Inhoud

Na lang twijfelen, neemt Megan Megan O'Riley een besluit: ze zal bij de familie Calhoun gaan werken en wonen, op hun prachtige landgoed de Towers aan de zee. Vooral de gedachte dat de zusjes Calhoun - die haar in de loop der jaren steeds dierbaarder zijn geworden - haar daar als een van hen zullen beschouwen, trekt haar aan.

Kort naar haar aankomst op de Towers ontmoet ze huisvriend Nathaniel Furie, die haar op zijn manier laat merken dat hij het leuk vindt dat zij er is. Megan geeft hem echter duidelijk te kennen niet gediend te zijn van zijn avances. Ze heeft zich, na die ene misstap van tien jaar geleden, ernstig voorgenomen zich nooit meer zo door haar gevoelens te laten meeslepen. Ten slotte weet zij als geen ander wat daar voor ellende van kan komen.

Beste lezeres,

Dit is waar het mee begint: een oud familiehuis met een prachtige tuin op het eiland Bar Harbor; een tante die een rijke projectontwikkelaar heeft uitgenodigd; een overgrootmoeder die een smaragden collier zou hebben verstopt, en vier zusjes die daar driftig naar op zoek gaan.

Het lijkt een simpel gegeven, zelfs als je erbij zegt dat die vier zusjes méér vinden dan die verborgen schat: de liefde van hun leven. En zelfs als er nóg een ingrediënt blijkt toegevoegd: een levensgevaarlijke kaper op de kust!

Maar juist Nora Roberts is er een meester in om van zoiets eenvoudigs een verrukkelijke, spannende en meeslepende vertelling te maken die de lezer urenlang geboeid houdt. Zoals haar beroemde Calhoun Saga.

Het is een van haar vroege miniseries, en meteen een van haar populairste ook. Niet het minst door de vier zusjes Calhoun zelf - echte Nora-personages, warm, impulsief, eigengereid en hartveroverend. En door de mannen die in hun leven komen, want ook dat zijn mensen tegen wie je echt geen nee zou zeggen als je ze tegenkwam. Of door Megan, het zusje van Sloan O’Reily, die in feite het vijfde Calhoun-zusje wordt...

Kortom, reden genoeg om nu alle verhalen bij elkaar te brengen in De complete Calhoun Saga.

Veel plezier met dit vijfde deel,

Karin J. Boodt

hoofdredactie

©1991 Nora Roberts

Oorspronkelijke titel: Suzanna's Surrender

© 1996 Nora Roberts

Oorspronkelijke titel: Megan's Mate

Vertaling: Els Papelard

Originele uitgaven verschenen bij

Silhouette Books, Toronto

Deze uitgave is uitgegeven in samenwerking met

Harlequin Enterprises II B.V. / S.a.r.l.

ISBN 978 90 347 8725 5

© Nederlandse uitgave: Harlequin Holland

De complete Calhoun Saga, 1 ste druk juli 2008

Eerder afzonderlijk verschenen als afzonderlijke delen in 1992 en 1998

Omslagontwerp: Véronique Batenburg / Catch / Peter Verwey

Beeld: Fergus O'Brien / Getty Images

Zetwerk: Mat-Zet B.V., Soest

Druk: Litografia Rosés S.A., Barcelona

Harlequin Holland

Antwoordnummer 17526

1000 TN Amsterdam

Tel. lezersservice 0348-478019

Het merk HARLEQUIN® is gedeponeerd

onder het nummer 328708.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of

openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie,

microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder

voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Alle in deze uitgave voorkomende personen zijn ontleend

aan de fantasie van de schrijver. Elke gelijkenis

met bestaande personen berust op toeval.

Alle Harlequin-uitgaven worden gedrukt op chloorvrij papier.

Megan

1

Megan O’Riley was geen waaghals. In de afgelopen tien jaar waren zakelijkheid en voorzichtigheid haar tweede natuur geworden. Ze was een vrouw die, voor ze naar bed ging, twee keer de sloten van alle ramen en deuren controleerde.

Voor de vlucht van Oklahoma naar Maine had ze voor zichzelf en haar zoon slechts wat handbagage ingepakt. De rest van hun bezittingen werd nagestuurd. Het was immers zonde om tijd te verspillen met het wachten op bagage.

Ze had het besluit om naar het oosten te verhuizen pas na rijp beraad genomen. Het was niet alleen voor haar, maar ook voor Kevin zowel praktisch als voordelig. In Bar Harbor zouden ze zich zonder moeite aanpassen, want ze gingen bij familie wonen. Ze keek naar haar bijna negen jaar oude zoon, die met zijn hoofd tegen het raampje in slaap was gevallen. Kevin was buiten zichzelf van opwinding geweest toen ze hem had verteld dat ze naar zijn oom en zijn halfbroertje en halfzusje zouden verhuizen. En zijn neefjes en nichtjes, niet te vergeten. Sinds hun eerste bezoek aan Maine, ter gelegenheid van de bruiloft van haar broer en Amanda Calhoun, waren er vier baby’s geboren.

Nooit zou ze vergeten hoe Suzanna Calhoun Dumont, nu Bradford geheten, haar het vorige jaar had verwelkomd. Hoewel Suzanna wist dat Megan de minnares van haar aanstaande echtgenoot was geweest, had ze haar hartelijk en spontaan ontvangen.

Natuurlijk was Megan niet direct het voorbeeld geweest van ‘de andere vrouw’. Toen ze door Baxter was verleid, was ze zelfs niet van Suzanna’s bestaan op de hoogte geweest. Ze was zeventien geweest en heel naïef en daarom had ze al zijn beloften onvoorwaardelijk geloofd.

Toen Megan het leven schonk aan Baxters zoon, waren hij en Suzanna op huwelijksreis geweest. Hij had Kevin nooit gezien, noch erkend.

Toen het lot jaren later Megans broer Sloan en Suzanna’s zusje Amanda had samengebracht, was de geschiedenis aan het licht gekomen.

Nu gingen Megan en haar zoon dank zij de grillen van datzelfde lot in het huis wonen waar Suzanna en haar zusjes waren opgegroeid. Kevin kreeg familie: een halfbroertje en halfzusje, neefjes en nichtjes en een huis vol ooms en tantes. En wat voor huis!

Kevin noemde de Towers, een schitterend oud stenen gebouw, een kasteel. Ze verheugde zich erop er te wonen en te werken. Nu de renovatie van het Towers Retreat was voltooid, deed een deel van het huis dienst als hotel. Een St. James-hotel, het geesteskind van Trenton St. James III, de echtgenoot van Catherine, de jongste Calhoun.

De St. James-hotels waren wereldwijd befaamd om hun kwaliteit en klasse. Het aanbod om als hoofdboekhouder bij het bedrijf in dienst te treden was te goed geweest om af te slaan. Bovendien snakte Megan naar het weerzien met haar broer, Sloan, en de rest van de familie.

Het was dus belachelijk dat ze nerveus was.

Toen de landing werd aangekondigd, woelde Megan door Kevins zwarte haren. Slaperig opende de jongen zijn donkere ogen.

‘Zijn we er eindelijk?’

‘Bijna. Doe je stoelleuning omhoog. Kijk, je kunt de baai zien.’

‘We gaan uit varen, nietwaar?’ Hij wipte van opwinding op zijn stoel op en neer. ‘En naar walvissen kijken. Op de boot van Alex’ nieuwe vader.’

Hoewel de gedachte aan een boottochtje haar maag deed omdraaien, glimlachte ze dapper. ‘Reken maar!’

‘Gaan we echt in dat kasteel wonen?’

‘Je krijgt Alex’ oude kamer.’

‘Er wonen spoken.’ Hij lachte.

‘Dat beweren ze, ja. Vriendelijke spoken.’

‘Misschien niet allemaal.’ Dat hoopte hij althans. ‘Alex zegt dat er een heleboel zijn, en dat ze soms huilen en krijsen. En vorig jaar is er een man uit het torenraam gevallen. Hij heeft al zijn botten op de rotsen gebroken.’

Ze huiverde. Dat gedeelte was waar. De Calhoun-smaragden, die een jaar geleden waren gevonden, hadden niet alleen romantiek en een legende met zich meegebracht, maar tevens een dief en een moordenaar aangetrokken.

‘Dat is voorbij, Kevin. De Towers is nu veilig.’

‘Ja.’ Als een echte jongen hoopte hij echter op een beetje gevaar.

Er was nog een jongen die zich op avonturen verheugde. Alex had het gevoel dat hij al een eeuwigheid in de aankomsthal op zijn broer had staan wachten. Zijn ene hand lag in die van zijn moeder, met de andere hield hij Jenny vast. Omdat hij de oudste was, moest hij op zijn zusje passen, had zijn moeder gezegd.

Zijn moeder droeg de baby, zijn gloednieuwe broertje. Alex popelde om met hem te pronken.

‘Waarom zijn ze er nog niet?’

‘Omdat het uitstappen tijd kost.’

‘Kijk, Mam! Daar zijn ze!’

Voor Suzanna kon reageren, had Alex zich losgerukt. Met Jenny op zijn hielen rende hij naar Kevin toe, op het nippertje een frontale botsing met een andere passagier vermijdend. Berustend wuifde ze naar Megan.

‘Hoi!’ Door zijn moeder onderricht in vliegveldgedrag pakte Alex manhaftig Kevins tas. ‘Ik moet hem dragen omdat we jullie ophalen.’ Het stoorde hem een beetje dat Kevin nog steeds langer was dan hij, al beweerde zijn moeder dat hij groeide als kool.

‘Is het fort er nog?’

‘Ja. En we hebben een nieuw fort bij onze cottage,’ vertelde Alex. ‘We wonen in de cottage.’

‘Met onze vader,’ zei Jenny. ‘We hebben ook een nieuwe naam. Hij kan alles en hij heeft een nieuwe slaapkamer voor me gemaakt.’

‘Met roze gordijnen,’ zei Alex laatdunkend.

Suzanna voorkwam behendig dat ze elkaar in de haren vlogen. ‘Hebben jullie een goede reis gehad?’ Ze gaf Kevin en Megan een zoen.

‘Ja, dank je.’ Megan wist nog steeds niet goed hoe ze op Suzanna’s ongekunstelde hartelijkheid moest reageren. ‘We hadden vertraging. Ik hoop dat jullie niet al te lang hebben moeten wachten.’

‘Uren,’ beweerde Alex.

‘Dertig minuten,’ verbeterde Suzanna hem lachend. ‘Waar is de rest van jullie bagage?’

‘Die wordt opgestuurd. Dit is voorlopig alles.’ Megan klopte op haar weekendtas. Daarna keek ze nieuwsgierig naar de baby in Suzanna’s armen. Hij was roze en zacht, had donkerblauwe ogen en een bos glanzend zwarte haren. Toen hij met een vuistje zwaaide, produceerde ze als vanzelf de dwaze glimlach waarmee volwassenen op baby’s plegen te reageren.

‘Wat is hij mooi. En zo klein.’

‘Hij is drie weken,’ zei Alex gewichtig. ‘Hij heet Christian.’

‘Want zo heette onze overgrootvader,’ zei Jenny ter verklaring. ‘We hebben ook nieuwe nichtjes en een neefje: Bianca en Cordelia, die we Delia noemen, en Ethan.’

Alex rolde met zijn ogen. ‘Iedereen heeft baby’s gekregen.’

‘Hij is lief,’ concludeerde Kevin na de hummel aandachtig te hebben bekeken. ‘Is hij ook mijn broertje?’

‘Natuurlijk,’ zei Suzanna voor Megan kon antwoorden. ‘Je hebt nu een vreselijk grote familie.’

Kevin keek haar verlegen aan. ‘Dat vind ik niet erg.’

Suzanna glimlachte tegen Megan. ‘Zullen we ruilen?’

Na een korte aarzeling zwichtte Megan. ‘Graag.’ Ze nam de baby in haar armen, terwijl Suzanna de weekendtas optilde. Niet in staat de zachtheid van de baby te weerstaan, wreef ze met haar neus over zijn wangetje. ‘Je vergeet zo makkelijk hoe klein ze zijn en hoe heerlijk ze ruiken. En jij...’ Terwijl ze door de aankomsthal liepen, nam ze Suzanna taxerend op. ‘Hoe kun je er drie weken na de bevalling alweer zo fantastisch uitzien?’

‘Dank je! Ik heb me zo’n hobbezak gevoeld. Alex, niet rennen.’

‘Hetzelfde geldt voor jou, Kevin! Trouwens, hoe ondergaat Sloan het vaderschap? Ik vond het jammer dat ik niet kon komen toen Mandy beviel. De verkoop van het huis en het regelen van de verhuizing hielden me tegen.’

‘Dat begrepen we best. Sloan is een geweldige vader. Als Amanda het toestond, zou hij Delia vierentwintig uur per dag op zijn rug dragen. Hij heeft een fantastische kinderkamer voor de baby’s ontworpen, met zitjes in de erkers, speelhoekjes en prachtige ingebouwde kasten voor hun speelgoed. Delia en Bianca delen hem, en wanneer C.C. en Trent in de stad zijn - wat sinds de opening van het Towers Retreat zo goed als altijd is - is Ethan ook bij hen.’

‘Het is geweldig dat ze samen opgroeien.’ Ze keek naar Kevin, Alex en Jenny.

Suzanna begreep wat ze bedoelde. ‘Ik ben zo blij dat je bent gekomen, Megan. Het is alsof ik er een zusje bij krijg.’ Omdat ze uit Megans neergeslagen ogen afleidde dat die nog niet zover was, veranderde ze van onderwerp. ‘Het is ook een enorme opluchting de boekhouding aan jou te kunnen overdragen. Niet alleen die van het hotel, maar ook die van de toerboten.’

‘Ik verheug me erop.’

Suzanna bleef staan bij een nieuwe minibus en schoof de deur open. ‘Stap in,’ zei ze tegen de kinderen, voor ze de baby van Megan overnam. ‘Ik hoop dat je dat nog zegt nadat je de grootboeken hebt gezien.’ Ze bond de baby vast in zijn autostoeltje. ‘Ik vrees dat Holt een waardeloze boekhouder is. En Nathaniel...’

‘Dat is waar ook. Holt heeft nu een partner. Wat vertelde Sloan ook alweer? Een oude vriend?’

‘Holt en Nathaniel zijn samen op het eiland opgegroeid. Nathaniel is een paar maanden geleden teruggekomen. Zie zo, schatje.’ Ze gaf de baby een zoen en controleerde of de andere kinderen hun veiligheidsgordels goed hadden omgegespt. Daarna schoof ze de deur dicht en liep om de auto heen, terwijl Megan op de passagiersplaats ging zitten. ‘Nathaniel, dat is me een type apart!’

Het aparte type had zojuist een enorme lunch, bestaande uit gebraden kip, aardappelsalade en citroentaart, verorberd. Met een voldane zucht schoof hij zijn stoel naar achteren, zijn gastvrouw smachtend aankijkend.

‘Hoe kan ik je overhalen met me te trouwen, schat?’

Ze giechelde en wapperde blozend met haar hand. ‘Je bent een plaaggeest, Nate.’

‘Wie plaagt wie?’ Hij stond op, pakte haar hand en drukte er een dikke zoen op. ‘Je weet dat ik gek op je ben, Coco,’ zei hij met een knipoog.

Cordelia Calhoun McPike giechelde nogmaals verrukt en tikte hem op zijn wang. ‘Op mijn kookkunst, bedoel je.’

‘Daarop ook.’ Hij grinnikte toen ze haar hand lostrok om hem koffie in te schenken. Ze was een fantastische vrouw, dacht hij. Lang, statig en aantrekkelijk. Het verbaasde hem dat een of andere slimme man de weduwe McPike niet allang in de wacht had gesleept. ‘Tegen wie moet ik het deze week opnemen?’

‘Nu het hotel open is, heb ik geen tijd voor romantiek.’ Het zou haar een zucht hebben ontlokt, als ze niet zo tevreden met haar leven was geweest. Haar vier schatten van meisjes waren getrouwd en gelukkig. Alle vier hadden ze kinderen. Ze had achterneven en achternichten om te verwennen, aangetrouwde neven om te vertroetelen, en als klap op de vuurpijl een heuse carrière als chefkok van het St. James Towers Retreat. Ze zette een kop koffie voor Nathaniel neer. Omdat ze hem naar de taart zag loeren, sneed ze nog een stuk voor hem af.

‘Je kunt mijn gedachten lezen.’

Nu kon ze een zucht niet inhouden. Niets maakte Coco gelukkiger dan een man van haar voedsel te zien genieten. En hij was me een man. Nathaniel Fury’s terugkomst in de stad was niet onopgemerkt gebleven. Wie kon immers een lange, donkere, knappe man over het hoofd zien? Coco McPike zeker niet. Vooral niet wanneer die combinatie gepaard ging met grijze ogen, een kuiltje in de kin, hoge jukbeenderen en een prachtig gebruinde huid. Om nog maar te zwijgen van zijn charme.

Hij straalde iets mysterieus, iets exotisch uit. Het ging dieper dan zijn uiterlijk, al waren zijn donkere ogen en golvende kastanjebruine haren exotisch genoeg. Ze vermoedde dat het een kwestie van persoonlijkheid was, het resultaat van wat hij op al die reizen naar vreemde oorden had meegemaakt.

Als ze twintig jaar jonger was geweest... Nu ja, dacht ze, haar kastanjekleurige haren omhoogduwend, misschien tien.

Aangezien ze dat echter niet was, had ze Nathaniel in haar hart de plaats gegeven van de zoon die ze nooit had gehad. Ze was vastbesloten de juiste vrouw voor hem te vinden en hem gelukkig getrouwd te zien. Zoals haar lieve meisjes.

Omdat ze van mening was dat ze persoonlijk de romances en de daaruit voortvloeiende verbintenissen van haar vier nichtjes had bewerkstelligd, rekende ze erop Nathaniel diezelfde dienst te kunnen bewijzen.

‘Ik heb je gisteravond de kaart gelegd,’ zei ze terloops, een blik werpend in de pan waarin vis voor het menu van die avond stoofde.

‘Ja?’ Hij nam nog een hap taart. Wat kon die vrouw heerlijk eten klaarmaken!

‘Je gaat een nieuwe levensfase in, Nate.’

Hij had te veel van de wereld gezien om astrologie - of om het even wat - zonder meer te verwerpen. ‘Dat is een schot in de roos, Coco. Ik bezit een bedrijf en een huis op het vasteland, bovendien heb ik mijn plunjezak opgeborgen.’

‘Deze fase is persoonlijker.’ Ze trok haar geëpileerde wenkbrauwen op. ‘Het heeft met Venus te maken.’ Hij grinnikte. ‘Wil je dus met me trouwen?’

Belerend zwaaide ze met een wijsvinger. ‘Dat zul je, serieus, voor het eind van de zomer tegen iemand zeggen. Feitelijk zag ik je twee keer verliefd worden. Ik weet niet precies wat dat betekent.’ Er verschenen rimpels in haar voorhoofd. ‘Zo te zien hoefde je niet te kiezen, hoewel er heel wat storing was. Misschien zelfs gevaar.’

‘Als een kerel verliefd wordt op twee vrouwen, vraagt hij om moeilijkheden.’ Nathaniel was, voorlopig althans, tevreden met een leven zonder vrouwen. Vrouwen koesterden verwachtingen en hij was van plan slechts aan zijn eigen verwachtingen te voldoen. ‘En aangezien mijn hart jou al toebehoort...’ Hij stond op en gaf haar een kus op haar wang.

De tornado overviel hen zonder waarschuwing. De keukendeur zwaaide open, en drie schreeuwende wervelwinden vlogen naar binnen.

‘Tante Coco! Ze zijn er!’

‘Hemeltje.’ Coco drukte een hand tegen haar bonzende hart. ‘Alex, je hebt me een jaar van mijn leven ontstolen.’ Ze keek echter glimlachend naar de jongen met de donkere ogen die naast hem stond. ‘Is dit echt Kevin? Je bent wel dertig centimeter gegroeid! Krijgt tante Coco geen zoen?’

‘Ja, ma’am.’ Kevin gehoorzaamde schoorvoetend.

Coco’s zachte, geurige omhelzing stelde hem echter een beetje op zijn gemak. ‘We zijn zo blij dat jullie er zijn.’ Haar ogen vulden zich sentimenteel met tranen. ‘Nu is de hele familie bijeen. Kevin, dit is Mr. Fury. Nate, mijn achterneefje.’

Nathaniel had al gehoord dat Baxter Dumont kort voor zijn huwelijk met Suzanna een naïef meisje zwanger had gemaakt. De jongen keek hem nu nerveus aan. Nathaniel besefte dat Kevin ook op de hoogte was.

‘Welkom in Bar Harbor.’ Hij stak zijn hand uit, die Kevin beleefd schudde.

‘Nate beheert met mijn vader de boten.’ Het nieuwe van ‘mijn vader’ was er voor Alex nog steeds niet af. ‘Kevin wil walvissen zien,’ zei hij tegen Nathaniel. ‘Hij komt uit Oklahoma. Daar hebben ze geen walvissen. Daar hebben ze trouwens amper water.’

‘Wel een beetje.’ Kevin verdedigde automatisch zijn geboortestreek. ‘En we hebben cowboys,’ zei hij, Alex overtroevend. ‘Die hebben jullie helemaal niet.’

‘Ik heb een compleet cowboypak,’ bracht Jenny te berde.

‘Cowgirl,’ verbeterde Alex. ‘Want je bent een meisje.’

‘Nietes.’

‘Welles.’

Haar ogen werden dreigende spleetjes. ‘Nietes.’

‘Ik zie dat alles hier normaal verloopt.’ Suzanna kwam binnen en keek haar kinderen waarschuwend aan. ‘Hallo, Nate. Ik had je niet verwacht.’

‘Ik heb geboft.’ Hij sloeg een arm om Coco’s schouders. ‘Ik heb een uur bij mijn vrouw doorgebracht.’

‘Heb je weer met tante Coco geflirt?’ Suzanna zag echter dat zijn blik al van richting was veranderd. Ze herinnerde zich die taxerende blik van hun eerste ontmoeting. Onwillekeurig legde ze een hand op Megans arm. ‘Megan O’Riley, Nathaniel Fury, Holts partner - en tante Coco’s laatste verovering.’

‘Aangenaam je te ontmoeten.’ Megan besefte dat ze moe was. Waarom zou die vaste blik haar anders van de wijs brengen? Te abrupt om beleefd te zijn, glimlachte ze tegen Coco. ‘Je ziet er fantastisch uit.’

‘En ik heb mijn schort nog om. Ik heb me zelfs niet opgefrist.’ Coco omhelsde haar stevig. ‘Ik zal iets voor jullie klaarmaken. Jullie moeten uitgeput zijn.’

‘Een beetje.’

‘We hebben de tassen naar boven gebracht, en ik heb Christian in de kinderkamer gelegd.’ Terwijl Suzanna al pratend de kinderen naar de tafel dreef, nam Nathaniel Megan O’Riley aandachtig op.

Koel als een briesje van de Atlantische Oceaan, was zijn conclusie. Momenteel doodop en nerveus, maar niet van zins dat te laten merken. Haar perzikkleurige huid en haar lange, golvende rossigblonde haren vormden een opvallende combinatie.

Nathaniel gaf doorgaans de voorkeur aan donkere, sensuele vrouwen, maar er viel iets te zeggen voor al dat roze en goud. Haar ogen waren blauw als een kalme zee bij het krieken van de dag. Ze had een koppige mond, al werd die zachter wanneer ze tegen haar zoon lachte.

Aan de magere kant, dacht hij bij zijn laatste slok koffie. Coco’s kookkunst zou dit euvel echter snel verhelpen. Of misschien leek ze alleen mager - en een beetje stijf, vanwege haar gedistingeerde jasje en broek.

Zich bewust van zijn kritische blik dwong Megan zichzelf een bijdrage te leveren aan het gesprek met Coco en de rest van het gezelschap. Ze was gewend geraakt aan starende blikken toen ze jong, ongetrouwd, en zwanger was.

Ze wist hoe sommige mannen reageerden op haar status van ongetrouwde moeder: het merendeel nam aan dat ze een makkelijke prooi was. Gelukkig wist ze ook hoe ze hen uit de droom moest helpen.

Ze keek Nathaniel met ijzige blik aan. Hij sloeg niet zoals de meeste mannen zijn ogen neer, maar bleef haar aankijken tot ze haar kaken op elkaar klemde.

Goed zo, dacht hij. Ze mocht dan mager zijn, maar ze had wel lef. Grinnikend toostte hij met zijn koffiebeker. Daarna richtte hij het woord tot Coco. ‘Ik moet ervandoor. Bedankt voor de lunch, Coco.’

‘Vergeet het diner niet. De hele familie zal aanwezig zijn. Om acht uur.’

Hij wierp een blik op Megan. ‘Ik zou het voor geen goud willen missen.’

‘Ik hou je aan je woord.’ Coco keek op haar horloge. ‘Waar blijft die man? Hij is weer te laat.’

‘Bedoel je Dutch?’

‘Wie anders? Ik heb hem twee uur geleden naar de slager gestuurd.’

Nathaniel schokschouderde. Zijn voormalige scheepsmaat, nu assistent-kok van de Towers, hield zich aan zijn eigen dienstregeling. ‘Als ik hem in de haven zie, zal ik hem hierheen sturen.’

‘Geef me een afscheidszoen,’ zei Jenny, helemaal in de wolken toen Nathaniel haar optilde.

‘Je bent de liefste cowboy van het eiland,’ fluisterde hij in haar oor. Toen hij haar weer neerzette, wierp ze haar broertje een zelfvoldane blik toe. ‘Laat me weten wanneer je een boottochtje wilt maken,’ zei hij tegen Kevin. ‘Aangenaam kennisgemaakt te hebben, Ms. O’Riley.’

‘Nate is zeeman,’ zei Jenny gewichtig toen Nathaniel de keuken uit liep. ‘Hij is overal geweest en heeft alles gedaan.’

Megan twijfelde er geen seconde aan.

Er was veel veranderd in de Towers, hoewel de oostelijke vleugel en de familievertrekken op de eerste twee verdiepingen nagenoeg hetzelfde waren. Trent St. James had met Megans broer als architect het merendeel van zijn tijd en inspanningen gewijd aan de tien hotelsuites in de westelijke vleugel, de nieuwe eetzaal voor de gasten en de westelijke toren.

Tijdens de snelle rondleiding zag Megan dat ze hun tijd goed hadden besteed. Sloans ontwerp had de oorspronkelijke vestingstructuur in zijn waarde gelaten. Hij had de kamers met hoge plafonds en de wenteltrappen gehandhaafd, ervoor gezorgd dat de vele open haarden werkten en de ramen met de verticale stijlen en de openslaande deuren naar de terrassen, bordessen en borstweringen intact gelaten.

Knusse hoekjes in de met antiquiteiten gevulde hal noodden de gasten op kille regenachtige dagen tot luieren. Het spectaculaire uitzicht op de baai, de rotsen, de zee, of Suzanna’s prachtige tuinen verleidden de gasten tot een wandelingetje op de terrassen en bordessen.

Toen Amanda, de manager van het hotel, de rondleiding overnam, vernam Megan dat iedere suite uniek was. De opslagkamers van de Towers waren volgestouwd geweest met oude meubels, aandenkens en kunstvoorwerpen. Wat niet vóór Trents investering in de Towers was verkocht, sierde nu de hotelkamers.

Sommige suites bestonden uit twee niveaus, verbonden door een art-decotrap, andere hadden lambrizeringen of zijden behang. In de ene kamer lag een Perzisch tapijt, in de andere hing een oude gobelin. En alle kamers waren bezield door de legende van de Calhoun-smaragden en hun eigenaresse.

De smaragden zelf, die na een langdurige en gevaarlijke speurtocht waren gevonden - naar verluidt met behulp van de geesten van Bianca Calhoun en Christian Bradford, de kunstenaar die van haar had gehouden - prijkten nu in een vitrine in de hal. Boven de vitrine hing een portret van Bianca, meer dan tachtig jaar geleden geschilderd door Christian.

‘Ze zijn prachtig,’ fluisterde Megan. ‘Adembenemend.’ De twee rijen smaragden, geflankeerd door diamanten, leken wel te leven.

‘Soms blijf ik staan om naar ze te kijken,’ bekende Amanda. ‘Dan herinner ik me wat we hebben doorstaan om ze te vinden, en hoe Bianca heeft geprobeerd ze te gebruiken om met haar kinderen naar Christian te vluchten. Eigenlijk zou het me verdrietig moeten stemmen, maar hier, onder haar portret, bevinden ze zich op de plaats die hun toekomt.’

‘Ja.’ Zelfs gescheiden door het glas voelde Megan hun aantrekkingskracht. ‘Is het niet riskant ze hier zomaar ten toon te stellen?’

‘Holt heeft voor de beveiliging gezorgd. Met een voormalig politieagent in de familie wordt niets aan het toeval overgelaten. Het glas is kogelvrij.’ Amanda tikte ertegen. ‘En de bedrading staat in verbinding met een geavanceerde sensor.’ Ze keek op haar horloge en zag dat haar plichten als manager haar riepen. ‘Ik hoop dat jullie kamers naar wens zijn. We zijn nauwelijks begonnen met de renovatie van de familievertrekken.’

‘Ze zijn geweldig.’ Eerlijk gezegd ontspande Megan bij het zien van gebarsten pleisterwerk en door houtworm aangetast hout. Het maakte het geheel minder intimiderend. ‘Kevin vindt het paradijselijk hier. Hij speelt buiten met Alex en Jenny en het jonge hondje.’

‘Onze Fred en Holts Sadie zijn de trotse ouders van acht puppy’s.’

‘Zoals Alex al zei, heeft iedereen baby’s gekregen. Jouw Delia is een schatje.’

‘Vind je ook niet?’ Amanda glom van moederlijke trots. ‘Ik kan niet geloven hoe veel ze al is gegroeid. Je had zes maanden geleden hier moeten zijn. Wij vieren kwamen tot hier.’ Lachend strekte ze haar armen uit. ‘Wij bewogen ons waggelend als ganzen voort en de mannen paradeerden rond als pauwen. Ze hebben zelfs gewed op wie het eerst zou bevallen: Lilah of ik. Ze was me twee dagen te vlug af.’ Aangezien Amanda twintig dollar op zichzelf had ingezet, was ze nog steeds een beetje ontstemd. ‘Dit was, voor zover ik haar ken, de eerste keer dat ze haast had.’

‘Haar Bianca is ook een schatje. Toen ik in de kinderkamer was, was ze wakker en huilde ze haar longen uit haar lijf. Jullie kindermeisje heeft haar handen vol.’

‘Mrs. Billows staat voor niets.’

‘Eigenlijk dacht ik niet aan de baby’s maar aan Max.’ Ze grinnikte bij de herinnering aan Bianca’s vader, die zijn nieuwe roman in de steek had gelaten om zijn dochter uit de wieg te tillen.

‘Hij is een softie.’

‘Wie?’ Sloan kwam binnen en tilde zijn zusje op.

‘Jij niet, O’Riley.’ Amanda zag zijn gezichtsuitdrukking verzachten toen hij zijn wang tegen die van Megan drukte.

‘Je bent eindelijk hier!’ Hij draaide haar in het rond. ‘Ik ben zo blij dat je er bent, Meg.’

‘Ik ook.’ Met tranen in haar ogen drukte ze hem tegen zich aan. ‘Papa.’

Lachend zette hij haar neer. ‘Heb je haar al gezien?’

‘Wie?’ vroeg Megan met geveinsde onwetendheid. ‘Mijn dochter. Mijn Delia.’

‘O, haar.’ Megan haalde onverschillig haar schouders op. Toen gaf ze Sloan giechelend een zoen op zijn pruilmond. ‘Ik heb haar niet alleen gezien, maar ik heb haar ook vastgehouden en geroken. En ik heb al besloten dat ik haar grondig zal verwennen. Ze is fantastisch, Sloan, bovendien lijkt ze sprekend op Amanda.’

‘Ja.’ Hij kuste zijn vrouw. ‘Maar ze heeft mijn kin.’

‘Ze heeft een Calhoun-kin,’ zei Amanda.

‘Geen sprake van. Die kin is van O’Riley. Over O’Riley gesproken,’ zei hij, voor Amanda tegenwerpingen kon maken. ‘Waar is Kevin?’

‘Buiten. Ik zal hem halen. We hebben onze tassen nog niet uitgepakt.’

‘Wij gaan mee,’ zei Sloan.

‘Jij gaat. Ik moet werken.’ Om haar woorden kracht bij te zetten, rinkelde de telefoon in de receptie. ‘De pauze is voorbij. Tot vanavond, Megan.’

Sloan keek zijn wegbenende vrouw met een voldane zucht na. ‘Ik hou van de manier waarop die vrouw zich beweegt.’

‘Je kijkt naar haar op precies dezelfde manier als een jaar geleden, op jullie bruiloft.’ Megan gaf hem een arm toen ze het terras op liepen.

‘Ze is...’ Hij zocht naar het juiste woord. ‘Alles. Was je maar net zo gelukkig als ik, Megan.’

‘Ik ben gelukkig.’ De wind droeg kindergelach met zich mee. ‘Wanneer ik dat hoor, ben ik gelukkig. Hier te zijn maakt me ook erg gelukkig.’ Ze liepen de trap af en sloegen af naar de westelijke vleugel. ‘Ik geef toe dat ik een beetje nerveus ben. Het is zo’n grote stap.’ Bij het zien van haar zoon, die met triomfantelijk opgeheven armen boven op het fort stond, zei ze: ‘Dit doet hem goed.’

‘En jou?’

‘En mij. Ik zal mijn vader en moeder missen, maar ze hebben al gezegd dat ze, nu we allebei hier zijn, twee keer zo veel reden hebben om ons twee keer zo vaak te bezoeken.’ Ze keek naar Kevin, die als een sluipschutter Alex’ en Jenny’s aanval op het fort afweerde. ‘Hij moet de rest van zijn familie leren kennen. En ik was aan verandering toe. Ik heb geprobeerd Amanda zover te krijgen me de boeken te laten zien.’

‘Waarop zij zei dat je de komende week je potloden niet mag slijpen.’

‘Daar kwam het wel op neer.’

‘Tijdens onze laatste familievergadering hebben we besloten je een week te gunnen om tot jezelf te komen. Daarna mag je de telmachine bewerken.’

‘Ik heb geen week nodig. Ik...’

‘Dat weet ik. Wat efficiëntie betreft, steek je Amanda naar de kroon. Op bevel heb je echter een week vrij.’

Ze trok een wenkbrauw op. ‘Wie geeft hier de bevelen?’

Sloan grinnikte. ‘Iedereen. Dat maakt het zo interessant.’

Het vooruitzicht was aanlokkelijk, maar niet verantwoord. ‘Ik wil mijn aandeel leveren.’

‘Dat zul je echt wel doen, geloof me op mijn woord.’ Hij keek op bij het geluid van een scheepshoorn. ‘Dat is een schip van Holt en Nate.’ Sloan wees naar het lange schip dat statig over het water gleed. ‘De Mariner. Hij laat toeristen de walvissen zien.’

De kinderen stonden nu allemaal op het fort naar het schip te roepen en te wuiven. Toen de hoorn weer klonk, barstten ze uit in gejuich.

‘Je zult Nate bij het diner ontmoeten,’ zei Sloan.

‘Ik heb hem al ontmoet.’

‘Probeerde hij Coco met geflirt een maaltijd af te troggelen?’

‘Het leek erop.’

Sloan schudde zijn hoofd. ‘Die man kan eten. Wat vond je van hem?’

‘Niet veel,’ mompelde ze. ‘Nogal onbehouwen.’

‘Je zult wel aan hem wennen. Hij maakt nu deel uit van de familie.’

Megan trok een gereserveerd gezicht. Dat hij deel uitmaakte van de familie wilde niet zeggen dat hij meteen deel uitmaakte van haar familie.

2

Coco vond Niels Van Horne een onuitstaanbare kerel. Hij kon niet tegen opbouwende kritiek en vatte zelfs de subtielste suggestie voor verbeteringen verkeerd op. Ze probeerde beleefd te blijven omdat hij een personeelslid van de Towers en een oude vriend van Nathaniel was.

De man was haar echter een doorn in het oog. Om te beginnen was hij te fors gebouwd. De hotelkeuken was gestroomlijnd en goed georganiseerd. Coco en Sloan hadden hem gezamenlijk ontworpen, zodat het eindproduct aan al haar wensen en behoeften voldeed. Ze was weg van het enorme fornuis, de ovens, het glimmende roestvrij stalen aanrecht, de glanzend witte werktafels en de geruisloze afwasmachine. Ze hield van de kooklucht, het gezoem van de wasemkappen en ventilatoren, de glanzend geboende tegelvloer.

Van Horne, of Dutch zoals hij werd genoemd, was een boom van een vent met tatoeages op zijn stevige armen. Hij was als een olifant in haar porseleinkast. Hij weigerde de door haar bestelde witte schorten te dragen en gaf de voorkeur aan zijn overhemden met opgerolde mouwen en de met een touw opgehouden sjofele spijkerbroek.

Zijn peper-en-zoutkleurige haren waren bijeengebonden in een paardenstaart, en zijn gewoonlijk norse gezicht was even groot en ruw, met diepe lijnen om zijn lichtgroene ogen. Zijn neus, die verschillende malen was gebroken in de vechtpartijen waarop hij prat ging, was plat en scheef. Zijn huid was tanig als gelooid leer.

En de taal die hij uitsloeg... Coco vond zichzelf niet preuts, maar ze was per slot van rekening een dame.

De man kon echter erg goed koken. Dat was het enige punt in zijn voordeel.

Terwijl Dutch achter het fornuis stond, hield Coco toezicht op de onderkoks. De specialiteiten van die avond waren haar gestoofde vis uit New England en gefarceerde forel à la Française. Alles leek in orde.

‘Mr. Van Horne,’ zei ze op een toon die hem altijd zo irriteerde. ‘Je hebt de leiding terwijl ik beneden ben. Ik voorzie geen problemen, maar mocht je me nodig hebben, dan ben ik in de familie-eetkamer.’

Hij wierp een laatdunkende blik over zijn schouder. Coco had zich opgedirkt met rode zijde en parels alsof ze naar een opera ging. Hij wilde verachtelijk snuiven, maar wist dat haar parfum zijn genoegen in de geur van zijn kerrieschotel zou bederven.

‘Ik heb vaak genoeg voor driehonderd man gekookt,’ zei hij met zijn schorre stem. ‘Een stelletje bleke toeristen bezorgt me geen problemen.’

‘Onze gasten zijn wellicht een beetje kieskeuriger dan zeelieden op een roestige schuit,’ zei ze afgemeten.

Een van de hulpkelners kwam met een stapel borden door de klapdeuren. Dutch’ ogen richtten zich op een bord dat nog de helft van een voorgerecht bevatte. Op zijn schip hadden de mannen hun borden leeggegeten. ‘Hadden ze geen honger?’

