

Hij vroeg hoe het zat met mijn sm-leven en ik vertelde precies hoe het zat. Een keer een heel negatieve ervaring met een vriend die leek te flippen, zo erg dat ik niet eens ‘stop’ durfde te zeggen. Verder geneuzel in de marge, een soort punnik-sm, en uiteindelijk nu dan Jon. Een nieuwe liefde, gespecialiseerd in vastbinden, en dat ik dat helemaal niet erg vond en daar al een paar keer erg van genoten had. Dat het ook wel weer tijd was.

Toen hij ernaar vroeg, vertelde ik hem ook dat Jon er geen probleem mee had dat ik nu met hem zat te eten, en dat hij vond dat ik moest uitzoeken hoe het nu precies zat, met Rick, en waarom ik zo boos tegen hem had gedaan. Misschien vertelde ik hier net iets te veel. Ik vertelde het als een soort eerbetoon aan de ruimdenkendheid van Jon maar maakte tegelijkertijd de weg vrij voor Rick. Ik wist het. Het was gevaarlijk. Te gevaarlijk.

Het voelde vertrouwd, hier samen te zitten en te praten. Ik vroeg me af hoe ons leven eruit zou hebben gezien als het die nacht niet zo fout was gegaan, als hij naar zichzelf had geluisterd en niet naar de man van het liftbedrijf, die andere Dom, die hem ervan overtuigde niet naar mij toe te komen omdat ik geen stopwoord gebruikte. Ik kon me bijna niet meer voorstellen dat Rick zo onder de invloed van Rueben had gestaan. Nu zat er een krachtige persoonlijkheid; toen, die zaterdagmorgen, zag ik een man die in de war was en besefte cruciale fouten te hebben gemaakt door mij in de steek te laten, waardoor ik ’s morgens vroeg in paniek naar beneden was gerend om de zilveren halsband te laten doorknippen. Een knip waarmee ik onze relatie verbrak omdat ik meende hem nooit meer te kunnen vertrouwen. Niet het soort vertrouwen waar je het over hebt als het gaat over de vraag of je partner het wel of niet eens met een ander zou doen, maar het vertrouwen of ik mijn lot en leven in zijn handen durfde te leggen. Ik durfde het niet meer en hij had het geweten.

Pas na het hoofdgerecht begon hij over ons en toen het zover was, wilde ik dat niet meer. Ik wilde dat hij uit mijn leven gebleven was, of na de BDSM-dag gewoon nog even gezwaaid had, omdat hij geen tijd had want snel weg moest, niet naar Brielle maar naar Mozambique of Chili en niet voor een weekje maar bijvoorbeeld voor de rest van zijn leven. Of dat Jon had gezegd dat ik niet met Rick moest gaan eten, ook al was hij polyamoreus, dat Jon woorden had gezegd die andere mannen in zo’n situatie gebruikten, dat hij boos was geweest, had gezegd dat ik dit niet kon maken, met dreigementen en alles. Ik wilde dat Jon zei dat ik van hem was, niet alleen als hij een orgasme kreeg en aan mijn haar of kap trok, maar ook onder het eten. Bovendien: ook polyamorie leek mij een begin en een eind te horen hebben en ik zag het allebei even niet. Achteraf gezien wilde ik misschien ook wel dat Rick me mee uit eten had genomen toen we een tijdje geleden allebei geen partner hadden. Dat het leven er dan heel overzichtelijk, in elk geval veel overzichtelijker dan nu, zou hebben uitgezien leek me nogal voor de hand liggend. Nu was het al weken een chaos, met een behoorlijke piek gedurende het laatste kwartiertje toen Rick het nodig vond om het over ons te gaan hebben. Ik zocht naar houvast en zag niets anders dan de armen van Rick. Het verkeerde houvast. Waar was Jon in vredesnaam.

Zo zat het in mijn hoofd. Het was een puinhoop.

Toen ik zei: ‘Ja, misschien wel,’ verdween bij hem de laatste hindernis om actie te ondernemen en bij mij het restje weerstand dat hem had kunnen tegenhouden.

‘Wil je gehoorzamen?’ vroeg hij.

‘Best,’ zei ik, ‘even dan.’ Zo leek het dat ik nog iets voor het zeggen had, maar ik had me allang overgegeven, wetende hoe heerlijk ik het vroeger had gevonden om hem te gehoorzamen. Soms was ik al een sub voordat ik er zelf goed en wel toe besloten had.