‘Mr. Van Horne.’ Coco inhaleerde diep. ‘Je blijft te allen tijde in de keuken. Ik sta niet toe dat je weer de eetzaal in gaat om onze gasten de les te lezen over hun eetgewoonten. Een beetje meer garnering op die salade, alsjeblieft,’ zei ze tegen een van de onderkoks voor ze de keuken uit zeilde.

‘Ik kan die opgedirkte mokkels niet uitstaan,’ mompelde Dutch. Slechts ter wille van Nate liet hij zich bevelen door een vrouw, dacht hij zuur.

Nathaniel deelde Dutch’ minachting voor vrouwen niet. Hij hield van hen zonder uitzondering. Daarom genoot hij nu met volle teugen van het gezelschap van zes van de mooiste vrouwen die hij ooit had ontmoet.

De dames Calhoun waren een voortdurende bron van verrukking. Suzanna met haar zachte ogen, Lilahs indolente sensualiteit, Amanda’s kordate nuchterheid, C.C.’s vrijpostige lach en niet te vergeten Coco’s vrouwelijke elegantie.

En de zesde vrouw... Hij nam een slok whisky en keek naar Megan O’Riley. Wat uiterlijk betrof, deed ze niet onder voor de rest. En haar stem, met het slepende accent van Oklahoma, was aantrekkelijk. Ze miste echter de spontane warmte van de andere vrouwen.

Hij had nog niet kunnen beoordelen of dat te wijten was aan een koude natuur of aan verlegenheid. Wat het ook was, het zat behoorlijk diep. Het was immers moeilijk om koel of verlegen te zijn in een kamer vol lachende mensen, kirrende baby’s en stoeiende kinderen.

Jenny, zijn favoriete vrouw, zat op zijn schoot en bestookte hem met vragen.

‘Ga je met tante Coco trouwen?’

‘Ze wil me niet.’

‘Ik wel.’ Jenny, een hartenbreekster in de dop, keek hem stralend aan. ‘We kunnen in de tuin trouwen, zoals Ma en Pa. Dan kun je bij ons komen wonen.’

‘Ik heb zelden een beter aanbod gehad.’ Hij streelde haar wang met een vereelte vinger.

‘Maar je moet wachten tot ik groot ben.’

‘Het is altijd verstandig een man te laten wachten,’ merkte Lilah op. Ze hing op de sofa met haar hoofd tegen de schouder van haar man, een baby in haar armen. ‘Laat je niet opjagen. Langzaamaan, dat is altijd het beste.’

‘Zij kan het weten,’ luidde Amanda’s commentaar. ‘Lilah heeft er een studie van gemaakt.’

‘Ik ben nog niet van zins mijn meisje weg te geven.’ Holt tilde Jenny op. ‘Vooral niet aan een afgeleefde zeebonk.’

‘Zelfs geblinddoekt vaar ik beter dan jij, Bradford.’

‘Nietes.’ Alex kwam de familie-eer verdedigen. ‘Pa vaart het best, zelfs als boeven op hem schieten.’ Bezitterig sloeg hij een arm om Holts been. ‘Hij is wel eens beschoten. Hij heeft een kogelgat in zijn lijf.’

Holt grinnikte. ‘Vorm je eigen achterban, Nate.’

‘Ben jij wel eens beschoten?’ wilde Alex weten.

‘Helaas niet. Maar op Corfu wilde een Griek ooit mijn keel doorsnijden.’

Alex’ ogen werden groot als schoteltjes. Kevin, die op de grond zat, schoof dichterbij. ‘Echt waar?’ Alex zocht naar littekens van een messteek. Dit was nog beter dan de tatoeage van een vuurspuwende draak op Nathaniels schouder. ‘Heb je hem teruggestoken en gedood?’

‘Nee.’ Nathaniel onderschepte Megans afkeurende blik. ‘Hij miste en raakte mijn schouder, waarop Dutch hem met een fles ouzo buiten westen sloeg.’

Diep onder de indruk schoof Kevin nog dichterbij. ‘Heb je een litteken?’

‘Natuurlijk.’

Amanda gaf Nathaniel een klap op zijn hand voor hij zijn shirt kon optrekken. ‘Zo meteen kleden alle mannen zich uit om met hun oorlogsverwondingen te pronken. Sloan is vreselijk trots op zijn litteken van prikkeldraad.’

‘Het is een juweeltje,’ beaamde Sloan. ‘Maar Megs litteken is nog beter.’

‘Hou je mond, Sloan.’

‘Een man mag opscheppen over zijn enige zusje.’ Sloan sloeg geamuseerd een arm om haar schouders. ‘Ze was twaalf - een koppige snotaap. We hadden een mustang, die bijna even slechtgeluimd was als zij. Op een dag liet ze hem stiekem uit, vastbesloten hem te temmen. Ze kwam een halve mijl ver voor hij haar afschudde.’

‘Hij schudde me niet af,’ zei Megan afgemeten. ‘De teugels braken.’

‘Dat is haar versie.’ Sloan knuffelde haar. ‘Om kort te gaan: het paard wierp haar regelrecht tegen een afrastering. Ze landde met haar achterwerk op het prikkeldraad. Je kon zes weken niet zitten.’

‘Twee.’

‘Ze heeft een enorm litteken.’ Sloan gaf haar een broederlijk klopje op haar achterste.

‘Ik zou het best willen zien,’ zei Nathaniel zacht, waarna Suzanna hem met opgetrokken wenkbrauwen aankeek.

‘Ik ga Christian naar bed brengen voor het diner.’

‘Een goed idee.’ C.C. nam Ethan van Trent over, net toen de baby begon te huilen. ‘Iemand heeft honger.’

‘Ik ook.’ Lilah stond op.

Megan keek moeders en baby’s met een steek van afgunst na. Wat vreemd, dacht ze. Tot ze opeens omringd was door baby’s had ze zich nooit afgevraagd of ze zelf nog meer kinderen wilde.

‘Het spijt me dat ik zo laat ben.’ Coco zweefde binnen. ‘We hadden een paar probleempjes in de keuken.’

Bij het zien van haar gefrustreerde gezicht lachte Nathaniel steels. ‘Heeft Dutch het je moeilijk gemaakt, schat?’

‘Ach...’ Ze hield niet van klagen. ‘We verschillen van mening over de gang van zaken. Dank je wel, Trent,’ zei ze toen hij haar een glas overhandigde. ‘Hemeltje, waar is mijn hoofd? Ik ben de canapés vergeten.’

‘Ik haal ze wel even.’ Max stond op en ging naar de keuken.

‘Dank je, lieverd.’ Ze pakte Megans hand. ‘We hebben amper tijd gehad om te praten. Wat vind je van het Towers Retreat?’

‘Sloan heeft niet overdreven. Het is grandioos. Amanda zei dat alle tien suites bezet zijn.’

‘Het is een fantastisch eerste seizoen.’ Coco keek stralend naar Trent. ‘Nauwelijks meer dan een jaar geleden was ik doodsbang dat mijn meisjes hun onderdak zouden verliezen, hoewel de kaarten me anders vertelden. Heb ik je wel eens verteld dat ik Trent in de tarot had voorzien? Ik zal jou binnenkort de kaart leggen en kijken wat de toekomst voor je inhoudt.’

‘Ach...’

‘Misschien kan ik alvast je hand lezen.’

Megan slaakte een zucht van verlichting toen Max’ binnenkomst met een dienblad Coco afleidde.

‘Ben je niet geïnteresseerd in de toekomst?’ vroeg Nathaniel haar ineens.

Megan keek verrast op. Hij was ongemerkt naast haar komen zitten. ‘Ik ben meer geïnteresseerd in het heden. Eén stap tegelijk.’

‘Een cynicus.’ Hij pakte haar hand. Hoewel deze verstijfde, draaide hij hem om. ‘Aan de westkust van Ierland heb ik eens een oude vrouw, Molly Duggin, ontmoet. Volgens haar ben ik helderziend.’ Hij keek haar geruime tijd aan voor zijn blik naar haar handpalm daalde. Megan voelde een rilling over haar rug lopen. ‘Een koppige hand. Ondanks zijn sierlijkheid onafhankelijk.’ Hij volgde met een vinger een lijn.

‘Ik geloof niet in handleeskunst.’

‘Dat hoeft ook niet. Verlegen,’ zei hij bedaard. ‘Ik vroeg het me al af. De hartstocht is aanwezig, maar onderdrukt.’ Zijn duim gleed naar de muis van haar hand. ‘Of in banen geleid. Doelgericht, praktisch. Je neemt liever beslissingen met je verstand, ongeacht wat je hart zegt.’ Hij richtte zijn ogen op. ‘Ben ik dichtbij de waarheid?’

Veel te dichtbij, dacht ze. Koel trok ze haar hand terug. ‘Een interessant gezelschapsspelletje, Mr. Fury.’

Lachend stak hij zijn handen in zijn zakken. ‘Vind je ook niet?’

Tegen twaalf uur de volgende dag had Megan niets meer te doen. Ze had het niet over haar hart kunnen verkrijgen Kevin te weigeren de dag bij de Bradfords door te brengen, al voelde ze zich aan haar lot overgelaten.

Ze was eenvoudig niet aan vrije tijd gewend.

Hopend Amanda te kunnen overreden haar de boekhouding te laten inzien, was ze naar de receptie van het hotel gegaan. De receptionist had haar echter meegedeeld dat Amanda in de westelijke toren was om een probleempje op te lossen.

Coco bood ook geen soelaas. Bij het horen van kletterende pannen en luide stemmen was ze buiten de keuken blijven staan. Lilah werkte in het natuurreservaat en C.C. in haar garage.

In het enorme huis voelde Megan zich het enige levende wezen op het eiland. Ze kon gaan lezen, bedacht ze, of op een van de terrassen in de zon van het uitzicht genieten. Ze kon naar de familievertrekken gaan en zien hoe de renovatie vorderde. En Sloan en Trent voor de voeten lopen, dacht ze zuchtend.

Max, die in zijn atelier aan zijn boek werkte, durfde ze niet te storen. En ze had al een uur met de kinderen in de kinderkamer gespeeld.

Ze slenterde naar haar kamer en streek de al gladde sprei op het prachtige hemelbed nog eens glad. Die ochtend was de rest van haar bezittingen gearriveerd, en op haar misschien te efficiënte manier had ze alles al uitgepakt. Haar kleren hingen in de rozenhouten klerenkast of lagen opgevouwen in de Chippendale ladenkast. Ingelijste familiefoto’s stonden op de hangoortafel onder het raam.

Haar schoenen stonden in het gelid, haar sieraden waren opgeborgen en haar boeken stonden op de boekenplank.

Als ze niet gauw een bezigheid vond, werd ze gek. Daarom pakte ze haar aktetas en liep ze, na de inhoud nog eens te hebben gecontroleerd, naar de auto die Sloan haar ter beschikking had gesteld.

De Sedan liep als een trein, dank zij C.C.’s technische talent. Megan reed over de kronkelweg naar het dorp, genietend van het helderblauwe water van de baai en de kleurrijk uitgedoste toeristen, die door de hellende straten slenterden. De etalages verleidden haar echter niet tot uitstappen en rondwandelen. Winkelen deed ze uit noodzaak, niet voor haar plezier.

Lang geleden had ze genoten van etalages kijken en onnodige dingen kopen. Ze had genoten van eindeloze zomerdagen waarop ze niets anders te doen had dan naar de wolken te kijken of naar de wind te luisteren.

Dat was echter voor ze haar onschuld had ingeruild voor verantwoordelijkheden.

In de haven zag ze het uithangbord van Shipshape Tours. Een paar kleine schepen lagen in het droogdok, maar de Mariner en zijn zusterschip, de Island Queen, waren nergens te zien.

Megan fronste geërgerd haar voorhoofd. Ze had gehoopt Holt te pakken te krijgen voor hij uitvoer. Niets belette haar echter een kijkje te nemen in het gebouwtje met het tinnen dak waarin het kantoor was gevestigd. Shipshape Tours was nu per slot van rekening een van haar klanten.

Ze parkeerde de auto achter een lange T-Bird cabriolet. Even bewonderde ze de gestroomlijnde auto. De glanzend zwarte lak accentueerde het witte interieur.

Met haar hand boven haar ogen keek ze daarna naar een tweemastschoener, die met bolle zeilen over het water gleed. Ze kon niet ontkennen dat de omgeving prachtig was, hoewel de geur en de aanblik van de zee haar zo vreemd waren. Het frisse briesje voerde de zeelucht en etensgeuren van de nabijgelegen restaurants aan.

Hier kon ze gelukkig zijn. Nee, hier zóu ze gelukkig zijn, verbeterde ze zichzelf. Resoluut klopte ze op de deur van het kantoor.

‘Kom binnen. De deur is open.’

Nathaniel zat met zijn voeten op een rommelig, oud metalen bureau, met de telefoon aan zijn oor. Zijn spijkerbroek had een gescheurde knie en zat onder de smeerolie. Zijn haren waren verward. Hij gebaarde haar verder te komen, haar onder het praten belangstellend opnemend.

‘Teakhout is het beste. Ik heb voldoende in voorraad en kan het dek in twee dagen klaar hebben. Nee, de motor mankeert nietsT Ik heb hem gereviseerd.’ Hij pakte een smeulende sigaar van de asbak. ‘Ik bel op zodra we klaar zijn.’

Met een ferm gebaar legde hij de hoorn neer en klemde de sigaar tussen zijn tanden. ‘Was je toevallig in de buurt?’

‘Ik wilde Holt spreken.’

‘Hij is uitgevaren met de Queen.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Over anderhalf uur komt hij pas terug.’ Zijn lippen krulden. ‘Je zult dus met mij genoegen moeten nemen.’

Ze bedwong de aandrang weg te lopen. ‘Ik zou graag de boekhouding zien.’

Nathaniel trok aan zijn sigaar. ‘Ik dacht dat je vakantie had.’

Snel zocht Megan haar toevlucht tot haar beste verdedigingsmiddel: laatdunkendheid. ‘Mankeert er iets aan de boeken?’ vroeg ze ijzig.

‘Ik zou het niet weten.’ Hij opende een la van het bureau en haalde een grootboek met zwarte kaft te voorschijn. ‘Jij bent de expert. Ga zitten.’

‘Dank je.’ Ze ging op een vouwstoel aan de andere kant van het bureau zitten en zette een leesbril met een donker montuur op. Daarna opende ze het boek. Haar boekhoudershart bleef bijna stilstaan bij het zien van de knoeiboel van cijfers en in de kantlijn gekrabbelde aantekeningen. ‘Is dit jullie grootboek?’

‘Ja.’ Met haar bril en opgestoken haren zag ze er preuts en efficiënt uit. Ze deed hem echter watertanden. ‘Holt en ik houden het om beurten bij, dat wil zeggen sinds Suzanna ons voor idioten heeft uitgescholden.’ Hij glimlachte innemend. ‘Omdat ze toentertijd zwanger was, waren we van mening dat we haar niet aan nog meer stress mochten blootstellen.’

‘Hmm...’ Megan sloeg de bladzijden om. De toestand van de boekhouding vormde voor haar eerder een uitdaging dan een bron van zorg. ‘Jullie dossiers?’

‘Daar.’ Hij wees naar een gedeukte metalen dossierkast, waarop een vettige scheepsmotor stond.

‘Zit daar iets in?’ vroeg ze minzaam.

‘Toen ik de laatste keer keek wel.’ Hij kon er niets aan doen. Hoe afgemetener haar stem klonk, des te meer wilde hij haar op stang jagen.

‘Rekeningen?’

‘Ja.’

‘Kwitanties?’

‘Beslist.’ Hij haalde een grote sigarenkist uit een andere la. ‘We hebben zat kwitanties.’

Ze opende de sigarenkist en zuchtte. ‘Is dit jullie manier van een zaak drijven?’

‘Nee. We drijven de zaak door mensen uit varen te nemen of hun boten te repareren. Zelfs door ze te bouwen.’ Nathaniel leunde op het bureau. ‘Ik ben nooit goed in administratie geweest, en Holt heeft er zijn bekomst van gekregen toen hij bij de politie was.’ Zijn glimlach werd breder.

Hij veronderstelde dat ze geen strenge bril, opgestoken haren en een hoog gesloten blouse droeg om een man ernaar te doen verlangen ze af te zetten, in de war te brengen en los te knopen, maar desondanks veroorzaakte ze bij hem dat effect wel. ‘Misschien heeft de boekhouder die dit jaar onze belasting heeft verzorgd daaraan zijn tic overgehouden.’ Met een vinger tikte hij naast zijn linkeroog. ‘Ik heb gehoord dat hij naar Jamaica is verhuisd om stromanden te verkopen.’

Ze schoot in de lach. ‘Gelukkig ben ik minder gevoelig.’

‘Daar twijfel ik niet aan.’ Hij leunde achterover. ‘Je hebt een aantrekkelijke glimlach, Megan, als je die gebruikt tenminste.’

Bij het horen van zijn flirtende toon zette ze haar stekels op. ‘Jullie betalen me niet voor mijn glimlach.’

‘Ik heb hem liever gratis. Waarom ben je eigenlijk boekhouder geworden?’

‘Ik ben goed met cijfers.’ Ze haalde een rekenmachine uit haar aktetas.

‘Dat is een bookmaker ook. Waarom heb jij juist dat beroep gekozen?’

‘Omdat het zekerheid biedt.’ Ze begon getallen op te tellen, trachtend hem te negeren.

‘En omdat een optelling maar één uitkomst heeft?’ Zijn geamuseerde toon viel niet te negeren. Ze schoof haar bril recht en keek hem aan. ‘Boekhouden mag logisch zijn, Mr. Fury, maar logica sluit verrassingen niet uit.’

‘Jij kunt het weten. We zijn weliswaar beiden door de zijdeur in de familie Calhoun beland, maar we zijn er nu eenmaal. Vind je het niet dwaas om me Mr. Fury te noemen?’

Haar glimlach had de warmte van een storm op de Atlantische Oceaan. ‘Nee.’

‘Ligt het aan mij, of houd je alle mannen met ijspegels op een afstand?’

Haar geduld raakte uitgeput. ‘Ik ben hier om de boekhouding te doen. Dat is alles.’

‘Ben je nooit bevriend geweest met een klant?’ Hij drukte zijn sigaar uit. ‘Ik heb een eigenaardig karaktertrekje.’

‘Je staat ongetwijfeld op het punt me te vertellen wat het is.’

‘Inderdaad. Ik kan een aangenaam gesprek voeren met een vrouw zonder in de verleiding te komen haar op de grond te gooien en haar de kleren van het lijf te rukken. Je bent een streling voor het oog, Meg, maar ik kan mijn primitievere driften beteugelen, vooral wanneer alle signalen “stop” zeggen.’

Ze voelde zich belachelijk. Vanaf het begin was ze onbeleefd tegen hem geweest, omdat haar reactie op hem haar een onbehaaglijk gevoel gaf.

‘Sorry.’ De verontschuldiging was oprecht gemeend, al klonk ze een beetje stijf. ‘Ik heb moeite me aan de veranderde omstandigheden aan te passen. En de manier waarop je naar me kijkt, maakt me nerveus.’

‘Dat is niet onredelijk. Iedereen heeft echter het recht om te kijken. Alles wat verder gaat dan kijken, vereist een uitnodiging.’

‘Dan kunnen we de lucht zuiveren en opnieuw beginnen, want ik zal de rode loper niet voor je uitrollen. Kun je dan nu de aangiftebiljetten voor me opdiepen, Nathaniel?’

‘Waarschijnlijk wel.’ Hij schoof zijn stoel naar achteren. Het gepiep van de wielen eindigde in schel gejank. Megan liet van schrik de kwitanties vallen. ‘Verdorie. Ik was je vergeten.’ Hij tilde een jankend zwart hondje op. ‘Hij slaapt zoveel, dat ik voortdurend op hem trap of met de stoel over zijn staart rijd,’ zei hij tegen Megan, terwijl het jonge hondje zijn gezicht likte. ‘Wanneer ik probeer hem thuis te laten, jankt hij net zolang tot ik zwicht en hem meeneem.’

‘Wat een schatje.’ Haar vingers jeukten om het beestje te aaien. ‘Hij lijkt sprekend op die van Coco.’

‘Hetzelfde nest.’ Bij het zien van haar vertederde blik overhandigde hij haar het hondje.

‘Wat ben je lief. Wat ben je mooi.’

Terwijl ze kirrend tegen de hond praatte, liet ze haar verdedigende houding varen, merkte Nathaniel. Haar koele zakelijkheid had plaats gemaakt voor vrouwelijke warmte. Haar ogen straalden.

‘Hoe heet hij?’

‘Dog.’

Ze keek op. ‘Dog? Is dat alles?’

‘Het bevalt hem. Hé, Dog.’ Bij het geluid van de stem van zijn baasje blafte Dog met schuin gehouden kop. ‘Zie je wel?’

Ze schoot in de lach. ‘Het lijkt een beetje fantasieloos.’

‘Integendeel. Hoeveel honden ken je die Dog heten?’

‘Je hebt gelijk. Op de grond, jij, en blijf van die kwitanties af.’

Nathaniel gooide een bal, waar Dog uitgelaten de jacht op inzette. ‘Dat zal hem bezighouden.’ Hij liep om het bureau heen om haar te helpen de kwitanties op te rapen.

‘Ik had niet verwacht dat je van honden hield.’

‘Ik heb er altijd een gewild.’ Hij ging naast haar op zijn hurken zitten en gooide de papieren terug in de sigarenkist. ‘Toen ik klein was, speelde ik bij de Bradfords met een van Dogs voorouders. Aan boord van een schip kun je echter moeilijk een hond houden. Ik had wel een vogel.’

‘Een vogel?’

‘Een papegaai, die ik ongeveer vijf jaar geleden in het Caribische gebied heb opgepikt. Dat is een tweede reden waarom ik Dog meeneem. Bird zou hem kunnen opeten.’

‘Bird?’ Toen ze opkeek, bestierf de lach haar op de lippen. Waarom was hij altijd dichterbij dan ze verwachtte? En waarom bezorgde zijn onderzoekende blik haar kippenvel?

Toen hij een losgeraakte haarlok achter haar oren streek, sprong ze als door de bliksem getroffen op.

‘Wat ben je schrikachtig, Megan.’ Na het kistje te hebben gesloten, stond hij op. ‘Het doet me echter goed te weten dat ik je nerveus maak.’

‘Nou, dat valt wel mee,’ loog ze met afgewend hoofd. ‘Als je het niet erg vindt, neem ik al die papieren mee. Zodra ik ze heb geordend, neem ik contact op met jou of met Holt.’

‘Prima.’ Hij negeerde de rinkelende telefoon. ‘Je weet ons te vinden.’

‘Zodra de boekhouding op orde is, moeten we een behoorlijk opbergsysteem opzetten.’

Grinnikend ging hij op de rand van het bureau zitten. ‘Jij bent de baas, schat.’

Ze sloot haar aktetas. ‘Nee, jullie zijn de baas. En noem me geen schat.’ Kordaat beende ze naar buiten, stapte in haar auto en reed weg.

Onder aan de kronkelweg die naar de Towers leidde, stopte ze echter aan de kant van de weg, omdat ze het nodig had even tot zichzelf te komen. Met gesloten ogen leunde ze achterover.

Haar zwakheid maakte haar razend. Nathaniel Fury maakte haar razend. Verdorie. Ze was al eerder gevoelig geweest voor een knap gezicht en vleiende woorden. In tegenstelling tot haar familie weigerde ze haar roekeloze daden van destijds te wijten aan haar jeugd en gebrek aan ervaring. Eens had ze naar haar hart geluisterd, eens had ze in eeuwig geluk geloofd. Nu wist ze echter dat prinsen en pompoenen luchtkastelen waren.

Ze wilde niet dat haar bloed sneller ging stromen of dat haar hart sneller ging kloppen. Het enige wat ze wilde, was een goede moeder zijn voor Kevin en hem een gelukkig, liefdevol thuis geven. Sterk, intelligent en onafhankelijk wilde ze zijn. En niet te vergeten onkwetsbaar.

Ze zuchtte. Dat laatste zou ze misschien niet bereiken, maar ze zou in ieder geval haar gezonde verstand gebruiken. Nooit meer zou ze een man de macht geven haar leven te veranderen.

Kalmer en zelfverzekerder startte ze de motor. Er was werk aan de winkel.

3

‘Doe me een plezier, Mandy.’ Megan was na thuiskomst regelrecht naar haar schoonzusje gegaan. ‘Ik wil me inwerken.’

Amanda leunde achterover. ‘Het is vreselijk, nietwaar, wanneer iedereen behalve jij het druk heeft.’

Megan zuchtte. ‘Inderdaad.’

‘Sloan wil dat je uitrust.’ Toen Megan haar ogen ten hemel sloeg, schoot ze in de lach. ‘Maar hij hoeft het niet te weten.’ Kwiek stond ze op. ‘Je kantoor is praktisch hiernaast.’ Ze ging Megan voor naar een massieve met houtsnijwerk versierde deur, een eindje verderop in de gang. ‘Volgens mij vind je hier alles wat je nodig hebt, maar waarschuw me als ik iets over het hoofd heb gezien.’

Op Megan had een goed geordend kantoor hetzelfde effect als een warenhuis of een dineetje bij kaarslicht op sommige andere vrouwen.

In de kamer bevond zich alles wat ze zich had kunnen wensen. Het glanzende Queen Anne-bureau was voorzien van een smetteloos roze vloeiblad en een ivoren bureaustel. Een telefoon en een computer stonden uitnodigend te wachten. Het water liep haar bijna in de mond.

De houten dossierkasten roken nog naar boenwas; hun koperen handvatten glommen in het binnenstromende zonlicht. De Perzische tapijten harmonieerden met de roze en grijsblauwe tinten van de gestoffeerde stoelen en het tweezitsbankje. Er waren planken voor haar vakliteratuur en grootboeken, én een tafel met een koffiezetapparaat, een fax en een kopieermachine.

Ouderwetse charme en moderne technologie waren smaakvol gecombineerd.

‘Mandy, het is volmaakt.’

‘Ik hoopte al dat het je zou bevallen.’ Amanda legde het vloeiblad recht en verplaatste de nietmachine. ‘Het spijt me niet dat ik de boekhouding kan overdragen. Het is meer dan een volledige baan. Ik heb alle rekeningen, kwitanties, bankafschriften en wat dies meer zij per afdeling opgeborgen.’ Ter demonstratie opende ze een la van de dossierkast.

Megans ordelijke hart sprong op bij het zien van de met gekleurde ruitertjes gecodeerde mappen. ‘Geweldig. Geen sigarenkistje te zien.’

Amanda barstte in lachen uit. ‘Ik krijg de indruk dat je het boekhoudsysteem van Holt en Nate hebt gezien.’

Megan klopte op haar aktetas. ‘Ik heb het bij me.’ Ze ging vergenoegd op de draaistoel met hoge rugleuning zitten. ‘Ik kan je niet vaak genoeg bedanken voor deze baan.’

‘Onzin. Je bent familie. Afgezien daarvan ben je na een paar weken chaos misschien niet meer zo dankbaar. Als ik je vertel hoeveel onderbrekingen…’ Ze onderbrak zichzelf toen haar naam werd gebruld. ‘Snap je wat ik bedoel?’ Gehaast liep ze naar de deur. ‘Ik ben hier, O’Riley.’ Toen Sloan en Trent, beiden onder het stof, in de deuropening verschenen, schudde ze haar hoofd. ‘Ik dacht dat jullie een muur aan het afbreken waren.’

‘Dat was ook zo. Bij het verslepen van een paar oude meubelstukken hebben we dit gevonden,’ zei Sloan.

Ze bekeek het voorwerp in zijn hand. ‘Een beschimmeld oud boek. Fantastisch, schat. Waarom gaan jij en Trent niet bouwvakkertje spelen?’

‘Het is niet zomaar een boek,’ verkondigde Trent. ‘Het is Fergus’ rekeningenboek voor het jaar 1913.’

‘O.’ Met bonzend hart greep Amanda het boek beet.

Megan kwam nieuwsgierig naderbij. ‘Is het belangrijk?’

‘Het is uit het jaar van Bianca’s overlijden.’ Sloan legde geruststellend een hand op Amanda’s schouder. ‘Je kent het verhaal, Meg. Bianca zat gevangen in een liefdeloos huwelijk. Ze ontmoette Christian Bradford en werd verliefd op hem. Toen besloot ze met de kinderen Fergus te verlaten, maar hij kwam erachter. Ze maakten ruzie in de torenkamer, waarna zij uit het raam viel.’

‘En hij heeft al haar bezittingen vernietigd,’ zei Amanda met verstikte stem. ‘Haar kleren, haar sieraden, haar foto’s. Alles behalve de smaragden, omdat ze die had verstopt. Die en het portret dat Christian had geschilderd, is alles wat we van haar hebben.’ Ze zuchtte. ‘Het is waarschijnlijk passend dat we dit van hém hebben. De administratie van winst en verlies.’

‘Hij heeft her en der iets in de kantlijn geschreven.’ Trent sloeg een bladzijde om. ‘Het lijkt een soort beknopt dagboek.’

Amanda las een stukje van de in kriebelig handschrift geschreven tekst voor.

‘Te veel verspilling in keuken. Heb kok ontslagen. B. te vriendelijk voor personeel. Nieuwe manchetknopen gekocht. Goede keus voor opera vanavond. Opzichtiger dan die van J.P. Getty.’

Ze snoof verontwaardigd. ‘Dat geeft meteen aan wat voor soort man hij was, nietwaar?’

‘Liefste, ik had het niet meegenomen als ik had geweten dat het je overstuur zou maken.’

Amanda schudde haar hoofd. ‘De familie wil het hebben.’ Ze legde het boek echter vol afgrijzen neer, omdat haar vingers bedekt leken met meer dan stof en schimmel. ‘Ik heb Megan haar nieuwe domein laten zien.’

Sloan kneep zijn ogen tot spleetjes. ‘Wat is er met de ontspanning gebeurd?’

‘Dit is mijn manier van ontspannen,’ antwoordde Megan. ‘Waarom gaan jullie niet weg, zodat ik me kan vermaken?’

‘Een uitstekend idee.’ Amanda gaf haar man een zoen en een duw. ‘Hoepel op.’ Toen ze de mannen de gang in duwde, ging haar telefoon. ‘Roep me als je iets nodig hebt,’ zei ze tegen Megan, voor ze wegrende.

Helemaal in haar nopjes sloot Megan de deur van haar kantoor. Ze zou Nathaniel Fury eens tonen hoe je schoon schip moest maken.

Drie uur later werd ze onderbroken door rennende voetstappen. Kennelijk had iemand Kevin haar kantoor gewezen, dacht ze nog voor de deur openvloog.

‘Hallo, Mam! ’ Hij gaf haar een zoen. ‘Het was fantastisch. We hebben met Sadie en Fred gespeeld, en oorlog gevoerd in het nieuwe fort. We zijn ook naar Suzanna’s tuinengedoe geweest en we hebben miljoenen planten water gegeven.’

Megans blik daalde af naar zijn natte sportschoenen. ‘En jezelf, zo te zien.’

‘We hebben een watergevecht gehouden. Ik heb gewonnen.’

‘Mijn held.’

‘We hebben pizza gegeten voor de lunch, en Carolanne - die werkt voor Suzanna - zei dat ik een bodemloze put was. En morgen moet Suzanna een tuin aanleggen, dus dan kunnen we niet mee, maar we mogen een tochtje op de walvisboot maken als jij meegaat. Je wilt toch wel mee, hè? Ik heb Alex en Jenny gezegd van wel.’

Ze keek in zijn donkere, stralende ogen. Hij was gelukkiger dan ooit. ‘Natuurlijk.’ Ze schoot in de lach toen hij haar omhelsde. ‘Hoe laat hijsen we de zeilen?’

De volgende ochtend kwam Megan klokslag tien uur met haar drie pupillen in de haven aan. Hoewel het warm was voor de tijd van het jaar - het was juni -had ze op advies van Suzanna warme jassen en mutsen meegenomen voor de tocht op de Atlantische Oceaan. Ze had ook een verrekijker en een fototoestel met een extra filmrolletje bij zich.

Ofschoon ze al een paar pillen tegen zeeziekte had geslikt, draaide haar landrottenmaag zich al om toen ze nog op de kade stond.

Tot haar geruststelling zag het schip er stevig uit. De witte verf glansde in de zon, de relingen glommen. Toen ze aan boord stapte, zag ze tussendeks een grote cabine met ramen. Voor de minder sportieve figuren, vermoedde ze. De ruimte bevatte een bar, frisdrankautomaten, stoelen en banken.

Na een laatste verlangende blik volgde ze de kinderen, die geen genoegen namen met een gerieflijke cabine.

‘We gaan naar de brug.’ Alex ging hen met zijn neus in de wind voor, onderweg naar een van de matrozen zwaaiend. ‘De Mariner is van ons. Van ons en Nate.’

‘Papa zegt dat hij van de bank is.’ Jenny, met een rood lint in haar haren, beklom de ijzeren trap. ‘Maar dat is een grapje. Volgens Dutch is het een grof schandaal dat een echte zeeman toeristen met zwakke magen rondvaart. Maar Nate lacht hem uit.’

Megan trok slechts een wenkbrauw op. Ze had de beruchte Dutch nog niet ontmoet, maar als een goedleerse papegaai citeerde Jenny hem dikwijls woordelijk. En maar al te vaak waren die citaten aan de obscene kant.

‘We zijn er.’ Ademloos van opwinding rende Alex de brug op. ‘Kevin is er ook.’

‘Welkom aan boord.’ Nathaniel keek op van de zeekaart. Zijn ogen gingen regelrecht naar die van Megan.

‘Ik had Holt verwacht.’

‘Hij is uitgevaren met de Queen.’ Hij klemde zijn sigaar tussen zijn tanden. ‘Wees gerust, Meg. Ik zal het schip niet aan de grond laten lopen.’

Gekleed in een zwarte trui en spijkerbroek, met een Griekse visserspet op zijn hoofd en die speciale gloed in zijn ogen, zag hij er uiterst competent uit. Als een piraat die op het punt staat een koopvaardijschip te enteren, dacht ze. ‘Ik heb jullie boekhouding ingekeken,’ zei ze, een veilig onderwerp aansnijdend.

‘Ik had niet anders verwacht.’

‘Jullie boeken zijn een puinhoop.’

‘Dat weet ik. Kevin, kom hier. Ik zal je onze route laten zien.’

Kevin aarzelde even. Toen zwichtte hij voor de verlokking van de kleurige kaarten. Zijn tong raakte bijna in de knoop van zijn vragen. ‘Hoeveel walvissen zullen we zien? Wat gebeurt er als ze tegen het schip botsen? Spuiten ze water uit dat gat op hun rug? Bestuur je het schip van hierboven?’

Megan wilde haar zoon verbieden Nathaniel lastig te vallen, maar hij beantwoordde Kevins vragen geduldig. Hij had Jenny opgetild en leidde Alex’ wijsvinger over de lijnen van de zeekaart.

Die piraat kon met kinderen overweg, dacht ze fronsend.

‘We zijn klaar om de trossen los te gooien, kapitein.’

Nathaniel knikte tegen de matroos. ‘Op kwart-kracht achteruit.’ Hij liep naar het stuurwiel. ‘Loods ons de haven uit, matroos,’ zei hij tegen Jenny, haar handen leidend.

Toegevend aan haar nieuwsgierigheid bekeek Megan de instrumenten. Het peiltoestel, de sonar en de scheepsradio kwamen haar even vreemd voor als de cockpit van een ruimteschip. Ze was een vrouw van de vlakten.

Toen het schip zich langzaam van de kade losmaakte, draaide haar maag zich om. Het was alleen maar het idee, hield ze zichzelf geërgerd voor. Een dwaze, ingebeelde zwakte, die door wilskracht kon worden overwonnen. Bovendien had ze pillen tegen zeeziekte geslikt, dus logischerwijze kon ze niet zeeziek zijn.

De kinderen juichten toen het schip de baai in draaide. Megans maag draaide mee.

Edelmoedig stond Alex toe dat Kevin een stoot op de stoomfluit gaf. Intussen keek Megan strak naar het kalme, blauwe water van Frenchman Bay.

‘Aan stuurboord zien jullie zo meteen de Towers,’ zei Nathaniel.

‘Stuurboord is rechts en bakboord is links,’ zei Jenny ter toelichting.

‘En de boeg is de voorkant,’ zei Alex, om niet voor haar onder te doen. ‘We weten alles van schepen.’

Haar opspelende maag negerend, keek Megan naar de rotsen. ‘Daar is de Towers, Kevin.’ Ze greep de koperen reling onder het raam vast om haar evenwicht te bewaren. ‘Het lijkt regelrecht uit de rots te groeien.’ En het zag er inderdaad uit als een kasteel, met zijn tegen de blauwe lucht afgetekende torentjes.

‘Zo’n gebouw zou je op een eenzame Ierse kust of een in mist gehulde Schotse klif verwachten,’ zei Nathaniel.

‘Vanuit zee gezien is het zelfs nog indrukwekkender.’ Haar ogen gleden naar Bianca’s toren. Ze huiverde.

‘Trek je jas aan,’ adviseerde hij. ‘Buitengaats is het nog kouder.’

‘Ik heb het niet koud. Ik zat alleen maar te denken aan alle verhalen over Bianca.’

‘Ze placht daar te dromen en te wachten tot Christian op de rotsen verscheen. Als fatsoenlijke dame had ze een schuldig geweten, dunkt me. Wanneer er liefde in het spel is, heeft fatsoen echter even weinig kans als een sneeuwbal in de hel.’

Megan huiverde opnieuw. Ook zij had van iemand gehouden en het fatsoen aan haar laars gelapt.

‘Ze heeft ervoor geboet,’ zei ze strak. Om haar gedachten af te leiden, liep ze naar de kaarten. Niet dat ze er een touw aan kon vastknopen.

‘We koersen noordnoordoost.’ Net als bij Alex leidde Nathaniel Megans hand over de kaart. ‘Het is helder weer, het zicht is goed, maar er staat een sterke wind. De zee zal een beetje ruw zijn.’

Ze slikte. Fantastisch! ‘Als je niet met walvissen op de proppen komt, zit je met een paar diep teleurgestelde kinderen opgescheept.’

Toen het schip open zee bereikte, wankelde Megan helemaal. Nathaniel greep haar bij de schouders om haar op de been te houden. ‘Je moet je benen spreiden om je gewicht te verdelen. Je krijgt nog wel zeebenen, Meg.’

Dat betwijfelde ze. Het zweet brak haar nu al uit. ‘We varen ongeveer een uur de zee op, nietwaar?’ vroeg ze met onvaste stem. Duizelig leunde ze tegen hem aan.

‘Hou je taai.’ Hij draaide haar om. Bij het zien van haar lijkbleke gezicht, fronste hij zijn voorhoofd. Ze waren amper onderweg, en ze was nu al doodziek.

‘Heb je iets tegen zeeziekte ingenomen?’

‘Ja, maar ik geloof niet dat het veel heeft geholpen. Ik word al zeeziek in een kano.’

‘Waarom ben je dan meegegaan?’

‘Ik wilde Kevin niet teleurstellen.’

Hij legde een arm om haar middel en bracht haar naar een bank. ‘Ga zitten.’

Ze gehoorzaamde en boog haar hoofd tussen haar benen. Drie uur! Voor die om waren, had ze het loodje gelegd. Misschien konden ze haar een zeemansgraf geven. Hoe had ze kunnen denken dat een paar pilletjes zouden helpen? Iemand trok aan haar arm.

‘Is de ambulance er al?’

Nathaniel ging voor haar op zijn hurken zitten en schoof dunne bandjes van badstof om haar polsen.

‘Wat is dat?’

‘Acupressuur.’ Hij draaide de bandjes zodat twee metalen knopjes licht op een bepaald punt van haar polsen drukten.

Als ze zich niet zo beroerd had gevoeld, was ze in lachen uitgebarsten. ‘Geweldig. In plaats van een brancard bied je me voodoo.’

‘Acupressuur is een wetenschap. Voodoo mag je trouwens ook niet onderschatten. Ik heb een paar staaltjes gezien. Blijf zitten en haal langzaam adem.’ Hij schoof een raam open. ‘Ik ga terug naar het stuurwiel.’

Ze leunde achterover, zodat de frisse wind tegen haar wangen blies. De kinderen verdrongen zich voor het raam, in de hoop Moby Dick uit de golven te zien opduiken. Bij het zien van de heen en weer zwenkende rotsen sloot ze ter zelfbescherming haar ogen.

Na verloop van tijd kwam haar maag echter tot rust. Waarschijnlijk omdat ik mijn ogen dicht houd, dacht ze. Met drie drukke kinderen onder haar hoede kon ze haar ogen echter onmogelijk drie uur lang dicht houden.

Voorzichtig deed ze er één open. Het schip schommelde, maar haar maag hield zich kalm. Ze opende haar andere oog, zich voorbereidend op een aanval van misselijkheid, die echter uitbleef. Fronsend stond ze op. Ook al was ze een beetje zwak ter been, ze was niet langer klam.

Moedig liep ze naar het raam om naar de deinende zee te kijken. Haar maag reageerde, maar ditmaal eerder op een aangename manier, alsof ze paard reed. Verbaasd keek ze naar de bandjes om haar polsen.

Nathaniel keek over zijn schouder en zag dat ze weer kleur op haar gezicht had. ‘Beter?’

‘Ja.’ Megan glimlachte verlegen. ‘Dank je.’

Hij wachtte tot ze de kinderen en zichzelf warm had ingepakt. Op de oceaan was de zomer verdwenen. ‘Tijdens mijn eerste vaart belandden we in een storm. Ik heb twee uur over de reling gehangen. Kom. Neem het stuur.’

Toen ze aarzelde, riep Kevin: ‘Doe het, Mam. Het is gaaf.’

Drie kinderen duwden haar zonder pardon naar het stuurrad. Nathaniel ging achter haar staan en legde zijn handen op die van haar.

Al haar zenuwen stonden plotseling gespannen. Zijn lichaam was hard als staal, en zijn handen waren stevig en zeker. Ze probeerde zich te concentreren op de zich eindeloos uitstrekkende zee, maar ze voelde slechts zijn over haar kruin strijkende kin en het tegen haar rug kloppende hart.

Hoe zou het zijn als die harde handen zich ergens anders dan op die van haar bevonden? Als ze zich omdraaide en haar hoofd optilde...

‘Kwartkracht,’ beval Nathaniel, een paar graden naar bakboord sturend.

De verandering van ritme deed Megan haar evenwicht verliezen. Nathaniel greep haar steviger vast en draaide haar om. Bij het zien van zijn besmuikte lachje vroeg ze zich af of hij haar gedachten had gelezen.

‘Zie je die lichtjes op het scherm, Kevin?’ vroeg hij zonder zijn hypnotiserende ogen van haar gezicht af te wenden. ‘Weet je wat ze betekenen?’ Zijn lippen waren dichter bij die van haar dan haar lief was. ‘Dat er walvissen zijn.’

‘Waar?’ Kevin rende met grote ogen naar het raam.

‘Blijf kijken. We stoppen. Kijk naar bakboord,’ zei hij tegen Megan. ‘Je krijgt waar voor je geld.’

Als verdoofd wankelde ze naar het raam. Nu het schip stillag, schommelde het nog heviger dan voorheen. Terwijl Nathaniel via de microfoon een verhandeling hield over walvissen, haalde ze haar fototoestel en verrekijker uit haar schoudertas.

‘Kijk!’ riep Kevin, opgewonden op en neer springend. ‘Mam, kijk!’

Bij het zien van het uit de golven opduikende massieve lijf verdwenen alle andere gedachten uit haar geest. Het gladde gevaarte leek uit een andere wereld te komen. Op het dek beneden juichten de toeristen.

Het was een wonder dat iets zo enorms en magnifieks zich onder de wit schuimende golven ophield, dacht ze. Vol ontzag drukte ze haar hand tegen haar mond toen de walvis met een luide klap weer in zee onderdook. Waterdruppels sprankelden als diamantjes in de zon. Ze keek met een brok in haar keel toe.

‘Zijn wijfje komt naar boven.’

Nathaniels stem bracht haar tot de werkelijkheid terug. Snel hief ze haar fototoestel en drukte af op het moment dat de walvis bovenkwam.

Toen ze water uit hun spuitgaten spoten, barstten de kinderen in applaus uit. Lachend tilde Megan Jenny op zodat ze een beter uitzicht had. De kinderen vochten om de verrekijker.

Ze drukte haar neus even enthousiast als de kinderen tegen de ruit, terwijl het schip de door de zee schietende glanzende lijven volgde. Ten slotte doken ze met een klap van hun enorme staarten onder. De mensen op het dek lachten en gilden toen ze werden doordrenkt.

Nog twee keer vond de Mariner een school walvissen. De passagiers hadden de dag van hun leven. Lang nadat ze waren omgekeerd, bleef Megan bij het raam staan in de hoop nog een glimp van de dieren op te vangen.

‘Ze zijn mooi, nietwaar?’ vroeg Nathaniel.

Met stralende ogen keek ze om. ‘Ongelooflijk. Ik had er geen idee van. Foto’s en films doen ze geen recht.’

‘Niets gaat boven zelf zien en doen.’ Hij trok een wenkbrauw op. ‘Nog steeds niet zeeziek?’

Lachend keek ze naar haar polsen. ‘Nog een wonder. Ik zou zoiets nooit hebben vertrouwd.’

‘Er is meer tussen hemel en aarde, Horatio.’

Een in het zwart geklede piraat die uit Hamlet citeerde. ‘Blijkbaar,’ mompelde ze. ‘Daar is de Towers.’ Ze glimlachte. ‘Aan bakboord.’

‘Je begint het te leren, schat.’ Hij riep een paar bevelen naar de bemanning en stuurde de Mariner het kalme water van de baai in.

‘Hoe lang vaar je al?’

‘Mijn hele leven, maar ik ben weggelopen en bij de koopvaardij gegaan toen ik achttien was.’

‘Weggelopen? Op zoek naar avontuur?’

‘Naar vrijheid.’

Ze vroeg zich af waarom een jongen van achttien op zoek moest gaan naar vrijheid en dacht aan zichzelf op die leeftijd, met een kind. Zij had haar vrijheid vergooid. Nu, negen jaar later, had ze er geen spijt van. De prijs voor haar vrijheid was immers een zoon geweest.

Zodra ze hadden aangelegd, trok Kevin aan haar hand. ‘Mogen we beneden iets drinken? We hebben dorst.’

‘Natuurlijk. Ik breng jullie wel even.’

‘We kunnen alleen gaan,’ zei Alex ernstig. Ze waren veel te groot voor een oppas. ‘Ik heb geld. We gaan beneden zitten om de toeristen van boord te zien gaan.’

‘Oké, maar blijf binnen.’ Ze keek hen na. ‘Ze spreiden zo gauw hun vleugels uit,’ zei ze dromerig voor zich uit.

‘Jouw zoon komt voorlopig nog naar jou terugvliegen.’

‘Ik hoop het.’ Hij is alles wat ik heb, lag op het puntje van haar tong. ‘Dit is een geweldige dag voor hem geweest. Voor mij trouwens ook. Dank je wel.’

‘Graag gedaan.’ Ze stonden met hun tweeën op de brug. De trossen waren vastgemaakt en de passagiers gingen van boord. ‘Jullie zijn altijd welkom.’

‘Ik ga naar de kinderen.’

Voor ze kon ontsnappen, ging hij voor haar staan. ‘Wanneer de kinderen in de buurt zijn, vergeet je nerveus te zijn.’

‘Ik ben niet nerveus.’

‘Je bent zo schichtig als een veulen. Het was een genoegen je gezicht te bekijken toen we walvissen zagen. Het is uiteraard altijd een genoegen, maar wanneer je lacht en de wind met je haren speelt, kun je het hart van een man doen stilstaan.’

Hij deed een stap naar voren zodat ze met haar rug tegen het stuurwiel stond. Misschien was het niet eerlijk haar zo klem te zetten, maar daarover zou hij later pas nadenken. Hij kon de aanraking van haar zachte handen onder die van hem niet vergeten.

‘Je hebt de mooiste blauwe ogen die ik ooit heb gezien. En een perzikkleurige huid.’ Hij streelde haar wang. ‘Een man snakt ernaar die te proeven.’

‘Ik ben niet gevoelig voor gevlei.’ In plaats van streng en afwijzend, klonk haar stem ademloos.

‘Ik constateerde een feit.’ Hij bracht zijn mond tot op een centimeter van de hare. ‘Als je niet wilt dat ik je kus, moet je dat nu zeggen.’

Als ze in staat was geweest te spreken, had ze dat beslist gezegd. Zijn mond lag echter al warm en stevig op die van haar. Ze zou zichzelf later wijsmaken dat haar lippen van schrik uiteen waren gegaan, om te protesteren, maar dat zou een leugen zijn. Haar handen woelden al door zijn haren en trokken zijn hoofd dichter naar haar toe.

Hij had zo niet een koele, dan toch minstens een aarzelende reactie verwacht. Misschien had hij diep in haar ogen een vleugje hartstocht gezien, verborgen als de lava in het hart van een ogenschijnlijk slapende vulkaan. Niets had hem echter voorbereid op dit allesverterende vuur. De geur van de oceaan riep voorstellingen op van een verlaten strand, waar de branding op de kust sloeg en de zeemeeuwen krijsten.

Ze greep zich aan hem vast om haar evenwicht te bewaren. Te veel tegenstrijdige gevoelens gingen door haar heen. Er was op dit moment meer nodig dan de dunne bandjes om haar polsen om haar hoofd erbij te houden. Zelfbeheersing, wilskracht en bovenal herinnering waren vereist.

Met een ruk trok ze zich terug en zou zijn gestruikeld als hij haar niet zo stevig had vastgehouden. ‘Nee.’

Tot zijn verbazing had één kus hem de adem benomen. ‘Je zult preciezer moeten zijn. Nee tegen wat?’

‘Dit. Alles.’ In paniek worstelde ze zich los. ‘Ik dacht niet na.’

‘Ik ook niet. Het is een goed teken dat je ophoudt met denken wanneer je iemand kust.’

‘Ik wil niet dat je me kust.’

Hij stopte zijn handen in zijn zakken. Daar waren ze veiliger, nu de dame weer nadacht. ‘Schat, je liet je niet onbetuigd.’

Het was zinloos dit te ontkennen. Haastig zocht Megan haar toevlucht tot koele logica. ‘Je bent een aantrekkelijke man. Ik reageerde op een natuurlijke manier.’

Hij grinnikte. ‘Lieverd, als je van nature op die manier kust, zal ik als een gelukkig man sterven.’

‘Ik ben niet van plan het nog eens te laten gebeuren.’

‘De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens.’ Ze was weer gespannen. Hij zag het aan haar schouders. Haar ervaring met Dumont had blijkbaar een overvloed aan littekens achtergelaten. ‘Ontspan je, Meg,’ zei hij vriendelijk. ‘Ik zal je niet overhaasten. Als jij het rustig aan wilt doen, doen we het rustig aan.’

Zijn kalme toon irriteerde haar. ‘We gaan helemaal niets doen.’

‘Ik moet je erop wijzen dat je je vergist. Een man en een vrouw die een dergelijk vuur doen ontbranden, blijven terugkomen naar de hitte.’

Ze was bang dat hij gelijk had. Zelfs nu al verlangde ze er eerlijk gezegd naar de vlam weer aan te blazen. ‘Ik ben niet geïnteresseerd in vuur of hitte, en nog minder in een verhouding met een man die ik nauwelijks ken.’

‘Dan moeten we elkaar eerst beter leren kennen.’

Megan knarsetandde. ‘Ik ben niet geïnteresseerd in een verhouding, punt uit. Ik weet dat dat je trots kwetst, maar je moet je er maar bij neerleggen. En nu ga ik de kinderen halen.’

Hoffelijk stapte hij opzij. Toen ze de deur van de stuurhut had bereikt, zei hij: ‘Meg? Wanneer ik voor het eerst de liefde met je bedrijf, zul je niet aan hem denken. Je zult je zelfs zijn naam niet herinneren.’

Haar ogen leken hem te doorboren. Haar waardigheid compleet uit het oog verliezend, smeet ze de deur met een klap achter zich dicht.

4

‘Die vrouw wordt mijn dood.’ Dutch pakte een fles Jamaica-rum uit zijn schuilplaats achter in de provisiekast. ‘Let op mijn woorden, maat.’

Nathaniel zat in de keuken na te genieten van de maaltijd in de eetkamer van de Calhouns. De hotelkeuken was brandschoon nu het diner was afgelopen. Coco werd in beslag genomen door haar familie. Nathaniel wist dat Dutch anders niet de rum te voorschijn had durven halen.

‘Je bent toch niet van plan te deserteren?’

Dutch snoof. Alsof hij zou drossen vanwege een bemoeizieke, hooghartige vrouw. ‘Ik blijf.’ Na een behoedzame blik naar de deur schonk hij twee glazen rum in. ‘Ik waarschuw je echter, jongen. Vroeg of laat krijgt die vrouw haar trekken thuis, en wel van ondergetekende.’

Nathaniel nam een slok rum en hield de adem in. Het was niet bepaald een streling voor de tong. ‘Waar is die fles Cruzan die ik je heb gegeven?’

‘Die heb ik in een taart gebruikt. Dit is goed genoeg om te drinken.’

‘Als je een maagperforatie wilt, ja. Wat voor probleem heb je nu weer met Coco?’

‘Niet één, maar twee.’ Dutch keek woedend naar de rinkelende keukentelefoon. Zeker iemand die room service wilde, dacht hij verachtend. Aan boord van zijn schepen had geen room service bestaan. ‘Wat is er?’ Nathaniel grinnikte. Tact en diplomatie waren niet Dutch’ sterkste kanten. Als Coco hem de gasten zo hoorde afsnauwen, zou ze een flauwte krijgen, of Dutch een klap op zijn hoofd geven met een koekenpan.

‘Jullie denken zeker dat we hier beneden niets beters te doen hebben,’ snauwde hij in de hoorn. ‘Jullie krijgen het wanneer het klaar is.’ Hij hing op en greep een schaal. ‘Op dit uur van de avond champagne en taart bestellen. Op huwelijksreis. Ik heb de hele week geen spoor van dat stel in nummer drie gezien.’

‘Waar is je gevoel voor romantiek, Dutch?’

‘Dat laat ik aan jou over, Don Juan.’ Hij sneed voorzichtig een stuk chocoladetaart af. ‘Ik heb gezien hoe je naar die rooie keek.’

‘Rossig,’ verbeterde Nathaniel hem. ‘Eerder goudkleurig dan rood.’ Dapper nam hij nog een slok rum. ‘Ze is een blikvanger, nietwaar?’

‘Ik heb je nooit met minder genoegen zien nemen.’ Met de flair van een kunstenaar schepte Dutch vanillesaus over de twee stukken taart, waarna hij ze met frambozen garneerde. ‘Ze heeft een kind, nietwaar?’

‘Ja.’ Nathaniel bestudeerde de taart en kwam tot de conclusie dat hij nog wel plaats had voor een klein stukje. ‘Kevin. Donker haar, lang voor zijn leeftijd.’ Hij glimlachte vertederd. ‘Grote nieuwsgierige ogen.’

‘Ik heb hem gezien.’ Dutch had een zwak voor kinderen, al trachtte hij dat te verbergen. ‘Aardige knul. Hij is hier al eens met die andere twee herrieschoppers komen bedelen.’

Wat Dutch maar al te graag honoreerde, wist Nathaniel.

‘Ze heeft zich al jong in de nesten gewerkt.’

Nathaniel fronste. Die uitdrukking werd te pas en te onpas gebruikt, alsof alleen de vrouw verantwoordelijk was voor een zwangerschap. ‘Daarvoor zijn er twee nodig, Dutch. De schoft heeft haar misleid.’

‘Dat weet ik. Ik heb erover gehoord. Mij ontgaat weinig.’ Zelfs voor Dutch was het immers niet moeilijk Coco aan het praten te krijgen. Hij belde een kelner, met genoegen zijn duim op de knop houdend tot de keukendeur openzwaaide. ‘Maak een blad voor nummer drie,’ beval hij. ‘Twee stukken taart, een fles huischampagne, twee fluiten en twee servetten.’

Toen de kelner weer weg was, sloeg hij zijn rum achterover. ‘Ik neem aan dat jij nu ook een stuk wilt.’

‘Ik zou het niet afslaan.’

‘Voedsel of een vrouw, dat heb ik je nog nooit zien afslaan.’ Dutch sneed een stuk taart af, dat veel groter was dan dat voor de pasgetrouwden.

‘Krijg ik geen frambozen?’

‘Eet wat voor je neus staat. Waarom ben je eigenlijk niet met dat magere wicht aan het flirten?’

‘Alles op zijn tijd,’ antwoordde Nathaniel met zijn mond vol. ‘Ze zitten allemaal in de eetkamer. Familievergadering.’ Hij schonk koffie in en goot de rest van zijn glas rum erbij. ‘Ze hebben een oud boek gevonden. Trouwens, ze is helemaal niet mager.’ Hij kon het weten. Per slot van rekening had hij haar in zijn armen gehouden. ‘Ze is delicaat.’

‘Wat je zegt.’ Dutch dacht aan Coco’s statige figuur. ‘Alle vrouwen zijn delicaat, tot ze een ring door je neus hebben geschoven.’

Niemand zou de vrouwen in de eetkamer, waar een karakteristieke Calhoun-woordenwisseling plaats vond, op dat moment delicaat hebben genoemd.

‘Volgens mij moeten we het verbranden.’ C.C. sloeg haar armen over elkaar. ‘Na alles wat we uit Bianca’s dagboek over Fergus te weten zijn gekomen, begrijp ik niet waarom we zijn waardeloze rekeningenboek zouden bewaren.’

‘We kunnen het niet verbranden,’ zei Amanda verhit. ‘Het maakt deel uit van onze geschiedenis.’

‘Slechte vibraties.’ Lilah keek naar het boek, dat midden op tafel lag. ‘Intens slechte vibraties.’

‘Dat mag misschien zo zijn,’ zei Max. ‘Maar ik kan niet instemmen met het verbranden van een boek. Geen enkel boek.’

‘Het is niet bepaald literatuur,’ mompelde C.C.

Trent klopte sussend op de schouder van zijn vrouw. ‘We kunnen het terugleggen waar we het hebben gevonden, of Sloans suggestie in overweging nemen.’

‘Volgens mij zou een speciaal vertrek voor artefacten, aandenkens aan de bij de Towers behorende geschiedenis, niet alleen voor het hotel, maar ook voor de familie van waarde zijn.’ Hij keek naar Amanda.

‘Ik weet het niet.’ Suzanna probeerde onpartijdig te zijn. ‘Ik vind het niet gepast om Fergus’ spullen ten toon te stellen met die van Bianca, of tante Colleen, oom Sean en oom Ethan.’

‘Hij mag een gluiperd zijn geweest, maar hij vormt desalniettemin een deel van het geheel,’ merkte Holt op. ‘Ik ben het met Sloan eens.’

Die opmerking ontketende uiteraard een uitbarsting van goedkeuring, afkeuring en andere voorstellen.

Verbijsterd keek Megan toe. Ze had de bijeenkomst niet willen bijwonen, maar dat voorstel was kort en bondig weggestemd. Terwijl de gemoederen steeds hoger opliepen, keek ze tersluiks naar het voorwerp in kwestie. Toen Amanda het in haar kantoor had achtergelaten, had ze uiteindelijk de verleiding niet kunnen weerstaan. Nadat ze de kaft had schoongemaakt, had ze het doorgebladerd. Af en toe had ze misprijzend met haar tong geklakt wanneer ze op een rekenfout was gestuit. Ze had natuurlijk ook de aantekeningen gelezen en vond Fergus Calhoun een koude, eerzuchtige en egocentrische man.

Maar een simpel rekeningenboek was toch nauwelijks die woordenstrijd waard. Vooral niet omdat op de laatste bladzijden slechts losse getallen stonden.

‘Wat vind jij, Megan?’ Coco’s vraag overviel haar.

‘Pardon?’

‘Wat vind jij ervan? Jij bent per slot van rekening de meest bevoegde persoon.’

‘Bevoegd?’

‘Het is een rekeningenboek. Jij bent boekhouder.’

‘Het is mijn zaak niet,’ zo begon ze. Ze werd echter overstemd door een koor van redenen waarom het beslist wel haar zaak was. ‘Ik...’ Vertwijfeld keek ze om zich heen. Alle ogen waren op haar gericht. ‘Het lijkt me een waardevol aandenken, en een boekhouding van zo lang geleden is behoorlijk fascinerend. Het is interessant om hun inkomsten en uitgaven in 1913 te zien.’

‘Natuurlijk!’ Coco klapte verrukt in haar handen. ‘Gisteravond, toen ik mijn kaarten las, dacht ik aan je. Het kwam me steeds opnieuw in gedachten dat je aan een onderzoek begon, een onderzoek met getallen.’

‘Tante Coco,’ zei C.C. geduldig. ‘Megan is onze boekhouder.’

‘Dat weet ik, schat.’ Coco duwde met een stralende glimlach haar haren omhoog. ‘Daarom schonk ik er aanvankelijk weinig aandacht aan. Maar ik behield het gevoel dat er meer achter stak. Om een onverklaarbare reden ben ik ervan overtuigd dat het onderzoek naar iets verbazingwekkends leidt. Iets wat ons allemaal gelukkig zal maken. Ik ben zo blij dat je het zult doen.’

‘Wat doen?’ Megan keek hulpeloos naar haar broer. Ze kreeg een brede grijns ten antwoord.

‘Fergus’ boek bestuderen. Je kunt het zelfs invoeren in de computer. Sloan heeft ons verteld hoe knap je bent.’

‘Dat zou kunnen, maar...’

Het gehuil van een baby via de intercom onderbrak haar.

‘Bianca?’ vroeg Max.

‘Ethan,’ zeiden C.C. en Lilah in koor.

De vergadering werd verdaagd.

Later vroeg Megan zich af wat ze precies had beloofd. Hoewel ze nauwelijks een woord had gezegd, was ze ineens belast met het bestuderen van Fergus’ boek.

Zuchtend duwde ze de deuren naar haar balkon open en liep naar buiten. Als ze hen erop zou wijzen dat dat iets was wat alleen de familie aanging, zouden ze haar zeggen dat ze erbij hoorde. Wat kon ze daartegen inbrengen?

Ze haalde diep adem. De nachtlucht geurde naar Suzanna’s fresia’s en rozen. In de verte ruiste de zee. Boven haar hoofd fonkelden sterren. De bijna volle maan was helder als een lichtbaken. Haar zoon lag veilig in bed te dromen, omringd door mensen die van hem hielden.

Fergus’ aantekeningen analyseren was een kleine wederdienst voor de gemoedsrust die de Calhouns haar hadden gegeven.

Betoverd liep ze de stenen trap af naar een prieel waar een blauweregen het pad met bloemblaadjes had bestrooid.

‘Verrukkelijk als een droombeeld verlichtte ze mijn pad.’

Megan deinsde geschrokken achteruit toen een gedaante zich uit de schaduwen losmaakte.

‘Heb ik je laten schrikken?’ Nathaniel kwam dichterbij. Het puntje van zijn sigaar gloeide in het donker.

‘Ik wist niet dat je hier was.’ Anders zou ze immers niet naar buiten zijn gegaan. ‘Ik dacht dat je naar huis was gegaan.’

‘Ik heb de tijd doorgebracht met Dutch en een fles rum. Hij klaagt graag over Coco, bij voorkeur met publiek.’ Nadat hij aan zijn sigaar had getrokken, gaf de rook hem een mysterieus aanzien. ‘Het is een mooie nacht.’

‘Ja. Welnu...’

‘Je hoeft niet weg te lopen. Je wilde in de tuin wandelen.’ Hij plukte een pioenroos. ‘Daarvoor bestaat geen betere tijd dan middernacht.’

Ze nam de bloem van hem aan. ‘Ik bewonderde de bloemen. Ik heb geen groene vingers.’

‘Je moet je hart erin leggen, afgezien van water en kunstmest.’

Haar haren hingen los over haar schouders, maar ze droeg nog steeds het gedistingeerde blauwe pakje dat ze tijdens het diner had gedragen. Jammer, dacht hij. Een of ander zijden gewaad zou beter bij de nacht en zijn stemming hebben gepast. Megan O’Riley was echter niet het soort vrouw dat midden in de nacht in golvende zijden gewaden door de tuin liep. Dat stond ze zichzelf niet toe.

Om zich een houding te geven, vroeg ze: ‘Hou je van tuinieren?’

‘Ik hou van bloemen.’ Hij tilde haar hand met de pioenroos op en rook aan de bloem. Over de bloemblaadjes heen glimlachte hij haar toe.

De geuren van de tuin omhulden hen. De schaduwen accentueerden zijn hoekige gelaatstrekken en trokken haar blik naar zijn uitnodigende mond. Ze leken afgesneden van de werkelijkheid en de dagelijkse verantwoordelijkheden.

Om de betovering te verbreken, sloeg ze haar ogen neer.

Hij liet haar hand met de pioen los en pakte haar vrije hand voor ze zich kon verzetten. ‘Laten we samen wandelen, Meg. Een nacht als deze mag niet worden verspild.’

‘Ik ga naar binnen.’

‘Zo meteen.’

Dus wandelde ze met hem door de sprookjesachtig verlichte tuin met een bloem in haar hand.

‘Ik moet kijken of Kevin slaapt.’

‘Heeft hij last van slapeloosheid?’

‘Nee, maar... ‘Nachtmerries?’

‘Nee.’

‘Nou dan.’ Zonder haar hand los te laten slenterde ze verder. ‘Sla je altijd op de vlucht wanneer een man met je flirt?’

‘Ik sloeg niet op de vlucht, en ik ben niet geïnteresseerd in flirten.’

‘Toen je zojuist op het balkon stond, zag je eruit als een vrouw die geknipt is om te flirten.’

Ze bleef stokstijf staan. ‘Je hebt me bespied.’

Hij doofde zijn sigaar in een bloempot. ‘Ik betreurde het dat ik geen luit had.’

‘Een luit?’

‘Een mooie vrouw die in het maanlicht op een balkon staat, behoort men een serenade te brengen.’

Megan schoot in de lach. ‘Speel je luit?’

‘Helaas niet.’ Hij zette zich weer in beweging. Het rotspad leidde naar de zeemuur. ‘Als kind placht ik hierlangs te zeilen en naar de Towers te kijken. Ik verbeeldde me dat het huis werd bewaakt door een draak, en dat ik de rotsen zou beklimmen om hem te verslaan.’

‘Kevin noemt het nog steeds een kasteel.’

‘Toen ik ouder was en notitie nam van de gezusters Calhoun bedacht ik dat ze me zouden belonen voor het doden van de draak. Dat is de manier waarop een zestienjarige, wandelende bundel hormonen fantaseert.’

Ze lachte. ‘Over welke van de vier?’

‘Allemaal.’ Grinnikend ging hij op de lage muur zitten en trok haar naast zich. ‘Ze zijn altijd blikvangers geweest. Holt viel op Suzanna, al wilde hij dat niet toegeven. Omdat hij mijn vriend was, streepte ik haar onzelfzuchtig van mijn lijst. Dus bleven er drie over voor mij, na het verslaan van de draak.’

‘Je hebt het echter nooit tegen de draak opgenomen?’

Zijn gezicht betrok. ‘Ik moest het tegen een andere draak opnemen. De strijd bleef onbeslist, en ik ben naar zee gegaan.’ Hij schudde de herinnering aan het onaangename verleden van zich af. ‘Ik heb echter een kort en gedenkwaardig intermezzo met de lieftallige Lilah gehad.’

Megan zette grote ogen op. ‘Jij en Lilah?’

‘Vlak voor ik het eiland verliet. Ze had zich ten doel gesteld me gek te maken. Volgens mij was ze aan het oefenen.’ Hij zuchtte. ‘Ze was er verdraaid goed in.’

Hoe konden ze dan zo ontspannen en vriendschappelijk met elkaar omgaan, vroeg Megan zich af.

‘Je bent een open boek, Meg.’ Hij sloeg lachend een arm om haar schouders. ‘We waren niet bepaald Romeo en Julia. Ik heb haar een paar keer gekust en mijn uiterste best gedaan haar over te halen verder te gaan. Ze weigerde, maar ze heeft mijn hart niet gebroken. Nou ja, misschien een beetje gedeukt.’

‘Vind Max het niet erg?’

‘Waarom zou hij ? Hij heeft haar gestrikt. Zelfs een vurige verhouding - die we niet hadden - zou een smeulende lucifer zijn vergeleken met wat zij hebben.’

Hij had gelijk. ‘Toch is het interessant,’ zei ze kalm. ‘Al die relaties binnen relaties.’

‘Denk je aan mij of aan jezelf?’

Ze verstijfde, zich plotseling bewust van zijn nabijheid. ‘Daarover wil ik niet praten.’

‘Is het nog zo pijnlijk voor je? Te oordelen naar wat ik over Dumont heb gehoord, is hij het niet waard. Blijf zitten,’ zei hij toen ze wilde opstaan. ‘We laten het rusten. Het is een te mooie avond om oude wonden open te rijten. Vertel me liever hoe ze je hebben overgehaald dat oude rekeningenboek te bestuderen.’

‘Hoe weet je dat?’

‘Holt en Suzanna hebben me op de hoogte gebracht.’ Ze was nog steeds zo stijf als een plank, merkte hij. ‘Ik heb hun gesproken voor ze naar huis gingen.’

Ze ontspande een beetje. ‘Ik weet niet hoe ze me hebben overgehaald. Ik heb nauwelijks mijn mond opengedaan.’

‘Dat is je eerste vergissing.’

‘Ik had moeten schreeuwen om te worden gehoord. Ik begrijp niet waarom ze het een vergadering noemen. Ze doen niets dan ruzie maken.’ Even fronste ze haar voorhoofd. ‘Ineens houden ze op met ruzie maken en dan besef je dat je bent ingepakt. Als je je verzet, merk je dat ze een onoverwinnelijk front hebben gevormd.’

‘Ik begrijp wat je bedoelt. Ik weet nog steeds niet of het mijn idee was om met Holt een zaak op te richten. Het plan werd geopperd en besproken, er werd over gestemd en het werd aangenomen. Voor ik wist wat er gebeurde, ondertekende ik allerlei papieren.’

Belangstellend nam ze hem op. ‘Je lijkt me niet iemand die makkelijk om te praten is.’

‘Datzelfde kan ik van jou zeggen.’

Na een korte aarzeling zei ze: ‘Je hebt gelijk. Het boek is fascinerend. Ik popel om het te bestuderen.’

‘Ik hoop dat het niet al je vrije tijd in beslag neemt.’ Hij speelde met haar golvende haren. Ze waren niet rood maar goudkleurig, verrijkt met de gloed van een vuur. ‘Ik wil er ook iets van hebben.’

Behoedzaam schoof ze opzij. ‘Ik heb je al gezegd dat ik niet geïnteresseerd ben.’

‘Wat je verontrust, is het feit dat je wel degelijk geïnteresseerd bent.’ Hij legde een hand onder haar kin en draaide haar gezicht naar zich toe. ‘Je hebt het moeilijk gehad. Misschien heeft dat veroorzaakt dat je alle mannen op één hoop gooit. Daarom zei ik dat ik geduldig zou zijn.’

Haar ogen fonkelden van woede. ‘Laat mijn gevoelens erbuiten. Ik vraag niet om je begrip of je geduld.’

‘Oké.’

Zonder een spoortje geduld drukte hij zijn mond op die van haar. Zijn lippen waren onweerstaanbaar en veroverden die van haar voor ze adem had kunnen halen om te protesteren. Het vuur dat in haar had gesmeuld sinds hun eerste kus laaide roekeloos op, al haatte ze zichzelf om die zwakte.

Hij had zijn gelijk bewezen, dacht Nathaniel toen hij zijn mond terugtrok. Bovendien had hij zich verwikkeld in verwarrende behoeften. Behoeften die moesten wachten omdat ze nog niet zover was. En omdat ze meer voor hem betekende dan hij had verwacht.

‘Zeg nu nog eens dat je niet geïnteresseerd bent,’ fluisterde hij. ‘Zeg dat je niet wilde dat ik je aanraakte.’

‘Dat kan ik niet.’ Haar stem brak. Ze wilde dat hij haar aanraakte en de liefde met haar bedreef. Ze wilde dat hij haar de beslissing uit handen nam. Daarover schaamde ze zich. Het maakte haar een lafaard. ‘Maar willen is niet genoeg.’ Ze stond op. ‘Ik heb eerder naar iemand verlangd.’ In haar ogen stond angst te lezen.

Nathaniel verwenste zichzelf en haar. ‘Ik ben Dumont niet. En jij bent geen zeventienjarig meisje meer.’

‘Ik weet wie ik ben, maar ik weet niet wie jij bent.’

‘Je zoekt uitvluchten, Megan. We herkenden elkaar op het eerste gezicht.’

Ze deed een paar stappen naar achteren omdat ze wist dat hij gelijk had. Het maakte haar doodsbenauwd. ‘Je hebt het over fysieke aantrekkingskracht.’

‘Misschien heb ik het over het lot.’ Hij stond op, zichzelf verachtend omdat hij haar bang had gemaakt. ‘Je hebt tijd nodig om daarover na te denken. Ik ook. Ik loop met je mee terug.’

Afwerend hief ze een hand op. ‘Dat hoeft niet.’ Resoluut draaide ze zich om en rende weg over het door de maan verlichte pad.

Nathaniel vloekte binnensmonds. Daarna ging hij weer zitten en stak een sigaar op. Het was zinloos om nu naar huis te gaan. Hij wist dat hij niet zou kunnen slapen.

De volgende dag werd Megan in de namiddag door een klopje op de deur in haar werk gestoord.

‘Binnen.’

‘Neem me niet kwalijk dat ik je stoor.’ Coco verscheen met een volgeladen zilveren dienblad in de deuropening. Tot Megans verrassing waren haar haren nu zwart. Ze veranderde kennelijk even vaak van haarkleur als van stemming. ‘Je bent niet komen lunchen.’

‘Je had geen moeite hoeven doen.’ Megan keek op haar horloge. Tot haar verbazing was het al over drieën. ‘Je hebt genoeg te doen zonder dat je mij bedient.’

‘Service van het huis.’ Coco zette het blad op een tafeltje. ‘We kunnen niet toestaan dat je maaltijden overslaat.’ Ze keek naar de monitor, de open kasboeken, de rekenmachine en de keurig opgestapelde mappen. ‘Lieve hemel, al die cijfers. Cijfers hebben me altijd van mijn stuk gebracht. Ze zijn zo... onverzettelijk.’

‘Je moet je niet erdoor op de kop laten zitten,’ zei Megan lachend. ‘Zodra je weet dat één plus één altijd twee is, kun je alles ermee doen.’

Coco keek bedenkelijk naar het scherm. ‘Als jij het zegt, lieverd.’

‘Ik heb zojuist het eerste kwartaal van Shipshape afgewerkt. Dat was een ware uitdaging.’

‘Het is geweldig dat je er zo over denkt.’ Coco draaide de cijfers de rug toe voor ze haar hoofdpijn bezorgden. ‘Niemand van ons wil echter dat je overwerkt raakt. Hier is ijsthee en een verrukkelijke club sandwich.’

Het zag er inderdaad aanlokkelijk uit, vooral omdat ze geen trek in het ontbijt had gehad. Dat kwam door de nasleep van haar onderhoud met Nathaniel, dacht ze.

‘Dank je, Coco. Het spijt me dat ik je van je werk heb gehaald.’

‘Och.’ Coco wuifde achteloos met een hand toen Megan opstond om haar bord te pakken. ‘Eerlijk gezegd moest ik gewoon even weg van die man.’

‘Je bedoelt Dutch?’ Megan glimlachte. ‘Ik ben hem vanochtend tegen het lijf gelopen. Ik was de verkeerde gang in geslagen en in de hotelvleugel terechtgekomen.’

Coco speelde rusteloos met de dikke gouden schakelketting om haar hals. ‘Ik hoop dat hij je niet heeft beledigd. Hij is een beetje... onbehouwen.’

‘Nee.’ Megan schonk twee glazen thee in en gaf er een aan Coco. ‘Hij keek me kwaad aan en zei dat ik te weinig vlees op mijn botten had. Ik verwachtte dat hij me de Griekse omelet, die hij had gebakken, zou gaan voeren, maar toen liet een van de kelners een bord vallen. Ik ontsnapte terwijl hij de arme knul de huid vol schold.’

‘O, dat taalgebruik van hem!’ Coco ging zitten en streek haar zijden broekspijpen glad. ‘Abominabel! En hij spreekt me altijd tegen over recepten.’ Ze sloot haar ogen en huiverde. ‘Ik heb mezelf altijd als een geduldige vrouw beschouwd, en, als ik zo onbescheiden mag zijn, als een intelligente vrouw. Om vier levenslustige meisjes op te voeden moest ik dat allebei wel zijn. Maar wat die man betreft, ben ik aan het eind van mijn Latijn.’

‘Kun je hem niet ontslaan?’ vroeg Megan aarzelend.

‘Onmogelijk. Hij is als een vader voor Nathaniel, en om voor mij duistere redenen zijn de kinderen dol op hem.’ Ze opende haar ogen en glimlachte dapper. ‘Ik red het wel, lieverd. Ik moet trouwens toegeven dat hij weet om te gaan met bepaalde elementaire gerechten.’ Ze streek over haar nieuwe kapsel. ‘Bovendien vind ik altijd een manier om mezelf af te leiden.’

Megans aandacht was bij Coco’s eerste opmerking blijven steken. ‘Kent Mr. Van Horne Nathaniel al lang?’