Toen hij zei dat ik bij hem moest komen zitten, niet op de bank, maar tegen zijn benen op de grond, deed ik dat zonder enige vorm van terughoudendheid. Het voelde direct alsof je terugkomt in de plaats waar je altijd hebt gewoond na er jarenlang niet meer te zijn geweest, en behalve de eeuwige nieuwe rotonde bij het binnenrijden was verder alles herkenbaar en vol van herinneringen. Mooie herinneringen vooral.

Zijn hand lag achter mijn hoofd, dat hij zachtjes aan mijn haren naar achteren trok, zodat ik naar hem moest opkijken. Hij zei niets; ik denk dat hij bang was overmoedig te worden. Zijn andere hand gleed over mijn borsten.

‘Doe nog een knoopje extra los,’ zei hij. Toch niet allemaal een voor een, dacht ik even, zoveel tijd hadden we nu ook weer niet. Toen concentreerde ik me op mijn taakje en maakte er eentje los. ‘Nog een.’ Ik deed het. Ik voelde zijn hand in mijn blouse glijden.

‘Kousen of panty?’ vroeg hij.

‘Kousen,’ antwoordde ik, waarmee ik direct bekende dat ik vanavond bij het omkleden al met van alles rekening had gehouden. Ik had ook een spijkerbroek met een dubbele riem met daaronder een vleeskleurige panty aan kunnen trekken voor vanavond. En daarboven een de boel platduwende sport-bh, hemdje, blouse en een coltrui – maar dat had ik allemaal niet gedaan.

‘Laat zien.’

Mijn handen waren al onderweg naar mijn rok voor hij het zei. Ik toonde mijn kousen terwijl ik naar boven keek, naar zijn gezicht, en zag zijn ogen zich even toeknijpen. Ik was blij dat ik in elk geval een broekje aanhad want anders zou hij helemaal wel gedacht hebben.

‘Ga naar de slaapkamer, kleed je uit. Helemaal. Alleen je schoenen mag je daarna weer aandoen.’ Hij vond mijn pumps mooi zeker.

Toen ik terugkwam was het licht zacht en in het midden van de kamer stonden twee houten blokken. Ik had geen idee waar die voor bedoeld waren. Ik bleef ergens halverwege aarzelen omdat ik niet wist wat ik moest doen. Hij negeerde me even, wat ik helemaal niet leuk vond. Je kunt je heel naakt voelen als er expres niet naar je gekeken wordt, en ik was blij toen hij weer tegen me sprak.

‘Ga bij die blokken staan.’

Ik deed het met mijn gezicht en borsten naar hem toe, de blokken achter me. Ik wist hoe dol hij altijd op mijn borsten was geweest.

‘Draai je om.’

Hij bond een zwarte blinddoek voor mijn ogen, en gaf me vervolgens de opdracht om op de blokken te gaan staan. Ze waren niet meer dan ongeveer vijfentwintig centimeter hoog. Voorzichtig zette ik eerst mijn voet op een blok en zocht toen de andere, waarbij ik mijn evenwicht moest houden terwijl ik op één been stond. Even leek het alsof ik hem niet kon vinden, maar opeens voelde ik het hout. Hij leek iets verder weggezet, waardoor ik met mijn benen wijder moest staan dan ik net had gedacht. Ik was opgelucht dat ik stond en mijn balans weer gevonden had. Ik moest eraan denken geen stap naar voren of naar achteren te zetten, realiseerde ik me. Dan zou ik gegarandeerd vallen.

Ik denk dat hij minstens een uur met me bezig was, terwijl ik daar op die blokken stond. Hij bond mijn handen op mijn rug bij elkaar. Hij gebruikte zijn handen en een zweep. Als ik soms dreigde om te vallen hield hij me vast. Het leek of hij extra zijn best deed, hij wist dat dit zijn kans was. Ik had het al geweten, maar aan de wijze waarop hij me pijn deed en me koesterde, de aandacht die ik kreeg, de manier waarop hij me aanraakte, dan weer hard en dan weer zacht, merkte ik dat hij nog van me hield. Meer dan vroeger. Ik was blij en bang tegelijk.

‘Nu stilstaan, niet bewegen.’ Ik realiseerde me dat ik mijn billen onder zijn handen had gewenteld. Ik stond stil en hij sloeg me met een vlakke hand. Ik was erop voorbereid, wist dat hij het zou gaan doen toen ik de opdracht kreeg om stil te staan. Hij sloeg me weer. Ja, sla me, zei ik in gedachten. Hij sloeg. Nu zei ik het ook hardop. ‘Sla me.’ Hij sloeg. ‘Harder,’ vroeg ik. Hij sloeg. ‘Alsjeblieft, harder.’ Ik smeekte nu. Hij deed het. En nog een keer.