‘Ruim vijftien jaar, geloof ik. Ze hebben samen gevaren. Ik geloof dat Mr. Van Horne Nate onder zijn vleugels heeft genomen. Dat is natuurlijk een punt in zijn voordeel. Die jongen had ontegenzeglijk iemand nodig na zijn ellendige jeugd.’

‘O?’ Iemand uithoren lag niet in Megans aard, maar Coco had weinig aanmoediging nodig.

‘Zijn moeder is overleden toen de arme jongen nog jong was. En zijn vader...’ Haar mond verstrakte. ‘De man was niet veel beter dan een beest. Ik kende John Fury amper, maar er werd in het dorp altijd over hem gekletst. Nu en dan kwam Nathaniel samen met Holt vis brengen. Ik heb de blauwe plekken met eigen ogen gezien.’

‘Blauwe plekken,’ herhaalde Megan vol afschuw. ‘Sloeg zijn vader hem dan?’

Coco kreeg tranen in haar ogen. ‘Ja.’

‘Deed niemand daar iets aan?’

‘Wanneer er vragen werden gesteld, beweerde de kerel dat de jongen was gevallen of dat hij had gevochten. Nathaniel sprak hem nooit tegen. Helaas werd toentertijd weinig aandacht besteed aan mishandeling. Nu nog, vrees ik.’ De tranen bedreigden haar mascara. Ze veegde ze voorzichtig weg met Megans servet.

‘Zodra Nathaniel meerderjarig was, liep hij weg naar zee. Zijn vader is een paar jaar geleden gestorven. Nate heeft geld gestuurd voor de begrafenis, maar is niet gekomen. Dat viel hem nauwelijks kwalijk te nemen.’ Ze zuchtte. ‘Het was niet mijn bedoeling met zo’n triest verhaal op de proppen te komen. Het is gelukkig allemaal goed afgelopen. Nate is een goed mens geworden.’ Coco’s vochtige ogen waren bedrieglijk onschuldig. ‘Wat hij nodig heeft, is de juiste vrouw. Vind je hem niet vreselijk knap?’

‘Ja,’ antwoordde Megan behoedzaam. Ze probeerde het beeld van het mishandelde kind te rijmen met de zelfverzekerde man die ze kende.

‘En betrouwbaar. Romantisch op de koop toe, met al die verhalen over de zee. De vrouw op wie hij zijn oog laat vallen, mag zich gelukkig prijzen.’

Megan knipperde met haar ogen toen de niet al te subtiele hint tot haar doordrong. ‘Ik zou het niet durven zeggen. Ik ken hem niet zo goed en ik denk eigenlijk niet op die manier over mannen.’

‘Onzin.’ Overtuigd van haar bekwaamheid als koppelaarster klopte Coco op Megans knie. ‘Je bent jong, mooi en intelligent. Een man in je leven doet daaraan niets af, noch aan de onafhankelijkheid van een vrouw. De juiste man versterkt die kwaliteiten. En ik heb een voorgevoel dat je dat zeer binnenkort zult ontdekken.’ Ze boog voorover en gaf Megan een zoen op haar wang. ‘En nu moet ik terug naar de keuken voordat die man iets afschuwelijks uithaalt met mijn zalmpasteitjes.’

Met gevoel voor timing bleef Coco halverwege de deur staan. ‘Hemeltje! Ik ben zo’n warhoofd. Ik moest je vertellen over Kevin.’

‘Kevin?’ Automatisch gleed Megans blik naar het raam. ‘Speelt hij dan niet buiten met Alex en Jenny?’

‘Ja, maar niet hier.’ Coco glimlachte afwezig, een pose die ze in de loop der jaren had geperfectioneerd.

‘Nathaniel heeft zijn vrije dag en hij heeft hier geluncht. Hij heeft zo’n verbazingwekkende eetlust, en toch komt hij nooit een onsje aan. Hij leidt natuurlijk een actief leven. Daarom heeft hij al die fantastische spieren. Vind je ze niet fantastisch?’

‘Coco, waar is Kevin?’

‘Zie je wel! Ik dwaal weer af. Kevin is bij Nate. Alle kinderen zijn bij hem. Hij heeft ze meegenomen.’

Megan was al opgesprongen. ‘Bij hem? Waar? Op een boot?’ Ondanks de stralend blauwe lucht kwamen haar visioenen van orkanen en huizenhoge golven voor de geest.

‘Bij hem thuis. Hij bouwt een veranda of iets dergelijks, en de kinderen wilden hem dolgraag helpen. Je zou me een enorm plezier doen door hen op te halen.’ Dan zou Megan Nates schattige huisje en zijn charmante omgang met kinderen kunnen zien, dacht Coco uitgekookt. ‘Suzanna denkt namelijk dat de kinderen hier zijn, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen hen te verbieden met Nate mee te gaan. Ze komt niet voor vijf uur terug, dus je hoeft je niet te haasten.’

‘Maar ik...’

‘Je weet waar het huisje van Suzanna en Holt is, nietwaar, lieverd? Dat van Nathaniel ligt een halve mijl verderop. Een schattig huisje. Je kunt het niet missen.’

5

Kevin kon niet beslissen welk van de twee het gaafst was: de tatoeage van een vuurspuwende draak achter op Nathaniels schouder of het gerimpelde witte litteken, het resultaat van de steekwond, aan de voorkant. Boven zijn heup had hij trouwens nog een litteken, dat bij navraag veroorzaakt bleek te zijn door een moeraal in de Stille Zuidzee.

Kevin kon zich zonder moeite voorstellen dat Nathaniel, slechts gewapend met een mes tussen zijn tanden, een gevecht op leven en dood leverde met een zeedier ter grootte van het monster van Loch Ness.

Nathaniel had ook een papegaai, een grote kleurige vogel die bij de deur op een stok zat en kon praten. Kevins favoriete uitspraak was: ‘Haar hoofd eraf!’

Kevin vond Nathaniel Fury de tofste man die hij ooit had ontmoet - een man die als Sinbad de zeven zeeën had bevaren, wat hij met littekens en verhalen kon bewijzen. Een man die van jonge hondjes en sprekende vogels hield.

Het scheen hem zelfs niet te storen dat Kevin bleef kijken bij het bouwen van de veranda, terwijl Alex en Jenny met het hondje door de tuin renden en elkaar doodden met denkbeeldige laserpistolen.

Na zes planken durfde Kevin een vraag te stellen.

‘Waarom bouw je hier een veranda?’

‘Om op te zitten.’ Nathaniel legde de volgende plank op zijn plaats.

‘Maar je hebt achter het huis al een veranda.’

‘Hoe meer hoe beter.’ Met drie hamerslagen sloeg hij de spijker door de plank en de dwarsbalk. ‘Zie je de richting van het geraamte?’

Kevin keek naar de balken die langs de zijkant van het huis liepen. ‘Ja.’

‘Nou, we gaan door tot we bij de andere veranda komen.’

Kevins ogen lichtten op. ‘Hij gaat dus in het rond, als een cirkel.’

‘Precies.’ Nadat Nathaniel nog een plank had vastgespijkerd, vroeg hij: ‘Hoe vind je het eiland?’

‘Geweldig. We wonen in het kasteel, en ik kan met Alex en Jenny spelen.’

‘Je had in Oklahoma toch ook vrienden?’

‘Natuurlijk. Mijn beste vriend is John Gurtis Silverhorn. Hij is deels Comanche. Hij mag van mijn moeder altijd komen logeren, en we schrijven elkaar. Ik heb hem al over de walvissen geschreven.’ Kevin lachte verlegen. ‘Dat vond ik het gaafste.’

‘We moeten het een keertje overdoen.’

‘Echt? Wanneer?’ vroeg Kevin opgetogen.

Nathaniel hield op met timmeren en keek de jongen aan. ‘Wanneer je maar wilt, mits je moeder het goedvindt.’

‘Mag ik dan weer sturen?’

‘Ja.’ Grinnikend draaide Nathaniel Kevins honkbalpet achterstevoren. ‘Wil je een paar planken vasttimmeren?’

Kevins ogen straalden. ‘Graag!’

‘Hier.’ Nathaniel verschoof, zodat Kevin vóór hem kon knielen. Daarna liet hij hem zien hoe hij de hamer en de spijker moest vasthouden.

‘Hé!’ Alex verrees uit de dood op planeet Zero en rende naar hen toe. ‘Mag ik ook?’

‘Ik ook.’ Jenny klom op Nathaniels rug.

‘Zo te zien heb ik personeel.’ Hij vermoedde dat het karwei met die extra hulp twee keer zo lang zou duren.

Een uur later parkeerde Megan naast de T-Bird. Het huis verbaasde haar. Het twee verdiepingen hoge huisje met de blauw geverfde luiken, de bloembakken met kleurige viooltjes en het keurig gemaaide gazon pasten niet bij het beeld dat ze zich van Nathaniel Fury had gevormd.

De man in kwestie verbaasde haar echter nog het meest. Hij zat op zijn hurken op de gedeeltelijk voltooide veranda met zijn grote hand over Kevins kleine hand. Jenny zat vol bewondering naast hem en Alex deed evenwichtsoefeningen op een dwarsbalk.

‘Megan! Kijk! Ik ben Alex de onverschrokkene.’ In zijn opwinding verloor hij bijna zijn evenwicht. Met zijn armen zwaaiend, voorkwam hij een val van twintig centimeter.

‘Dat was op het nippertje,’ zei Megan lachend.

‘Mam, we bouwen een veranda.’ Met zijn tong tussen zijn tanden sloeg Kevin op een spijker.

‘Ik zie het.’ Megan bleef staan om het hondje te aaien dat in zijn enthousiasme bijna omviel.

‘Hierna is het mijn beurt.’ Jenny keek Nathaniel vleiend aan.

‘Ja, lieverd. Kom op, kapitein. Sla hem erin.’

Kreunend van inspanning sloeg Kevin de spijker in de plank. ‘Gelukt! Ik heb de hele plank vastgetimmerd.’ Trots keek Kevin naar zijn moeder. ‘We doen om de beurt een plank. Dit is mijn derde.’

‘Het ziet er goed uit.’

‘Het vereist slechts scherpe ogen en een vaste hand,’ zei Nathaniel. ‘Waar blijft het hout, knechten?’

Alex en Kevin tilden samen de volgende plank op.

De samenwerking verliep perfect. Nathaniel pakte de plank aan en legde hem op zijn plaats. Daarna ging Jenny voor hem op haar knieën zitten. Ze omklemde met beide handen de steel van de hamer, terwijl Nathaniel, dapperder dan Megan had verwacht, de spijker vasthield.

‘Houd je ogen op het doel gericht,’ maande hij. Daarna wachtte hij geduldig tot ze de spijker had verankerd, voor hij haar hielp met de laatste slag. ‘Je krijgt dorst van dit werk,’ zei hij terloops. ‘Nietwaar, makkers?’

‘Nou en of.’ Alex legde zijn hand tegen zijn keel en maakte een puffend geluid.

Nathaniel pakte de volgende spijker. ‘In de keuken staat limonade. Als iemand de karaf en een paar glazen haalt...’

Vier paar ogen richtten zich op Megan. Als ze geen timmerman was, moest ze krullenjongen zijn.

‘Oké.’ Ze zette haar aktetas op de grond en liep over het voltooide deel van de veranda naar de voordeur.

Nathaniel keek haar zonder iets te zeggen na.

Een paar seconden later klonk er van binnen een schril gefluit, gevolgd door een onderdrukte gil. Daarna krijste Bird uitnodigend: ‘Hé, schatje, mag ik je een drankje aanbieden? Daar ga je, meid!’ Toen hij een liedje uit There is Nothing Like a Dame inzette, schaterden de kinderen het uit.

Een paar minuten later kwam Megan met een blad met glazen naar buiten. Birds stem volgde haar. ‘Geef me een kus, en bij die kus muziek.’

Ze zette het blad op de veranda en trok een wenkbrauw op. ‘Bogart, musicals en gedichten. Wat een vogel.’

‘Hij heeft oog voor mooie vrouwen.’ Nathaniel pakte een glas en dronk het half leeg. Hij nam Megan van top tot teen op. ‘Ik kan het hem niet kwalijk nemen.’

‘Tante Coco zegt dat Nate een vrouw nodig heeft.’ Alex smakte met zijn lippen. ‘Ik weet niet waarom.’

‘Om met hem te slapen,’ zei Jenny.

Nathaniel en Megan keken haar met open mond aan.

‘Volwassenen voelen zich ’s nachts eenzaam. Daarom willen ze met iemand slapen, zoals Ma en Pa. Ik heb mijn beer, dus voel ik me niet eenzaam.’

‘Pauze,’ zei Nathaniel, zijn lachen inhoudend. ‘Waarom gaan jullie niet met Dog wandelen?’

Zijn voorstel oogstte bijval. Onder het uiten van strijdkreten renden ze weg.

‘Ze heeft gelijk.’ Nathaniel wreef met het koude glas over zijn bezwete voorhoofd. ‘Nachten kunnen eenzaam zijn.’

‘Jenny wil je ongetwijfeld haar beer lenen.’ Megan deed alsof ze het huis bekeek. ‘Het is een leuk huis.’ Ze streek over de fluwelen bloemblaadjes van een viooltje. ‘Gezellig.’

‘Had je een kraaiennest en zeildoeken verwacht?’

Ze glimlachte. ‘Zoiets. Bedankt dat je Kevin hebt uitgenodigd.’

‘De drie kinderen zijn onafscheidelijk.’

Achter het huis hoorde ze hen lachen. ‘Je hebt gelijk.’

‘Ik ben graag bij hen. Ze zijn aangenaam gezelschap.’ Met gekruiste benen ging hij zitten. ‘De jongen heeft jouw ogen.’

Haar glimlach verflauwde. ‘Nee. Kevins ogen zijn bruin.’ Zoals die van zijn vader, dacht ze bij zichzelf.

‘Ik bedoel niet de kleur maar hun uitdrukking. Hoeveel heb je hem verteld?’

‘Ik...’ Ze onderbrak zichzelf. ‘Ik ben niet hierheen gekomen om mijn privé-leven met je te bespreken.’

‘Wat wilde je dan bespreken?’

‘Ik kwam de kinderen halen en je boeken bespreken.’

‘Zitten ze daarin?’ vroeg hij met een knikje naar haar aktetas.

‘Ja.’ Ze ging tegenover hem op de veranda zitten en opende haar tas. ‘Ik heb het eerste kwartaal af. Jullie uitgaven overschreden gedurende die periode jullie inkomsten, hoewel de bootreparaties een kleine winst opleverden. Er is een achterstallige rekening uit februari.’ Ze bladerde door de computeruitdraaien. ‘Een zekere Mr. Jacques LaRue is jullie twaalfhonderdtweeëndertig dollar en zesendertig cent schuldig.’

‘LaRue heeft een moeilijk jaar achter de rug.’ Nathaniel schonk een glas limonade in. ‘Holt en ik hebben hem uitstel verleend.’

‘Dat is natuurlijk jullie zaak. Het is echter gebruikelijk om na dertig dagen rente in rekening te brengen.’

‘Op het eiland is het gebruikelijk om schappelijk te zijn.’

‘Zoals jullie willen.’ Ze schoof haar bril recht. ‘Ik heb alles logisch ingedeeld. Uitgaven, zoals de huur, openbare voorzieningen, kantoorbenodigdheden, advertenties en dergelijke. En verder lonen en voorheffing.’

‘Een nieuw parfum.’

Ze keek op.‘Wat?’

‘Je hebt een nieuw parfum. Jasmijn.’

‘Coco heeft het me gegeven.’

Hij boog naar haar toe. ‘Het ruikt lekker.’

Ze schraapte haar keel en sloeg een bladzijde om. ‘Hier zijn de inkomsten. Ik heb de kaartverkoop voor de boottochten per maand opgeteld. Ik zie dat jullie een package deal hebben gesloten met het Towers Retreat en korting geven aan de hotelgasten.’

‘Dat leek ons aardig én goed voor de zaak.’

‘Inderdaad. Gemiddeld tachtig procent van de hotelgasten maakt er gebruik van. Ik... Moet je zo dichtbij zitten?’

‘Ja. Ga vanavond met me eten, Meg.’

‘Nee.’

‘Ben je bang om alleen met me te zijn?’

‘Ja. Nou, zoals je kunt zien, zijn jullie inkomsten in maart toegenomen.’

‘Neem de jongen mee.’

‘Wat?’

‘Praat ik zo onduidelijk?’ Hij zette haar bril af. ‘Ik zei: “Neem Kevin mee”. Ik weet een restaurant waar ze verrukkelijke kreeftbroodjes serveren. Ik durf niet te beweren dat ze die van Coco overtreffen, maar er is geen gebrek aan couleur locale.’

‘We zullen zien.’

‘Aha! Een ouderlijke uitvlucht.’

Ze haalde zuchtend haar schouders op. ‘Oké. Kevin zal het leuk vinden.’

‘Fijn.’ Hij gaf haar haar bril terug en stond op om een plank te halen. ‘Vanavond dus.’

‘Vanavond?’

‘Waarom zouden we het uitstellen? Bel Suzanna en zeg dat we op weg naar het restaurant haar kinderen thuisbrengen.’

‘Dat zou kunnen. Ik heb nog nooit kreeftbroodjes gegeten.’

‘Bereid je voor op een traktatie.’

Hij had gelijk. De rit in de spectaculaire T-Bird over de lange kronkelende weg was een feest op zich. De dorpjes die ze passeerden, waren schilderachtig als een prentbriefkaart. De zon naderde de horizon, en het briesje rook naar vis, bloemen en zee.

Het restaurant was gevestigd in een verweerd grijs houten gebouwtje dat op palen in het water stond en te bereiken was via een gammele loopplank. Het interieur was opgevrolijkt met gescheurde visnetten en gedeukte boeien.

Gekraste tafeltjes stonden op de even gekraste vloer. De banken vormden een gevaar voor nylonkousen. Midden op de tafeltjes deden beschilderde conservenblikjes met kaarsen een halfslachtige poging een romantische sfeer te scheppen. Het menu van de dag was op een schoolbord naast de open keuken geschreven.

‘We hebben kreeftbroodjes, kreeftsalade en kreeft,’ verkondigde een serveerster tegen een duidelijk dronken gezelschap van vier personen. ‘We hebben bier, melk, ijsthee en frisdranken. Verder is er patates frites en koolsla, en geen ijs omdat de ijsmachine niet werkt. Wat mag het wezen?’

Toen ze Nathaniel in het oog kreeg, liet ze haar klanten in de steek. Ze gaf hem een harde stomp tegen zijn borst. ‘Waar heb jij uitgehangen, kapitein?’

‘Hier en daar, Jule. Ik heb trek in kreeftbroodjes.’

‘Dan ben je op het juiste adres.’ De broodmagere grijsharige serveerster nam Megan met slinkse blik op. ‘Wie is dit?’

‘Megan O’Riley en haar zoon Kevin. Dit is Julie Peterson, de beste kreeftenkok op Mount Desert Island.’

‘De nieuwe boekhouder van de Towers.’ Julie knikte. ‘Ga zitten. Ik kom jullie zo bedienen.’ Ze liep terug naar haar andere klanten. ‘Hebben jullie al besloten, of leven jullie van de lucht?’

‘Het eten is beter dan de bediening.’ Nathaniel knipoogde tegen Kevin en ging hen voor naar een tafeltje. ‘Je hebt zojuist een van de monumenten van het eiland ontmoet, Kevin. Mrs. Petersons familie vangt en kookt al meer dan honderd jaar kreeft.’

‘Jeetje.’ Hij keek vol ontzag naar de serveerster, die in de ogen van een negenjarige oud genoeg leek om zich minstens een eeuw persoonlijk aan dat werk te hebben gewijd.

‘Ik heb als kind af en toe hier gewerkt.’ Julie was altijd aardig voor hem geweest. Ze had hem zonder commentaar ijs of zalf voor zijn blauwe plekken gegeven.

‘Ik dacht dat je voor Holts familie werkte.’ Megan kon haar tong wel afbijten toen hij een wenkbrauw optrok. ‘Coco heeft het me verteld.’

‘Ik heb de Bradfords af en toe geholpen.’

‘Heb je Holts grootvader gekend?’ vroeg Kevin. ‘Hij is een van de spoken.’

‘Natuurlijk. Hij zat altijd op de veranda van het huis waar Alex en Jenny nu wonen. Soms wandelde hij naar de rotsen bij de Towers, op zoek naar Bianca.’

‘Lilah zegt dat ze daar nu samen wandelen. Ik heb hen niet gezien,’ zei hij teleurgesteld. ‘Heb jij wel eens een spook gezien?’

‘Meer dan eens.’ Nathaniel sloeg geen acht op de schop die Megan hem onder tafel gaf. ‘In Cornwall, waar de rotsen dodelijk zijn en de mist als een levend wezen komt opzetten, heb ik een vrouw naar de zee zien staan kijken. Ze was gekleed in een cape met een capuchon en in haar ogen stonden tranen.’

Kevin leunde opgetogen voorover.

‘Toen ik door de mist naar haar toe liep, draaide ze zich om. Ze was moe en bedroefd. “Verloren”, zei ze tegen me. “Hij is verloren, en ik ook”. Daarna loste ze in rook op.’

‘Eerlijk waar?’ fluisterde Kevin, compleet onder de indruk.

‘Ze noemden haar de kapiteinsvrouw. Volgens de legende zijn haar man en zijn schip in de Ierse Zee tijdens een orkaan vergaan. Zo lang ze leefde, en nog lang daarna, liep ze iedere nacht huilend over de rotsen.’

‘Je zou net als Max boeken moeten schrijven,’ mompelde Megan. Tot haar verbazing en ergernis had ze kippenvel.

‘Nate is goed in het verzinnen van verhalen.’ Julie zette twee flesjes bier en een flesje frisdrank op hun tafeltje. ‘Hij heeft me de oren van het hoofd gepraat over alle plaatsen die hij zou gaan bezoeken. Ik neem aan dat je ze inmiddels hebt gezien, kapitein.’

‘Min of meer.’ Nathaniel zette het flesje aan zijn mond. ‘Maar ik ben jou nooit vergeten, schat.’

Julie gaf hem kakelend lachend een klap op zijn schouder. ‘Vleier.’ Daarna liep ze weg.

Megan keek naar haar bier. ‘Ze heeft onze bestelling niet opgenomen.’

‘Ze brengt ons wat zij wil dat we eten.’ Hij nam nog een slok bier. ‘Omdat ze me mag. Als je geen bier lust, kan ik haar overhalen je iets anders te brengen.’

‘Dat hoeft niet. Omdat je op het eiland bent opgegroeid, ken je hier natuurlijk veel mensen.’

‘Een paar. Ik ben lang weggeweest.’

‘Nate is om de wereld gevaren. Twee keer.’ Kevin zoog slurpend aan zijn rietje. ‘Dwars door orkanen en tyfonen heen.’

‘Dat moet opwindend zijn geweest.’

‘Het had zijn leuke kanten.’

‘Mis je het?’

‘Ik heb ruim vijftien jaar op andermans schip gevaren. Nu vaar ik op mijn eigen schip. De dingen veranderen.’ Nathaniel legde zijn arm over de rugleuning van de bank. ‘Zoals jouw komst.’

‘We vinden het hier heel leuk.’ Kevin prikte met zijn rietje in het ijs. ‘Mams baas in Oklahoma was een vrek.’

‘Kevin!’

‘Dat zei grootvader. En hij waardeerde je niet. Je zette je licht onder de korenmaat.’ Hij wist niet wat dat betekende, maar zijn grootmoeder had het gezegd.

‘Grootvader is bevooroordeeld.’ Ze woelde lachend door Kevins haren. ‘Maar het bevalt ons hier inderdaad.’

‘Eet maar lekker,’ beval Julie, drie enorme borden op tafel zettend.

De lange knapperige broodjes waren gevuld met stukken kreeft en geflankeerd door bergen koolsla en patates frites.

‘Het meisje moet aankomen,’ verkondigde ze. ‘De jongen trouwens ook. Ik wist niet dat je van magere vrouwen hield, kapitein.’

‘Ik hou van ze zoals ik ze kan krijgen,’ reageerde Nathaniel laconiek, waarop Julie opnieuw in schateren uitbarstte.

‘Dit krijgen we nooit op.’ Megan keek ontmoedigd naar haar bord.

Nathaniel was al begonnen met eten. ‘Natuurlijk wel. Heb je Fergus’ boek al bekeken?’

‘Niet echt.’ Megan nam een hap. Ondanks de haveloze omgeving was het eten verrukkelijk. ‘Ik wil eerst de achterstand wegwerken. Aangezien de boekhouding van Shipshape het ergst was, ben ik daarmee begonnen. Ik moet jullie tweede kwartaal nog afwerken en daarna de boekhouding van het Towers Retreat.’

‘Je moeder is een praktische vrouw, Kev.’

‘Ja.’ Kevin slikte een reusachtige hap kreeft door. ‘Grootvader zei altijd dat ze vaker moest uitgaan.’

‘Kevin!’

De waarschuwing kwam echter te laat. Nathaniel grinnikte al.

‘Zei hij dat werkelijk? Wat heeft je grootvader nog meer gezegd?’

‘Dat ze een beetje moest leven.’ Kevin viel op de frites aan met de doelbewustheid van een kind. ‘Omdat ze te jong is om zich als een kluizenaar op te sluiten.’

‘Je grootvader is een intelligente man.’

‘Ja. Hij weet alles. Hij heeft olie in plaats van bloed in zijn aderen en paarden in zijn hoofd.’

‘Een uitspraak van mijn moeder,’ zei Megan droog. ‘Zij weet ook alles. Maar je vroeg naar Fergus’ boek.’

‘Ik vroeg me af of het je nieuwsgierigheid had gewekt.’

‘Een beetje. Ik was van plan er iedere avond een uurtje aan te werken.’

‘Dat is waarschijnlijk niet wat je vader bedoelde met een beetje leven, Meg.’

‘Dat doet er niet toe.’ Ze keerde terug naar het veiliger onderwerp: Fergus’ boek. ‘Sommige bladzijden zijn erg verbleekt, maar afgezien van een paar kleine fouten is de boekhouding bijzonder nauwkeurig. Behalve de laatste paar bladzijden, waarop getallen zonder enige samenhang staan. Ik moet ze nog nauwkeuriger bekijken.’

‘Soms ontgaat je juist iets door te nauwkeurig te kijken.’ Nathaniel knipoogde tegen Julie, die nieuwe drankjes op tafel zette. Voor hem ditmaal koffie. Ze wist dat hij slechts één biertje dronk wanneer hij moest rijden. ‘Ik zou het graag zien.’

Megan keek hem verbaasd aan. ‘Waarom?’

‘Ik hou van puzzels.’

‘Ik geloof niet dat dit een puzzel is, maar als de familie geen bezwaar maakt, mag je je gang gaan.’ Zuchtend leunde ze achterover. ‘Sorry, ik kan echt niets meer eten.’

‘Dat geeft niet.’ Nathaniel verruilde zijn lege bord met dat van Megan. ‘Ik wel.’

Tot Megans verbazing kon hij dat inderdaad. Dat Kevin zijn bord had leeggegeten, verbaasde haar minder. Hij groeide zo ontzettend snel.

‘Heb je altijd zoveel gegeten?’ vroeg Megan op de terugweg.

‘Nee, maar ik heb het wel altijd gewild. Als kind scheen ik nooit genoeg te krijgen.’ Dat was natuurlijk te wijten geweest aan het feit dat er weinig te eten was. ‘Op zee leer je alles eten, zoveel er is.’

‘Je zou eigenlijk honderdvijftig kilo moeten wegen.’

‘Sommige mensen verbranden het.’ Hij keek haar van terzijde aan. ‘Zoals jij. Je nervositeit eet al die calorieën op.’

‘Ik ben niet mager.’

‘Dat heb ik gemerkt toen ik je vasthield. Je bent eerder slank en wanneer je je tegen een man aandrukt dan ben je zacht.’

Ze maande hem met een blik over haar schouder tot zwijgen.

‘Zodra ik de motor had aangezet, is hij afgetaaid,’ zei Nathaniel. Kevin lag inderdaad languit op de achterbank te slapen. ‘Het kan trouwens geen kwaad als de jongen weet dat een man belang stelt in zijn moeder.’

‘Hij is een kind. Ik wil niet dat hij denkt dat ik...’

‘Menselijk ben?’

‘Het gaat je niet aan. Hij is mijn zoon.’

‘Dat is waar,’ beaamde Nathaniel. ‘En je hebt hem uitstekend opgevoed.’

‘Dank je.’ Megan was echter op haar hoede.

‘Je hoeft me niet te bedanken. Ik stelde een feit vast. In je eentje een kind grootbrengen, is niet makkelijk. Je hebt de goede manier gevonden.’

Ze kon onmogelijk kwaad op hem blijven, vooral niet wanneer ze zich herinnerde wat Coco haar had verteld. ‘Je hebt je moeder verloren toen je nog jong was. Eh... Coco heeft het me verteld.’

‘Coco heeft een heleboel verteld.’

‘Ze bedoelde het goed. Je weet beter dan ik hoe ze is. Ze geeft zoveel om mensen en wil dat ze...

‘Opgesteld staan in rijen van twee? Ja, ik ken haar. Ze heeft jou voor me uitgekozen.’

‘Dat is belachelijk!’ zei Megan verbluft.

‘Niet voor Coco.’ Hij rondde een bocht in de weg. ‘Natuurlijk weet ze niet dat ik doorheb dat ze van plan is me op de knieën te krijgen.’

‘Een gewaarschuwd mens telt voor twee.’

Haar verontwaardigde toon deed hem glimlachen. ‘Inderdaad. Ze heeft al maanden de loftrompet over je gestoken. En je maakt de reclame waar.’

Sissend als een slang keek ze hem aan. Zijn grijns en de absurde situatie deden haar verontwaardiging echter omslaan in een geamuseerde stemming. ‘Dank je.’ Ze strekte haar benen en besloot van het ritje te genieten. ‘Het zou me hebben tegengestaan je teleur te stellen.’

‘Dat heb je niet gedaan, schat.’

‘Ik heb gehoord dat je mysterieus, romantisch en charmant bent.’

‘En?’

‘Je maakt de reclame bijna waar.’

‘Schat.’ Hij nam haar hand en kuste hem uitbundig. ‘Ik kan nog veel beter zijn dan dit.’

‘Ongetwijfeld.’ Ze trok haar hand weg, vastbesloten het kippenvel op haar arm te negeren. ‘Als ik haar niet zo graag mocht, zou ik kwaad zijn. Maar ze is zo aardig.’

‘Ze is de trouwhartigste vrouw die ik ooit heb ontmoet. Ik wenste altijd dat ze mijn moeder was.’

‘Het moet vreselijk zijn geweest zo jong je moeder te verliezen.’

‘Ach, het is zo lang geleden.’ Te lang om nu nog over te treuren. ‘Ik herinner me dat ik Coco in het dorp zag, of wanneer ik met Holt meeging om vis naar de Towers te brengen. En daar was dan die adembenemende vrouw, die eruitzag als een koningin. De kleur van haar haren was steeds opnieuw een verrassing.’

‘Vandaag is ze een brunette,’ zei Megan.

Hij schoot in de lach. ‘Ze was mijn eerste liefde. Ze is een paar keer bij ons thuis gekomen om mijn vader op de vingers te tikken over zijn drankzucht. Vermoedelijk dacht ze dat hij me niet zou slaan als hij nuchter was.’ Hij keek haar zijdelings aan. ‘Ik neem aan dat ze dat ook heeft verteld.’

‘Ja.’ Megan wendde verlegen haar hoofd af. ‘Het spijt me, Nathaniel. Ik verafschuw het wanneer mensen over anderen spreken, hoe goed hun bedoelingen ook zijn. Het maakt inbreuk op je privacy.’

‘Ik ben niet zo gevoelig, Meg. Iedereen wist hoe mijn oude heer was.’ Hij kon zich maar al te goed de steelse, medelijdende blikken herinneren. ‘Toen zat het me dwars, maar nu niet meer.’

‘Hielpen Coco’s vermaningen?’

Zwijgend keek hij naar de zon, die bloedrood achter de horizon verdween. ‘Hij was bang voor haar, dus zodra ze was vertrokken, gaf hij me een pak ransel.’

‘Lieve hemel!’

‘Ik heb liever dat ze dat niet te weten komt.’

‘Nee.’ Megan slikte de brok in haar keel weg. ‘Ik zal het haar niet vertellen. Ben je daarom weggelopen?’

‘Dat was een van de redenen.’ Hij streek met een vingertop over haar wang. ‘Als ik had geweten dat ik op je gemoed kon werken door je te vertellen dat ik een paar keer ben geslagen, had ik het eerder ter sprake gebracht.’

‘Het is niet iets om grapjes over te maken. Er bestaat geen enkel excuus om een kind zo te behandelen.’

‘Ik heb het overleefd.’

Ze keek hem strak aan. ‘O ja? Ben je ooit opgehouden met hem te haten?’

‘Nee. Ik ben echter opgehouden het belangrijk te vinden. Dat is misschien gezonder.’ Hij stopte voor de Towers en draaide zich naar haar toe. ‘Wanneer iemand je voortdurend pijn doet, vergeet je dat niet. De beste wraak is echter te laten zien dat het er niet toe doet.’

‘Je doelt nu op Kevins vader, maar dat is niet hetzelfde. Ik was geen hulpeloos kind.’

‘Dat hangt af van het onderscheid tussen hulpeloos en onschuldig.’ Hij opende het portier. ‘Ik draag Kevin wel naar binnen.’

‘Dat hoeft niet.’ Ze stapte snel uit, maar hij had de jongen al opgetild.

Tegenover elkaar stonden ze in de laatste gloed van het daglicht. Het hoofd van de jongen rustte tegen Nathaniels schouder. Iets in haar binnenste trachtte zich te bevrijden. Met een zucht streelde ze over de rug van haar zoon.

‘Hij heeft een lange dag achter de rug.’

‘Jij ook, Meg. Je hebt kringen onder je ogen. Aangezien dat betekent dat je vannacht niet beter hebt geslapen dan ik, heb ik er geen bezwaar tegen.’

Het kostte haar de grootste moeite niet toe te geven aan zijn aantrekkingskracht. ‘Ik ben nog niet zover, Nathaniel.’

‘Soms drijft een windvlaag je uit de koers. Je bent nog niet zover, maar als je geluk hebt, beland je op een interessantere plaats dan je had gepland.’

‘Ik koers niet graag op goed geluk.’

‘Dat geeft niet. Ik wel.’ Na die woorden droeg hij de jongen naar binnen.

6

‘Ik begrijp niet waarvoor al die drukte nodig is,’ zei Dutch nors onder het kloppen van het eiwit voor zijn biscuitgebak.

‘Trenton St. James II is een familielid.’ Coco controleerde nerveus de temperatuur van de riblappen. De gezichtsbehandeling had haar schema in de war gestuurd. ‘En de directeur van de St. James-hotels,’ zei ze, de geroosterde eend bedruipend. ‘Omdat dit zijn eerste bezoek aan het Towers Retreat is, is het belangrijk dat alles glad verloopt.’

‘Een rijke vent die komt klaplopen.’

‘Mr. Van Horne!’ riep Coco verontwaardigd, hoewel ze wist dat zijn opmerkingen haar na zes maanden eigenlijk niet meer moesten schokken. ‘Ik ken Mr. James al... nou ja, heel veel jaren. Ik kan je verzekeren dat hij een succesvol zakenman is. Beslist geen klaploper.’

Dutch nam Coco met een laatdunkende blik op. Ze had zich opgedirkt, zag hij. Haar elegante glinsterjurk was kort genoeg om haar benen goed te laten uitkomen. Haar wangen bloosden, en volgens hem kwam dat niet door de hitte in de keuken. Hij lachte spottend.

‘Is hij je vrijer?’

Haar blos werd dieper. ‘Hoe kom je erbij! Een vrouw met mijn ervaring heeft geen vrijers.’ Ze bekeek heimelijk haar gezicht in de roestvrij stalen afzuigkap. ‘Aanbidder is misschien een beter woord.’

‘Aanbidder! Ik heb gehoord dat hij vier keer getrouwd is geweest en genoeg alimentatie betaalt om de staatsschuld te vereffenen. Wil je nummer vijf worden?’

Coco drukte sprakeloos een hand tegen haar borst.

‘Je bent...’ Ze kon bijna niet uit haar woorden komen. ‘Ongelooflijk grof!’

‘Het gaat mij geen zier aan dat je een rijkaard aan de haak wilt slaan.’

Het werd Coco rood voor de ogen. Met een koraalrode nagel prikte ze woedend in zijn massieve borst. ‘Ik duld je beledigingen niet langer.’

‘Wat denk je eraan te doen?’

Ze boog voorover zodat ze bijna neus aan neus stonden. ‘Ik ontsla je.’

‘Dat breekt mijn hart. Ga je gang, pop, geef me de bons. Zie je vanavond tijdens het diner maar te redden.’

‘Ik verzeker je dat ik me uitstekend zal redden.’

‘Wacht maar!’ Hij verafschuwde haar parfum. Het streelde zijn neus en deed hem watertanden. ‘Toen ik voor het eerst scheep ging, kon jij amper zwemmen.’

Ze was buiten adem van woede. ‘Deze keuken heeft je niet nodig, Mr. Van Horne. En ik ook niet.’

‘Dat zullen we wel eens zien.’ Hoe waren zijn handen op haar schouders terechtgekomen? Waarom drukten haar handen tegen zijn borst? Het deed er niet toe, dacht hij. Hij zou haar een lesje leren.

Zijn hatelijke mond daalde neer op die van haar. Haar veilige, goed geordende wereld kantelde. Daarom klampte ze zich aan hem vast.

Ze zou hem een klap in zijn gezicht geven. Over een paar minuten.

Vervloekte vrouwen, dacht Dutch. Vooral lange, goed gevormde, zoet ruikende vrouwen met lippen als kersen.

Hij duwde haar weg, maar liet zijn grote handen op haar schouders rusten. ‘Begrijp me goed...’ zo begon hij.

‘Luister eens even...’ zei ze tegelijkertijd.

Ze sprongen als betrapte kinderen uit elkaar toen de keukendeur openzwaaide.

Megan bleef met open mond in de deuropening staan. Ze moest zich hebben vergist. Coco controleerde de temperatuur van de oven, en Dutch strooide meel in een kom. Ze konden elkaar niet hebben omhelsd. Toch waren beiden nogal rood in het gezicht.

‘Neem me niet kwalijk. Het spijt me dat ik, eh...’

‘O, Megan, lieverd.’ Coco streek geagiteerd door haar haren. Haar huid tintelde. Van gêne en ergernis, verzekerde ze zichzelf. ‘Wat kan ik voor je doen?’

‘Ik wilde een paar keukenuitgaven controleren.’ Haar ogen gleden van Coco naar Dutch. De spanning in het vertrek was om te snijden. ‘Maar als jullie het druk hebben, kom ik later terug.’

‘Onzin.’ Coco veegde haar klamme handen aan haar schort af. ‘We zijn een beetje over onze toeren door de voorbereidingen voor Trentons komst.’

‘Trenton? O, ik was vergeten dat Trents vader komt. We hoeven het niet nu te doen, hoor.’ Ze liep naar de deur.

‘Wacht,’ riep Coco in paniek. ‘Alles is onder controle. Laten we naar je kantoor gaan.’ Ze greep Megan stevig bij de arm. ‘Mr. Van Horne kan het wel even alleen af.’ Zonder op zijn instemming te wachten, haastte ze zich de keuken uit. ‘Al die details,’ zei Coco luchtig, zich aan Megan vastklampend als aan een reddingsboei in een kolkende zee. ‘Hoe meer je er afhandelt, hoe meer erbij lijken te komen.’

‘Coco, ben je wel in orde?’

‘Natuurlijk.’ Ze drukte haar hand tegen haar borst. ‘Alleen een klein misverstand met Mr. Van Horne. Maar niets onoverkomelijks.’ Dat hoopte ze althans. ‘Hoe gaat het met de boekhouding, lieverd? Heb je al tijd gehad om Fergus’ boek te bekijken?’

‘Ik heb inderdaad...’

‘Niet dat we je te hard willen laten werken.’ Coco’s hoofd gonsde, zodat ze geen woord verstond. ‘We willen dat je je hier thuis voelt en je ontspant. Na alle opwinding van vorig jaar willen we ons allemaal ontspannen. Niemand van ons kan nog een crisis aan.’

‘Ik heb, noch wens een reservering.’

Een toornige, krakende stem deed Coco stokstijf stilstaan. Haar blozende wangen werden lijkbleek.

‘Lieve hemel. Het kan niet waar zijn.’

‘Coco?’ Megan greep Coco’s arm. Ze voelde haar trillen en vroeg zich af of ze haar kon opvangen als ze flauwviel.

‘Jongeman.’ De stem werd luider en weergalmde tegen de muren. ‘Weet je niet wie ik ben?’

‘Tante Colleen,’ fluisterde Coco met trillende stem. Na diep te hebben ademgehaald, liep ze dapper de hal in. ‘Tante Colleen,’ zei ze op volslagen andere toon. ‘Wat een aangename verrassing.’

‘Schok, bedoel je.’ Colleen liet zich door haar nicht kussen en tikte vervolgens met haar stok op de vloer. Ze was lang, mager als een lat en ontzagwekkend, in haar mantelpakje van ruwe zijde. Haar lange, geaderde hals was behangen met parels, die even wit waren als haar haren. ‘Ik zie dat je het huis hebt volgestopt met vreemdelingen. Je had het beter in brand kunnen steken. Zeg tegen deze arrogante jongeman dat hij mijn bagage naar boven moet brengen.’

‘Natuurlijk.’ Coco wenkte een piccolo. ‘In de privé-vleugel, eerste verdieping, eerste kamer rechts.’

‘En smijt niet met die tassen, jongeman.’ Op haar wandelstok leunend nam ze Megan op. ‘Wie is dit?’

‘Je kent Megan toch, tante Colleen? Sloans zusje. Je hebt haar op Amanda’s bruiloft ontmoet.’

‘Je hebt een zoon, nietwaar?’ Colleen wist alles wat er over Kevin te weten viel.

‘Ja. Leuk u weer te zien, Miss Calhoun.’

‘Ha! Dan ben je de enige die dat vindt.’ Colleen liep naar Bianca’s portret en de in de vitrine glinsterende smaragden. Ze zuchtte onhoorbaar.

‘Geef me een glas cognac, Cordelia, voor ik bekijk wat jullie met dit huis hebben uitgespookt.’

‘Natuurlijk. Laten we naar de privé-vleugel gaan. Megan, kom.’

Megan kon onmogelijk Coco’s smekende blik weerstaan.

Even later zaten ze in de salon, waar het verbleekte behang hier en daar was afgebladderd. Voor de open haard was de houten vloer geschroeid door verdwaalde vonken.

‘Hier is niets veranderd, zie ik.’ Colleen zat als een koningin in een oorfauteuil.

‘We hebben ons geconcentreerd op de hotelvleugel.’ Nerveus babbelend schonk Coco cognac in. ‘Nu die af is, is de privé-vleugel aan de beurt. Twee slaapkamers zijn klaar en de kinderkamer is een juweeltje.’

‘Hum.’ Ze was speciaal gekomen om de kinderen te zien, en slechts op de tweede plaats om Coco te pesten. ‘Waar is iedereen? Ik ben gekomen om mijn familie te zien en ik tref alleen maar vreemden aan.’

‘Ze komen zo. We geven vanavond een dineetje, tante Colleen.’ Coco’s stralende lach leek op haar gezicht geplakt. ‘Trents vader komt een paar dagen logeren.’

‘Die bejaarde playboy,’ mompelde Colleen. ‘Jij.’ Ze wees naar Megan. ‘Jij bent toch boekhouder?’

‘Ja, ma'am.’

‘Megan is steengoed met cijfers,’ zei Coco wanhopig. ‘We zijn zo blij dat ze hier is. En Kevin natuurlijk ook. Hij is een lieve jongen.’

‘Ik praat met het meisje, Cordelia. Heb je niets te doen in de keuken?’

‘Maar...’

‘Scheer je weg!’

Met een verontschuldigende blik naar Megan vluchtte Coco de kamer uit.

‘Is de jongen al negen jaar?’

‘Over een paar maanden.’ Ze was voorbereid op een vernietigende opmerking over zijn afkomst.

Colleen klopte met haar vingers op de armleuning. ‘Kan hij goed met Suzanna’s kinderen opschieten?’

‘Ze zijn onafscheidelijk.’ Megan verborg met moeite haar verlegenheid. ‘Het is geweldig voor hem. En voor mij.’

‘Valt Dumont je lastig?’

Megan knipperde verbluft met haar ogen. ‘Pardon?’

‘Houd je niet van de domme, meisje. Ik vroeg of die ellendeling je lastig valt.’

Megans rug was recht alsof ze een bezem had ingeslikt. ‘Nee. Al vanaf voor Kevins geboorte heb ik niets van Baxter gehoord of gezien.’

‘Daarin zal verandering komen.’ Colleen leunde voorover. ‘Hij heeft inlichtingen ingewonnen.’

Megans vingers omklemden haar glas. ‘Ik begrijp u niet.’

‘Hij heeft gesnuffeld, vragen gesteld.’

‘Hoe weet u dat?’

‘Waar het familie betreft, houd ik de boel in de gaten.’ Colleen wachtte tevergeefs op een reactie. ‘Je bent hierheen verhuisd, nietwaar? Je zoon is geaccepteerd als de broer van Alex en Jenny, en Christian.’

Megan werd ijskoud. ‘Dat heeft niets met hem te maken.’

‘Houd jezelf niet voor de gek. Een man als Dumont denkt dat de wereld om hém draait. Met zijn politieke ambities en de manier waarop dat circus draait, zouden een paar goed gekozen woorden van jou tegen de juiste verslaggever...’ Het idee was aangenaam genoeg om Colleen te doen glimlachen. ‘Zijn weg naar Washington zou steiler worden.’

‘Ik ben niet van plan om naar de pers te gaan en Kevin bloot te stellen aan publiciteit.’

‘Verstandig.’ Colleen nam een slok cognac. ‘Jammer, maar verstandig. Licht me in als hij iets onderneemt. Ik verheug me op een handgemeen.’

‘Ik kan hem zelf echt wel aan.’

Colleen trok een sneeuwwitte wenkbrauw op. ‘Misschien.’

‘Waarom moet ik die stomme das dragen?’ Kevin wrong zich in bochten terwijl Megan met de knoop worstelde. Sinds haar gesprek met Colleen waren haar vingers stijf en koud.

‘Omdat het een speciaal diner is en je er op je best moet uitzien.’

‘Stropdassen zijn stom. Ik wed dat Alex er geen hoeft te dragen.’

Megans geduld raakte uitgeput. ‘Ik weet niet wat Alex draagt, maar jij doet wat ik zeg.’

Haar onverwacht scherpe toon deed hem opstandig zijn kin naar voren steken. ‘Ik heb liever pizza.’

‘Dan heb je pech gehad. Verdorie, Kevin! Sta stil.’

‘Ik stik.’

Ze blies haar haren uit haar ogen en trok de knoop strak. ‘Zo. Je ziet er goed uit.’

‘Ik zie eruit als een sul.’

‘Ook goed. Dan zie je eruit als een sul. Trek je schoenen aan.’

Kevin keek kwaad naar de glanzend zwarte loafers. ‘Ik haat die schoenen. Ik wil mijn sportschoenen aan.’

Geërgerd bukte ze tot hun hoofden op dezelfde hoogte waren. ‘Jongeman, trek je schoenen aan en zing een toontje lager, anders zwaait er wat.’

Ze beende zijn kamer uit. In haar eigen kamer greep ze haar borstel en begon lusteloos haar haren te borstelen. Zij had evenmin zin in het dineetje. Het aspirientje, wat ze een uur eerder had ingenomen, had geen enkel effect op haar barstende hoofdpijn. Ze moest echter een feestelijk gezicht opzetten en pretenderen dat ze niet kwaad en dodelijk ongerust was over Baxter Dumont.

Misschien vergiste Colleen zich. Per slot van rekening was het bijna tien jaar geleden. Waarom zou Baxter zich nu ineens druk maken over haar en Kevin?

Omdat hij lid van de senaat wilde worden. Megan sloot haar ogen. Baxter was zijn verkiezingscampagne al begonnen. Een nooit erkende buitenechtelijke zoon zou zijn kansen niet ten goede komen.

‘Mam.’

Ze zag Kevins reflectie in de spiegel. Hij had zijn schoenen aan en zijn kin hing op zijn borst. Schuldbewust zei ze: ‘Wat is er?’

‘Waarom ben je zo boos over alles?’

‘Ik ben niet boos.’ Ze ging vermoeid op de rand van het bed zitten. ‘Ik heb hoofdpijn. Het spijt me dat ik zo uitviel.’ Ze omhelsde hem. ‘Je bent een knappe sul, Kev.’ Toen hij lachte, zoende ze hem op zijn kruin. ‘Laten we naar beneden gaan. Misschien zijn Alex en Jenny er al.’

Alex vond zijn stropdas even weerzinwekkend als Kevin. Er was echter te veel voor hen te doen om lang te mokken. Er waren canapés om te eten, baby’s om mee te spelen en avonturen om te verzinnen.

Iedereen praatte natuurlijk tegelijkertijd.

Het geluidsvolume in de kamer sneed als een roestige zaag door Megans pijnlijke hoofd. Ze nam de door Trenton II aangeboden fluit champagne aan, en veinsde interesse in zijn geflirt. Hij was lang en gebruind, knap en charmant. Toen hij na een tijdje Coco het hof ging maken, was Megan vreselijk opgelucht.

‘Ze vormen een goed paar, nietwaar?’ fluisterde Nathaniel in haar oor.

‘Bijzonder aantrekkelijk.’ Met tegenzin at ze een blokje kaas.

‘Je bent niet in feeststemming, Meg.’

‘Er is niets aan de hand.’ Om hem af te leiden, veranderde ze van onderwerp. ‘Je zult niet geloven wie ik vanmiddag heb betrapt.’

‘Wie dan?’ Hij pakte haar arm en leidde haar naar de open terrasdeuren.

‘Coco en Dutch.’

‘Hadden ze weer ruzie? Vlogen de pannen door de keuken?’

‘Niet precies. Ze waren... Ik dacht althans dat ze...’

Nathaniels wenkbrauwen schoten omhoog. Hij kon de zin zelf afmaken. ‘Je maakt een grapje.’

‘Nee. Ze stonden neus aan neus, met hun armen om elkaar heen.’ Ondanks haar kloppende slapen glimlachte ze. ‘Bij mijn onverwachte en slecht getimede binnenkomst sprongen ze uit elkaar alsof ze een moord aan het beramen waren. En ze bloosden. Allebei.’

‘Dutch bloosde? Lieve hemel.’ De lach bestierf hem op de lippen. Hij keek naar binnen, waar Coco,' elegant als een vorstin, lachte over iets wat Trenton in haar oor had gefluisterd. ‘Ze is niet van zijn slag. Ze zal zijn hart breken.’

‘Belachelijk. Ik vind het schattig.’ Megan wenste haast dat haar bonzende hoofd van haar schouders viel.

‘Dutch en Coco.’ Het baarde hem zorgen, omdat zij juist de mensen waren van wie hij erg veel hield. ‘Jij bent de boekhouder, schat. Beweer jij dat die optelsom een sluitend resultaat oplevert?’

‘Ik beweer niets,’ antwoordde ze geërgerd. ‘Alleen dat ze elkaar volgens mij aantrekkelijk vinden. En noem me geen schat.’

‘Rustig maar. Wat scheelt je eigenlijk?’

Ze masseerde haar slaap. ‘Niets.’

Hij keek haar onderzoekend aan. ‘Heb je hoofdpijn? Erg?’

‘Nee, ik... Ja,’ bekende ze.

‘Je bent zo gespannen als een veer.’ Hij begon haar schouders te masseren.

‘Niet doen.’

‘Dit is zuiver therapeutisch.’ Hij maakte met zijn duimen draaiende bewegingen over haar sleutelbeenderen. ‘Heb je vaak hoofdpijn?’

Zijn vingers waren sterk en magisch. ‘Nee.’

‘Te veel stress.’ Zijn handen gleden naar haar slapen. Met een zucht sloot ze haar ogen. ‘Je kropt te veel op, Meg. Je lichaam laat je daarvoor boeten. Draai je om.’

‘Dat is niet...’ Ze slikte haar protest in toen zijn handen haar verkrampte schouderspieren masseerden.

‘Ontspan, Meg. Het is een mooie avond. Het is volle maan. Heb je wel eens bij maanlicht over de rotsen gewandeld?’

‘Nee.’

‘Wilde bloemen groeien uit de stenen, het water beukt tegen de rotsen. Je kunt je voorstellen dat Kevins geliefde spoken daar hand in hand wandelen. Sommige mensen vinden het ten onrechte een eenzame plek.’

Zijn handen en stem waren zo kalmerend, dat ze bijna kon geloven dat er geen reden voor ongerustheid bestond. ‘In Suzanna’s huis hangt een schilderij van de rotsen bij maanlicht,’ zei Megan.

‘Een werk van Christian Bradford. Ik heb het gezien. Hij had gevoel voor die plek. Niets evenaart echter de werkelijkheid. Ik kan het je na het diner laten zien.’

Plotseling klonk er een geluid achter hen. ‘Dit is niet het juiste moment om met haar te flirten.’ Colleen stampte met haar stok op de grond.

Megan verstrakte, maar Nathaniel grinnikte. ‘Het lijkt mij het volmaakte moment, Miss Colleen.’

‘Schurk.’ Colleens lippen krulden. Niets beviel haar beter dan een knappe schurk. ‘Dat ben je trouwens altijd geweest. Zo te zien heeft de zee een man van je gemaakt. Wees niet zo zenuwachtig, meisje. Hij zal je niet laten gaan. Als je geluk hebt.’

Nathaniel kuste Megans kruin. ‘Ze is verlegen.’

‘Daar zal ze dan overheen moeten komen. Cordelia gaat ons eindelijk te eten geven. Ik wil naast je zitten en over schepen praten.’

‘Met genoegen.’

‘Kom dan en neem haar mee. Ik heb meer dan mijn halve leven op cruiseschepen gewoond. Ik wed dat ik meer van de zee heb gezien dan jij, jongeman.’

‘Ongetwijfeld, ma'am.’ Nathaniel bood Colleen zijn arm. ‘Met een spoor van gebroken harten in uw kielzog.’

De oude dame schaterde. ‘Zeker weten.’

In de eetkamer hing de geur van eten, bloemen en kaarsvet. Zodra iedereen zat, stond Trenton II op met een glas in zijn hand.

‘Ik zou graag een toost uitbrengen.’ Zijn stem was even verfijnd als zijn smoking. ‘Op Cordelia, een vrouw met buitengewone talenten en schoonheid.’

Daar werd uitbundig op geklonken. Dutch gluurde minachtend snuivend door de kier van de deur, voor hij terugbeende naar de keuken.

‘Trent.’ C.C. boog zich voorover naar haar man en zei met gedempte stem: ‘Je weet dat ik van je hou.’

Hij vermoedde onraad. ‘Ja.’

‘En ik ben dol op je vader.’

‘Mmm...’

‘En als hij tante Coco te na komt, zie ik me genoodzaakt hem te vermoorden.’

‘Oké.’ Trent lachte flauwtjes en begon te eten.

Aan het andere einde van de tafel lachte Trenton, zich onbewust van het dreigement, stralend tegen Colleen. ‘Wat vindt u van het Towers Retreat, Miss Calhoun?’

‘Ik heb een hekel aan hotels. Ik maak nooit gebruik van ze.’

‘Tante Colleen.’ Coco wapperde geagiteerd met haar handen. ‘De St. James-hotels zijn wereldberoemd om hun luxe en goede smaak.’

‘Ik kan ze niet uitstaan.’ Nadat ze een lepel soep had geproefd, vroeg ze: ‘Wat is dit?’

‘Kreeftensoep, tante Colleen.’

‘Te weinig zout,’ zei ze, puur en alleen om te treiteren. ‘Jij, jongeman.’ Ze wees gebiedend naar Kevin. ‘Zit recht. Wil je een kromme rug krijgen?’

‘Nee, ma’am.’’

‘Heb je ambities?’

Kevin keek haar hulpeloos aan en durfde pas te antwoorden toen zijn moeder zijn hand pakte. ‘Ik wil misschien zeeman worden,’ flapte hij eruit. ‘Ik heb de Mariner bestuurd.’

‘Ha!’ Vergenoegd pakte ze haar wijnglas. ‘Goed zo. Ik duld geen leeglopers in mijn familie. Je bent te mager. Eet je soep op, al is hij niet zout genoeg.’

Met een gelaten zucht belde Coco voor de volgende gang.

‘Ze verandert nooit.’ Lilah gaf Bianca de borst. Het licht in de kinderkamer was gedempt.

‘Ze is...’ Megan zocht naar een diplomatieke omschrijving. ‘Een opmerkelijke vrouw.’

‘Ze is een bemoeizieke, oude tang.’ Lilah lachte. ‘Maar we houden van haar.’

Amanda zuchtte. ‘Zodra ze hoort over Fergus’ boek, zal ze je aan het hoofd gaan zeuren.’

‘En lastig vallen,’ zei C.C., die Ethan wiegde.

‘En opjagen,’ merkte Suzanna op terwijl ze Christians luier verschoonde.

‘Dat klinkt veelbelovend.’

‘Maak je geen zorgen.’ Suzanna trok Christian zijn slaappakje aan. ‘We staan achter je.’

Lilah lachte. ‘Let wel, alleen maar “achter” je.’

‘Over het boek gesproken.’ Megan tikte tegen een mobile van een dansende giraffe aan. ‘Ik heb kopieën gemaakt van een paar pagina’s die volgens mij interessant voor jullie zijn. Hij heeft veel aantekeningen gemaakt over zakelijke transacties, privé-aangelegenheden en aankopen. Er is ook een inventarisatie van juwelen - van Bianca vermoed ik - voor de verzekering.’

‘De smaragden?’ Toen Megan knikte, trok Amanda haar wenkbrauwen op. ‘Te bedenken dat we dagen naar een bewijs van hun bestaan hebben gezocht.’

‘Er zijn er meer - ter waarde van honderdduizenden dollars in 1913.’

‘Hij heeft bijna alles verkocht,’ zei C.C. ‘We hebben de verkoopakten gevonden. Hij heeft zich ontdaan van alles wat hem aan Bianca herinnerde.’

‘Het steekt ons nog steeds,’ bekende Lilah. ‘Niet vanwege het geld, al hadden we dat goed kunnen gebruiken. Het gaat om het verlies van haar persoonlijke eigendommen, van wat we niet kunnen doorgeven.’

‘Het spijt me.’

‘Dat hoeft niet.’ Amanda stond op om de slapende Delia in haar wieg te leggen. ‘We zijn te sentimenteel omdat we zo’n intieme band met Bianca voelen.’

‘Ik begrijp wat je bedoelt.’ Al leek het vreemd, ook Megan was in Bianca’s ban. ‘Ik voel het ook, waarschijnlijk vanwege de verwijzingen naar haar in dat boek en haar portret in de hal.’ Ze lachte verlegen. ‘’s Nachts in de gangen is haar aanwezigheid bijna tastbaar.’

‘Natuurlijk,’ zei Lilah. ‘Ze is hier.’

‘Neem me niet kwalijk, dames.’ Nathaniel kwam binnen. Hij voelde zich kennelijk thuis in een kinderkamer met baby’s en zogende moeders.

Lilah glimlachte. ‘Hallo, schoonheid. Wat voert jou naar de kraamafdeling?’

‘Ik kom mijn afspraakje halen.’

Toen hij Megans arm pakte, trok ze zich los. ‘We hebben geen afspraak.’

‘Een wandeling. Ben je dat vergeten?’

‘Ik heb niet gezegd...’

‘Het is een volmaakte avond voor een wandeling.’ Suzanna tilde Christian op.

‘Ik moet Kevin naar bed brengen.’

Haar uitvluchten haalden echter weinig uit.

‘Ik heb hem al ingestopt.’ Nathaniel loodste haar naar de deur.

‘Heb jij Kevin naar bed gebracht?’

‘Omdat hij op mijn schoot in slaap was gevallen, leek me dat het beste. O ja, Suzanna, Holt zegt dat de kinderen klaar zijn.’

‘Ik kom.’ Suzanna wachtte tot Megan en Nate buiten gehoorsafstand waren voor ze zich tot haar zusjes wendde. ‘Wat denken jullie?’

Amanda lachte voldaan. ‘Ik denkt dat het perfect werkt.’

‘Dat moet ik toegeven.’ C.C. legde Ethan in zijn wieg. ‘Al dacht ik dat Lilah haar verstand had verloren toen ze op het idee kwam die twee te koppelen.’

Lilah gaapte. ‘Ik heb altijd gelijk.’ Toen lichtten haar ogen op. ‘Ik wed dat we hen door het raam kunnen zien.’

‘Hen bespioneren?’ vroeg Amanda met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Dat is een goed idee.’ Ze vloog naar het raam.

Ze liepen afgetekend tegen het maanlicht over het gazon.

‘Je maakt de situatie gecompliceerd, Nathaniel.’

‘Niet waar, juist heel eenvoudig,’ verbeterde hij haar, toen ze de rotsen beklommen. ‘Er bestaat niets eenvoudigers dan een wandeling in de maneschijn.’

‘Je verwacht niet dat het daarmee ophoudt.’

‘Nee. Maar jij bepaalt het tempo, Meg.’ Hij drukte afwezig een kus op haar hand. ‘Ik schijn behoefte te hebben aan je gezelschap. Omdat ik er niet aan kan ontkomen, heb ik besloten het niet langer te proberen.’

‘Ik ben geen ongecompliceerde vrouw.’ Kon ze dat maar voor één uurtje zijn. ‘Ik ga gebukt onder rancune en onzekerheden waarvan ik nu pas het bestaan onderken. Ik laat me geen tweede keer pijn doen.’

‘Niemand zal je pijn doen.’ Hij legde beschermend een arm om haar schouders en keek omhoog. ‘Zie je hoe groot de maan vanavond is? Je kunt Venus zien, en de kleine ster die haar volgt. Daar is Orion.’ Hij tilde haar arm op, en wees. ‘En de Tweelingen. Zie je ze?’

‘Ja.’ Ze keek naar hun verstrengelde handen die de sterren volgden, terwijl een zeebriesje de wilde bloemen deed deinen.

Romantisch en mysterieus, had Coco gezegd. Welnu, ze had gelijk. Megan besefte dat ze daarvoor veel ontvankelijker was dan ze had geloofd.

Zijn lichaam was warm en stevig. Haar bloed stroomde sneller door haar aderen. De wind, de zee en de man deden haar opleven.

Misschien was er nog iets anders: de spoken van de Calhouns. De rotsen schenen geesten uit te nodigen tot een wandeling, de lucht leek gevuld met tevredenheid en de gloed van een liefde die de tijd had getrotseerd.

‘Ik zou hier niet moeten zijn.’ Ze bewoog zich echter niet, zelfs niet toen zijn lippen over haar haren streken.

‘Luister,’ fluisterde hij. ‘Sluit je ogen en luister, dan hoor je de sterren ademen.’

Ze luisterde gehoorzaam naar het fluisteren van de wind en van haar hart. ‘Waarom geef je me dat gevoel?’

‘Daarop heb ik geen antwoord. Niet alles kan beredeneerd worden. Niet alles hoeft beredeneerd te worden.’ Hij kuste haar. Zijn lippen gleden van haar mond naar haar slaap. ‘Heb je nog hoofdpijn?’

‘Hij is bijna over.’

Zijn lippen gleden over haar gesloten ogen terug naar haar mond. ‘Kus me.’

Hoe kon ze zijn verleidelijke mond weerstaan? Met een zucht van overgave liet ze zich door haar hart leiden. Alleen vanavond, beloofde ze zichzelf. Eén ogenblik.

Ze werd als was in zijn armen; haar aarzelende lippen werden warm en uitnodigend.

‘Ik verlang naar je, Megan.’ Hij liet zijn lippen over haar hals glijden.

‘Ik weet het. Ik wilde...’ Ze drukte haar gezicht tegen zijn schouder. ‘Ik speel geen spelletje, Nathaniel.’

‘Dat weet ik.’ Hij streelde haar haren. ‘Dat zou het echter makkelijker maken, omdat ik alle regels ken.’ Hij kuste haar licht op haar mond. ‘Je ogen maken het verdraaid moeilijk voor me.’ Hij deed een stap naar achteren. ‘Ik kan je beter maar naar huis brengen.’

‘Nathaniel.’ Ze legde een hand tegen zijn borst. ‘Je bent de eerste man met wie ik... naar wie ik sinds Kevins geboorte heb verlangd.’

Er lichtte iets wilds en gevaarlijks in zijn ogen op. Hij onderdrukte het echter. ‘Denk je dat die wetenschap het eenvoudiger voor me maakt? Megan, je wordt mijn dood.’ Hij sloeg een arm om haar schouders en bracht haar over het rotspad naar beneden.

‘Ik weet niet wat ik moet doen,’ zei ze zacht. ‘Ik heb zoiets nog nooit bij de hand gehad.’

‘Ga zo door,’ zei hij waarschuwend, ‘en ik slinger je over mijn schouder en breng je regelrecht naar bed. Het mijne.’

Het beeld wond haar op en vergrootte haar schuldgevoelens. ‘Ik probeer alleen maar eerlijk te zijn.’

‘Probeer te liegen,’ zei hij met een grimas. ‘Maak het makkelijker voor me.’

‘Ik kan niet goed liegen.’ Ze keek hem van terzijde aan. Wat interessant dat hij voor een keer in het nadeel was. ‘Het lijkt onlogisch dat mijn gevoelens je hinderen.’

‘Ik heb genoeg problemen met mijn eigen gevoelens.’ Hij haalde diep adem. ‘En ik voel me niet logisch.’ Hij betwijfelde of hij die nacht zou kunnen slapen. ‘Verlangen kent geen rust.’

‘Wat?’

‘Robert Burton.’

Ze liepen naar de lichten van de Towers. Voor ze het gazon hadden overgestoken, hoorden ze geschreeuw.

‘Coco,’ zei Megan.

‘Dutch.’ Hij greep haar hand en versnelde zijn pas. ‘Je bent beledigend en onhebbelijk,’ snauwde Coco met haar handen op haar heupen.

Dutch had zijn massieve armen over elkaar geslagen. ‘Ik heb gezien wat ik zag en gezegd wat ik zei.’

‘Ik zat niet tegen Trenton aan gekleefd als een...’

‘Zeepok,’ zei Dutch, zich verkneukelend. ‘Als een zeepok tegen de romp van een luxejacht.’

‘We dansten.’

‘Zo noem jij het. Wij hebben daarvoor een ander woord. Waar ik vandaan kom, noemen we het...

‘Dutch!’ Nathaniel voorkwam de ongetwijfeld grove beschrijving.

‘Zie je wel.’ Coco streek vernederd haar jurk glad. ‘Je hebt me voor schut gezet.’

‘Je hebt jezelf voor schut gezet met die gladde rijke stinkerd. Je gedroeg je uitdagend.’

‘Uitdagend.’ Buiten zichzelf van woede rechtte ze haar schouders. ‘Ik heb me nog nooit in mijn leven uitdagend gedragen. Je bent te min voor woorden.’

‘Ik zal je laten zien hoe min, dame.’

‘Hou op.’ Nathaniel ging tussen hen in staan om een handgemeen te voorkomen. ‘Dutch, wat mankeert je in vredesnaam? Ben je dronken?’

‘Een of twee glazen rum doen me niets.’ Hij keek over Nathaniels schouder woedend naar Coco. ‘Zij gedraagt zich alsof ze dronken is. Ga uit de weg, knul. Ik heb nog een hartig woordje met haar te spreken.’

‘Je bent uitgepraat,’ verbeterde Nathaniel hem.

‘Uit de weg.’ Aller ogen richtten zich op Coco. Ze was rood aangelopen, haar ogen fonkelden, en haar houding was koninklijk. ‘Ik verkies deze kwestie zelf af te handelen.’

Megan trok aan haar arm. ‘Coco, je kunt beter naar binnen gaan.’

‘Nee. Lieverd, jij en Nate gaan naar binnen. Mr. Van Horne en ik bespreken dit liever onder vier ogen.’

‘Maar...’

‘Nathaniel,’ zei Coco, Megan in de rede vallend. ‘Breng haar naar binnen.’

‘Ja, ma’am.’’

‘Weet je zeker dat we hen alleen moeten laten?’

Nathaniel loodste Megan naar de terrasdeuren. ‘Wil je tussenbeide komen?’

Megan keek om. ‘Ik geloof van niet.’

‘Welnu, Mr. Van Horne,’ zei Coco, nadat ze er zeker van was dat ze alleen waren. ‘Had je nog iets te zeggen?’

‘Meer dan genoeg.’ Klaar voor de strijd deed hij een stap naar voren. ‘Zeg tegen die rijke gladjanus dat hij zijn handen thuis moet houden.’

Coco wierp haar hoofd in haar nek. Toen haar ogen die van hem ontmoetten, sloeg haar hart een slag over. ‘En als ik weiger?’

Dutch gromde als een wolf. Als een wolf die zijn wijfje uitlokt, dacht Coco. ‘Dan breek ik zijn magere armen alsof het luciferhoutjes zijn.’

Jeetje, dacht ze. Lieve hemel. ‘Meen je dat?’

‘Neem de proef maar op de som.’ Hij gaf een ruk aan haar arm, waarop ze zichzelf in zijn armen liet vallen.

Ditmaal was ze voorbereid op de kus. Tegen de tijd dat ze elkaar loslieten, waren ze beiden buiten adem.

Soms, besefte Coco, moesten vrouwen het initiatief nemen. Ze slikte en streek met haar tong over haar lippen. ‘Mijn kamer is op de eerste verdieping.’

‘Ik weet waar je kamer is.’ Hij glimlachte besmuikt. ‘Die van mij is dichterbij.’ Resoluut trok hij haar in zijn armen. Zoals een piraat zijn gijzelaar neemt, dacht Coco dromerig.

‘Je bent een mooie, robuuste vrouw, Coco.’

Ze drukte een hand tegen haar luid bonzende hart. ‘O. Niels.’

7

Dagdromen lag niet in Megans aard. Jarenlange discipline had haar geleerd dat je droomde tijdens je slaap, en niet op regenachtige ochtenden wanneer de mist het huis omhulde en de ramen nat waren van de regen. Haar computer bromde echter zonder dat ze aandacht aan hem schonk, en met haar kin op haar handen dacht ze, als zo dikwijls de afgelopen dagen, aan maneschijn, wilde bloemen en het geruis van de branding.

Nu en dan riep ze zichzelf tot de orde. Ze mocht niet vergeten dat de enige romance in haar leven een illusie was geweest, een leugen die haar onschuld, haar emoties en haar toekomst had verraden. Ze had gedacht immuun te zijn geworden voor de liefde, en daarmee had ze genoegen genomen. Tot ze Nathaniel had ontmoet.

Wat moest ze doen nu haar leven die onverwachte wending had genomen? Per slot van rekening was ze niet langer een kind dat geloofde in beloften en vleiende woorden. Kon ze haar behoeften, nu ze waren gewekt, bevredigen zonder te worden gekwetst?

Was haar hart er maar niet zo bij betrokken. Was ze maar bijdehand en geraffineerd genoeg om te genieten van een zuiver lichamelijke relatie, zonder haar emoties te laten meespelen.

Waarom kon aantrekkingskracht, gecombineerd met genegenheid en respect, niet genoeg zijn?

‘Megan?’

Dromerig keek ze in de richting van de stem. Haar fantasieën spatten als een zeepbel uiteen bij het zien van Suzanna. ‘O, ik hoorde je niet binnenkomen.’

‘Je was mijlenver weg.’

Megan verschoof gegeneerd een stapeltje papieren. ‘Ik vrees dat je gelijk hebt. Het is waarschijnlijk de schuld van de regen.’

‘Mijn gedachten dwalen ook altijd af wanneer het regent.’ Suzanna vermoedde dat ze de aard van Megans gedachten wel kende. ‘Maar ik betwijfel of de toeristen en de kinderen dit weer op prijs stellen.’

‘Kevin vond de mist geweldig, tot ik hem vertelde dat hij in dit weer de rotsen niet mocht beklimmen.’

‘De plannen van Alex en Jenny om Fort O’Riley aan te vallen zijn ook uitgesteld. Ze verdedigen nu in Kevins kamer de planeet tegen buitenaardse wezens. Het is fantastisch om hen samen te zien.’

‘Ik weet het. Ze passen zo goed bij elkaar.’

Suzanna ging op de rand van Megans bureau zitten. ‘Hoe gaat het met het werk?’

‘Goed. Amanda heeft alles bijgehouden, dus is het slechts een kwestie van het aanpassen aan mijn eigen systeem en het computeriseren.’

‘Ze is vreselijk opgelucht dat jij het hebt overgenomen. Soms deed ze de boekhouding met de telefoon aan haar oor en Delia aan haar borst.’

Megan grinnikte. ‘Ik zie het voor me. Ze is verbazingwekkend ordelijk.’

‘Een bedreven jongleur. Er is niets ergers voor haar dan een bal laten vallen. Ik neem aan dat jij dat begrijpt.’

‘Ja.’ Megan pakte een potlood en draaide het tussen haar vingers rond. ‘Ik heb me zorgen gemaakt over onze komst. Ik was bang niet één bal, maar alle ballen te laten vallen uit angst jou in verlegenheid te brengen.’

‘Zijn we dat stadium niet voorbij ?’

‘Jij was het in ieder geval voorbij.’ Zuchtend legde Megan het potlood neer. ‘Misschien is het een beetje moeilijker wanneer je “de andere vrouw” bent.’

‘Was jij dat of ik?’ vroeg Suzanna.

‘Ik kan niet zeggen dat ik het verleden zou willen terugdraaien, omdat ik Kevin dan niet had gehad.’ Ze haalde diep adem en keek Suzanna aan. ‘Ik weet dat je Kevin als een broertje van je kinderen beschouwt en dat je van hem houdt.’

‘Inderdaad.’

‘Ik wil dat je weet dat ik jouw kinderen als mijn familie beschouw en van hen hou.’

Suzanna legde haar hand op die van Megan. ‘Dat weet ik toch. Ik kwam eigenlijk langs om te vragen of Kevin met ons mee mag. Ik ga vandaag in de kas werken. Alex en Jenny helpen graag, vooral vanwege de pizza die ze tijdens de lunch krijgen.’

‘Hij zal dolgraag meegaan. Bovendien zal het genoegdoening geven voor het dragen van de stropdas.’ Suzanna lachte. ‘Ik heb Alex bijna moeten wurgen om hem zijn stropdas om te kunnen doen. Ik hoop dat tante Coco voorlopig geen formele dineetjes meer organiseert. Over tante Coco gesproken, heb jij haar vandaag gezien?’

‘Heel even, na het ontbijt. Hoezo?’

‘Zong ze?’

‘Ja. Ze zingt al een paar dagen ’s ochtends.’

‘Zojuist zong ze ook. En ze had haar lekkerste parfum op.’ Suzanna beet op haar onderlip. ‘Ik vroeg me af of Trents vader... Nu hij terug is in Boston, dacht ik dat er geen reden tot ongerustheid was. Hij is een schat, en we zijn allemaal dol op hem, maar hij is vier keer getrouwd geweest en hij kijkt naar alle vrouwen.’

‘Dat heb ik gemerkt.’ Megan schraapte haar keel. ‘Eigenlijk geloof ik niet dat Coco het in die richting zoekt.’

‘Nee?’

‘Dutch.’

Suzanna keek haar niet-begrijpend aan. ‘Wat bedoel je?’

‘Ik denk dat zij en Dutch smoorverliefd zijn.’

‘Dutch? Onze Dutch? Maar ze klaagt altijd over hem, en hij snauwt haar voortdurend af. Ze maken altijd ruzie, en...’ Haar stem stierf weg. ‘O.’

Ze keken elkaar aan en barstten in lachen uit. Nadat Megan in geuren en kleuren had verteld hoe ze Coco en Dutch in de keuken had betrapt, vervolgde ze haar relaas met de scène op het terras.

‘De vonken vlogen eraf, Suzanna. Aanvankelijk dacht ik dat ze slaags zouden raken, tot ik besefte dat het meer weghad van een paringsritueel.’

‘Een paringsritueel,’ herhaalde Suzanna verbluft. ‘Denk je werkelijk dat ze...’

‘Ze heeft de laatste tijd heel wat afgezongen.’

‘Dat is waar.’ Suzanna liet het nieuws bezinken. ‘Voor ik wegga, ga ik langs de keuken om de sfeer te peilen.’

‘Ik reken op een uitgebreid verslag.’

‘Absoluut.’ Grinnikend liep Suzanna naar de deur. ‘Het moet een geweldige maan zijn geweest.’

‘Inderdaad,’ mompelde Megan.

Suzanna bleef met haar hand op de deurknop staan. ‘En Nathaniel is een geweldige man.’

‘Ik dacht dat we het over Dutch hadden.’

‘We hadden het over romances. Tot ziens.’

Megan keek fronsend naar de gesloten deur. Was ze zo doorzichtig?

Na de rest van de ochtend en het eerste deel van de middag aan de boekhouding van het hotel te hebben gewerkt, beloonde Megan zichzelf met het bestuderen van Fergus’ boek. Het was een openbaring te zien hoeveel geld er gemoeid was met een bal op de Towers in 1913, en Fergus’ kanttekeningen verhelderden zijn beweegredenen.

Alle uitnodigingen geaccepteerd. Niemand durft te weigeren. B. heeft bloemen besteld - wees op praalzucht. Ik zei dat vertoon gelijk staat aan succes en dat een vrouw nooit het oordeel van haar man moet betwisten. Ze zal de smaragden dragen, niet de parelketting, om gemeenschap mijn smaak en rijkdom te tonen. Ze moet haar plaats kennen.