Toen kon ik het: ‘Ik vergeef je.’

Ik kreunde het meer dan ik het zei, het kwam van ver en het voelde als een bevrijding.

Hij vroeg of ik bleef slapen maar daar was ik niet klaar voor. Wel vroeg ik of ik hem mocht bedanken. Het mocht. Ik deed er lang over, likte zachtjes of liet hem diep naar binnen glijden, zo ver mogelijk. Toen hij spoot was het of ik het van een meter ver voelde komen. Hij gromde en draaide, klauwde met zijn vingers in mijn haren.

‘Ik kan niet blijven slapen,’ zei ik.

‘Waarom niet?’

‘Weet ik niet. Daarom niet.’

Hij belde een taxi voor me en pas toen die voorstond liet hij het zien: de zilveren halsband. De reden van onze breuk, vier jaar geleden, door midden geknipt door het mannetje om de hoek van mijn huis. Ik had de halsband daar laten vallen en het laatste wat ik me ervan kon herinneren was het gerinkel toen hij op de betonnen vloer van de werkplaats viel. Ik keek hem vragend aan.

‘Opgehaald en laten maken.’

‘Bewaar maar,’ zei ik. Ik kuste hem en liep naar de taxi.

In de taxi kwam al zijn eerste bericht. Er waren meer berichten, ook van Jon. Ik liet de taxi eerder stoppen, betaalde en zei dat ik het laatste stukje wilde lopen. Ik had geen van de berichten beantwoord.

‘Het is koud hoor, mevrouw,’ zei de taxichauffeur toen hij stopte.

‘Ik weet het.’

Maar zo voelde het niet.

Dankwoord

Evenals bij De overgave van Floor was Gieke ook nu weer een welkome inspiratiebron voor ideeën. Opnieuw had ik veel aan haar suggesties naar aanleiding van vroege versies van het manuscript. Het wordt toch tijd dat ik haar een keer ontmoet.

@Virostra bedank ik voor zijn opmerkingen bij de dialogen over polyamorie.

Anita Mulder van IAM Counseling was bereid deskundig commentaar te leveren bij het hoofdstuk (23) waarin psychotherapeute Aniek van de VSSM vertelt over BDSM. Het heeft tot enkele niet onbelangrijke wijzigingen geleid. Een groot deel van dat hoofdstuk is overigens gebaseerd op artikelen uit onder meer Psychologie en Vrij Nederland.

In alle gevallen blijft de tekst uiteraard mijn verantwoordelijkheid.

Van Isis, die ik ergens op internet ben tegengekomen, heb ik het nachtblauwe touw geleend.

VOORPUBLICATIE

Renee van Amstel

De extase van Floor

Deel drie in de Floor-serie

Floor heeft nu een relatie met zowel Jon als Rick; door Jon laat zij zich overmeesteren met shibari-bondage, bij Rick geeft zij zich over aan pijn en gehoorzaamheid. Dan ontmoet ze opnieuw Rueben, de man uit Zeeland bij wie Rick is geweest voor een training tot Dom, maar die later ook een rol heeft gespeeld bij het beëindigen van de relatie van Rick en Floor. Hij was immers degene die Rick ervan weerhield tijdig terug te gaan naar Floor in de nacht van de halsband.

Opnieuw toont Rueben zijn interesse in Floor, maar zij maakt hem duidelijk niets meer met hem te maken willen hebben. Zelfs niet als het zou moeten van Rick.

Rick heeft er moeite mee dat Floor twee relaties heeft. Hij is nu eenmaal niet zo polyamoreus als Jon, die geen problemen heeft met meerdere relaties tegelijkertijd. Floor vindt het ook wel lastig, maar wil niet kiezen tussen beiden en kan met beiden op een andere manier genieten, beleeft met beiden haar eigen – verslavende – extase. Toch is het de vraag of zij dit – ook ingewikkelde – leven zal willen blijven voortzetten.

Dan gebeuren er verontrustende dingen in het leven van Floor. Er hangt een bebloede handboei aan haar deurknop. Ze krijgt bedreigende brieven van een onbekende.

Wie is degene die dit macabere spel met haar speelt…?

Proloog

Ik koesterde mijn geluk en genoot volop van de liefde van de twee mannen in mijn leven en hun soms ietwat ongenadige manier om die te tonen. Het volume van knagende stemmetjes – als ze er al waren – effectief op nul gedraaid, weggemoffeld in mijn onderbewustzijn of in ieder geval opgeborgen op een plek in mijn hoofd waar zelfs ik amper kwam.

Als je twee keer zoveel krijgt kun je ook dubbel zoveel verliezen maar ik realiseerde me dat niet of stond er in elk geval niet bij stil.

Ik kwam terug van een heerlijke avond, nacht en ochtend bij Jon. Ik had nog een uurtje of twee voor mezelf en zou dan naar mijn ouders gaan. Het was niet lang geleden dat ik er was geweest maar als enig kind voelde ik in toenemende mate de verantwoordelijkheid om ze aandacht te moeten geven. Gek: eigenlijk had ik ze nooit gemist, een broer of zus, ook amper toen ik thuis opgroeide in Heerhugowaard. Ik vond het eigenlijk wel prima en had genoeg vriendinnen om me mee te vermaken en had geen aandacht van een broer of zus nodig. Maar als ze nu af en toe ook even langs hadden kunnen gaan bij mijn ouders zou me dat heel wat waard zijn geweest. Vroeger was enig kind zijn een luxe, het werd gaandeweg een verantwoordelijkheid en was op weg om een belasting te worden. Hoe dan ook was het een jaar of dertig te laat voor herstelwerkzaamheden.

Jon en ik hadden een gewone burgerlijke avond gehad: een avond zonder opdrachten, zonder slaag en ik was niet in touwen gewikkeld, vastgebonden en geblinddoekt geweest. Wel hadden we gevreeën, gewoon in bed, nadat we wijn hadden gedronken op één van de tweezitsbankjes en voor het slapengaan, een beetje zoals andere mensen het wel doen, vermoedelijk alleen wat uitgebreider. Met volop aandacht voor elkaar, een uur of anderhalf uur, zacht en een beetje hard, lief en geil. Hij had in mijn oor gebeten, me aan mijn haar getrokken, hij had me neergelegd waar hij me wilde hebben, tot ik hem weer op zijn rug dwong en hem liet voelen hij goed hij paste. Er is niets mis met een stevige bondage, een dosis vernedering en zo af en toe een scheutje pijn en ik wist hoe erg ik het kon missen als het me niet werd aangedaan, maar er is zeker ook niets mis met een portie vanilla seks, als het de kwaliteit heeft zoals ik die met Jon – en ook met Rick – kon beleven.

Het gebeurde zelden dat ik bij een van beiden sliep en we geen seks hadden. Het is een van de voorbeelden dat je meer van elkaar geniet als je bij elkaar bent terwijl je niet samenwoont. In het tweede geval word je te snel onderdeel van het interieur, zo vanzelfsprekend als de varens in de vensterbank. Misschien kwam het overigens ook omdat ik Rick erbij had – en andersom. Het kan best zijn dat mannen dan extra hun best doen en in elk geval niet willen achterblijven. Uiteindelijk blijven het natuurlijk voetballertjes die willen winnen, mannen die landjepik spelen – en ik was het land. Mij best. Alles beter dan een varen.

We hadden, tegen elkaar aan hangend, naar beelden gekeken van zijn reis naar Venezuela, waarvan hij net een paar dagen geleden was teruggekeerd. Hun groepje was, onder meer, in een klein chartervliegtuigje langs de Canaima watervallen naar een indianendorp gevlogen en vandaar waren ze met z’n vieren langs en door een riviertje gewaad om bij een voor de dorpsbewoners heilige plek uit te komen: een kleine waterval die tientallen meters boven je begint en eindigt bij het begin van het riviertje waar ook zij in stonden, tussen de hoogoprijzende rotswanden waartegen glanzende, heldergroene planten wortel hadden geschoten. Flikkerende zonnestralen vermengden zich met het water en tuimelden naar beneden. Zelfs op film was het indrukwekkend. Het was een van de mooiste plekken geweest die hij ooit had gezien, zei Jon.