Haar plaats, dacht Megan medelijdend, was bij Christian geweest. Wat triest dat slechts de dood hen had kunnen verenigen.

Om de melancholie te verdrijven, bladerde ze verder naar de laatste bladzijden. De getallen sloegen nergens op. Het waren noch uitgaven, noch data. Misschien rekeningnummers, beursnoteringen of veilingnummers ?

Misschien moest ze in de bibliotheek informatie uit 1913 opdiepen. Op weg daarheen kon ze bij Shipshape het voltooide spreadsheet voor april afleveren en meer kwitanties ophalen.

Als ze Nathaniel dan ontmoette, zou dat louter toeval zijn.

Het was prettig om in de regen te rijden. De gestadig vallende druppels hadden de meeste toeristen naar binnen gedreven. Een paar voetgangers liepen gewapend met paraplu’s etalages te kijken. Het water in Frenchman Bay was grauw, en scheepsmasten staken omhoog uit de laaghangende mist.

Ze hoorde het gerinkel van belboeien en het gebrom van misthoorns. Het hele eiland leek knus en veilig onder een deken te liggen. Megan kwam in de verleiding door te rijden over de kronkelweg naar het Acadia National Park, of de slingerweg langs de kust.

Misschien zou ze na haar zaken te hebben afgehandeld haar nieuwe woonplaats verkennen. En misschien zou ze Nathaniel uitnodigen om mee te gaan.

Zijn auto stond echter niet voor Shipshape. Misschien had hij hem om de hoek geparkeerd. Ze pakte haar aktetas en liep het kantoor in. Het was leeg.

De steek van teleurstelling kwam volkomen onverwacht. Tot dat moment had ze niet beseft hoe ze op zijn aanwezigheid had gerekend. Toen hoorde ze door de achtermuur het zwakke geluid van een radio. Iemand bevond zich in de werkplaats, die tegen de achterkant van het gebouwtje was aangebouwd. Waarschijnlijk voerde hij reparaties uit omdat de zee te ruw was voor tochtjes.

Ze ging niet kijken wie het was, hield ze zichzelf streng voor, het spreadsheet op het overladen bureau leggend. Om zich heen kijkend in het wanordelijke vertrek vroeg ze zich af hoe iemand hier kon werken.

De aandrang orde te scheppen onderdrukkend, liep ze naar de archiefkasten. Ze zou pakken wat ze nodig had en daarna achteloos naar de werkplaats lopen.

Zodra ze de deur hoorde opengaan, draaide ze zich glimlachend om. Bij het zien van een onbekende man verflauwde haar lach. ‘Kan ik u helpen?’

De man stapte naar binnen en sloot de deur achter zich. ‘Hallo, Megan.’

De tijd draaide plotseling tien jaar terug, naar een tijd waarin ze jong en zorgeloos was geweest en had geloofd in liefde op het eerste gezicht.

‘Baxter,’ fluisterde ze. Wat vreemd dat ze hem niet meteen had herkend. Hij was in tien jaar nauwelijks veranderd - even knap en elegant als bij hun eerste ontmoeting.

Baxter glimlachte. Al dagen had hij getracht haar alleen te treffen. Uit frustratie had hij haar hier en nu benaderd. Omdat zijn reputatie hem ter harte ging, had hij, alvorens naar binnen te gaan, gekeken of ze alleen was. Hij was van plan om definitief een paar dingen recht te zetten. In alle rust natuurlijk, dacht hij toen ze hem met open mond aankeek. Redelijk. Onder vier ogen.

‘Je bent nog steeds even mooi.’ Tot zijn genoegen waren haar ogen groot van schrik. Hij was in het voordeel. ‘Je bent er met de jaren op vooruitgegaan, Megan. Je bent dat charmante babyvet kwijt en je bent nu bijna elegant te noemen. Mijn complimenten.’

Zelfs toen hij dichterbij kwam en met een vinger haar kin optilde, was ze niet in staat zich te verroeren.

‘Je bent altijd al een schoonheid geweest, Megan, met die grote, onschuldige ogen.’

Ze huiverde. Hij glimlachte.

‘Wat doe je hier?’ Wat een geluk dat Kevin niet bij haar was, dacht ze.

‘Ik wilde je net hetzelfde vragen. Wat doe jij hier, Megan?’

‘Ik woon hier.’ Ze verafschuwde de aarzeling in haar stem. ‘Ik werk hier.’

‘Ben je Oklahoma zat? Verlangde je naar verandering van omgeving?’ Hij boog voorover tot ze met haar rug tegen de archiefkast stond. Een poging tot omkoping zou geen effect hebben. Ze had immers het geld van de familie O’Riley achter zich. Intimidatie was dus de meest voor de hand liggende methode. ‘Denk je soms dat ik gek ben, Megan? Dat ik niet weet waarom je hier bent?’

Toen ze besefte dat ze ineengekrompen was, kwam ze tot zichzelf. Ze was geen kind meer, maar een vrouw met verantwoordelijkheden. ‘Waarom ik ben verhuisd, gaat je niet aan.’

‘Jawel.’ Zijn stem klonk poeslief en redelijk. ‘Ik geef er de voorkeur aan dat je in Oklahoma woont, Megan, in de schoot van je liefhebbende familie.’

Zijn ogen waren koud, constateerde ze verbaasd. Dat was haar vreemd genoeg niet eerder opgevallen. ‘Jouw voorkeuren laten me koud, Baxter.’

‘Had je gedacht dat ik niet zou ontdekken dat je je achter mijn ex-vrouw en haar familie hebt geschaard?’ vroeg hij op dezelfde schappelijke toon. ‘Dat ik je de afgelopen jaren niet in de gaten heb gehouden?’

Megan probeerde weg te lopen, maar hij versperde haar de weg. Haar opvliegende aard, die ze jarenlang had proberen te onderdrukken, liet zich gelden.

‘Ik heb me nooit bekommerd om wat je zou ontdekken. En ik was me er ook niet van bewust dat je me in de gaten hield. Waarom zou je? Kevin en ik hebben nooit iets voor je betekend.’

‘Je hebt lang gewacht met je zet.’ Baxter onderdrukte met moeite zijn woede. Hij had te hard gewerkt om een oude vergissing een spaak in het wiel te laten steken. ‘Wat slim, Megan. Je bent veel slimmer dan ik had verwacht.’

‘Ik begrijp niet waarover je het hebt.’

‘Wil je me doen geloven dat je niets van mijn verkiezingscampagne weet? Ik duld deze zielige wraakactie niet.’

Hoewel ze beefde van woede en afkeer was haar stem koud en kalm. ‘Zoals ik al zei, weet ik niet waarover je het hebt. Mijn leven gaat je niet aan, Baxter, en het jouwe gaat mij niet aan. Dat heb je lang geleden duidelijk gemaakt toen je weigerde mij of Kevin te erkennen.’

‘Speel je het op die manier?’ Tot zijn razernij merkte hij dat intimidatie niet volstond. ‘Het jonge, onschuldige meisje dat verleid, bedrogen en in de steek gelaten is? Zwanger en met een gebroken hart? Doe me een lol.’

‘Het is geen spel. Het is de waarheid.’

‘Je was inderdaad jong, maar onschuldig?’ Hij lachte honend. ‘Dat is een andere kwestie. Je was gewillig genoeg, zelfs gretig.’

‘Ik geloofde je!’ schreeuwde ze. ‘Ik geloofde dat je van me hield, dat je met me wilde trouwen. En jij maakte daar misbruik van. Je bent nooit van plan geweest een toekomst met me op te bouwen want je was al verloofd. Ik was slechts een willig slachtoffer.’

‘Je was ontegenzeglijk willig.’ Hij duwde haar terug tegen de kast en legde zijn handen op haar schouders. ‘En bijzonder verleidelijk. En lief.’

‘Hou je handen thuis.’

‘Nog niet. Luister goed naar me. Ik weet waarom je hierheen bent gekomen en je hebt aangesloten bij de Calhouns. Eerst zullen er praatjes en geruchten worden rondgestrooid, en dan zal er een of andere verslaggever een triest verhaal opgedist krijgen. De oude dame heeft me in verband met Suzanna onder druk gezet.’ Hij dacht vol haat aan Colleen. ‘Maar dat heb ik in mijn voordeel gebruikt. In het belang van de kinderen. Ik heb hen door Bradford laten adopteren en onzelfzuchtig afstand gedaan van mijn rechten, zodat de kinderen in een traditioneel gezin konden opgroeien.’ .

‘Je hebt ook nooit om hén gegeven, wel?’ vroeg Megan met hese stem. ‘Alex en Jenny lieten je even koud als Kevin.’

‘De oude vrouw heeft echter geen reden zich om jou te bekommeren. Wees dus voorzichtig en luister naar me. Ga terug naar Oklahoma.’

‘Nee.’ Haar adem stokte toen hij in haar schouders kneep.

‘Je gaat terug naar je rustige leventje. Er zullen geen praatjes en geen huilerige interviews komen. Als je tracht mijn positie te ondermijnen, zal ik je te gronde richten. Wanneer ik daarmee klaar ben - en ik kan je verzekeren dat ik met het Dumont-geld genoeg mannen kan laten zweren dat ze met je hebben geslapen - zul je niet meer zijn dan een opportunistische slet met een onecht kind.’

Er kwam een waas voor haar ogen. Niet het dreigement wekte haar woede, maar de manier waarop hij over haar zoon had gesproken. Zonder nadenken gaf ze hem een klap in zijn gezicht. ‘Spreek nooit meer op die manier over mijn zoon.’

Toen zijn hand met kracht op haar wang neerdaalde, voelde ze geen pijn maar woede.

‘Drijf me niet tot het uiterste, Megan,’ zei hij. ‘Dat zal de ondergang worden van jou en je zoon.’

Als een leeuwin viel ze na die woorden naar hem uit. Ze gaf hem twee flinke stompen voor hij haar wegduwde.

‘Je bent nog even vurig als vroeg.’ Hij trok haar razend en opgewonden tegen zich aan. ‘Ik herinner me hoe ik dat temperament in banen kon leiden.’

Ze gaf hem nog een klap voor hij haar armen tegen haar lichaam drukte. Dus gebruikte ze haar tanden. Terwijl Baxter nog vloekte, vloog de deur open.

Nathaniel rukte hem in één ruk van haar af. Zijn ogen stonden moordlustig.

‘Nathaniel!’

Hij sloeg Baxters hoofd tegen de muur. ‘Dumont, nietwaar?’ Zijn stem was gevaarlijk kalm. ‘Ik heb gehoord dat je graag vrouwen maltraiteert.’

Baxter probeerde zijn waardigheid te behouden, hoewel zijn voeten een paar centimeter boven de grond zweefden. ‘Wie ben jij ?’

‘Je hebt gelijk. Het is niet meer dan eerlijk dat je de naam kent van de man die met zijn blote handen je hart uit je lijf gaat rukken.’ Tot zijn genoegen verbleekte Baxter. ‘Ik heet Fury, Nathaniel Fury. Die naam zul je hoop ik niet vergeten.’ Hij gaf Baxter een stomp in zijn maag.

Toen Baxter weer op adem was gekomen, zei hij hijgend: ‘Voor de avond om is, zit je in de gevangenis.’

‘Dat betwijfel ik.’ Toen Megan een stap naar voren deed, keek hij om. ‘Hou je erbuiten.’ Zijn van woede fonkelende ogen deden haar stilstaan.

‘Nathaniel, vermoord hem niet.’

‘Is er een speciale reden waarom je hem in leven wilt laten?’

Ze opende en sloot haar mond. ‘Nee.’

Baxter haalde adem om te gillen. Nathaniel legde zijn hand op zijn mond. ‘Je boft, Dumont. De dame wil niet dat ik je vermoord, en ik stel haar niet graag teleur. We zullen je dood dus aan het lot overlaten.’ Hij sleepte Baxter naar buiten alsof de man niet meer woog dan een zware plunjezak.

Megan rende naar de deur. Tot haar opluchting stond Suzanna’s echtgenoot bij de pier. ‘Holt! Doe iets.’

Holt haalde de schouders op. ‘Fury was me voor. Ga naar binnen voor je nat wordt.’

‘Maar... Hij zal hem toch niet vermoorden?’

Holt keek peinzend naar Nathaniel, die Baxter over de pier sleurde. ‘Waarschijnlijk niet.’

‘Ik hoop dat je niet kunt zwemmen,’ zei Nathaniel voor hij Baxter van de pier duwde. Vóór de plons klonk, was hij alweer op weg naar Megan. ‘Kom.’

‘Maar...’

Hij tilde haar op. ‘Ik neem de rest van de dag vrij.’

‘Oké,’ zei Holt, die het gebeuren met leedvermaak had gadegeslagen. ‘Tot morgen.’

‘Nathaniel, je kunt niet...’

‘Hou je mond, Meg.’ Resoluut duwde hij haar in de auto.

Megan keek om. Ze wist niet zeker of ze opluchting of teleurstelling voelde toen ze zag dat Baxter zich op de pier hees.

Nathaniel verafschuwde zijn opvliegendheid. Hij wist dat hij in staat was geweest de man te vermoorden. Meestal kon hij zich in bedwang houden en een meningsverschil oplossen met woorden en vernuft.

Megan rilde toen hij de auto op zijn oprit parkeerde. Nu pas schoot het hem te binnen dat hij Dog was vergeten. Holt zou wel voor hem zorgen, dacht hij, Megan optillend.

‘Ik hoef niet...

‘Stil.’ Hij droeg haar naar binnen, langs de begroetingen krijsende vogel de trap op. Nadat hij haar op een stoel had gezet, rommelde hij in zijn klerenkast. ‘Trek die natte kleren uit,’ beval hij, haar een sweatshirt en trainingsbroek gevend. ‘Ik ga beneden thee zetten.’

‘Nathaniel...’

‘Doe wat ik zeg!’ riep hij. ‘Doe wat ik zeg,’ herhaalde hij rustiger, voor hij de deur sloot.

Na de ketel te hebben opgezet, haalde hij een fles cognac te voorschijn. Hij zette de fles aan zijn mond en nam een grote slok. Het scherpe vocht kalmeerde hem niet helemaal, maar suste in ieder geval zijn afkeer van zichzelf.

Toen hij Bird hoorde fluiten en Megan uitnodigen naar de kashba te komen, zette hij haar thee met cognac op tafel.

Ze was bleek en haar ogen waren te groot. Dat laatste gold ook voor de trainingsbroek. Aarzelend bleef ze in de deuropening staan.

‘Ga zitten en drink je thee, dan zul je je beter voelen.’

‘Ik voel me goed.’ Ze tilde het kopje echter met bevende handen op. Bij de eerste slok hield ze haar adem in. ‘Ik dacht dat dit thee was.’

‘Ik heb hem een beetje opgepept.’ Hij ging tegenover haar zitten. ‘Heeft hij je bezeerd?’

Ze sloeg haar ogen neer. Het houten tafelblad was zo glad dat ze haar gezicht erin kon zien. ‘Ja.’

Toen Nathaniel zijn hand op die van haar legde, legde ze haar hoofd op tafel en barstte in tranen uit. Zwijgend wachtte hij tot ze was uitgehuild.

‘Sorry. Het gebeurde allemaal zo snel, en ik was onvoorbereid.’ Ze ging rechtop zitten en droogde haar tranen. Toen werd ze door een nieuwe angst overvallen. ‘Kevin! Als Bax...’

‘Holt past op Kevin. Dumont zal niet bij hem in de buurt durven komen.’

‘Je hebt gelijk.’ Ze zuchtte beverig. ‘Natuurlijk heb je gelijk. Holt zal voor Suzanna en alle kinderen zorgen. Baxter wilde me trouwens alleen bang maken.’

‘Is hij daarin geslaagd?’

Hij ogen waren nog steeds nat, maar niet bang meer. ‘Nee. Hij heeft me bezeerd en razend gemaakt, en de gedachte dat ik me ooit door hem heb laten aanraken, maakt me misselijk. Hij heeft me echter niet bang gemaakt. Dat kan hij niet.’

‘Goed zo!’

Ze glimlachte flauwtjes. ‘Maar ik heb hém bang gemaakt. Daarom is hij na al die tijd hierheen gekomen. Hij is bang.’

‘Waarvoor?’

‘Voor het verleden, de consequenties.’ Ze haalde diep adem en rook Nathaniel: tabak en zilt water. Het was een merkwaardig geruststellende geur. ‘Hij denkt dat onze komst een complot tegen hem is. Al die jaren heeft hij me zonder dat ik het wist in de gaten gehouden.’

‘Heeft hij tot vandaag nooit contact met je opgenomen?’

‘Nee. Ik veronderstel dat hij zich veilig voelde zolang ik in Oklahoma woonde en geen betrekkingen had met Suzanna. Nu heb ik niet alleen contact met haar, maar woon ik hier. En Kevin, Alex en Jenny... Kortom, hij schijnt niet te begrijpen dat het niets met hem te maken heeft.’

Ze nam een slok thee. Nathaniel had niets gevraagd. Misschien voelde ze zich daarom genoodzaakt hem op de hoogte te brengen van het hele verhaal.

‘Ik heb hem in New York ontmoet. Ik was zeventien, voor het eerst zonder mijn ouders op reis. Het was kerstvakantie. Een van mijn vriendinnen had er familie. Ik neem aan dat je wel eens in New York bent geweest.’

‘Een paar keer.’

‘Het overtrof al mijn verwachtingen. De mensen, de gebouwen. De stad was zo opwindend en zo anders dan het Westen. Druk en kleurrijk. Ik was er weg van: over Fifth Avenue slenteren, koffie drinken in een haveloze tent in Greenwich Village. Het klinkt onnozel.’

‘Het klinkt normaal.’

‘Waarschijnlijk wel,’ zei ze zuchtend. ‘Alles was normaal en eenvoudig voor... Ik ontmoette hem op een feestje. Hij was zo knap en mondain, de droom van ieder jong meisje. En hij was ouder - fascinerend. Hij was naar Europa geweest.’ Ze kneep haar ogen dicht. ‘Lieve hemel, wat een zielig verhaal.’

‘Je hoeft het niet te vertellen, Meg.’

‘Jawel.’ Ze opende haar ogen. ‘Als het je niet verveelt.’

‘Ga door, lucht je hart.’

‘Hij zei en deed alles perfect. De volgende dag stuurde hij een dozijn rozen en een uitnodiging voor een dineetje.’

Ze zweeg even om op de juiste woorden te komen en duwde afwezig een haarspeld terug. Bij nader inzien was deze terugblik niet zo afschuwelijk. Het leek eerder op een toneelspel waarin ze zowel hoofdrolspeelster als toeschouwster was.

‘Ik accepteerde de uitnodiging. Bij kaarslicht hebben we gedanst. Ik voelde me zo volwassen als vermoedelijk alleen een zeventienjarige zich kan voelen. We bezochten musea, keken etalages en gingen naar het toneel. Hij zei dat hij van me hield en gaf me een ring met twee diamanten hartjes, erg romantisch. Hij schoof hem aan mijn vinger, en ik schoof bij hem tussen de lakens.’

Ze zweeg, wachtend op Nathaniels commentaar. Toen dat uitbleef, verzamelde ze moed om verder te gaan.

‘Hij zei dat hij naar Oklahoma zou komen, en we maakten plannen voor de toekomst. Natuurlijk kwam hij niet. Aanvankelijk, wanneer ik opbelde, zei hij dat hij was verhinderd. Later reageerde hij helemaal niet meer op mijn telefoontjes. Ik ontdekte dat ik zwanger was, belde op en schreef. Toen hoorde ik dat hij verloofd was, dat hij al die tijd verloofd was geweest. Eerst geloofde ik het niet; daarna dwong ik mezelf de waarheid onder ogen te zien. Mijn familie was fantastisch. Zonder hen zou ik het niet hebben overleefd. Toen Kevin was geboren, besefte ik dat me volwassen vóelen niet volstond. Ik moest volwassen zijn. Later heb ik nog één keer contact met Bax gezocht. Ik vond dat hij moest weten dat hij een zoon had en dat Kevin een soort relatie met zijn vader moest hebben. Maar...’ Haar stem stierf weg. ‘Toen hij absoluut geen belangstelling toonde en slechts kwaad en vijandig reageerde, begon ik te begrijpen dat het beter was dat hij buiten ons leven bleef. Vandaag was ik daar voor het eerst volkomen zeker van.’

‘Hij verdient jullie niet.’

‘Nee.’ Ze glimlachte flauwtjes. Nu ze haar hart had uitgestort, voelde ze zich voor het eerst in jaren vrij. ‘Dank je voor je hulp.’

‘Graag gedaan. Hij zal je niet nog een keer aanraken, Meg.’ Hij kuste haar hand. ‘Jou noch Kevin. Geloof me.’

‘Ja.’ Haar hart sloeg een slag over, maar ze keek naar het tafelblad. ‘Toen je me naar boven droeg, dacht ik... Ik had niet verwacht dat je thee voor me ging zetten.’

‘Ik ook niet. Maar je beefde zo, dat ik wist dat ik je niet moest aanraken voor ik was afgekoeld. Ik was buiten mezelf.’

‘Ben je nu afgekoeld?’

Zijn ogen fonkelden. ‘Grotendeels.’ Hij stond op en trok haar van haar stoel. ‘Is dat een uitnodiging, Megan?’

‘Ik...’ Ze besefte dat hij wachtte op haar instemming of weigering. Geen verleiding, geen mooie beloften. Geen illusies. ‘Ja,’ zei ze, voor ze haar mond naar hem ophief.

Toen hij haar optilde, lachte ze nerveus. De blik in zijn ogen deed de adem stokken in haar keel.

‘Je zult niet aan hém denken,’ zei hij bedaard. ‘Je zult aan niets anders dan aan ons denken.’

8

Het bonzen van Megans hart overstemde het gekletter van de regen. Ze vroeg zich af of Nathaniel het ook kon horen en of hij wist dat ze bang was. Zijn armen waren zo sterk, zijn mond zo zelfverzekerd. Hij droeg haar de trap op alsof ze een veertje was.

Het was een vergissing die ze beging, ze deed iets doms, ze zou vast niet aan zijn verwachtingen voldoen. Al die gedachten spookten door haar hoofd. Twijfel overviel haar toen hij haar zijn schemerige slaapkamer in droeg, waar het rook naar wisteria.

Ze keek naar de tak met purperen bloesem, die in een fles op een gekraste houten kist stond, de ramen die openstonden om de vochtige bries te verwelkomen. En het bed, met zijn ijzeren hoofdeinde en glad getrokken katoenen sprei.

Hij zette haar neer, zodat ze zich bewust werd van haar slappe benen. Ze bleef hem echter aankijken en wachtte doodsbang en verlangend tot hij de eerste stap nam.

‘Je beeft weer.’ Met geruststellende vingers streelde hij haar wang. Dacht ze dat hij de angst in haar ogen niet zag? Ze kon echter niet weten dat ook hij bang was.

‘Ik weet niet wat ik moet doen.’ Zodra ze de woorden had uitgesproken, besefte ze dat ze de eerste vergissing al had begaan. Vastberaden trok ze zijn hoofd naar zich toe voor een stoutmoedige kus.

Hij onderdrukte de neiging haar op het bed te duwen en haar zonder omhaal te nemen. In plaats daarvan streelde hij haar gezicht en haar rug, tot ze kalmeerde.

‘Nathaniel.’

‘Weet je wat ik wil, Meg?’

‘Ja... Nee.’

Toen ze zijn hoofd weer naar zich toe wilde trekken, greep hij haar handen en kuste haar vingertoppen. ‘Ik wil dat je ontspant. Ik wil dat je geniet.’ Langzaam trok hij de spelden uit haar haren. ‘Ik wil je mijn naam horen zeggen wanneer ik in je ben.’ Hij kamde met zijn vingers door haar zijdeachtige haren. ‘Ik wil dat je me alles laat doen waarvan ik heb gedroomd sinds ik je heb ontmoet.’

Hij kuste haar teder en verleidelijk. Met eindeloos geduld duwde hij met zijn strelende tong haar lippen vaneen. Daarna kuste hij haar hartstochtelijker, tot haar handen zijn middel omklemden.

De smaak van cognac, zijn baardstoppels tegen haar wang, het gekletter van de regen en de geur van bloemen waren als een snel werkend verdovend middel.

Zijn lippen gleden over haar kaak naar haar oor. Hij beet zachtjes in haar oorlelletje, geduldig wachtend tot ze zich volledig overgaf.

Even deed hij een stapje naar achteren en trok het sweatshirt over haar hoofd. Daarna trok hij met een vingertop een spoor van haar hals naar haar tepel. Haar adem stokte.

‘Je bent zo mooi, Meg. Zo zacht.’ Hij kuste haar schouders, terwijl zijn handen haar bleven strelen. ‘Zo lief.’

Hij was bang dat zijn handen te groot en te ruw waren. Daarom was zijn aanraking vederlicht. Zijn handen gleden langs haar zij en schoven de trainingsbroek over haar heupen naar beneden. Daarna gleden zijn vingertoppen over haar lichaam tot ze beverig zuchtte.

Snel kleedde hij zich uit en zag dat haar pupillen vergroot waren.

Nu, dacht ze. Het hart klopte haar in de keel. Hij zou haar nemen en het door hem opgewekte verlangen bevredigen. Ze hief haar lippen naar hem op. Hij tilde haar op en legde haar op het bed. Zijn lippen waren zacht als de regen, zijn vereelte handen dwaalden traag en onderzoekend over haar lichaam.

Niets had haar hierop voorbereid. Zelfs als ze honderd minnaars had gehad, had geen van hen meer kunnen geven of nemen. Ze ging onder in een zee van gewaarwordingen, overrompeld door zijn tederheid.

Haar ademhaling werd trager - haar hart ging sneller kloppen. Ze voelde zijn haren op haar borst voor hij haar tepel kuste. Hij zuchtte voldaan.

Megan zonk weg in peilloos diepe, warme wateren.

Ze wist niet wanneer die wateren begonnen te kolken. De wind was zo langzaam en subtiel opgestoken. Het ene moment leek ze te drijven, het volgende te spartelen. Ze was buiten adem, hoe diep ze ook ademhaalde.

‘Nathaniel.’ Haar vingers omklemden zijn schouders. ‘Ik kan niet...’

Hij bedekte haar mond met die van hem toen de eerste trillingen van de climax haar doorvoeren.

Ze drukte zich tegen zijn hand, hem instinctief opzwepend, terwijl ze werd overstroomd door grote golven van genot. Haar kort geknipte nagels drukten zich in zijn schouders. Daarna werden haar handen en haar lichaam slap.

‘Megan.’ Ze was zo heet. Hij drukte zijn lippen tegen haar hals. Een vrouw genot geven, gaf ook hem altijd genot, maar het was nooit zo als deze keer geweest. Hij voelde zich tegelijkertijd een koning en een bedelaar.

Haar verbijsterde reactie wond hem ondraaglijk op. Hij wilde haar meer geven. Zijn eigen behoeften beteugelend, gleed hij bij haar naar binnen.

Ze was zo klein. Hij moest zichzelf steeds opnieuw eraan herinneren dat ze tenger en breekbaar was. Dat ze onschuldig en bijna even ongerept was als een maagd. Terwijl het bloed in zijn hoofd en zijn lendenen bonsde, nam hij haar voorzichtig, met zijn handen de sprei omklemmend uit angst haar te ruw aan te pakken.

Hij voelde haar lichaam ineenkrimpen. Toen riep ze zijn naam. Met zijn lippen op haar mond volgde hij haar naar het hoogtepunt.

De regen kletterde nog steeds tegen de ramen. Toen Megan langzaam terugkwam tot de werkelijkheid hoorde ze de druppels op het dak roffelen. Haar lichaam gloeide. Glimlachend begon ze te neuriën.

Nathaniel steunde op een elleboog. ‘Wat doe je?’

‘Ik zing. Min of meer.’

Hij nam haar lachend op. ‘Je gezicht bevalt me.’

‘Ik begin aan het jouwe te wennen.’ Ze legde een vingertop op het kuiltje in zijn kin en sloeg haar ogen neer. ‘Het was goed, nietwaar?’

‘Wat?’ Met moeite zijn lachen inhoudend, wachtte hij tot ze haar ogen opsloeg. ‘O, dat. Het was geen slecht begin.’

‘Je zou je een beetje vleiender kunnen uitdrukken.’

‘Jij zou een beetje minder dom kunnen zijn.’ Hij kuste haar op haar mond. ‘Vrijen is geen quiz, Meg. Je krijgt geen cijfers.’

‘Ik bedoelde... Ach, het doet er niet toe.’

‘Je bedoelde...’ Hij trok haar op zich. ‘Op een schaal van een tot tien...

‘Hou op, Nathaniel.’ Ze legde haar wang op zijn borst. ‘Je hebt me dingen laten voelen die ik nooit eerder heb gevoeld. Ik was bang.’

Zijn gezicht betrok. ‘Ik wil niet dat je bang voor me bent.’

‘Ik was bang voor mezelf,’ verbeterde ze. ‘Voor ons. Voor wat er is gebeurd. Nu ben ik blij dat het is gebeurd.’ Het was makkelijker dan ze had gedacht om haar mond op die van hem te drukken. Eén ogenblik meende ze hem te voelen verstrakken, maar dat verwierp ze als belachelijk. Ze kuste hem opnieuw.

Zijn lichaam ontwaakte onmiddellijk. Hoe kon hij haar zo snel weer zo vurig begeren, vroeg hij zich af. Hoe kon hij weerstand bieden aan die verlokkende lippen?

‘Als je zo doorgaat, gebeurt het nog een keer,’ zei hij met hese stem.

Megan huiverde van opwinding. ‘Oké.’ Ze plaagde zijn lippen en mond met haar tong. Verbaasd dat er nog meer kon zijn dan wat ze al had gekregen, kreunde ze van genot toen hij haar op haar rug rolde en zijn mond krachtig op die van haar drukte.

Eén bedwelmend ogenblik liet hij zijn behoeften de scepter zwaaien. Hij verslond haar lippen en woelde door haar verwarde haren tot haar hals vrij was voor zijn hongerige tanden en tong.

Ze kreunde en kronkelde.

Toen rolde hij, zichzelf verwensend, van haar af.

Verward en onbevredigd legde Megan een hand op zijn arm. Hij trok hem weg.

‘Niet doen,’ beval hij met schorre stem. ‘Ik heb even tijd nodig.’

Haar ogen werden dof. ‘Sorry. Ik heb iets verkeerd gedaan.’

‘Nee.’ Hij wreef over zijn gezicht en stond op. ‘Ik ben gewoon nog niet zover. Zal ik iets te eten maken?’

Hoewel de afstand tussen hen slechts een paar centimeter bedroeg, leek hij mijlen van haar verwijderd te zijn. Ze voelde zich afgewezen. ‘Dat hoeft niet.’ Haar stem klonk kalm. ‘Ik moet Kevin ophalen.’

‘Kevin is veilig.’

‘Toch vind ik dat ik hem moet ophalen.’ Ze probeerde haar haren glad te strijken, wensend dat ze iets om haar naakte lichaam kon slaan.

‘Sluit me nu niet buiten.’ Hij vocht tegen zijn woede en een veel gevaarlijker hartstocht.

‘Ik sluit je niet buiten. Ik dacht... Ik nam aan dat je wilde dat ik bleef. Aangezien je dat niet wilt...

‘Natuurlijk wil ik dat je blijft. Verdorie, Megan.’ Hij draaide zich woest om. Het verbaasde hem niet dat ze terugdeinsde. ‘Ik heb even tijd nodig. Ik verlang zo hevig naar je, dat ik je met huid en haar zou kunnen verslinden.’

Verdedigend sloeg ze een arm over haar borsten. ‘Ik begrijp je niet.’

‘Dat klopt, want anders zou je je als een haas uit de voeten maken.’ Hij hield zich met moeite in bedwang. ‘Als je wacht tot ik mezelf onder controle heb, gaat alles goed, Meg.’

‘Wat bedoel je?’

Gefrustreerd legde hij haar hand op die van hem. ‘Ik heb grote handen. Die heb ik van mijn vader. Ik ken de juiste en de verkeerde manier om ze te gebruiken.’

De lichtjes in zijn ogen wonden haar op. ‘Je bent bang voor me,’ zei ze bedaard. ‘Je bent bang me te bezeren.’

‘Ik zal je niet bezeren.’ Hij liet zijn hand zakken.

‘Nee.’ Ze raakte zijn wang aan, beseffend dat ze een onvermoede macht bezat. Wat kon ze tot stand brengen als ze die macht gebruikte?

‘Je verlangt naar me.’ Roekeloos schoof ze naar hem toe, tot haar mond tegen die van hem lag. ‘Je wilt me aanraken.’ Ze legde zijn gebalde hand tegen haar borst. Haar hart bonsde luid toen hij zijn vingers opende en om haar borst legde. ‘En je wilt dat ik jou aanraak.’ Haar handen streelden zijn borst. Zo veel meedogenloos aan banden gelegde kracht, dacht ze. Hoe zou het zijn als die banden werden verbroken?

Ze wilde het weten.

‘Bedrijf nu de liefde met me, Nathaniel.’ Met halfgesloten ogen sloeg ze haar armen om zijn nek en drukte haar lichaam tegen hem aan. ‘Laat me zien hoe veel je naar me verlangt.’

Zich inhoudend, concentreerde hij zich op de smaak van haar mond. Ze had echter snel geleerd. Terwijl hij probeerde haar te sussen, verleidde ze hem. Terwijl hij probeerde haar te kalmeren, bracht ze hem buiten zichzelf. Vloekend trok hij haar op haar knieën. Zijn mond was woest.

Ze reageerde gretig op iedere dwingende eis, iedere wanhopige zucht. Zijn handen waren overal, maar ze namen slechts meer wanneer ze erom vroeg. Er was nu geen kalm water waarin ze kon verzinken, maar een heftige storm die hen op het bed wierp.

Hij kon niet ophouden. Zijn zelfbeheersing was verdwenen. Ze was van hem, en hij zou ten volle van haar genieten. Grommend legde hij haar handen boven haar hoofd op het kussen.

Ze kromde haar rug en riep snikkend zijn naam. Haar handen waren even ruw en gretig als de zijne, haar mond even schaamteloos en gulzig als die van hem.

Hij stootte met een kreet van triomf hard bij haar binnen. Zijn ogen waren troebel en donker. Zijn handen omklemden die van haar toen ze haar heupen optilde om hem te ontmoeten.

Altijd zou ze zich de snelheid, de kracht en de wilde vrijheid van hun primitieve paring herinneren. En ze zou nooit het bedwelmende machtsgevoel vergeten dat haar beving toen ze samen het hoogtepunt bereikten.

Ze moest hebben geslapen. Toen ze wakker werd, lag ze op haar buik dwars over het bed. De regen was opgehouden en de avond was gevallen. Zodra ze bij haar positieven kwam, werd ze zich bewust van spierpijn en een verdoofd gevoel van bevrediging.

Zich op haar rug rollen leek te veel moeite. In plaats daarvan strekte ze haar armen uit, bij voorbaat wetend dat ze alleen was.

Ze hoorde de vogel insinuerend krijsen: ‘Je weet hoe je moet fluiten, nietwaar, Steve?’

Ze grinnikte nog toen Nathaniel de kamer binnen kwam.

‘Draai je de hele dag oude films voor hem?’

‘Hij is een fan van Bogart.’ Tot zijn verbazing voelde hij zich opgelaten met een dienblad in zijn handen en een naakte vrouw in zijn bed. ‘Dat is een geweldig litteken, schat.’

Ze was te voldaan om verlegen te zijn. ‘Ik heb het verdiend. Jij hebt trouwens een geweldige draaktatoeage.’

‘Ik was achttien, dwaas, en dronken, maar vermoedelijk heb ik hem ook verdiend.’

‘Hij staat je goed. Wat heb je daar?’

‘Ik dacht dat je misschien honger had.’

‘Ik ben uitgehongerd.’ Ze steunde op haar ellebogen en glimlachte. ‘Dat ruikt verrukkelijk. Ik wist niet dat je kon koken.’

‘Ik niet. Dutch. Ik biets bij hem om aalmoezen en warm ze op in de magnetron.’ Hij zette het blad op de scheepskist aan het voeteneinde van het bed. ‘We hebben Cajun-kip en wijn.’

‘Mmm...’ Ze boog voorover om te kijken. ‘Dat ziet er heerlijk uit. Maar ik moet Kevin ophalen.’

‘Ik heb met Suzanna gesproken.’ Hij vroeg zich af of hij haar kon overreden om naakt te eten. ‘Zonder tegenbericht blijft Kevin bij hen slapen.’

‘O.’

‘Ze zei dat hij helemaal opging in videospelletjes met Alex en Jenny.’

‘En als ik zou bellen, zou ik zijn plezier vergallen.’

‘Daar komt het op neer.’ Hij ging op de rand van het bed zitten en streek met een vingertop over haar ruggengraat. ‘Blijf je dus vannacht bij mij slapen?’

‘Ik heb zelfs geen tandenborstel bij me.’

‘Ik heb er een over.’ Hij voerde haar een stukje kip. ‘O.’ Ze slikte en blies. ‘Heet.’

Hij kuste haar en bracht vervolgens een glas wijn naar haar lippen. ‘Zo beter?’

‘Heerlijk.’

Opzettelijk morste hij een paar druppels op haar schouder. ‘Die kan ik beter opruimen.’ Zijn dralende tong voegde de daad bij het woord. ‘Wat moet ik doen om je over te halen hier te blijven?’

Ze vergat het eten en viel in zijn armen. ‘Je hebt me al overgehaald.’

De volgende ochtend was de mist opgetrokken. Nathaniel keek naar Megan, die in het binnenvallende zonlicht haar haren opstak. Hij ging achter haar staan en drukte zijn lippen tegen haar nek.

Het leek hem een verrukkelijk intiem gebaar, dat een gewoonte kon worden.

‘Ik hou van de manier waarop je jezelf oppoetst, schat.’

‘Mezelf oppoets?’ Haar verwonderde ogen ontmoetten die van hem in de spiegel. Ze droeg hetzelfde gedistingeerde, maar nu gekreukelde, pakje van de vorige dag. Haar make-up was op zijn best gezegd oppervlakkig, dank zij de cosmetica die ze voor noodgevallen in haar handtas had, en haar haren leverden problemen op omdat ze de helft van haar haarspelden was verloren.

‘Zoals nu. Als een gebakje in de etalage van een bakkerij.’

‘Een gebakje!’ Ze schaterde.

‘Ik ben een zoetekauw.’ Om dat te bewijzen, beet hij in haar oorlelletje.

‘Dat heb ik gemerkt.’ Ze draaide zich om en legde haar handen op zijn borst. ‘Ik moet gaan.’

‘Ik ook. Ik kan je waarschijnlijk niet overhalen om met me mee te gaan.’

‘Om walvissen te bekijken?’ Van opzij keek ze hem aan. ‘Net zomin als ik jou kan overreden de hele dag in mijn kantoor getallen op te tellen.’