We hadden het ook over Rick gehad. Jon had het altijd over Rick en Rick had het nooit over Jon. Achteraf snap ik het wel: voor de een, Jon, was het een kunstmatig zoeken naar bevestiging, voor de ander was het een dwangmatige ontkenning. Ondertussen wentelde ik me in hun beider aandacht, koesterde ik hun liefde en beantwoordde ik die met alles wat ik in me had. Lichaam, ziel en geest, minstens. Over mijn wil hadden we het niet eens, dat was zo’n beetje het eerste dat ik hun had aangeboden. Dat was een conditio sine qua non, als ik die niet ter beschikking stelde zou ik niet met ze kunnen hebben wat ik had: een intense BDSM-relatie, maar die naam was ook het enige wat overlapte. Voor de rest was die BDSM-relatie zo anders als het maar zijn kon, simpelweg omdat hun behoeften als Dom zo uiteenliepen als links- en rechtsaf. Mij maakte het als sub niet uit. Sterker: ik prees me er gelukkig mee, de ene kant op genoot ik net zoveel als de andere kant op. Ik was niet moeilijk.

Die zondagmorgen was ik op de fiets teruggereden naar mijn appartement in de Jordaan, ik fietste langs terrassen waar mensen zaten te ontbijten. Het was een mooie dag op de rand van het late voorjaar en de vroege zomer, met de temperatuur waar ik van hou. Niet warm, niet koud, misschien een beetje koel, in elk geval voor mij net goed. Het zong in mijn hoofd, ik proefde nog de smaak van het omeletje met zalm dat Jon had gemaakt. Ik had het gegeten met de helft van een warm broodje. We hadden er jus d’orange, koffie en champagne bij gedronken, vaste prik als ik op zondag bij hem was. Ik lachte de mensen toe zoals het leven mij. Mijn fiets ketende ik aan een ring in de muur naast het portiek en ik opende de buitendeur om de trap op te lopen naar de binnenvoordeur.

Eigenlijk hoor je het al te weten als je thuiskomt, dat er iets niet klopt. Toch? De deur ziet er anders uit dan gisteren, een voetafdruk, het licht is aan of uit terwijl dat gisteren andersom was. In de film hoor je het aan de muziek, maar ik hoorde niets bijzonders, zag geen voetstap, de deur zag er hetzelfde uit en van het ganglicht maakten de andere vier bewoners ook gebruik, dus ja... Geen aanzwellende synthesizerklanken, niets anders dan de gebruikelijke straatgeluiden van vrolijke mensen vermengd met wat verkeer. Anders had ik het wel geweten.

Ik hoorde de synthesizer pas toen ik het ding zag hangen aan de deurknop. Een ding – eerst zag ik niet wat het was. Toen ik dichterbij kwam zwol de muziek verder aan. Het ding was een halve handboei, doorgeknipt bij het kettinkje en het was met een roze shawltje aan de deurknop vastgeknoopt.

Ik snapte het niet.

Ik werd pas bang toen ik zag dat er iets van de polsband op de grond was gedrupt. Bloed, wist ik gelijk.

Alsof er iets mis was gegaan bij het doorknippen.

Renee van Amstel – De extase van Floor

Paperback, ca. 256 pag.

ISBN 978 90 452 0582 3

Prijs: € 12,95

Verschijnt: juni 2013

Ook verkrijgbaar als e-book

ISBN 978 90 452 0602 8

Lees ook van Karakter Uitgevers B.V.

RENEE VAN AMSTEL

De overgave van Floor

‘Beter dan Vijftig tinten grijs.’ – Chicklit.nl

Floor is een succesvolle high potential bij een telecombedrijf. Ze is begin dertig, leuk om te zien en gezegend met een gezonde dosis humor en relativeringsvermogen. Op een feestje ontmoet ze Rick, een paar jaar ouder, aantrekkelijk en als registeraccountant bezig met een veelbelovende carrière. Binnen een uur is Floor hopeloos verliefd en binnen een week hebben ze een relatie. Rick is in alle opzichten de ideale man: aantrekkelijk, succesvol, lief en attent. Ze hebben grenzeloze seks.

Gaandeweg ontdekt Floor dat Rick een tot dan toe nauwelijks ontwikkelde fascinatie heeft voor sm. Het begint met de simpele mededeling tijdens een intense vrijpartij dat hij wil dat ze alles voor hem doet. Daarna geeft hij haar opdrachten, onder meer om zich bij hem (alleen bij hem?) te melden in een hotelkamer. Op zijn initiatief bezoeken ze een parenclub. Ze doen dingen waarvan Floor nooit gedacht had ze te zullen doen, maar ze doet het met verbazing en ze geeft zich over zonder terughoudendheid. Maar wel met de steeds sterker wordende vraag waar haar eigen grenzen liggen...

HET EERSTE DEEL IN DE FLOOR-TRILOGIE

ISBN 978 90 452 0020 0

Ook verkrijgbaar als e-book

ISBN 978 90 452 0030 9