Hij maakte een grimas. ‘Vanavond dan?’

‘Ik moet aan Kevin denken. Ik kan hier niet de nacht doorbrengen en hem ergens anders stallen.’

‘Dat heb ik ook al bedacht. Maar als je de deur van je terras openlaat...’

‘Kun je binnensluipen?’ vroeg ze schalks.

‘Zoiets.’

‘Goed gedacht.’ Ze duwde hem lachend weg. ‘Geef je me een lift naar mijn auto?’

‘Er zit niets anders op.’ Ze liepen hand in hand de trap af. ‘Megan...’ Hij verafschuwde het dat onderwerp te moeten aansnijden. ‘Als Dumont jou of Kevin benadert, als hij opbelt, een rooksignaal stuurt of wat dan ook, dan moet je me waarschuwen.’

‘Ik betwijfel het, na zijn bad in de baai. Maak je echter geen zorgen, ik kan Baxter aan.’

‘Zijn kop eraf!’ opperde Bird, maar Nathaniel lachte niet.

‘Dat is niet het punt.’ Hij duwde de deur open en stapte naar buiten. ‘Misschien vind jij niet dat de afgelopen nacht me het recht geeft op jou en je zoon te passen, maar ik wel. Laat ik me dus duidelijker uitdrukken.’ Hij opende het portier van zijn auto. ‘Of je belooft me te waarschuwen, óf ik ga hem nu zoeken.’

Ze opende haar mond om te protesteren, maar Nathaniels gezichtsuitdrukking hield haar tegen. ‘Je bent ertoe in staat.’

‘Daar kun je op rekenen.’

‘Ik waardeer je bezorgdheid, maar ik heb jarenlang zelf op ons gepast.’

‘De situatie is nu eenmaal veranderd.’

‘Ja,’ zei ze behoedzaam, zich afvragend wat er omging achter zijn onverstoorbare grijze ogen. ‘Ik voel me meer op mijn gemak bij geleidelijke veranderingen.’

‘Ik doe mijn best me aan jouw tempo te houden, Meg. Je hoeft alleen maar ja of nee te zeggen.’

Het ging niet alleen om haar, maar ook om Kevins veiligheid, bedacht ze. Nathaniel bood hen beiden een beschermende arm. Haar trots zonk in het niet vergeleken bij het welzijn van haar zoon.

Zodra hij achter het stuur was gaan zitten, keek ze hem geamuseerd aan. ‘Je bent buitengewoon bedreven in het doordrijven van je zin.’

‘Meestal niet ten onrechte.’ Hij reed de oprit af.

Voor Shipshape wachtte een klein ontvangstcomité hen op: Holt en, tot Megans verbazing, haar broer Sloan.

‘Ik heb de kinderen naar de Towers gebracht,’ zei Holt voor ze iets kon vragen. ‘Ze hebben je hond meegenomen, Nate.’

‘Dank je.’ Ze was nauwelijks uitgestapt of Sloan greep haar bij haar schouders.

‘Waarom heb je me in vredesnaam niet opgebeld? Heeft hij je geslagen?’

‘Ik maak het goed, Sloan.’ Ze gaf hem een zoen op zijn wang. ‘Ik heb niet opgebeld omdat twee ridders zich al in de strijd hadden gestort. En al heeft hij me geslagen, ik heb hem mijn vuisten ook laten voelen. Ik geloof dat ik zijn lip heb gespleten.’

Na een vervloeking aan het adres van Dumont sloot Sloan haar in zijn armen. ‘Ik had hem moeten vermoorden zodra je me over hem vertelde.’

‘Hou op. Het is voorbij. Ik wil het vergeten. Kevin mag dit niet te weten komen. Kom, ik breng je naar huis.’

‘Ik heb nog iets te doen.’ Hij keek Nathaniel over Megans schouder met een stalen blik aan. ‘Ik kom straks.’

‘Oké.’ Ze gaf hem nog een zoen. ‘Holt, bedankt dat je op Kevin hebt gepast.’

‘Geen dank.’ Holt keek verlekkerd toe toen Nathaniel Megan omhelsde en uitgebreid kuste. Sloans dreigende blik weerhield hem echter te grinniken.

‘Tot ziens, schat.’

Megan schraapte blozend haar keel. ‘Ja... Dag.’

Nathaniel wachtte tot ze was weggereden voor hij zich tot Sloan wendde. ‘Ik veronderstel dat je met me wilt praten.’

‘Goed geraden.’

‘Dan moet je op de brug komen. We staan op het punt om uit te varen.’

‘Hebben jullie een scheidsrechter nodig?’ Holts vraag leverde hem twee vernietigende blikken op. ‘Jammer.’

Sloan liep ziedend van woede achter Nathaniel de loopplank op. Op de brug aangekomen, stuurde Nathaniel de matroos weg voor hij zich over de kaart boog.

‘Als dit langer dan een kwartier duurt, moet je meevaren.’

‘Ik heb de tijd.’ Sloan kwam dichterbij. ‘Wat voerde je in vredesnaam uit met mijn zusje?’

‘Kun je dat niet zelf bedenken?’ vroeg Nathaniel koel.

Sloan ontblootte zijn tanden. ‘Als je denkt dat ik je ongestraft avances laat maken, vergis je je. Ik was niet in de buurt toen Dumont met haar aanpapte, maar nu wel.’

‘Ik ben Dumont niet.’ Nathaniel stond ook op het punt zijn zelfbeheersing te verliezen. ‘Als je mij wilt laten boeten voor wat hij haar heeft aangedaan, ga dan je gang. Sinds ik die schoft betrapte toen hij haar stond te mishandelen, zoek ik al iemand om me op af te reageren. Wil je vechten?’ vroeg hij uitnodigend. ‘Kom maar op.’

Hoewel de uitnodiging verleidelijk was, hield Sloan zich in. ‘Wat bedoel je met mishandelen?’

‘Precies wat ik zei. Hij hield haar met haar rug tegen de muur.’ Zijn woede laaide weer op. ‘Ik wilde hem vermoorden, maar ik was bang dat Megan dan overstuur zou raken.’

Sloan haalde diep adem. ‘Dus heb je hem van de pier gegooid.’

‘Ik heb hem eerst een paar stompen gegeven en bedacht toen dat hij misschien niet kon zwemmen.’

Sloan was gekalmeerd en knikte dankbaar. ‘Holt heeft een hartig woordje met hem gesproken nadat hij hem uit het water had gevist. Ze hebben het al eerder aan de stok gehad.’ Toen had hij ook al zijn kans gemist, dacht hij vol afkeer. ‘Ik denk niet dat Dumont terugkomt nu hij de kans loopt weer op een van ons te stuiten.’ Al wist Sloan dat hij daar blij om moest zijn, hij betreurde het dat hijzelf geen aandeel in de strijd had gehad.

‘Ik waardeer het dat je haar hebt geholpen,’ zei hij stijfjes. ‘Dat vlakt de rest echter niet uit. Ze was over haar toeren en kwetsbaar. Je had daar geen misbruik van mogen maken.’

‘Ik heb haar thee en droge kleren gegeven,’ zei Nathaniel bits. ‘Als ze had gewild, was het daarbij gebleven. Ze is uit vrije wil bij me gebleven.’

‘Ik sta niet toe dat ze weer wordt gekwetst. Jij mag haar zien als een vrije vrouw, maar ze is mijn zusje.’

‘Ik ben verliefd op je zusje.’ Nathaniel keek om toen de deur van de stuurhut werd geopend.

‘Klaar om de trossen los te gooien, kapitein.’

‘Gooi ze maar los.’ Binnensmonds vloekend beende hij naar het stuurwiel.

Sloan hield zich op de achtergrond terwijl Nathaniel het schip de baai in stuurde.

‘Wil je dat herhalen?’

‘Versta je geen Engels? Ik ben verliefd op haar.’

‘Zo, zo.’ Sloan ging beduusd zitten.

Dat moest hij even laten bezinken. Megan kende die man per slot van rekening nauwelijks. Hij herinnerde zich echter dat hij in minder dan geen tijd voor Amanda was gevallen. Als hij een man voor zijn zuster had kunnen kiezen, zou die veel op Nathaniel Fury hebben geleken.

‘Heb je haar dat verteld?’ vroeg Sloan op aanzienlijk minder strijdlustige toon.

‘Loop naar de maan.’

‘Dus niet,’ concludeerde hij. ‘Voelt zij hetzelfde voor jou?’

‘Binnenkort wel. Ze heeft alleen nog wat tijd nodig om het in te zien.’

‘Heeft ze dat gezegd?’

‘Dat zeg ik.’ Nathaniel woelde gefrustreerd door zijn haren. ‘Luister, O’Riley. Bemoei je met je eigen zaken of geef me een klap. Ik heb er genoeg van.’

Sloan glimlachte. ‘Je bent gek op haar, nietwaar?’

Nathaniel gromde en keek uit over de zee.

‘En Kevin? Sommige mannen vinden het bezwaarlijk de zorg voor andermans zoon op zich te nemen.’

‘Kevin is Megans zoon.’ Hij keek Sloan doordringend aan. ‘Hij wordt mijn zoon.’

‘Je neemt dus de hele handel over.’

‘Dat klopt.’ Nathaniel stak een sigaar op. ‘Is dat een probleem?’

‘Niet voor mij.’ Sloan accepteerde grinnikend de sigaar die Nathaniel hem bij nader inzien aanbood. ‘Maar misschien voor jou. Mijn zuster is een verdraaid eigenwijze vrouw. Aangezien je echter bijna een lid van de familie bent, zal ik je met plezier helpen.’

Nathaniel glimlachte eindelijk. ‘Dank je, maar ik handel dit liever zelf af.’

‘Zoals je wilt.’ Daarna ging Sloan op zijn gemak zitten om van het uitstapje te genieten.

‘Weet je zeker dat je niets mankeert?’

Megan was nauwelijks de drempel van de Towers over of ze werd omringd door goede zorgen.

‘Ja, echt waar.’ Haar protesten hadden niet kunnen voorkomen dat de Calhouns haar naar de familiekeuken hadden gedreven, waar ze haar hadden overladen met ongeruste vragen. ‘Jullie overdrijven.’

‘Wanneer iemand aan een van ons komt, komt hij aan ons allemaal,’ merkte C.C. op.

Megan keek naar buiten, waar de kinderen nietsvermoedend in de tuin speelden. ‘Ik waardeer jullie bezorgdheid, maar ik geloof niet dat we ons nog ongerust hoeven te maken.’

‘Dat is juist.’ Colleen stapte de keuken in. Ze keek hen een voor een aan. ‘Tullie verstikken het meisje. Eruit.’

‘Tante Colleen...’ begon Coco.

‘Eruit, allemaal. Jij! Ga in de keuken flirten met die grote Hollander die iedere nacht stiekem naar je kamer sluipt.’

‘Ik...’

‘Verdwijn. En jij.’ Haar stok wees dreigend naar Amanda. ‘Jij hebt een hotel te bestieren, nietwaar? Ga onkruid wieden,’ beval ze Suzanna. ‘En jij! Ga aan een motor prutsen.’ Haar blik gleed van C.C. naar Lilah.

‘Ik ben een moeilijker geval, nietwaar?’ zei Lilah loom.

‘Ga een dutje doen,’ snauwde Colleen.

‘Die is raak,’ zei Lilah zuchtend. ‘Kom, dames, inrukken.’

Toen de deur achter hen was dichtgevallen, ging Colleen aan tafel zitten. ‘Geef me wat van die thee,’ beval ze Megan. ‘Zorg ervoor dat hij heet is.’

Hoewel Megan gehoorzaamde, liet ze zich niet intimideren. ‘Werkt grofheid altijd in uw voordeel, Miss Calhoun?’

‘Grofheid, ouderdom en een lijvige portefeuille met effecten.’ Ze nam een slok thee en liet met tegenzin haar goedkeuring blijken. ‘Ga zitten en luister. En kijk niet zo afkeurend, jongedame.’

‘Ik hou erg veel van Coco,’ zei Megan. ‘U hebt haar in verlegenheid gebracht.’

‘Laat me niet lachen! Zij en die getatoeëerde kolos hangen al dagen om elkaar heen. Ik heb haar een duwtje in de goede richting gegeven.’ Ze nam Megan sluw op. ‘Je bent trouw aan wie het verdient, nietwaar?’

‘Ja.’

‘Ik ook. Ik heb vanochtend een paar telefoongesprekken gevoerd met vrienden in Boston. Invloedrijke vrienden. Stil!’ beval ze toen Megan haar mond opende. ‘Ik verafschuw politiek, maar soms moet men met de duivel heulen. Dumont moet beseffen dat ieder contact met jou, of met je zoon, zijn ambities noodlottig zal worden. Hij zal je niet meer lastig vallen.’

Megan perste haar lippen op elkaar. Ondanks haar voorgewende kalmte, was ze doodsbang geweest voor wat Baxter haar kon aandoen. In één klap had Colleen die angst weggenomen.

‘Waarom hebt u dat gedaan?’

‘Ik heb een hekel aan bullebakken, in het bijzonder aan bullebakken die mijn familie het leven zuur maken.’

‘Ik ben geen familie van u,’ zei Megan zacht.

‘Dat had je gedacht! Je hebt je teen in Calhoun-wateren gestoken, meisje. We zijn als drijfzand. Je bent een Calhoun, of je wilt of niet.’

Tranen verblindden Megans ogen. ‘Miss Calhoun Ze werd onderbroken door een ongeduldige roffel van Colleens stok. Ze snoof en begon opnieuw. ‘Tante Colleen, ik ben je erg dankbaar.’

‘Zo hoort het ook.’ Colleens stem klonk schor. Ze schraapte haar keel voor ze met stemverheffing riep: ‘Kom binnen! Sta daar niet aan de deur te luisteren!’

De deur vloog open. Coco liep voorop. Ze gaf Colleen een zoen op haar perkamentachtige wang.

‘Laat die nonsens achterwege.’ De oude dame wuifde haar achternichtjes weg. ‘Ik wil van dit meisje horen hoe die stoere jongeman die bullebak in de plomp heeft gegooid.’

Megan droogde lachend haar tranen. ‘Hij heeft hem eerst gesmoord.’

‘Ha!’ Colleen tikte waarderend met haar stok op de vloer. ‘Ik wil dat je me geen enkel detail onthoudt.’

9

B. gedraagt zich vreemd. Sinds terugkomst op eiland is ze afwezig en aan het dagdromen. Kwam te laat voor de thee, is lunchafspraak vergeten. Onuitstaanbaar. Onrust in Mexico vervelend. Heb bediende ontslagen. Te veel stijfsel in overhemden.

Megan keek ongelovig naar de aantekeningen die Fergus naast de beursnoteringen had gekrabbeld. Hij had het over zijn vrouw, een potentiële oorlog en zijn bediende op dezelfde geïrriteerde toon. Wat moest Bianca een ellendig leven hebben gehad.

Zoals zo dikwijls voor ze naar bed ging, bladerde ze nog even naar de series getallen achterin. Het speet haar dat ze niet naar de bibliotheek had kunnen gaan.

Misschien wist Amanda of Fergus een kluis of een buitenlandse bankrekening had gehad. De getallen konden trouwens ook de combinaties van kluizen in zijn huizen in Maine en New York zijn. Een man die zo door rijkdom en het verwerven van geld was geobsedeerd, had ongetwijfeld een paar geheime bergplaatsen bezeten.

Zou het niet geweldig zijn als er ergens in een oude bankkluis een stoffige geldkist stond die al die jaren niet was geopend? De sleutel was waarschijnlijk verloren of weggegooid. En de inhoud? Kostbare robijnen of een dik pak inwisselbare obligaties. Een verbleekte foto. Een haarlok met een gouden lint.

Ze schoot in de lach. ‘Je fantasie slaat op hol, Megan,’ mompelde ze. ‘Helaas is het te vergezocht.’

‘Wat?’

Ze schrok zo hevig dat haar bril van haar neus zakte. ‘Verdorie! Nathaniel.’

Hij sloot grinnikend de terrasdeuren achter zich. ‘Ik had verwacht dat je blij zou zijn me te zien.’

‘Dat ben ik ook, maar je hoefde me niet te besluipen.’

‘Wanneer een man ’s nachts door het raam van een vrouw komt, wordt hij geacht te sluipen.’

Ze schoof haar bril omhoog. ‘Het is een deur.’

‘Je vat alles te letterlijk op.’ Hij kuste haar. ‘Ik ben blij dat je tegen jezelf praat.’

‘Dat doe ik niet.’

‘Jawel. Daarom besloot ik je niet langer stiekem te bekijken maar naar binnen te gaan.’ Hij deed de deur naar de gang op slot. ‘Je zag er ongelooflijk sexy uit met je bril halverwege je neus en in die praktische ochtendjas.’

Megan wenste uit de grond van haar hart dat de badstof kon veranderen in zijde en kant. ‘Ik had je niet meer verwacht. Het is al laat.’

‘Ik heb gewacht tot je Kevin naar bed had gebracht. Hij weet toch niet wat er gisteren is gebeurd?’

‘Nee.’ Zijn bezorgdheid ontroerde haar. ‘Geen van de kinderen weet wat er is voorgevallen. De anderen waren geweldig.’ Ze glimlachte. ‘Verberg je iets achter je rug?’

Hij haalde quasi verbaasd zijn hand achter zijn rug vandaan. ‘Blijkbaar. Een roos zonder doornen.’ Hij liep naar haar bureau en wilde de verwelkte pioen, die hij haar eerder had gegeven, uit het vaasje halen.

‘Niet doen.’

‘Ben je sentimenteel, Meg?’ Het ontroerde hem dat ze zijn gift had bewaard. ‘Heb je, wanneer je ’s avonds laat hier werkte, naar die bloem gekeken en aan mij gedacht?’

‘Wie weet.’ Zijn tintelende ogen waren onweerstaanbaar. ‘Ja, maar niet altijd even vriendelijk.’

‘Denken is genoeg.’ Hij kuste haar hand. ‘Bijna.’ Tot haar verrassing tilde hij haar op, waarna hij met haar op zijn schoot zelf weer ging zitten. ‘Dit is veel beter.’

Ze legde haar hoofd tegen zijn schouder. ‘Iedereen treft voorbereidingen voor de viering van onafhankelijkheidsdag. Coco en Dutch kibbelen over recepten voor barbecuesaus en de kinderen zijn diep teleurgesteld omdat ze geen vuurwerk mogen afsteken.’

‘Uiteindelijk zullen ze twee soorten saus maken en ons vragen partij te kiezen. En bij het zien van Trents vuurwerk zullen de kinderen niet langer teleurgesteld zijn.’

Kevin had inderdaad over niets anders gepraat. ‘Ik heb gehoord dat het een geweldige vertoning wordt.’

‘Reken maar. Deze familie doet niets half. Hou je van vuurwerk, schat?’

‘Bijna evenveel als de kinderen,’ antwoordde ze lachend. ‘Ik kan niet geloven dat het al juli is. Ik hoef nog maar een tiental klusjes af te maken voor ik kan deelnemen aan de barbecue en de kinderen kan verhinderen zichzelf in brand te steken.’

‘Zaken gaan voor. Werk je aan Fergus’ boek?’

‘Af en toe. Ik had geen idee hoe groot zijn vermogen was of hoe weinig rekening hij met anderen hield. Kijk.’ Ze tikte met een vinger op de bladzijde. ‘Hij schrijft over Bianca alsof ze een bediende, of nog erger, zijn eigendom is. Iedere dag controleerde hij het huishoudboekje. Hij schrijft ergens dat hij drieëndertig cent heeft ingehouden van het salaris van de kok om een verschil aan te zuiveren.’

‘Veel mensen slaan geld hoger aan dan mensen.’ Hij bladerde door het boek. ‘Ik weet in ieder geval zeker dat je niet op mijn schoot zit vanwege mijn banksaldo. Je kent het immers van haver tot gort.’

‘Je saldo is positief.’

‘Nauwelijks.’

‘De eerste paar jaren zijn de inkomsten van ieder bedrijf laag. Wanneer je trouwens de uitgaven voor de outillage, de aanbetaling van je huisje en de verzekeringspremies optelt...

‘Ik ben dol op verhalen over winst en verlies.’ Hij sloot het boek en beet in haar oorlelletje. ‘Vertel me over rekeningen en balansen, of kwartaalaangiften. Vooral kwartaalaangiften maken me dol.’

‘Dan zul je blij zijn te horen dat jij en Holt jullie belastingaanslag hebben onderschat.’

‘Wat bedoel je?’

‘Jullie zijn de staat nog tweehonderddertig dollar verschuldigd. Dat bedrag kan worden opgeteld bij het volgende kwartaal, of ik kan, wat wijzer is, een gewijzigde aangifte indienen.’

Hij vloekte binnensmonds. ‘Waarom moeten we trouwens vooruitbetalen?’

Ze kuste hem meelevend. ‘Omdat de belastingdienst je anders het leven zuur maakt. Ik ben hier om jullie daarvan te verlossen. Ik wil je ook, als dat je althans niet te veel opwindt, aanraden een pensioenrekening voor zelfstandigen te openen.’

‘Pensioen? Lieve hemel, Meg, ik ben drieëndertig.’

‘En je wordt geen dag jonger. Weet je wat de financiële vooruitzichten voor je gouden jaren zijn, Mr. Fury?’

‘Ik ben van gedachten veranderd. Ik houd niet van die boekhouderspraatjes.’

‘Belastingtechnisch is het ook voordelig,’ zei ze onverstoorbaar. ‘Het geld op die rekening wordt niet belast tot je de pensioengerechtigde leeftijd hebt bereikt. Dan zit je gewoonlijk in een lagere inkomensgroep. Rekening houden met de toekomst mag niet romantisch zijn, maar het is wel lonend.’

Hij schoof een hand onder haar kamerjas. ‘Ik geef de voorkeur aan onmiddellijke voldoening.’

Haar hart sloeg op hol. ‘Ik heb al het benodigde hier.’

‘Nou en of.’

‘Voor de pensioenregeling. Je hoeft slechts... O.’ De badstof week onder zijn handen als water uiteen. Ze hield de adem in. ‘Hoe deed je dat?’

‘Kom mee naar bed. Dan laat ik het zien.’

Bij het krieken van de dag daalde Nathaniel zachtjes fluitend de ronde trap van het terras af. Dutch kwam van de andere kant. Toen ze elkaar in het midden tegen het lijf liepen, bleven ze stokstijf staan.

‘Wat doe jij hier op dit uur?’ vroeg Dutch.

‘Ik kan jou hetzelfde vragen.’

‘Ik woon hier.’

Nathaniel wees naar de keukenverdieping. ‘Je woont daar beneden.’

‘Ik schep een luchtje,’ zei Dutch na enig nadenken.

‘Ik ook.’

Dutch wierp een blik op Megans balkon. Nathaniel keek opmerkzaam naar dat van Coco. Ze besloten beiden dat ze de zaak beter konden laten rusten.

‘Ik neem aan dat je wilt ontbijten.’

‘Dat sla ik niet af.’

‘Kom. Je kunt hier niet de hele ochtend rondlummelen.’

Opgelucht over deze uitweg liepen ze naar beneden.

Megan had zich verslapen. Dat was zo ongebruikelijk dat ze onder het dichtknopen van haar blouse haar kamer uit rende. Ze gluurde Kevins slaapkamer binnen en zuchtte bij het zien van het slordig opgemaakte bed.

Iedereen behalve zij was al op en in de weer.

Zonder te hebben ontbeten rende ze naar haar kantoor.

‘Hemeltje.’ Coco wapperde geagiteerd met haar handen toen Megan haar in de hal bijna tegen de vlakte liep. ‘Wat is er?’

‘Niets, sorry. Ik ben te laat.’

‘Heb je dan een afspraak?’

‘Ik bedoel voor mijn werk.’

‘Jeetje, ik dacht dat er iets ergs was gebeurd. Ik heb zojuist een memo op je bureau gelegd. Ga naar binnen, lieve kind, ik wil je niet ophouden.’

‘Maar...’ Coco was echter al doorgelopen. Dus ging ze naar binnen om de boodschap te lezen.

Coco’s opvatting van een memo was allesbehalve zakelijk.

Lieve Megan, ik hoop dat je lekker hebt geslapen. De koffie in het apparaat is vers, en ik heb je een mandje muffins gebracht. Je mag het ontbijt niet overslaan. Kevin heeft als een wolf gegeten. Het geeft zo veel voldoening een jongen te zien genieten van zijn eten. Hij en Nate komen over een paar uur terug. Werk niet te hard. Liefs, Coco.

P.S. De kaarten zeggen dat je twee belangrijke vragen moet beantwoorden. De ene met je hart, de andere met je hoofd. Is dat niet interessant?

Megan las de memo voor de tweede maal toen Amanda binnenkwam. ‘Heb je een ogenblikje?’

‘Natuurlijk.’ Ze overhandigde haar het briefje. ‘Kun jij me dit uitleggen?’

‘Een van tante Coco’s ondoorzichtige boodschappen.’ Amanda las het met samengeknepen lippen. ‘Nou ja, de koffie en de muffins zijn duidelijk.’

‘Dat gedeelte heb ik begrepen.’ Megan had zich inmiddels van beide bediend. ‘Wil je koffie?’

‘Dank je, ze heeft de mijne al afgeleverd. Kevin heeft als een wolf gegeten. Daarvoor kan ik instaan. Toen ik hem zag, verslond hij Franse toost, terwijl Nathaniel met hem vocht om het laatste stukje.’

Megan verslikte zich in haar koffie. ‘Heeft Nathaniel hier ontbeten?’

‘Ontbeten en tante Coco gecharmeerd door Kevin een verhaal over een reuze-inktvis te vertellen. Ze komen over een paar uur terug.’ Ze tikte op het velletje papier. ‘Omdat Kevin Nate heeft overgehaald hem te laten meevaren. Daarvoor was overigens weinig overredingskracht nodig,’ zei ze glimlachend. ‘En we dachten dat je het niet erg zou vinden.’

‘Natuurlijk niet.’

‘Het gedeelte over de kaarten tart iedere uitleg. Dat is puur tante Coco.’ Amanda legde de memo neer. ‘Griezelig genoeg schiet ze dikwijls in de roos. Zijn je onlangs misschien vragen gesteld?’

‘Niets bijzonders.’

Amanda dacht aan wat Sloan haar had verteld over Nathaniels gevoelens. ‘Weet je dat zeker?’

‘Misschien Fergus’ boek. Dat zou je ruim genomen als een vraag kunnen beschouwen. Ik wil jou trouwens iets vragen.’

Amanda ging zitten. ‘Wat dan?’

‘De getallen achterin.’ Ze gaf Amanda een kopie van de lijst. ‘Ik vroeg me af of het nummers van bankrekeningen of combinaties van kluizen zijn. Of veilingnummers.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Ik weet dat het dwaas is me zo erdoor te laten obsederen.’

‘Ik begrijp het volkomen. Ik verafschuw het ook wanneer iets niet klopt of onduidelijk blijft. Toen we aanwijzingen over het collier zochten, hebben we alle papieren uit dit jaar bestudeerd. Ik herinner me niets dat verband kan houden met deze getallen, maar ik kan ze nog eens doorlezen.’

‘Laat mij dat doen,’ zei Megan snel.

‘Graag. Ik heb het druk genoeg, vooral met de voorbereiding van het feest. Alle papieren liggen in de opslagkamer onder Bianca’s torenkamer. We hebben alles gesorteerd naar jaar en inhoud, maar het blijft een lastig, tijdrovend karwei.’

‘Lastige, tijdrovende karweitjes zijn mijn lust en mijn leven.’

‘Dan zul je in de zevende hemel zijn. Megan, ik vraag het niet graag, maar het kindermeisje heeft haar vrije dag en Sloan zit tot over zijn oren in multiplex of iets dergelijks. Ik heb vanmiddag een afspraak in het dorp, die ik moeilijk kan verzetten.’

‘Wil je dat ik babysit?’

‘Ik weet dat je het druk hebt, maar...’

‘Mandy, ik dacht dat je het nooit zou vragen.’ Megans ogen lichtten op. ‘Hoe laat mag ik beginnen?’

Kevin vond deze zomer de beste van zijn leven. Hoewel hij zijn grootouders, de paarden en zijn beste vriend, John Silverhorn, miste, had hij het te druk voor heimwee.

Hij speelde iedere dag met Alex en Jenny, had zijn eigen fort en woonde in een kasteel. Hij kon varen, rotsen beklimmen, en Coco en Mr. Dutch hadden altijd een hapje klaar. Max vertelde hem grandioze verhalen. Sloan en Trent lieten hem soms bij de restauratie helpen, en Holt liet hem de motorboot besturen. Al zijn nieuwe tantes speelden met hem en soms mocht hij een van de baby’s vasthouden.

En niet te vergeten Nathaniel. Hij keek tersluiks naar de man aan het stuur van de grote cabriolet. Kevin had ontdekt dat Nathaniel alles wist. Hij had spieren en een tatoeage en hij rook naar de zee.

Wanneer hij aan het wiel van het grote toerschip stond, was hij met zijn tegen de zon tot spleetjes geknepen ogen en zijn grote handen op het stuurrad de held van iedere kleine jongen.

‘Misschien...’ Kevins stem stierf weg.

‘Misschien wat, maat?’

‘Misschien mag ik nog een keer mee,’ flapte Kevin eruit. ‘Ik zal de volgende keer niet zo veel vragen, en je niet voor de voeten lopen.’

Nathaniel stopte voor de privé-ingang van de Towers. ‘Je bent altijd welkom aan boord.’ Hij duwde de klep van Kevins kapiteinspet naar beneden. ‘En je mag vragen zo veel je wilt.’

‘Echt waar?’ Kevin duwde de klep omhoog zodat hij Nathaniel kon zien.

‘Echt waar.’

‘Dank je wel!’ Tot Nathaniels ontroering sloeg de jongen spontaan zijn armen om hem heen. ‘Dat moet ik mama vertellen. Kom je binnen?’

‘Ja.’

Kevin rende de trap op. ‘Mam! Ik ben terug!’

‘Wat komt daar een ingetogen jongen aan,’ zei Megan, die uit de salon kwam. ‘Dat moet mijn Kevin zijn.’

De jongen giechelde. Op zijn tenen staande, keek hij naar de baby in haar armen. ‘Is dat Bianca?’

‘Delia.’

Kevin nam haar aandachtig op. ‘Hoe kun je hen uit elkaar houden? Ze zien er hetzelfde uit.’

‘De ogen van een moeder.’ Ze bukte om hem een zoen te geven. ‘Waar ben je geweest, zeeman?’

‘We zijn twee keer uitgevaren en hebben negen walvissen gezien. Eén was nog een baby. Wanneer ze allemaal samen zijn, worden ze een school genoemd.’

‘Werkelijk?’

‘Ik mocht van Nate sturen en een stoot op de stoomfluit geven, en ik heb geholpen de koers uit te zetten. Een man op het tweede dek was zeeziek, maar ik niet, want ik heb zeebenen. En Nate zegt dat ik nog een keer mee mag. Vind je het goed?’

Dank zij bijna negen jaar moederschap kon Megan de woordenstroom feilloos volgen. ‘Natuurlijk.’

‘Wist je dat walvisparen hun hele leven bij elkaar blijven, en dat ze eigenlijk geen vissen zijn, ook al leven ze in het water? Ze zijn zoogdieren, zoals wij en olifanten en honden en ze moeten ademhalen. Daarom komen ze naar boven en blazen ze water uit hun spuitgaten.’

Nathaniel, die midden in de lezing was binnengekomen, bleef bij de deur staan kijken. Het verlangen dat hem overviel, was warm als de zon. Hij wilde echter niet alleen de vrouw, maar, zoals Sloan het had uitgedrukt, de hele handel: de vrouw, de zoon, de familie.

Megan keek op en glimlachte. Zijn hart bleef bijna stilstaan. Hij liep naar haar toe, en kuste haar zo teder dat haar benen slap werden.

De baby strekte lachend een knuistje uit naar Nathaniels haar.

‘Hopsa!’ Nathaniel tilde Delia zo hoog op dat ze verrukte gilletjes slaakte en met haar beentjes trappelde. Daarna nam hij haar op zijn arm. Toen Kevin hem sprakeloos bleef aankijken, vroeg hij: ‘Heb je er bezwaar tegen dat ik je moeder kus?’

Megan slaakte een verstikte kreet. Kevin sloeg zijn ogen neer. ‘Ik weet het niet,’ mompelde hij.

‘Ze is mooi, vind je niet?’

Kevin haalde blozend zijn schouders op. ‘Ik geloof van wel.’ Hij was met zijn figuur verlegen. Veel mannen kusten zijn moeder: zijn grootvader en Sloan, Holt, Trent en Max. Dit was echter anders. ‘Ben je nu haar vriendje?’

‘Eh...’ Nathaniel keek tersluiks naar Megan, maar haar blik maakte duidelijk dat hij van haar geen hulp hoefde te verwachten. ‘Daar komt het op neer. Vind je dat erg?’

Kevin haalde opnieuw zijn schouders op. ‘Ik weet het niet.’

Nathaniel ging met de baby op zijn arm op zijn hurken zitten. ‘Denk er op je gemak over na en laat me de uitslag weten.’

‘Oké.’ Hij fluisterde in Nathaniels oor: ‘Vind ze het fijn?’

Nathaniel hield met moeite zijn gezicht in de plooi. ‘Ja.’

Kevin haalde diep adem en knikte. ‘Oké. Dan mag je haar kussen, als je dat graag wilt.’

‘Dat stel ik op prijs.’ Hij gaf Kevin een hand. De mannelijke handdruk deed de jongen zwellen van trots.

‘Bedankt voor het tochtje.’ Kevin zette de kapiteinspet af. ‘En dat ik deze mocht dragen.’

Nathaniel zette de pet terug op Kevins hoofd. ‘Je mag hem houden.’

De jongen straalde. ‘Echt waar?’

‘Ja.’

‘Jeetje! Hartelijk bedankt. Mam, ik mag hem houden. Ik ga hem aan tante Coco laten zien.’ Hij rende de trap op.

Toen Nathaniel overeindkwam, keek Megan hem vragend aan. ‘Wat vroeg hij ?’

‘Mannenpraat. Vrouwen begrijpen die dingen niet.’

‘Denk je?’

Voor ze hem kon terechtwijzen, trok hij haar naar zich toe. ‘Ik heb nu toestemming.’ Hij kuste haar grondig, terwijl Delia zich tussen hen in probeerde te wurmen.

‘Toestemming? Van wie?’

‘Van je mannen.’ Hij liep de salon in en zette Delia in haar box. ‘Behalve van je vader, maar die is er niet.’

‘Mijn mannen? Je bedoelt Kevin en Sloan.’ Toen het haar begon te dagen, liet ze zich op de armleuning van een stoel zakken. ‘Je hebt met Sloan... hierover gepraat?’

‘We stonden op het punt erover op de vuist te gaan, maar zover is het niet gekomen.’ Hij schonk een glas whisky in. ‘We hebben het in der minne geschikt.’

‘O ja? Jij en mijn broer? Het is zeker niet bij jullie opgekomen dat ik ook een stem in het kapittel heb.’

‘Dat is niet ter sprake gekomen. Hij was ontstemd omdat je de nacht bij mij had doorgebracht.’

‘Dat gaat hem niet aan,’ zei Megan bits.

‘Misschien niet, maar dat doet er nu niet meer toe. Je hoeft niet zo nijdig te zijn.’

‘Het ergert me dat je over onze relatie met mijn broer hebt gesproken, zonder dat eerst met mij te bespreken.’ Bovendien was ze van haar stuk door Kevins aanbiddende blik.

Vrouwen, dacht Nathaniel, terwijl hij zijn glas in één teug leegdronk. ‘Ik had de keus tussen het uitleggen of een stomp in mijn gezicht krijgen.’

‘Dat kan ik me niet voorstellen.’

‘Je was er niet bij, schat.’

‘Precies. Ik heb mijn bekomst ervan dat er achter mijn rug over me wordt gepraat.’

Nathaniel zette zijn glas neer. ‘Als je me steeds met Dumont gaat vergelijken, maak je me razend.’

‘Dat doe ik niet. ik stelde gewoon een feit vast.’

‘Ik ook. Ik heb je broer verteld dat ik verliefd op je ben, en dat deed de lucht opklaren.’

‘Je had moeten...’ Haar stem stierf weg. Ze hapte naar adem. ‘Je hebt Sloan verteld dat je verliefd op me bent?’ vroeg ze ongelovig.

‘Dat klopt. Nu zeg je natuurlijk dat ik dat eerst aan jou had moeten vertellen.’

‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’ Ze was echter blij dat ze al zat.

‘Het gewenste antwoord is: “Ik ook op jou”.’ Tot zijn teleurstelling zweeg ze. ‘Dat kun je zeker niet over je lippen krijgen.’

‘Nathaniel.’ Blijf kalm, zei ze vermanend tegen zichzelf. Blijf redelijk en logisch. ‘Het gaat zo snel. Een paar weken geleden kende ik je niet eens. Wat tussen ons is opgebloeid, had ik nooit verwacht. Ik ben nog steeds in de war. Het enige wat ik zeker weet, is dat ik sterke, oprechte gevoelens voor je koester, anders was ik die nacht niet bij je gebleven.’

Zonder het te weten doorboorde ze zijn hart. ‘Maar?’

‘Ik zal nooit meer lichtzinnig met de liefde omspringen. Ik wil jou geen pijn doen, en zelf niet worden bezeerd, noch riskeren dat ik Kevin pijn doe.’

‘Je bent van mening dat de tijd ooit een oplossing brengt, nietwaar? Dat, als je - ongeacht je gevoelens - lang genoeg wacht en alle gegevens op een rijtje zet, de voors en tegens tegen elkaar afweegt, het juiste antwoord vanzelf op de proppen komt.’

Ze verstrakte. ‘Als je bedoelt dat ik tijd nodig heb, dan is het antwoord “ja”.’

‘Prima. Neem er de tijd voor, maar neem dit in je afweging op.’ Hij trok haar omhoog en drukte zijn mond op die van haar. ‘Je voelt hetzelfde als ik.’

Ze vreesde dat hij gelijk had. ‘Dat is niet het antwoord.’

‘Het is het enige antwoord. Ik was ook niet op zoek naar jou, Megan. Ik had mijn leven uitgestippeld. Jij hebt alles voor me veranderd. Pas je keurige kolommen dus aan en maak plaats voor mij. Ik hou van je en ik zal je krijgen, jou en Kevin.’ Hij liet haar los. ‘Denk erover na.’ Met die woorden beende hij de deur uit.

Sukkel! Nathaniel verwenste zichzelf nog toen hij voor Shipshape parkeerde. Hij had blijkbaar een nieuwe manier gevonden om een vrouw het hof te maken: schreeuwen en een ultimatum stellen. De volmaakte manier om een hart te veroveren.

Hij tilde Dog van de achterbank en werd beloond met een paar meelevende likken. ‘Zullen we ons bedrinken?’ vroeg hij aan de wriemelende bontbal. ‘Je hebt gelijk. Dat is een slechte keus.’ Hij ging naar binnen en zette de hond neer. Werken was een beter alternatief.

Nathaniel werkte aan een motor tot hij een bekende scheepshoorn hoorde. Dat was Holt, die terugkwam van de laatste vaart van die dag.

Nog steeds uit zijn humeur ging hij naar de pier om te helpen het schip vast te leggen.

‘Dank zij onafhankelijkheidsdag zijn er veel toeristen,’ zei Holt toen de kabels waren vastgemaakt. ‘We hadden het vandaag druk.’

Nathaniel keek somber naar de mensenmassa in de haven. ‘Ik haat menigten.’

Holt trok zijn wenkbrauwen op. ‘De speciale aanbieding voor onafhankelijkheidsdag was jouw idee.’

‘We hebben het geld nodig.’ Nathaniel beende terug naar de zaak. ‘Dat wil niet zeggen dat het me aanstaat.’

‘Wie heeft je uit je humeur gebracht?’

‘Niemand.’ Hij stak een sigaar op. ‘Ik ben niet gewend aan een leven op het vasteland. Dat is alles.’ Hoewel Holt dit betwijfelde, haalde hij slechts de schouders op. Hij pakte een moersleutel. ‘Deze motor is bijna klaar.’

‘Ik kan mijn boeltje pakken wanneer ik wil.’ Nathaniel klemde de sigaar tussen zijn tanden. ‘Niets weerhoudt me. Ik kan zo aanmonsteren op een vrachtschip.’

Holt aanvaardde zuchtend zijn lot als klankbord. ‘Megan, nietwaar?’

‘Ik heb haar toch niet gevraagd om in mijn schoot te komen vallen?’

‘Nou...’

‘Ik was hier het eerst.’ Hoewel hij zelf hoorde dat dit belachelijk klonk, kon hij niet ophouden. ‘Die vrouw heeft een computerchip in haar hoofd. Ze is zelfs niet mijn type, met die keurige pakjes en die glimmende aktetas. Wie heeft beweerd dat ik me hier voor de rest van mijn leven zou opsluiten? Sinds mijn achttiend» ben ik nergens langer dan een maand gebleven.’

Holt deed alsof hij aan de motor werkte. ‘Je hebt een zaak opgericht en een hypotheek afgesloten. Bovendien ben je volgens mij al langer dan zes maanden hier.’

‘Dat zegt niets.’

‘Maakt Megan toespelingen op bruiloftsklokken?’

‘Nee. Ik.’

Holt liet de moersleutel vallen. ‘Wacht even. Begrijp ik het goed? Jij denkt erover te trouwen, en je hebt het over aanmonsteren en ongebonden zijn?’

‘Ik heb er niet om gevraagd aan banden te worden gelegd. Het gebeurde gewoon. Verdorie, Holt, ik heb mezelf belachelijk gemaakt.’

‘Hebben jullie ruzie gehad?’

‘Ik heb haar verteld dat ik van haar hou. Zij begon ruzie te maken.’ Hij ijsbeerde door de werkplaats. ‘Waar is de tijd gebleven dat vrouwen niets liever wilden dan trouwen, toen ze mannen in de val lokten?’

‘In welke eeuw leven we?’

Dat Nathaniel kon lachen, was een gunstig teken. ‘Ze vindt dat ik te snel ga.’

‘Als ik je niet beter kende, zou ik je inderdaad aanraden het langzamer aan te doen.’

Enigszins gekalmeerd zei Nathaniel: ‘Suzanna is door Dumont erg slecht behandeld. Hoe heb je haar het verleden laten vergeten?’

‘Door vaak tegen haar te schreeuwen.’

‘Dat heb ik al geprobeerd.’

‘Door haar bloemen te geven. Ze heeft een zwak voor bloemen.’

‘Dat heb ik ook al gedaan.’

‘Heb je gesmeekt?’

Nathaniel maakte een grimas. ‘Liever niet. Heb jij dat gedaan?’ vroeg hij nieuwsgierig.

Holt was plotseling een en al aandacht voor de motor. ‘We hebben het nu over jou. Waarom citeer je niet een van die gedichten waar je zo dol op bent? Ikweet ook geen oplossing. Ik ben niet romantisch.’

‘Je hebt Suzanna veroverd.’

Holt lachte breed. ‘Ja. Verover je eigen vrouw.’

Nathaniel drukte zijn sigaar uit. ‘Dat ben ik ook van plan.’

10

Toen Nathaniel thuiskwam, was de zon al onder. Hij had een motor gereviseerd en een scheepsromp gerepareerd, maar was nog steeds uit zijn humeur.

Hij herinnerde zich een uitspraak - van Horatius, meende hij - over woede als kortstondige waanzin. Als je niets eraan deed, belandde je uiteindelijk in een isoleercel. Geen opwekkend vooruitzicht.

Hij besloot er iets aan te doen. Zodra hij had gedoucht, zou hij zowel zijn woede als Megan aanpakken.

‘Wees verstandig, Dog, en blijf uit de buurt van vrouwen met meer hersens dan gezond verstand,’ zei hij tegen Dog, die na hem uit de auto sprong.

De hond kwispelde instemmend en liep weg om de struiken water te geven.

Nathaniel sloeg het portier dicht en liep de tuin door.

‘Fury?’

Hij bleef staan en tuurde naar de in schaduw gehulde zijkant van het huisje. ‘Ja?’

‘Nathaniel Fury?’

Een gedrongen man in een verschoten spijkerpak naderde met opgezette borst. Zijn gezicht was gerimpeld, en hij had een vuile pet laag over zijn voorhoofd getrokken.

Nathaniel kende het soort, dat altijd moeilijkheden veroorzaakte, uit kroegen en havens over de hele wereld. Instinctief was hij op zijn hoede.

‘Dat klopt. Kan ik iets voor je doen?’

‘Nee.’ De man glimlachte. ‘Ik kan iets voor jou doen.’

Voor Nathaniel zich kon omdraaien, werden zijn armen door iemand achter hem op zijn rug gedraaid.

De man die hem had aangesproken, gaf hem een stomp in zijn maag. Toen hij dubbelsloeg van pijn, landde er een tweede stomp op zijn kaak.

Kreunend zakte hij door zijn benen.

‘Bezweken als een meisje. Ik had gehoord dat hij een stoere vent was,’ zei een spottende stem achter hem.

Nathaniel boog vliegensvlug zijn hoofd naar achter. Zijn schedel raakte met kracht een neus. Daarna gaf hij de man voor zich een keiharde trap tegen zijn borst.

De man achter hem vloekte. Zijn greep verslapte zodat Nathaniel zich kon losrukken. In een seconde had hij zijn tegenstanders getaxeerd en zijn kansen berekend.

Beide mannen waren potig. Maar de ene bloedde hevig uit zijn gebroken neus en de andere haalde fluitend adem. Nate bewoog met kracht een elleboog naar achter en hoorde tot zijn genoegen dat hij doel had getroffen. Toen stortten ze zich als honden op hem.

Nathaniel had echter zijn hele leven gevochten. Hoewel hij zijn eigen bloed proefde, schoot zijn vuist omhoog. Zijn hoofd tolde door een stomp op zijn kaak. Een andere, tegen zijn borst, benam hem de adem.

Hij gaf het echter niet op. Vanuit zijn ooghoeken zag hij een snelle beweging. Hij draaide zich om, zodat de vuist zijn schouder schampte. Twee felle uithalen naar de keel deed een van de mannen door de knieën zakken.

‘Nu jij en ik.’ Nathaniel veegde het bloed van zijn mond en nam zijn tegenstander op. ‘Kom op.’

Nu zijn maat buiten gevecht was gesteld, trok de man zich een stap terug. Nathaniel stond als een wolf met ontblote tanden voor hem. De man zocht met schichtige blik naar een uitweg.

Bij het zien van de nog losse planken van de veranda lichtten zijn ogen op. Vliegensvlug greep hij er een, en kwam grijnzend dichterbij, de plank als een knuppel heen en weer zwaaiend. Nathaniel voelde de wind langs zijn oor fluiten toen hij een schijnbeweging naar links maakte. Toen hij zich weer oprichtte, raakte het hout zijn schouder.

Ineengedoken stormde hij op zijn vijand af. De kracht van zijn aanval deed beiden over de veranda door de voordeur tuimelen.

‘Brand in het ruim!’ krijste Bird. ‘Alle hens aan dek!’ Hij flapperde uitzinnig met zijn vleugels toen de twee mannen door de kamer denderden.

Een tafeltje versplinterde als een lucifershoutje onder hun gezamenlijke gewicht. Het huisje weergalmde van omvallend meubilair en hijgende ademhaling.

Zodra Nathaniel bespeurde dat de ander bang werd, benutte hij dit nieuwe wapen even meedogenloos als zijn vuisten. Hij legde zijn handen om de dikke nek en drukte een duim tegen de luchtpijp van de man. Zijn tegenstander had zijn strijdlust verloren. Hij kokhalsde.

‘Wie heeft je gestuurd?’ Nathaniel greep de man bij zijn haren en sloeg zijn hoofd tegen de grond.

‘Niemand.’

Na dat antwoord draaide Nate hem op zijn buik en drukte zijn arm op zijn rug. ‘Ik breek hem als een twijgje. Daarna breek ik de andere, en je benen. Wie heeft je gestuurd?’

‘Niemand,’ herhaalde de man. Toen Nathaniel de druk vergrootte, gilde hij. ‘Ik weet niet hoe hij heet! Een of andere dandy uit Boston. Hij heeft ons vijfhonderd de man betaald om je een lesje te leren.’

Nathaniel knielde op zijn rug. ‘Beschrijf hem.’

‘Lange kerel, donker haar, deftig pak.’ Hij vloekte. ‘Je breekt mijn arm.’

‘Vertel verder, anders breek ik nog meer.’

‘Knap gezicht, als een filmster. We zouden dubbel krijgen als we je het ziekenhuis in sloegen.’

‘Zo te zien lopen jullie die premie mis.’ Na zijn arm te hebben losgelaten, trok Nathaniel hem overeind. ‘Je gaat terug naar Boston en vertelt je mooie vriendje dat ik weet wie hij is en waar ik hem kan vinden.’ Op weg naar de deur sloeg hij zijn belager met zijn hoofd tegen de muur. ‘Hij hoeft niet over zijn schouder te kijken, want als ik besluit dat hij de moeite waard is, zal hij me niet zien komen. Begrepen?’

‘Ja.’

‘Help nu je maat opstaan.’ De andere man probeerde tevergeefs overeind te komen. ‘En maak dat jullie wegkomen.’

Ze hadden geen tweede aanmoediging nodig, maar renden hinkend weg. Zodra ze uit het zicht waren verdwenen, wankelde Nathaniel door de vernielde deur naar binnen.

‘Ik ben nog niet eens begonnen te vechten,’ beweerde Bird.

‘Mooie hulp,’ mompelde Nathaniel.

Dog kwam jankend uit zijn schuilplaats gekropen. ‘Een ogenblikje,’ zei Nate tegen niemand in het bijzonder voor de kamer om hem heen tolde en hij flauwviel.

Dog likte zijn gezicht en liep naar buiten.

Op het moment dat Nathaniel bijkwam, hoorde hij voetstappen naderen. Moeizaam kwam hij overeind. Als ze waren teruggekomen, konden ze straffeloos op zijn gezicht dansen.

‘Man overboord,’ verkondigde Bird, wat hem een gegromde waarschuwing van Nathaniel opleverde.

Het was Holt, gelukkig. Ontsteld bleef hij in de deuropening staan en vloekte hartgrondig. ‘Wat is er in vredesnaam gebeurd?’ Hij hielp Nathaniel opstaan.

‘Twee kerels.’ Te zwak om zich te schamen, leunde hij zwaar op Holts arm.

‘Heb je een stel inbrekers betrapt?’

‘Nee. Ze kwamen langs om me tot moes te slaan.’

‘Zo te zien zijn ze in hun opzet geslaagd. Hebben ze gezegd waarom?’

‘Ja.’ Hij bewoog zijn kaak en zag sterretjes. ‘Ze werden ervoor betaald. Met de complimenten van Dumont.’

Holt vloekte nogmaals. Zijn vriend zat onder het bloed en de blauwe plekken.

‘Heb je hen kunnen bekijken?’

‘Ja. Ik heb hen teruggestuurd naar Boston met een boodschap voor Dumont.’

Op weg naar de deur bleef Holt staan. ‘Je ziet er zo uit en hebt gewonnen?’

Nathaniel gromde slechts.

‘Dat had ik kunnen weten.’ Het nieuws vrolijkte Holt enigszins op. ‘Ik breng je naar het ziekenhuis.’

Die voldoening gunde hij Dumont echter niet. ‘Nee. De schoft heeft hen een premie beloofd als ze me het ziekenhuis in sloegen.’

‘Dat is dus uitgesloten. Dan een arts.’

‘Het valt wel mee. Er is niets gebroken.’ Hij betastte zijn gekneusde ribben. ‘Ik heb alleen ijs nodig.’

‘Oké. Dan gaan we naar de op één na beste plaats.’ Hij installeerde Nathaniel voorzichtig in de auto. ‘Rustig aan, maat.’

‘Ik kan niet anders.’

Holt zette Dog in de auto. ‘Ik zal Suzanna opbellen om haar te vertellen wat er aan de hand is.’

‘Geef de vogel te eten.’

Tot Holts terugkomst zweefde Nathaniel tussen pijn en verdoving. ‘Waarom kwam je eigenlijk langs?’

‘Je hond.’ Holt startte de motor en reed zo voorzichtig mogelijk de oprit af. ‘Hij speelde voor Lassie.’

‘Werkelijk?’ Onder de indruk klopte hij Dog op zijn kop. ‘Wat een hond.’

‘Dat zit ze in het bloed.’

Nathaniel betastte zijn gezicht. ‘Waar gaan we heen?’

‘Wat denk je?’ Holt reed rechtstreeks naar de Towers.

Coco slaakte een gilletje toen Nathaniel met een arm over Holts schouders de keuken binnen wankelde. ‘Arme schat! Wat is er gebeurd? Heb je een ongeluk gehad?’

‘Ik ben tegen iets opgebotst.’ Nathaniel zakte neer op een stoel. ‘Coco, ik geef je alles, plus mijn onsterfelijke ziel, voor een ijszak.’

‘Hemeltje.’ Ze duwde Holt opzij en legde haar handen om Nathaniels beurse gezicht. Afgezien van blauwe plekken en schrammen had hij een lelijke snee onder zijn ene oog. Het andere was bloeddoorlopen en gezwollen. Het kostte haar slechts een seconde om te zien dat hij tegen een paar vuisten was opgebotst.

‘Maak je geen zorgen, lieverd. We zullen je verzorgen. Holt, in het medicijnkastje in mijn kamer staat een potje pijnstillers.’

‘Je bent een engel.’ Nathaniel sloot zijn ogen. Hij schoot overeind toen een koude lap op de snee onder zijn oog werd gedrukt.

‘Rustig, lieverd,’ zei ze sussend. ‘Ik weet dat het pijn doen, maar je mag geen infectie oplopen. Ik doe er nu een beetje jodium op, dus wees dapper.’

Hij glimlachte, wat zijn gespleten lip geen goed deed. ‘Ik hou van je, Coco.’

‘Ik ook van jou, schat.’

‘Laten we er vandoor gaan. Vannacht.’

Ze gaf hem een kus op zijn voorhoofd. ‘Je moet niet vechten, Nathaniel. Dat lost niets op.’

‘Ik weet het.’

Megan stormde ademloos de keuken in. ‘Holt zei -Lieve hemel.’ Ze knielde naast Nathaniel neer en greep zijn hand zo stevig vast dat hij een kreet van pijn slaakte. ‘Hoe erg is het? Je moet naar het ziekenhuis.’

‘Ik ben er wel slechter aan toe geweest.’

‘Holt zei dat je door twee mannen bent aangevallen.’

‘Twee?’ Coco’s hand bleef in de lucht zweven. ‘Ben je door twéé mannen aangevallen?’ Haar blauwe ogen werden hard als staal. ‘Dat is verwerpelijk. Iemand moest hen leren sportief te vechten.’

Ondanks zijn gespleten lip grinnikte hij. ‘Dank je, schoonheid, maar dat heb ik zelf al gedaan.’

‘Ik hoop dat je hun koppen tegen elkaar hebt geslagen.’ Coco toog weer aan het werk. ‘Megan, wil jij een ijszak voor zijn oog maken? Het zwelt op.’

Megan gehoorzaamde, overstuur door zijn toegetakelde gezicht en ook door het feit dat hij zelfs niet naar haar had gekeken.

‘Hier.’ Ze legde de koele zak tegen zijn oog terwijl Coco zijn geschaafde knokkels schoonmaakte. ‘In de linkerkast staat een ontsmettingsmiddel.’

Megan draaide zich om, om het te pakken.

De deur ging weer open. Ditmaal stroomde een hele menigte binnen. Nathaniels aanvankelijke onbehagen sloeg om in geamuseerdheid toen de Calhouns hem bestookten met vragen en luidkeels hun verontwaardiging ventileerden. Wraakplannen werden gesmeed en verworpen terwijl Nathaniel met jodium werd bewerkt.

‘Gun die jongen wat rust!’ beval Colleen, die als een vorstin tussen haar boze achternichten en achterneven door schreed. Ze nam Nathaniel met sluwe blik op. ‘Ze hebben je behoorlijk te grazen genomen.’

‘Ja, ma’am.’

‘Dumont,’ fluisterde ze zodat alleen hij het kon horen.

‘In één keer goed geraden.’

Ze keek naar Coco. ‘Je schijnt in bekwame handen te zijn. Ik ga even opbellen.’ Ze lachte flauwtjes. Wat waren connecties toch handig. Ze zou Baxter Dumont via hen laten weten dat hij zijn hoofd in een strop had gestoken, en dat één verkeerde beweging het einde van zijn carrière zou betekenen. Niemand viel ongestraft de familie van Colleen Calhoun lastig.

Nathaniel stak een pijnstiller in zijn mond.

‘En nu dat T-shirt,’ zei Coco gemaakt opgewekt. Ze viel met een keukenschaar op het gescheurde T-shirt aan. Het verontwaardigde gemompel verstomde.

‘O.’ De tranen sprongen Coco in de ogen. ‘O, jongen.’

‘Verwen die knul niet.’ Dutch kwam binnen met twee flessen. De ene bevatte een oplossing van de bast en bladeren van de toverhazelaar, de andere whisky. Bij het zien van Nathaniels verwondingen knarsetandde hij. Zijn stem klonk echter onbezorgd. ‘Hij is geen klein kind. Neem een slok hiervan, kapitein.’

‘Hij heeft net een pijnstiller genomen,’ zei Coco.

‘Neem een slok,’ herhaalde Dutch.

Nathaniels gezicht vertrok toen de whisky zijn lip stak. ‘Dank je.’

‘Je moest jezelf zien.’ Dutch goot toverhazelaar op een lap. ‘Je hebt je laten bewerken als een stadsjongen met sponzen in plaats van vuisten.’

‘Het waren er twee.’

‘Nou en?’ Dutch wreef voorzichtig de gekneusde plekken in. ‘Ben je zo slecht in vorm dat je er geen twee aankunt?’

‘Ik heb hen eruit gegooid.’ Hij streek voorzichtig met zijn tong langs zijn tanden. Ze zaten gelukkig niet los.

‘Des te beter,’ zei Dutch met een vleugje trots. ‘Probeerden ze je te beroven?’

Nathaniel keek steels naar Megan. ‘Nee.’

‘Ribben gekneusd.’ Zonder aandacht te schenken aan Nathaniels vloeken betastte Dutch zijn ribbenkast. ‘Maar niet gebroken.’ Hij ging op zijn hurken zitten en tuurde in Nathaniels ogen. ‘Ben je bewusteloos geweest?’

‘Misschien,’ antwoordde hij schoorvoetend. ‘Heel even.’

‘Blik troebel?’

‘Nee, dokter. Nu niet.’

‘Geen grapjes. Hoeveel?’ Hij stak twee dikke vingers omhoog.

‘Zevenentachtig.’ Hij wilde de whiskyfles pakken, maar Coco schoof hem opzij.

‘Hij krijgt geen drank meer na die pil.’

‘Vrouwen denken alles te weten.’ Dutch keek haar echter geruststellend aan. ‘Nu ga je naar bed. Je hebt een heet bad en koele lakens nodig. Zal ik je dragen?’

‘Nee!’ Die vernedering zou te veel zijn. Hij kuste Coco’s hand. ‘Dank je, schat. Ik zou alles overdoen als ik wist dat jij mijn verpleegster zou zijn.’ Hij keek om naar Holt. ‘Kun je me een lift geven?’

‘Onzin,’ zei Coco resoluut. ‘Je blijft hier. Misschien heb je wel een hersenschudding. We wekken je vannacht om de beurt zodat je niet in coma raakt.’

‘Bakerpraat,’ gromde Dutch. Achter Nathaniels rug knikte hij echter instemmend.

‘Ik zal het bed in de roze logeerkamer opmaken,’ zei Amanda. ‘C.C., laat het bad voor onze held vollopen. Lilah, neem dat ijs mee.’

Hij had niet de energie om het tegen hen allemaal op te nemen, dus liet hij zich door Sloan helpen opstaan. ‘Twee, nietwaar? Kleine kereltjes?’

‘Groter dan jij, maat.’ Duizelig strompelde hij tussen Sloan en Max de trap op.

‘Die broek moet uit,’ zei Lilah toen ze hem op de rand van het bed hadden laten zakken.

Hij trok een wenkbrauw op. ‘Dat heb je nooit gezegd toen het telde. Ik bedoelde het niet kwaad,’ zei hij meteen tegen Max.

‘Dat weet ik.’ Max bukte grinnikend om Nathaniels schoenen uit te trekken. Hij wist uit ervaring hoe het was om door de Calhoun-vrouwen te worden verpleegd. Zodra de ergste pijn over was, zou Nathaniel beseffen dat hij in de hemel was beland. ‘Zal ik je in de badkuip helpen?’

‘Nee, dank je.’

‘Roep als je iets nodig hebt.’ Sloan hield de deur open en wachtte tot iedereen weg was. ‘Zodra je tot jezelf bent gekomen, wil ik het hele verhaal horen.’

Nathaniel liet zich moeizaam in het hete water zakken. Na de eerste pijnscheut voelde het weldadig aan. Tegen de tijd dat hij uit het bad klom, leek het ergste achter de rug.

Tot hij in de spiegel keek. Onder zijn linkeroog en op zijn slaap zaten pleisters. Zijn rechteroog zag eruit als een rotte tomaat. En niet te vergeten de blauwe plekken, een opgezette lip en een diepe schram op zijn kaak. Alles bij elkaar zag hij er beroerd uit.

Toen hij met een handdoek om zijn middel de slaapkamer in stapte, kwam Megan binnen.

‘Sorry dat ik stoor. Amanda dacht dat je misschien nog een kussen en handdoeken nodig had.’

‘Dank je.’ Hij ging met een zucht van verlichting op het bed liggen.

Met haar figuur verlegen streek ze de lakens glad. ‘Kan ik iets voor je halen? Meer ijs? Soep?’

‘Nee, ik heb alles.’

‘Alsjeblieft, ik wil helpen.’ Ze legde een hand op zijn wang. ‘Ze hebben je verwond. Ik vind het zo erg.’

‘Alleen maar een paar blauwe plekken.’

‘Doe niet zo belachelijk. Ik zie toch wat ze hebben gedaan.’ Radeloos keek ze hem aan. ‘Ik weet dat je boos op me bent, maar laat me alsjeblieft iets voor je doen.’

‘Ga zitten.’ Toen ze zat, pakte hij haar hand. Hij had evenveel behoefte aan contact als zij. ‘Je hebt gehuild.’

‘Een beetje.’ Ze keek naar zijn geschaafde knokkels. ‘Ik voelde me beneden zo hulpeloos. Je liet je door Coco verzorgen en keek me zelfs niet aan.’ Ze sloeg haar ogen op. ‘Ik wil je niet verliezen, Nathaniel. Maar ik ken je nog maar zo kort, en ik wil niet opnieuw een vergissing begaan.’

‘Je voert alles op hem terug, nietwaar?’

‘Nee. Op mezelf.’

‘Op wat hij je heeft aangedaan,’ verbeterde hij nors.

‘Oké, ja.’ Ze legde zijn hand tegen haar wang. ‘Laat me alsjeblieft niet in de steek. Ik heb nog niet alle antwoorden, maar toen Holt vertelde dat je gewond was, bleef mijn hart stilstaan. Ik ben nog nooit zo bang geweest. Je betekent zoveel voor me, Nathaniel. Laat me voor je zorgen tot je hersteld bent.’

Een beetje gunstiger gestemd streelde hij haar haren. ‘Misschien heeft Dumont me ditmaal een dienst bewezen,’ zei hij gedachteloos.

‘Hoe bedoel je?’

Eigenlijk had hij het haar pas later willen vertellen, maar nu had hij zich al versproken. ‘De twee kerels die me hebben aangevallen, waren door Dumont gehuurd.’

Het bloed trok weg uit haar gezicht. ‘Wat? Wil je beweren dat Baxter hen heeft betaald om jou aan te vallen? Om...’

‘Om me af te tuigen. Waarschijnlijk was hij nijdig omdat ik hem in het water heb gegooid en wilde het me betaald zetten.’ Hij ging verliggen en maakte een grimas. ‘Hij had beter zijn geld aan een beroeps kunnen spenderen. Deze twee waren echte amateurs.’

‘Baxter heeft dit gedaan. Het is mijn schuld.’

‘Vanaf het begin is niets jouw schuld geweest. Wat jou, Suzanna en de kinderen is aangedaan, is uitsluitend aan hem te wijten. De lafaard durfde niet eens zelf te vechten. Hé.’ Hij trok aan haar haren. ‘Ik heb gewonnen. Hij heeft geen waar voor zijn geld gekregen.’

‘Doet dat er iets toe?’

‘Voor mij wel. Als je werkelijk iets voor me wilt doen, Megan, ban je hem uit je gedachten.’

‘Hij is Kevins vader,’ fluisterde ze. ‘Die gedachte maakt me misselijk.’

‘Hij is niets. Wil je naast me komen liggen?’

Ze ging naast hem liggen en legde voorzichtig zijn hoofd op haar borst. ‘Ga slapen,’ fluisterde ze.

Hij zuchtte. ‘Ik hou van je, Megan.’

‘Dat weet ik.’ Ze streelde zijn haar en lag klaar wakker naast hem terwijl hij sliep.

Geen van beiden zag het jongetje met de ontstelde ogen en bleke wangen in de deuropening.

Nathaniel werd wakker van de pijn. Voorzichtig ging hij zitten. Stijf als een zeven dagen oud lijk, constateerde hij zuur. Langzaam liet hij zich uit bed zakken. Afgezien van het gebons was zijn hoofd helder. Misschien te helder, dacht hij met een grimas toen hij naar de badkamer strompelde. Zijn enige genoegen was dat zijn twee ongenode bezoekers momenteel meer leden dan hij.

Zelfs de zachte straal van de douche deed pijn. Met opeengeklemde kaken wachtte hij tot de pijn afzwakte tot onbehagen. Hij zou het wel overleven.

Nadat hij had gedoucht, vulde hij de wasbak met ijskoud water. Hij haalde diep adem en dompelde zijn gezicht onder tot de kou hem had verdoofd.

Vaster ter been ging hij terug naar de slaapkamer, waar schone kleren opgevouwen op een stoel lagen. Hij slaagde erin zich aan te kleden en dacht aan koffie, aspirine en een stevig ontbijt toen de deur openging.

‘Je mag niet opstaan.’ Coco kwam binnen met een blad en klakte verwijtend met haar tong. ‘Trek dat T-shirt uit en ga terug naar bed.’

‘Schat, op die woorden heb ik mijn hele leven gewacht.’

‘Je voelt je blijkbaar een beetje beter,’ zei Coco lachend. Ze zette het blad op het tafeltje naast het bed en duwde haar haren op. Bij het zien van dat vertrouwde gebaar bedacht Nathaniel dat haar haren al twee weken niet van kleur waren veranderd. Hij vermoedde dat het verband hield met haar stemming.

‘Arme jongen.’ Ze streelde zijn wang. Hij zag er die ochtend nog slechter uit dan de vorige avond, maar ze had niet de moed dit te zeggen. ‘Ga in ieder geval zitten eten.’

‘Je kunt gedachten lezen.’ Behoedzaam ging hij zitten. ‘Ik stel de service op prijs.’

‘Het is het minste wat we kunnen doen.’ Coco zette het tafeltje over zijn schoot en vouwde zijn servet open. Volgens Nathaniel zou ze het onder zijn kraag hebben gestopt als hij het haar niet had afgepakt. ‘Megan heeft me verteld wat er is voorgevallen. Dat Baxter die... die rabauwen heeft gehuurd. Ik heb zin om zelf naar Boston te gaan om met die man af te rekenen.’

Haar wraaklustige blik verwarmde Nathaniels hart. Ze zag eruit als een vurige Keltische godin. ‘Schat, tegen jou zou hij geen schijn van kans hebben.’ Hij proefde van de eieren en sloot zijn ogen van genot. ‘We laten het rusten, lieverd.’

‘In geen geval. Je moet de politie inlichten. Ik zou er natuurlijk de voorkeur aan geven dat jullie mannen een reisje maakten om die man twee blauwe ogen te slaan.’ Ze drukte een hand tegen haar borst omdat het beeld haar hart sneller deed kloppen. ‘Maar,’ zo vervolgde ze spijtig, ‘de juiste handelwijze is de politie inlichten en hen stappen laten ondernemen.’

‘Geen politie.’ Hij nam een hap gebakken aardappeltjes. ‘Dumont zal veel meer lijden wanneer hij in onzekerheid verkeert over mijn tegenzet.’

Coco dacht hierover na en glimlachte. ‘Waarschijnlijk.’

‘Bovendien zou de politie Megan en de jongen in verlegenheid brengen.’

‘Je hebt gelijk.’ Teder streek ze over zijn haren. ‘Ik ben zo blij dat ze jou hebben.’

‘Deelde zij die mening maar.’

‘Ze is bang. Megan heeft zoveel meegemaakt. En jij... eerlijk gezegd ben je een man die iedere vrouw in de war zou brengen.’

‘Denk je dat?’

‘Ik weet het. Wil je nog een pijnstiller?’

‘Een aspirientje is genoeg.’

Coco haalde een buisje uit haar schortzak. ‘Hier.’

‘Heb je Megan vanochtend gezien?’

‘Tegen zonsopgang kon ik haar eindelijk overreden naar bed te gaan.’

Die informatie beurde hem op.

‘En de manier waarop ze naar je keek...’ Coco klopte op zijn hand. ‘Een vrouw weet wat dat betekent. Vooral wanneer ze zelf verliefd is.’ Een bevallige blos kleurde haar wangen. ‘Ik neem aan dat je weet dat Niels en ik... dat we een verhouding hebben.’

Nathaniel maakte een onbestemd geluid. Hij wilde niet aan hen samen in het donker denken. Coco en Dutch waren voor hem als ouders, en geen enkel kind, zelfs niet op drieëndertigjarige leeftijd, wil aan dat aspect van een ouderlijke relatie denken.

‘De afgelopen weken zijn geweldig geweest. Misschien weet je dat ik een fantastisch huwelijk had, waar ik herinneringen aan heb die ik mijn hele leven zal koesteren. En in de loop der jaren heb ik een paar aangename verhoudingen gehad. Maar met Niels...’ Er kwam een dromerige blik in haar ogen. ‘Hij maakt dat ik me jong en vitaal voel. Het is niet alleen de seks.’

Nathaniel maakte een grimas. ‘Coco!’ Omdat hij zijn eetlust had verloren, nam hij een slok koffie, ‘ik wil dat niet weten.’

Ze giechelde. ‘Ik weet dat jij en Niels elkaar na staan.’

‘We hebben jaren samen gevaren, en hij is...’

‘Als een vader voor je. Dat weet ik. Ik wilde je alleen laten weten dat ik van hem hou. We gaan trouwen.’

‘Wat?’ Zijn vork viel kletterend op zijn bord. ‘Trouwen? Jij en Dutch?’

‘Ja.’ Omdat ze niet kon uitmaken of zijn gezicht afschuw of verbazing uitdrukte, friemelde ze nerveus met haar kralenketting. ‘Ik hoop dat je het niet erg vindt.’

Bij het zien van haar bezorgde blik schoof hij het tafeltje weg en stond hij op. ‘Het idee dat een elegante vrouw als jij voor die oude pekbroek valt! Weet je zeker dat hij niet stiekem iets in je soep heeft gedaan?’

Ze glimlachte opgelucht. ‘Als hij dat heeft gedaan, dan bevalt het me. Hebben we je zegen?’

Hij pakte haar handen. ‘Weet je dat ik, zo lang als ik me kan herinneren, heb gewenst dat je mijn moeder was?’

‘O.’ De tranen schoten haar in de ogen. ‘Nathaniel.’

‘Nu word je dat waarschijnlijk.’ Hij zoende haar op beide wangen. ‘Als hij niet goed voor je zorgt, dan zal hij zich bij mij moeten verantwoorden.’

‘Ik ben zo gelukkig.’ Coco wierp zich huilend in zijn armen. ‘Zelfs de kaarten hadden me niet hierop voorbereid.’ Ze drukte haar natte gezicht tegen zijn hals. ‘Noch de theebladeren, noch de kristallen bol. Het overviel me.’

‘Zo gaat het met de beste dingen.’

‘Ik wil dat jij ook gelukkig bent.’ Ze maakte zich los uit zijn armen en haalde een met kant afgezet zakdoekje uit haar zak. ‘Ik wil dat je gelooft in wat je met Megan hebt en dat je het je niet laat ontglippen. Ze heeft je nodig, Nate. Kevin ook.’

‘Dat heb ik haar verteld.’ Hij pakte Coco’s zakdoekje en droogde haar tranen. ‘Ik geloof niet dat ze het wilde horen.’

‘Blijf het zeggen,’ zei ze streng. ‘Blijf het zeggen tot ze het wel wil horen.’ Als Megan een duwtje in de rug nodig had, dacht Coco, zou zij dat met plezier geven. Ze streek haar haren glad. ‘Nu moet ik er vandoor. Ik heb zoveel te doen. Ik wil dat je uitrust, zodat je beter bent voor de picknick en het vuurwerk.’

‘Ik voel me goed.’

‘Je voelt je alsof je door een vrachtwagen bent overreden.’ Ze trok zijn lakens glad en schudde zijn kussens op. ‘Ga nog even liggen of op het terras in de zon zitten. Zodra Megan wakker is, zal ik haar hierheen sturen om je te masseren.’

‘Dat klinkt veelbelovend. Ik ga in de zon zitten.’ Toen hij naar de terrasdeuren liep, hoorde hij gejaagde voetstappen.

Megan rende naar binnen. ‘Ik kan Kevin niet vinden. Niemand heeft hem vanochtend gezien.’

Epiloog

‘Mam! We zijn er!’

Megan keek op van haar bureau toen Kevin binnenstormde. Bij het zien van zijn colbertje en stropdas trok ze een wenkbrauw op. ‘Wat zie jij er chique uit!’

‘Je zei dat ik me moest opdoffen voor het verjaardagsdiner van tante Colleen. Ik vind het niet erg.’ Hij strekte zijn nek. ‘Pa heeft me geleerd mijn das te knopen.’

‘Je hebt het prima gedaan.’ Ze weerhield zich ervan de knoop recht te trekken. ‘Hoe gingen de zaken vandaag?’

‘Geweldig. Een kalme zee en een frisse bries. We zagen de eerste walvis aan bakboord.’

‘Die scheepstermen klinken goed.’ Ze zoende hem op zijn neus.

‘Als ik niet naar school hoefde, kon ik, in plaats van alleen op zaterdag, iedere dag met Pa en Holt werken.’

‘En als je niet naar school ging, zou je nooit meer weten dan je vandaag weet. Zaterdagen moeten volstaan.’ Ze trok aan zijn haren. ‘Maat.’

Kevin had niet anders verwacht. Eerlijk gezegd vond hij het niet erg om naar school te gaan. ‘Iedereen is er al. Wanneer komen de nieuwe baby’s?’

Met de gezusters Calhoun in hun verschillende stadia van zwangerschap was dat een interessante vraag. ‘Ik denk vanaf de volgende maand tot in het nieuwe jaar.’

‘Wie is volgens jou de eerste? C.C. of Suzanna?’

‘Waarom?’ Ze keek op van het grootboek. ‘Kevin, je sluit geen weddenschappen af op wie het eerst bevalt.’

‘Maar, Mam...

‘Geen weddenschappen,’ herhaalde ze, met moeite haar lachen inhoudend. ‘Ik kom zo.’

‘Schiet op.’ Kevin wiebelde ongedurig op zijn voeten. ‘Het feest is al begonnen.’

‘Ik moet alleen nog...’ Niets, dacht ze, met een klap het grootboek sluitend. ‘De kantoortijd is om. We gaan feestvieren.’

Kevin trok haar de kamer uit. ‘Dutch heeft een enorme taart gebakken, met wel honderd kaarsjes.’

‘Honderd is een beetje overdreven,’ zei Megan lachend. Toen ze bij de privé-vleugel waren gekomen, keek ze omhoog. ‘Ik ga eerst even boven kijken.’

‘Zoek je iemand?’ Nathaniel kwam met een roze bundeltje in zijn armen de trap af.

‘Ik had kunnen weten dat je haar zou wekken.’

‘Ze was al wakker. Nietwaar, schatje?’ Hij kuste zijn dochters wang. ‘Ze riep me.’

‘Ze kan nog niet praten,’ zei Kevin tegen zijn vader. ‘Ze is pas zes weken.’

‘Ze is haar leeftijd vooruit. Even intelligent als haar moeder.’

‘Intelligent genoeg om te weten wie ze kan manipuleren.’ Vertederd keek Megan naar de forse man met de jongen aan zijn zijde en een baby in zijn armen. ‘Kom, Luna.’

‘Ze wil ook naar het feest,’ verklaarde Kevin, de wang van zijn zusje strelend.

‘Inderdaad. Dat heeft ze me zojuist verteld.’ Nathaniel woelde lachend door Kevins haren. ‘Ik kan een hele school walvissen verslinden. Wat jij, maat?’

‘Ik ook. Kom, iedereen wacht op ons.’

‘Ik heb eerst nog iets te doen.’ Nathaniel kuste Megan.

‘Bah,’ zei Kevin met rollende ogen. Daarna haastte hij zich in de richting van het rumoer en de echte pret.

‘Je ziet er vreselijk zelfvoldaan uit,’ zei Megan.

‘En terecht. Ik heb een mooie vrouw, een fantastische zoon en een ongelooflijke dochter.’ Zijn vingers gleden over Megans parelketting. ‘Wat kan ik nog meer wensen? En jij?’

Megan trok zijn hoofd weer naar zich toe. ‘Ik heb de maan en de sterren...’